libro precioso sobre a superación do dó, saúde mental e suicidio, con capítulos mesturados da prota facendo o camiño de Santiago con Xalundes, e actos introspectivos sobre a dor e a perda de Burita.
Nesta ópera prima a narradora lévanos por unha viaxe moi persoal de superación do dó despois do suicidio da súa amiga da infancia, Burita. Atopamos dúas liñas narrativas paralelas. Por unha banda, a do percorrido da amizade desde os primeiros anos de instituto, neses anos de estudos, conexión total e descubrimento do propio lugar nun mundo no que, mentres a narradora percorre medio globo, Burita opta pola súa carreira como actriz, quedando estancada nunha espiral de insatisfacción e dor interna con múltiples manifestacións. Por outra banda, trala morte, a narradora decide realizar unha peregrinación en bicicleta percorrendo todo o Cantábrico ata Santiago. A viaxe busca unha recuperación persoal, superación do dó e do sentimento de culpa.
Independentemente do que se conta, para min o máis logrado desta novela é o relato dos diferentes procesos internos, da conexión na amizade, do sentimento de baleiro que sufriu Burita, do difícil que é para os demais entender os problemas mentais, da culpa ("non souben estar á altura"), da percepción da morte como realidade palpable que convive con nós e da necesidade de loitar por saír a flote e vivir por unha mesma e pola amizade compartida.
A viaxe en bicicleta supón unha viaxe interna, un "estado de tránsito" mentres facemos "do loito o noso fogar".
Ademais, formalmente, é unha obra con elementos moi orixinais, como eses demos que van aparecendo, a intertextualidade con tantas referencias interesantes e as citas e frases clásicas latinas.
Por todo isto, é unha novela fonda e interesante que nos sorprende moi positivamente como ópera prima da autora.
Non podo ser obxectiva con respecto a este libro. Coñézoas/coñecías a ambas. Coñecín e sufrín algúns dos intentos de suicidio de Burita e sigo as viaxes e as aventuras profesionais de María con interese xenuíno.
Pareceume unha novela moi ben escrita, nada da dor profunda pola perda dunha amiga tan querida. Reflicte perfectamente as penas e os demos que atormentaban a Burita y revela as penas e os remorsos da narradora por non ter feito máis. É unha fermosa homenaxe a unha amiga moi querida.
Gustoume como a escritora entrelaza anécdotas de amizade coa súa viaxe en bicicleta para superar a dor desa e outras perdas.