Erosie

by Astrid Haerens

Erosie laat de uitzonderlijke kracht van een vriendschap tussen twee vrouwen zien – een band die zowel vormend als verwoestend kan zijn. Helle, een internationaal succesvolle kunstenaar, verliest plots haar levenslange vriendin Alma. Het contact wordt verbroken en een gapend gat blijft een allesverterend vriendschapsverdriet waar geen woorden voor lijken te bestaan. Op drift besluit Helle zich terug te trekken op een Duits waddeneiland, waar ze in de stilte en ruigheid van de natuur de lagen van rouw en zorg afpelt.

Genres: Belgian, Fiction

222 pages, Kindle Edition

Published April 22, 2026

Reviews

[Marte De Schutter · Rating 2 out of 5]

“Vriendschap is een levensoefening in vertrouwen” (230)

Mijn verwachtingen voor het nieuwe werk van Astrid Haerens lagen hoog, zeker omdat ik sterk onder de indruk was van haar poëziebundel Oerhert. Ik hoopte op een verhaal dat een complex raadsel scherp zou krijgen. Helaas.

De schrijfstijl voelde als een muur die de emotionele diepgang tegenhield, waardoor de personages en hun onderlinge geschiedenis me eerder koud lieten. De personages bleven schetsmatig en de vriendschapsband, waar de tekst op hamert, voelde niet echt tastbaar. (Je zou kunnen beargumenteren dat dat de bedoeling was… jaja.)

Pas in het voorlaatste hoofdstuk kwam het verhaal in de buurt van een mooi geschetst antwoord, maar voor mij was de verbinding toen al verbroken. Het raadsel blijft zo onopgelost. (Ook wel mooi en misschien wel toepasselijk.)

(PS: misschien miste ik diepgang omdat ik hiervoor Wolf van Lara Taveirne las, zonder twijfel het meest aangrijpende verhaal dat ik in mijn 22 lentes ben tegengekomen #nogsteedsnietgoedvan)

[Lena · Rating 4 out of 5]

'Eerst word ik wakker in de nacht. Dan word ik wakker in de nacht van de nacht. Ik waad rond in mijn dromen, een donker gebouw, ik rammel aan de deuren. Ik droom dat ik wakker word, in de nacht, in de nacht van de - steeds opnieuw. Het houdt nooit op. De nacht komt me halen. Ik ben wakker, Ik leg mijn hand op mijn kloppende borstkas. Zuurstofloos. Rekbaar plastic. Onophoudelijk blijf ik happen. Onophoudelijk blijft het nacht.'

[GIRL NEEDS TO READ 📓💭 · Rating 4 out of 5]

Eerlijk portret over een vriendschap waar een pijnlijk, eenzijdig einde aan komt. Met name de hoofdstukken over het verloop van de vriendschap vond ik erg mooi beschreven, de hoofdstukken in het heden op het eiland íets minder.

[Gladys · Rating 5 out of 5]

Een ode aan de vrouw die stilstaat, zoekt en neerligt; een ode aan complexe rouwprocessen die niet per se tot een catharsis leiden. Dit boek kon op geen beter moment verschijnen: ikzelf in stilstand en vaak horizontaal, overweldigd door genegeerde rouwprocessen die exact nu hebben besloten me in te halen.

Astrids zinnen – zwevend tussen poëzie en proza, maar oh zo origineel – wiegden en troostten me. De vertraging waar ik zo naar snakte, vond woord voor woord zijn weg naar mijn lichaam. Ik ben persoonlijk en literair een groot fan van Astrid, maar zelfs met al mijn bevooroordeelde liefde voor zowel de persoon als de auteur kan ik oprecht zeggen: dit werk is een verademing vol nuance, zowel voor de personages als voor de lezer.

[stephanie · Rating 2 out of 5]

begon veelbelovend maar ik vond het einde zo trekken! dit is mijn waarschuwing om nooit meer boeken te kopen omdat ze er mooi uitzien

[Astrid · Rating 5 out of 5]

lees als je pijn wilt voelen.
ik laat het nog even inzinken.

[Klara Van Vlaenderen · Rating 5 out of 5]

Oo°. . ° o. O °.
. .°o. O. . °
O. o° . °° °. O
° ° O.o O . o OO
o°. O o . O ° . O o. °

O°oo.oO.o°.oo°h

Oh

Ik wil zeggen “in één ruk uitgelezen” maar dat is niet waar. Het waren er drie. Drie wondermooie uitleesrukken.

