‘Alle mensen die daar iets van hun leven gemaakt hadden – in tegenstelling tot hier, thuis, waar je nooit meer zou worden dan wie je al was, dan je vader en zíjn vader waren geweest, en je zonen op hun beurt zouden zijn.’
1925. Roelof heeft maar één een eigen stukje land. Na tien jaar hard werken in het Drentse veen beseft hij dat het hier niet gaat lukken en besluit ik word landverhuizer. Hij neemt afscheid van zijn verloofde, belooft haar dat ze later kan overkomen en pakt met zijn laatste centen de boot van Rotterdam naar Canada.
2025. Roelofs achterkleindochter heeft haar hele leven nog nooit iets avontuurlijks gedaan. Maar als ze zijn brieven aan haar overgrootmoeder vindt en ontdekt dat hij in Canada spoorloos verdwenen is, besluit ze zijn voorbeeld te alles en iedereen achterlaten en honderd jaar later precies dezelfde reis maken, om erachter te komen wat er met hem is gebeurd.
Marion Bruinenberg werd genomineerd voor de Joost Zwagerman Essayprijs. Haar verhalen, essays en recensies verschenen onder meer in De Nederlandse Boekengids, 3voor12, de Lagarde en de verhalenbundel Rebel, rebel. Ze is acquirerend redacteur non-fictie bij HarperCollins Holland en woont in Amsterdam.
Welbeschouwd kun je nog wel een uitgebreidere literaire analyse op de narratologie maken, het is een verhaal met meerdere lagen. Of je zin hebt in analyseren of niet, Ontaard is in elk geval een goede fijn lezende roman met een pakkend verhaal dat lezers verdient.
Ontaard is een bijzonder boek. Er zit duidelijk veel onderzoek achter en daardoor gaat de wereld van 100 jaar geleden echt leven. Het boek is daarnaast erg mooi geschreven, heel beeldend maar wel menselijk. Ik heb moeten lachen om het hoofdpersoon en de herkenbare gedachtes die door haar hoofd gaan (de automatische lamp op de wc gaat uit, heb ik er al te lang op gezeten?).
Een fijn, mooi, boeiend boek om eens rustig voor te gaan zitten.
Was benieuwd na haar debuut. Weer mooie stijl, prachtig geschreven en de auteur trekt je vanaf de eerste zin het verhaal in. Een schets van de hoop op een beter leven in een ander land en de overeenkomsten tussen nu en honderd jaar geleden
Een boek dat je echt pakt, dat je in één ruk wilt uitlezen en dat, zelfs als je het uit hebt, nog lang in je hoofd blijft hangen.
Dit is het tweede boek dat ik van Marion Bruinenberg lees, en het is mooi om te zien hoe zij als schrijfster blijft groeien. In mijn persoonlijke beleving is dit boek qua verhaallijn én schrijfstijl echt een stap vooruit ten opzichte van haar eerdere werk.
Tijdens het lezen neemt Marion je mee op een boeiende reis — niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Ze verweeft haar persoonlijke zoektocht met de geschiedenis van haar eigen overgrootvader, wiens voetsporen ze volgt met de fictieve karakters in het boek. Het resultaat is een intrigerend en meeslepend verhaal dat je raakt en bijblijft.
Marion Bruinenberg schrijft mooi, hier en daar poëtisch. Het verhaal van Roelof is grotendeels onbekend. Diverse bronnen hebben geholpen om toch een beeld te schetsen van hoe het geweest kan zijn. Een aantal keren staat er een witte regel en dan ‘of’, waarna een alternatief scenario volgt. Dat past bij Roelof die in zijn brieven vaak de werkelijkheid wat rooskleuriger weergeeft. Het is zo geschreven dat ik het me helemaal kan voorstellen. Ik leef mee met Roelof en hoop het beste voor hem, vooral als hij wanhopig is en geen idee heeft waar hij het moet zoeken. De verhaallijn van de ik-persoon in 2025 weet me ook steeds te boeien.
Het verhaal van de hoofdpersoon en haar moeder en oma was boeiend. Haar denken en handelen heeft nogal uitgesproken autistische trekken, vond ik fascinerend en ergensvook komisch. In het verhaal van haar voorvader ging ik stukken overslaan, dat was voor mij teveel van hetzelfde. Dus "read" is eigenlijk iets teveel gezegd.
Prachtig boek dat je in één keer uit wilt lezen. Je volgt twee hoofdpersonen: Roelof, in 1925, en zijn achterkleindochter, in 2025. Ze maken elk hun eigen reis, met overeenkomsten, en verschillen. De stijl is mooi, en leest lekker weg. Heel verslavend!