Levi Levi neemt als plaatsvervangend huisarts een praktijk in Noord-Holland waar, terwijl zijn dominante vader, een topchirurg, op sterven ligt. Op een nacht wordt Levi bruut van zijn bed gelicht, geboeid en beschuldigd van moord op een patiënt. Wat volgt is een beklemmende afdaling in een nachtmerrie van reputatieschade, machtsspel en zelfverlies. Met scherpe dialogen, spottende humor en psychologisch raffinement verweeft Reisel een wrange familiegeschiedenis met een explosief en actueel plot.
In het begin las ik dit boek met interesse en plezier. Het werd echter minder naarmate ik verder in het boek kwam. Een invallende huisarts die palliatieve sedatie toepast wordt beschuldigd dat hij niet zorgvuldig zou hebben gehandeld. Hij wordt opgepakt en moet zich verantwoorden voor de Inspectie. Dit deel van het verhaal, de naderende dood van zijn eigen vader en de relatie met zijn dochter en de vrouw en hond van de arts die hij vervangt, spraken me wel aan.
Het oudere stel dat erbij gehaald wordt en waarvan gesuggereerd wordt dat zij een rol spelen in de dood van de patiënt voelt niet logisch en aan het einde verdwaalde ik helemaal. Dat was niet aan mij besteed. Jammer.
2,5/5 audiobook. Mooi geschreven boek. Al liepen (in de audiobook) de monologen, fictieve dialogen en daadwerkelijke dialogen wel door elkaar waardoor het geheel wat ongrijpbaar werd
Een arts, zoon van een arts, (grappig, dat was ook al zo bij het boek van Eric Chacour), valt in bij een andere praktijk en komt vrij snel in de problemen met een sedatie-geval. Hij woord van moord beschuldigd. Af en toe spreekt hij met z'n dochter Dylan via telefoon, voicemail of ander middel dat is niet helemaal duidelijk. Hij is gescheiden, leeft in een camper en heeft die gestalt aan zee. Hij zorgt voor een hond van een bevriende patiënt (ook dokter). Een leuk, erg onevenwichtig boek. 4 sterren is ook wat veel maar 3 is te weinig. Prachtige passages van levensechte kwaliteit worden afgewisseld met tamelijk groteske avonturen met een heel vreemd paramedisch wappie-echtpaar. Of was het allemaal een droom?
Boek begon wel sterk (invalarts die na een palliatieve sedatie beschuldigd wordt van onzorgvuldig handelen, dat maakte me wel nieuwsgierig naar het vervolg) maar al vrij snel haakte ik steeds meer af. Er wordt gesuggereerd dat een vreemd stel dat hij toevallig tegenkomt, betrokken is. Relatie met ex, dochter en vrouw van arts voor wie hij invalt, worden aangestipt maar niks wordt uitgewerkt. In de loop van het boek(je) komen er alleen maar vragen en open eindjes bij. Boek is maar 130 pagina’s dus wel uitgelezen maar wat mij betreft geen aanrader dus.
Het thema ‘verraad’ zit op veel lagen in dit boek verwerkt en daarnaast zijn er ook actuele thema’s als soevereiniteit in deze roman verwerkt. Ik werd tijdens het lezen getriggered op mijn standpunt inzake de palliatieve sedatie op een doodzieke patiënt die de kapstok vormt van deze roman. En toch raakt het boek me geen enkele keer en ik denk dat dat komt omdat het vrij beschouwelijk is geschreven. Kortom een goed boek maar niet mijn stijl.
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
"Over hoe snel een reputatie kan verdampen en hoe eenzaam de afdaling in zelfverlies kan zijn"
Wanda Reisel voert in haar nieuwste roman De krenking, een oude bekende op: Levi Levi. Wat begint als een bloedstollende politiethriller, ontpopt zich al snel tot een gelaagde vertelling over morele ambiguïteit, familiedrama en de fragiele grens tussen feiten en fabeltjes.
De opening van de roman is even bruut als effectief. Een inval in de vroege ochtend, een tiewrap om de polsen en een knie in de rug. De beschuldiging? Moord. Levi Levi, die als waarnemend huisarts probeert de brokstukken van zijn eigen leven (een nare scheiding, een stervende vader) te lijmen, wordt plotseling de paria van een klein Noord-Hollands kustdorp.
Reisel beschrijft deze 'krenking' met een vlijmscherpe pen. De frustratie van het onrecht spat van de pagina’s, maar — en dat is de kracht van dit boek — de auteur laat de lezer niet te lang in die comfortabele verontwaardiging zitten.
Hoewel de titel suggereert dat Levi enkel slachtoffer is van een nerveuze maatschappij vol valse aantijgingen, begint zijn 'schone blazoen' gaandeweg flink te vertonen. Ja, hij verloste een terminale patiënt uit zijn lijden, maar deed hij dat wel volgens het boekje? Door de ogen van een onervaren co-assistent ziet de wereld er ineens heel anders uit dan door de ogen van de ervaren, wellicht ietwat arrogante arts.
Dit psychologische steekspel is waar Reisel in uitblinkt. Ze pelt de lagen van Levi’s integriteit af totdat er een man overblijft die niet alleen vecht tegen de inspectie, maar ook tegen zijn eigen herinneringen en rechtvaardigingen.
