Erosie

by Astrid Haerens

Erosie laat de uitzonderlijke kracht van een vriendschap tussen twee vrouwen zien – een band die zowel vormend als verwoestend kan zijn. Helle, een internationaal succesvolle kunstenaar, verliest plots haar levenslange vriendin Alma. Het contact wordt verbroken en een gapend gat blijft een allesverterend vriendschapsverdriet waar geen woorden voor lijken te bestaan. Op drift besluit Helle zich terug te trekken op een Duits waddeneiland, waar ze in de stilte en ruigheid van de natuur de lagen van rouw en zorg afpelt.

Genres: Belgian, Fiction, Roman

222 pages, Kindle Edition

Published April 22, 2026

Reviews

[Sofie]

Wat heb ik genoten van dit zintuiglijke boek. Ik liep mee op het strand met Helle, meditatief zoekend naar een barnsteen, en leefde mee met haar relaas over de vriendschap met Alma. Je merkt in het boek goed dat Astrid Haerens een dichter is, maar een verhalenverteller is ze zeker ook. Prachtige zinnen en observaties deelt ze met ons. Hoewel het absoluut geen plotgedreven boek is, zit er toch een zekere spanning in die je doet verder lezen, al wil je niet dat het boek te snel uit is. Ook is deze roman een ode aan de natuur, aan het strand, en al het moois dat je daar kan vinden als je aandachtig kijkt. Dat ik het las toen ik met mijn kinderen aan Cap Blanc Nez op zoek ging naar fossielen en andere door erosie getekende stenen, was een poëtisch toeval. Ik wil dit boek een parel noemen, maar gepaster is het om te zeggen dat het een zeldzame steen is die ik zal koesteren.

[Marte De Schutter]

“Vriendschap is een levensoefening in vertrouwen” (230)

Mijn verwachtingen voor het nieuwe werk van Astrid Haerens lagen hoog, zeker omdat ik sterk onder de indruk was van haar poëziebundel Oerhert. Ik hoopte op een verhaal dat een complex raadsel scherp zou krijgen. Helaas.

De schrijfstijl voelde als een muur die de emotionele diepgang tegenhield, waardoor de personages en hun onderlinge geschiedenis me eerder koud lieten. De personages bleven schetsmatig en de vriendschapsband, waar de tekst op hamert, voelde niet echt tastbaar. (Je zou kunnen beargumenteren dat dat de bedoeling was… jaja.)

Pas in het voorlaatste hoofdstuk kwam het verhaal in de buurt van een mooi geschetst antwoord, maar voor mij was de verbinding toen al verbroken. Het raadsel blijft zo onopgelost. (Ook wel mooi en misschien wel toepasselijk.)

(PS: misschien miste ik diepgang omdat ik hiervoor Wolf van Lara Taveirne las, zonder twijfel het meest aangrijpende verhaal dat ik in mijn 22 lentes ben tegengekomen #nogsteedsnietgoedvan)

[Lena]

'Eerst word ik wakker in de nacht. Dan word ik wakker in de nacht van de nacht. Ik waad rond in mijn dromen, een donker gebouw, ik rammel aan de deuren. Ik droom dat ik wakker word, in de nacht, in de nacht van de - steeds opnieuw. Het houdt nooit op. De nacht komt me halen. Ik ben wakker, Ik leg mijn hand op mijn kloppende borstkas. Zuurstofloos. Rekbaar plastic. Onophoudelijk blijf ik happen. Onophoudelijk blijft het nacht.'

[GIRL NEEDS TO READ 🪞]

Eerlijk portret over een vriendschap waar een pijnlijk, eenzijdig einde aan komt. Met name de hoofdstukken over het verloop van de vriendschap vond ik erg mooi beschreven, de hoofdstukken in het heden op het eiland íets minder.

[Gladys]

Een ode aan de vrouw die stilstaat, zoekt en neerligt; een ode aan complexe rouwprocessen die niet per se tot een catharsis leiden. Dit boek kon op geen beter moment verschijnen: ikzelf in stilstand en vaak horizontaal, overweldigd door genegeerde rouwprocessen die exact nu hebben besloten me in te halen.