Drie keer wegdrijven met Astrid, en ik ben nog niet uitgedobberd

[Kirsten Gorter · Rating 5 out of 5]

Prachtig! Het las rustig, door het gebruik van veel alinea’s en witregels. Het maakte het ook mysterieus. De locatie en setting las ook heel rustgevend. Ik wil nu zelf eigenlijk ook meteen naar het strand om mooie spulletjes te verzamelen..
Mooi verhaal!

[Dunya Dejong]

Bizar prachtig!

[Feline · Rating 4 out of 5]

**** 1/2

"De mensen spraken hier zo'n flinterdunne taal, hun zielen leken wel citroenvlinders, vrolijk en onecht en niet te vangen."

[Laura Vanwezemael · Rating 4 out of 5]

4/5

"Ik raap de stenen om geen andere reden dan om ze te voelen. Te bekijken. In mijn idiote emmertje te leggen. Hetty zegt dat een mens geen stenen kiest, maar dat stenen mensen kiezen. Hetty zegt dat ze spreken tot ons. Of ze zwijgen. Ze zegt, sommige zwijgen zo luid dat ze de grote poel van zwijgen in jezelf doen rimpelen. Het klopt. Soms lijkt het alsof ik in materie gegoten herinneringen raap. Ik voel de zwaarte bij een enkele aanraking. Soms voelen ze hol en gewichtloos. Ik denk dat een steen die spreekt vooral iets over de vinder zegt, zelden iets over zichzelf."

[Annadwolf · Rating 2 out of 5]

‘Vriendschap is een levensoefening in vertrouwen’ (230)

[Britt · Rating 4 out of 5]

Heel het boek lang slingerde mijn geheugen me terug naar een quote die ik vanbuiten ken vanop een kaartje over poosplaatsen langs de Mark: “Waar het water maalt is geschiedenis de erosie van de overlevering. Een kiezel kan geen kei meer worden.”

[Roos De Buysscher · Rating 5 out of 5]

Dankjewel voor het herkenbare verhaal Astrid.

‘Ik ergerde me aan je talent om je leven zo vorm te geven op de manier die jou uitkwam en je daarbij niemand spaarde. Ik voelde iets door mijn maag walsen, een wakker wordende woede misschien.’

[Marein]

Vond dit erg mooi.

[Engel · Rating 3 out of 5]

3.5 Even inkomen maar uiteindelijk echt genoten van dit fijne boek

[Valerie Van Schaik · Rating 4 out of 5]

Echt heel heel mooi

[Sophie van de Mars · Rating 3 out of 5]

De thematiek deed gewoon niet zonveel voor me maar het was wel een goed boek

[Camille Vandeputte · Rating 4 out of 5]

Vriendschapsverdriet krijgt zelden een hoofdrol, maar in Erosie staat het volop in de spotlights. Verwacht geen luchtige feelgood, wel een verhaal dat je raakt en je nog even met je meedraagt nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen.

[Lotte - boekenmiep · Rating 5 out of 5]

4.5 ⭐️

[Isabel Timmermans · Rating 5 out of 5]

Erosie laat zien dat vasthouden niet altijd gelijk staat aan bewaren.
In Helles strandjutten zit een drang om betekenis te geven aan wat aanspoelt: voorwerpen verzamelen, meenemen, er kunst van maken. Die behoefte om iets vast te leggen zie je ook terug in Helles relaties en herinneringen.

Oo o OOo o

Gaandeweg lijkt ze zich steeds meer over te geven aan het besef dat niet alles behouden kan of hoeft te blijven.

Tegen het einde vindt ze afval op het strand, neemt het mee naar huis en gooit het vervolgens weg. Ook laat ze steeds meer liggen van wat ze vindt. Dat voelt als een subtiele maar betekenisvolle verschuiving: niet alles hoeft meer gered, bewaard of van betekenis voorzien te worden. Erosie wordt daarmee meer dan een natuurverschijnsel. Het staat voor het accepteren van vervlieging en verandering: de wind komt en gaat, en vriendschappen eveneens.

Een mooi, poëtisch en beschouwend boek. Aanrader.