“Ik verzette me tegen de consequenties van de ondervraging, het was een farce, een theatraal intimidatietribunaal. Ik was perplex, in een dictatuur ja, maar zulke dingen bestonden bij ons toch niet? Hopelijk vergiste ik me en hadden onderzoekscommissies altijd iets kafkaësks, misschien bestaan zij uit een echelon waarvan je niets weet omdat je er nooit eerder mee te maken hebt gehad. Maar zodra je er bent beland ziet de wereld er lelijk uit, de ramen daar kijken uit op iets grauws.”
Wanneer Levi op non-actief wordt gesteld en zich terugtrekt in een camper op het strand, neemt de roman een surrealistische afslag. De sfeer wordt dromerig, bijna koortsachtig.
Er is de flamboyante vader, een voormalig topchirurg die zelfs op zijn sterfbed nog de lof zingt van de hedonisme en jonge minnaressen.
Er is het mysterieuze echtpaar van natuurgenezers, dat met een bijna sektarische ijver jaagt op straling van een nabijgelegen reactor.
“Er hing altijd een geheimzinnige onbereikbaarheid om hem heen die ik ook bij mijn moeder bespeurde. Ongrijpbaar. Ze lachten altijd op foto’s, ze maakten foto’s van ons, organiseerden onze kinderfeestjes, deden alles wat ouders moeten doen. Ze leefden en ze leefden goed, in andere gezinnen waren er moeilijkheden, niet bij ons, wij hadden het goed, wij hadden geluk. Maar het was alsof ik onder die aantrekkelijke suikerlaag de leugen kon ruiken, zo jong als ik was, ik vertrouwde het niet en ik zorgde ervoor dat ik over een reserveleven kon beschikken om mezelf te redden omdat ik vermoedde dat als er een ramp losbarstte zij misschien niet in de buurt zouden zijn, niet in staat ons te redden.”
Reisel weeft deze schijnbaar losse draden — de medische ethiek, de verrotte familiegeschiedenis en het lokale complot — vakkundig in elkaar. De vraag "Wat is echt?" blijft als een mist boven het Noord-Hollandse landschap hangen. Is het de werkelijkheid die absurd wordt, of is het Levi’s geest die onder de druk bezwijkt?
De krenking is een roman die schuurt. Het is een scherpzinnige observatie van hoe snel een reputatie kan verdampen en hoe eenzaam de afdaling in zelfverlies kan zijn. Met spottende humor en psychologisch raffinement bewijst Reisel dat een goed verhaal niet altijd een duidelijke held nodig heeft.
Een wrang en geestig portret van een man die de controle verliest over zijn verhaal. Een absolute aanrader voor liefhebbers van psychologische diepgang met een scherp randje.
Wanda Reisel schrijft prachtig: poëtisch en met gevoel voor de nuances die tegelijkertijd en naast elkaar kunnen bestaan In mens of een situatie. Mensen zijn niet eenduidig, gebeurtenissen niet simpelweg zwart-wit. Wat weten we nu eigenlijk echt?
Medische ethiek, familietrauma’s, een lokaal complot en ook nog een scheiding: de hoofdpersoon ziet zijn leven langzaam uiteenvallen en trekt zich, op het oog bijna clichématig, terug in een camper met zijn hond. Maar juist daar blijft Reisel spelen met perspectief en werkelijkheid. Wat is echt, wat is interpretatie en wanneer wordt een vermoeden een waarheid?
Wat uiteindelijk vooral blijft hangen is de krenking zelf: de schuring, het ervaren onrecht en de frustratie wanneer werkelijkheid en beleving niet meer netjes van elkaar te scheiden zijn.
Met De Krenking schreef Wanda Reisel een mooie, compacte roman over een huisarts die ondanks zijn gewetensvolle medische optreden door de mangel gaat van de repressieve bureaucratie.
Die huisarts heet Levi Levi (inderdaad voor- en achternaam identiek). Hij begint in een kleine dorpsgemeenschap ergens aan de kust waar hij de mannelijke helft van een dokterend echtpaar vervangt die aan depressies lijdt.
Levi zelf is nog niet lang geleden gescheiden van Lea die hem lange tijd bedroog. Ze hebben een volwassen dochter, Dylan (v/h Shannah).
Heel mooi geschreven en voorgelezen. Mooi stuk over de dood. ‘Zelfs als ze aan 1 spinnendraad je aan de wereld hangen , Ik ga er niet over dokter ziek of niet je lichaam is leeft zoals het altijd heeft gedaan je geest is gedwongen naar he aftakelen te kijken. de patiënt is al onthecht alleen nog hier in de kleine ruimte van zijn lichaam. …Een horizon waar zijn lijden eindigt.
Tot op driekwart van het boek een intrigerend verhaal over de huisartsenpraktijk en op welke manier je om kan gaan met euthanasie. Dan zakt het verhaal in en blijft er een slap verhaaltje over.
Een roman losjes gebaseerd op de zaak-Tuitjenhorn. Leest wel lekker, is goed geschreven. Het gedoe met de natuurartsen is vreemd, gaat over-the-top en doet afbreuk aan het boek.
Vlot geschreven boek over een (inval)huisarts, die na een heftige stervensbegeleiding door de autoriteiten op basis van ‘horen zeggen’ vervolgd wordt voor een mogelijk onwettig uitgevoerde euthanasie. Dat gedeelte van het verhaal was goed te volgen. De schijnbare noodzaak van de schrijfster om er een ‘vreemd stel’ als drijvende kracht achter de zgn euthanasie in te vlooien heb ik niet begrepen. Heel mooi is de band die de arts heeft met zijn dochter, zij is zijn steun en toeverlaat, zelfs op grote afstand.