Astrids zinnen – zwevend tussen poëzie en proza, maar oh zo origineel – wiegden en troostten me. De vertraging waar ik zo naar snakte, vond woord voor woord zijn weg naar mijn lichaam. Ik ben persoonlijk en literair een groot fan van Astrid, maar zelfs met al mijn bevooroordeelde liefde voor zowel de persoon als de auteur kan ik oprecht zeggen: dit werk is een verademing vol nuance, zowel voor de personages als voor de lezer.

[Ellen]

Vond dit een waanzinnig prachtig boek. Zo zintuiglijk en ritmisch geschreven, vol gevoel, vol verdriet, schurend op de juiste manier . Dat vriendschapsverlies even hartverscheurend kan zijn als het verlies van een romantisch liefde heb ik nog nooit zo beschreven gezien. Ik onthou 'vriendschap is een levenslange oefening in vertrouwen' en ook 'ik wil meer Astrid Haerens lezen'

[Astrid]

lees als je pijn wilt voelen.
ik laat het nog even inzinken.

[Dunya Dejong]

Bizar prachtig!

[Feline]

**** 1/2

"De mensen spraken hier zo'n flinterdunne taal, hun zielen leken wel citroenvlinders, vrolijk en onecht en niet te vangen."

[Bert]

De golfslag was hoog. In het oosten stormweer. Een rode vlag, en dus konden we niet diep het water in. Het ging snel, wat werd aangespoeld werd meteen weer meegetrokken. Terug de zee in. Ik moest een nieuwe techniek toepassen. Het steentje vastklemmen tussen m'n tenen. Vasthouden, het water laten terugtrekken. En dan snel genoeg de voet het water uit trekken. Nu en dan bleef het steentje zitten, kon ik het hem aanreiken. Oh, je hebt er weer eentje. Hij bedankte me en stopte het kleine keitje in z'n blikken doos.

Op YouTube keken we naar een filmpje. Duizenden barnsteentjes werden uitgestrooid in een tobbe. Een amberkleurig tapijt. Zo veel keitjes, netjes gerond. En geen een kwam tussen mijn teen gekneld.

[Sofie]

"In mijn leven was ik ook al vertrokken, maar waar ik ook kwam overviel me een gevoel van vervreemding, twijfel, verlamming; misschien was ik enkel gehecht aan de mogelijkheid tot kiezen, het begin. Mijn enige houvast zat al meer dan vijftien jaar niet in een plek maar in een mens. Dat hadden wij zo gewild en dat was ons gelukt. Nu twijfelde ik eraan of ik nog wel een mens was, volledig, of eerder een zwervende, afwisselende aan- en afwezigheid. Ik dacht aan mijn lichaam, aan mijn waterige organen, aan mijn huid, miljoenen zwevende schilfers."

Heel erg mooi geschreven, maar wel een beetje te vaag en onsamenhangend voor mij.

[stephanie]

begon veelbelovend maar ik vond het einde zo trekken! dit is mijn waarschuwing om nooit meer boeken te kopen omdat ze er mooi uitzien

[Louise]

*3,75

[sara☆]

for two friends who never kissed this was the most romantic tragedy i've ever read in my life.

[Aiko Van de Gaer]

“Nog voor de volgende dag, maand, het seizoen om was, kreeg ik al een vaag gevoel van heimwee naar de tijd die we samen aan het beleven waren.”

[Klara Van Vlaenderen]

Oo°. . ° o. O °.
. .°o. O. . °
O. o° . °° °. O
° ° O.o O . o OO
o°. O o . O ° . O o. °

O°oo.oO.o°.oo°h

Oh

Ik wil zeggen “in één ruk uitgelezen” maar dat is niet waar. Het waren er drie. Drie wondermooie uitleesrukken.

