Hotel De Wereld: 'Wageningen, Suriname' en andere postkoloniale tragedies

by Frank Westerman

'Je haalde een jongen uit het bos en leerde hem lezen en schrijven. Dan rooide je het bos en bouwde een technische hogeschool en je stuurde hem daarheen.'
V.S. Naipaul, Een bocht in de rivier


Het leek zo simpel. Vanaf zijn achttiende, als student aan de Landbouwuniversiteit Wageningen, wilde Frank Westerman waterputten slaan in de woestijn. Hij haalde zijn tropenprikken in Hotel De Wereld, waar op 5 mei 1945 de Duitse capitulatie is getekend, en trok naar Cuba, Jamaica en Peru.
Meedraaiend in het ontwikkelingscircus bij de Aymara-indianen in de Andes besluipt hem de 'Waarom is opbouwen zoveel moeilijker dan afbreken?'
Hotel De Wereld is een kroniek over de ontsporing van de ontwikkelingstrein. Alle verhaallijnen komen samen in een reeks actuele reisreportages over Pablo Escobar en Gabriel García Marquez in Colombia, de 'revolutionaire zelfmoord' van 913 Amerikaanse sekteleden in Guyana, en de faraonische, eeuwig falende kanaalambities van Nicaragua.
In Paramaribo blikt hij samen met zijn Surinaamse studievriend Manodj Hindori terug op alles wat anders is gelopen dan hoe de jonge landbouwingenieurs het ooit voor zich hadden gezien. Staande voor het zieltogende tweede Hotel De Wereld in het rijstdorp Wageningen in West-Suriname, hoort Frank Westerman tot zijn verbijstering de roep om de terugkeer van de witte ingenieur.

Genres: Nonfiction

282 pages, Kindle Edition

First published November 12, 2025

About the author

Frank Westerman (Emmen, 1964) groeide op in Assen en studeerde Tropische Cultuurtechniek aan de Landbouwuniversiteit Wageningen. In 1987 woonde hij een jaar in de Andes van Peru, waar hij de irrigatiemethoden van Aymara-indianen onderzocht. Frank studeerde cum laude af en mag Ir. voor zijn naam zetten.

Zijn allereerste journalistieke reportages schreef Frank toen hij nog studeerde. Zo versloeg hij voor Het Parool de poging van Mario Vargas Llosa om president van Peru te worden en de Amerikaanse anti-drugscampagne om de teelt van coca uit te roeien in de Chapare-regio van Bolivia.

Voor het VPRO-programma Het Gebouw maakte Frank twee radio-documentaires van driekwartier. De eerste in april 1992 vanuit de 'dodenvallei' van Noordwest-Kameroen - meer hierover bij Stikvallei - en de tweede in de herfst van 1993 vanuit het volledig platgebombardeerde stadje Vukovar aan de Donau.

Omdat Frank zich uitsluitend wilde toeleggen op het schrijven ging hij na zijn flirt met de radio door met de geschreven journalistiek. Voor het tijdschrift Atlas schreef hij in 1993 het dertig-pagina's tellende verhaal 'Het goede meer': zijn debuut bij een literaire uitgeverij.

Reviews

[Robin Vhy · Rating 3 out of 5]

Een verzameling van Westermans oude en nieuwe reportages over Mexico, Chili en alles ertussenin. Interessant als je het op die manier beschouwt: als losse verhalen over en rond hetzelfde continent.

De premisse dat dit een ‘kroniek over de ontsporing van de ontwikkelingstrein’ is, had wat mij betreft verder uitgewerkt kunnen worden om het boek beter te laten beklijven.

Ik hoopte tevergeefs op een rode(re) lijn die het ensemble van beschreven gebeurtenissen zowel aan elkaar, als aan het thema van ontwikkeling of kolonialisme verbindt.

[Joris S · Rating 3 out of 5]

Onderhoudende stukken van Westermans omzwervingen over het westelijk halfrond en zijn ervaringen met ontwikkelingshulp, maar ik miste een overkoepelend verhaal.

[Rinus · Rating 3 out of 5]

Westerman heeft in verschillende essays, geschreven tussen 1987 en 2025, zijn indrukken weergeven van persoonlijke ervaringen met ontwikkelings samenwerkings projecten en linkse guerrilla bewegingen. Beide streefden naar verbetering van de sociaal economisch achter gebleven groepen in de samenleving. De rode lijn in zijn verhalen is dat goedbedoelde projecten vaak mislukten en communistische hervorming van de samenleving ontaarden in wrede onderdrukking.

[Joke Benjamins · Rating 4 out of 5]

indringend, zoals al zijn boeken.

[Michel · Rating 4 out of 5]

Beste reportageschrijver van Nederland, mooie kroniek. Zoek vooral geen rode lijn, maar geniet van de losse verhalen.

[Anne Bergsma · Rating 3 out of 5]

Westerman had nog wat oudere en wat recentere stukken liggen die hij niet eerder bundelde. Zelfs een paar losse fragmenten uit oude bundels bundelde hij met die stukken tot dit boek. Van deze aanpak ben ik niet zo onder de indruk. Het stuk dat beklijft is het laatste, handelend over de massamoord of -suïcide in Johnstown, in november 1978. In dat stuk verbindt Westerman mooi zijn kennismaking met dit drama - op de middelbare school, tijdens de godsdienstles - met een journalistieke reis naar de plaats des onheils.

[NN · Rating 3 out of 5]

Toch weer een restjesboek, met eerder verschenen artikelen en nu ook met een aantal verhalen die uit eerdere boeken El Negro en ik en De Wereld volgens Darp zijn gelicht. Afgesloten met een niet eerder gepubliceerd artikel over Jonestown, Guyana. Weer langs de rode lijn van rode veren afschudden. Het doet je verlangen naar nieuw werk waarin wel naar de toekomst wordt gekeken.