[Lilian Schadee · Rating 4 out of 5]

Een heel herkenbaar onderwerp; een bijzondere vriendschap komt plotseling tot een einde en je weet eigenlijk niet hoe het komt, hoe het kon gebeuren, maar het gebeurt. Dat is waar dit boek over gaat en over de rouw periode hierna. Het boek speelt deels af op een van de Waddeneilanden en dat geeft voor mij nog iets extra’s. Ik had nog nooit iets van deze auteur gelezen en vond de schrijfstijl mooi en prettig.
Geen idee of dit pure fictie is, maar ik vond de gedeeltes over de vriendschap wel heel erg over de top soms.

[Wesley Naert · Rating 5 out of 5]

Top boek .
Zeer mooi geschreven.
Helle vertelt haar verhaal en vanaf de eerste seconde hang je aan haar lippen, het is alsof je haar kent , je wilt dit uitlezen in een keer.
Mooier dan dit over vriendschap kun je niet schrijven, alles zit erin .
Dit meesterwerk is met zoveel gevoel geschreven.
Een echte aanrader voor lezers die van mooie ontroerende literatuur houden .
Er staan heel veel mooie zinnen in , waar je lekker over kan mijmeren.
Tip , lees het rustig zodat je niets mist van de mooie geschreven zinnen.

[An Ansoms · Rating 3 out of 5]

Een poëtisch boek over hoe te navigeren in vriendschap en hoe die vriendschap abrupt tot een einde kan komen. De verlorenheid van de auteur is mooi in beeld gebracht maar toch kon ik me niet helemaal vinden in de beschrijving van de vriendschap zelf die nooit helemaal tot volwassenheid komt. Mooi boek, maar niet helemaal mind blowing

[Evelyn · Rating 3 out of 5]

Origineel verhaal over vriendschap en stenen. Het begin en midden zat ik in het verhaal, maar het einde was zeeeeer langdradig.

Ook qua stijl soms rommelig:
“Hetty blijft voorlopig in het ziekenhuis, ik kreeg een sms van Karl. Door haar vertrek heb ik mijn gsm terug aan gezet, voor haar wil ik bereikbaar zijn.”
Hoezo kon een editor dit niet opschonen?

[Célia · Rating 4 out of 5]

“Ik denk dat een steen die spreekt vooral iets over de vinder zegt, zelden iets over zichzelf.” [p22]

“Ik miste je terwijl je nog steeds bij me was.” [p91]

“De hele nacht wandel ik op de loopbrug van de wakkere wereld naar de slapende en terug. Tot de storm gaat liggen. Tot het eindelijk opnieuw ochtend wordt.” [p156]

“Vriendschap is een levensoefening in vertrouwen.” [p230]

[Rune Dierckx · Rating 4 out of 5]

Fundamenteel ontroerend, het vormen van een exclusieve vriendschap waartussen je vooruitblikt op rouw deed mijn tranen rollen.

„Ik probeerde me voor te stellen hoe je was zonder mij. Maar je bleef me opzoeken, na school en in het weekend. Ik was niet geïntresseerd in andere vriendschappen. Als wij met zijn tweeën waren, kon ik er niemand anders bij.“

[Renee van Eijk · Rating 3 out of 5]

Voor de leesclub gelezen, heerlijke avond gehad. Ik had wel wat last van de nulletjes/ootjes, want wat stom was dat zeg. Werd beter leesbaar gedurende het boek. Mooie titel. Het boek heeft me doen realiseren dat ik gewoon meer hou van plotgedreven boeken. En het heeft me aan het nadenken gezet over m’n leven, zie pagina 145.

[Isabel Strijland · Rating 4 out of 5]

Erosie raakt aan de emotie die je voelt als de belangrijkste persoon in je leven zich van je afsnijdt. Ik voelde dat op elke bladzijde. De obsessie met stenen zoeken en zoeken en zoeken, en daar kunst van maken is een metafoor voor dat verlies en vasthouden.

[Zoé Komkommer]

“Wanneer de winter de dagen kort en donker hield, zochten we in onze vrije uren arm in arm elk streepje zon op, we staken de straten over, gingen in het midden van een plein in een vlek licht staan, sloten onze ogen, ademden diep in en uit, we lachten, ik keek je aan.”