Not my kind of book...
Εντελώς κλισέ και στερεότυπο, με χάρτινους χαρακτήρες, αποσπασματικό, πηγές κάποια αποσπάσματα από βιβλία σε ελεύθερη απόδοση και η Wikipedia, υπερβολικό και προβλέψιμο σε σημείο που ειδικά προς το τέλος γελούσα μόνη μου σα χαζή όταν διάβαζα τα τεκταινόμενα... Ή όταν δεν ήθελα να το πετάξω στον τοίχο. Για να είμαι δίκαιη διαβάζεται γρήγορα και επίσης δεν είναι ένα βιβλίο που θα επέλεγα από μόνη μου. Στη μία μου δουλειά έχω πολλές κενές ώρες όπου διαβάζω αρκετά, τελείωσε το προηγούμενο βιβλίο μου και κάποιος μου δάνεισε αυτό.
Από την άλλη όμως δικαιολογούνται στην εποχή μας μηνύματα σεξιστικά, ότι η γυναίκα είναι ολοκληρωμένη και πλήρης μόνο στο πλευρό του άντρα και μόνο αν κάνει παιδί, ότι πρέπει να είναι καλή μαγείρισσα γιατί ο έρωτας περνάει από το στομάχι, να είναι δούλα και κυρά που δικαιολογεί το κέρατο και ότι ανήκει στον τάδε άντρα όπως αναφέρεται ξεκάθαρα σε πολλά σημεία του βιβλίου; ΑΝΗΚΕΙ!!! Και μάλιστα απο το στόμα όχι μόνο χαρακτήρων στη Σμύρνη των αρχών του 20ου αιώνα αλλά και από μορφωμένες δυναμικές γυναίκες λίγο μετά το Μάη του '68 στο Παρίσι ή ακόμα και τη δεκαετία του '90;