Drie keer wegdrijven met Astrid, en ik ben nog niet uitgedobberd

[Rieneke Lammens]

De pogingen om tot acceptatie te komen. Het falen daarin. Het zoeken naar een reden waarom haar hartsvriendin breekt met haar, tot ze bijna de wanhoop nabij is, deed me verdriet maar bracht me ook troost. Heel mooi boek over vriendschapsverlies met daarnaast ook prachtig mooi geformuleerde reflecties over je job die je leven wordt. Of omgekeerd.

[Bart Van Thuyne]

Je kan hier, https://pasuit.nl/astrid-haerens-erosie/ , de recensie van Caro lezen. Ik kan het niet beter schrijven.

[Kirsten Gorter]

Prachtig! Het las rustig, door het gebruik van veel alinea’s en witregels. Het maakte het ook mysterieus. De locatie en setting las ook heel rustgevend. Ik wil nu zelf eigenlijk ook meteen naar het strand om mooie spulletjes te verzamelen..
Mooi verhaal!

[Loeka Van Aelst]

OoOOoo zo mooi

[Laura Vanwezemael]

4/5

"Ik raap de stenen om geen andere reden dan om ze te voelen. Te bekijken. In mijn idiote emmertje te leggen. Hetty zegt dat een mens geen stenen kiest, maar dat stenen mensen kiezen. Hetty zegt dat ze spreken tot ons. Of ze zwijgen. Ze zegt, sommige zwijgen zo luid dat ze de grote poel van zwijgen in jezelf doen rimpelen. Het klopt. Soms lijkt het alsof ik in materie gegoten herinneringen raap. Ik voel de zwaarte bij een enkele aanraking. Soms voelen ze hol en gewichtloos. Ik denk dat een steen die spreekt vooral iets over de vinder zegt, zelden iets over zichzelf."

[Annadwolf]

‘Vriendschap is een levensoefening in vertrouwen’ (230)

[Nele]

Prachtig boek!

[Karenvdb]

4,5/5 ⭐️ !!

[Pierke]

Poëtisch, verhalend, in een prachtig schrift over een aangrijpend en universeel thema.

Absolute mustread.

[Clarice]

Ik vind dit een ontzettend mooi geschreven boek. Voor de leeservaring vond ik het jammer dat ik me in geen van de personages kon herkennen…voor de levenservaring is dat misschien maar beter zo :)

[Heleen]

Mooi! Pijnlijk herkenbaar en soms daarentegen veel te zwevend.

Een paar mooie citaten om te onthouden:

Er werd geen afscheid genomen, waarom, we bleven in elkaars leven; toch voelde het aan als opnieuw van nul beginnen. P.115

Ik schaamde me diep, om mijn pijn, mijn naïviteit, mijn afhankelijkheid. P.175

Ik schermde me af, bang dat mensen me te intens gingen vinden, bang om iemand te laten ontdekken hoe ik echt was: obsessief, raar, uiteindelijke onverdraaglijk. P.199

Als ik ga slapen, probeer ik de pijn in mijn buik te sussen. Het is niet erg, ik ken haar goed, weer die vage angst, de alleen-zijn-pijn. P.211

[Roos De Buysscher]

Dankjewel voor het herkenbare verhaal Astrid.

‘Ik ergerde me aan je talent om je leven zo vorm te geven op de manier die jou uitkwam en je daarbij niemand spaarde. Ik voelde iets door mijn maag walsen, een wakker wordende woede misschien.’

[Cathérine]

4,5 ⭐

[SCA-R]

“Stenen bevinden zich, net als wij, op een kruising van talloze, elkaar snijdende lijnen die in het oneindige verdwijnen, vanuit een knooppunt van krachten die te onvoorspelbaar zijn om te meten en die wij onhandig als geluk, toeval of noodlot bestempelen.”

(Marguerite Yourcenar, Oeuvres, Roger Caillois)

Misschien is mijn leeservaring gekleurd doordat deze complexe vorm van rouw me persoonlijk wezenlijk raakt, maar ik vind het een waanzinnig mooie uiteenzetting over — in haar eigen woorden — “een allesverterende vriendschap.” Eén die geenszins afdoet aan het nogal hoge verwachtingen scheppend openingscitaat.