Erosie laat de uitzonderlijke kracht van een vriendschap tussen twee vrouwen zien – een band die zowel vormend als verwoestend kan zijn. Helle, een internationaal succesvolle kunstenaar, verliest plots haar levenslange vriendin Alma. Het contact wordt verbroken en een gapend gat blijft een allesverterend vriendschapsverdriet waar geen woorden voor lijken te bestaan. Op drift besluit Helle zich terug te trekken op een Duits waddeneiland, waar ze in de stilte en ruigheid van de natuur de lagen van rouw en zorg afpelt.
Een ode aan de vrouw die stilstaat, zoekt en neerligt; een ode aan complexe rouwprocessen die niet per se tot een catharsis leiden. Dit boek kon op geen beter moment verschijnen: ikzelf in stilstand en vaak horizontaal, overweldigd door genegeerde rouwprocessen die exact nu hebben besloten me in te halen.
Astrids zinnen – zwevend tussen poëzie en proza, maar oh zo origineel – wiegden en troostten me. De vertraging waar ik zo naar snakte, vond woord voor woord zijn weg naar mijn lichaam. Ik ben persoonlijk en literair een groot fan van Astrid, maar zelfs met al mijn bevooroordeelde liefde voor zowel de persoon als de auteur kan ik oprecht zeggen: dit werk is een verademing vol nuance, zowel voor de personages als voor de lezer.