Wie betaalt mag vervuilen van Follow the Money is zo’n boek dat je blik blijvend verandert. Het laat zien hoe milieubeleid in Nederland en Europa vaak minder groen is dan het lijkt. Achter grote klimaatambities schuilt een systeem waarin grote vervuilers via subsidies, slimme constructies en lobbywerk opvallend vaak worden ontzien.
Dit boek laat zien hoe dat systeem werkt. Geen vage beschuldigingen, maar cijfers, voorbeelden en scherpe analyses. Het draait om macht, belangen en een ongelijk speelveld: wie betaalt, mag (letterlijk) vervuilen.
Sinds ik dit boek heb gelezen, kijk ik anders naar natuurprojecten. Bij bosbouw, grondafgravingen in de Achterhoek waar de ‘oorspronkelijke’ natuur moet terugkeren, of vernattingsprojecten denk ik nu ook meteen aan de ‘credits’ die ermee verdiend worden. Aan stikstof, of CO2 ruimte die elders weer ingezet kan worden.
Dat maakt het ongemakkelijk, maar ook verhelderend.
Het boek laat zien dat de klimaattransitie niet alleen om goede bedoelingen draait, maar vooral om geld en macht. Of ben ik nu te wantrouwig geworden?