Toen de val speelt zich af rondom en aan boord van vlucht py 764, die uit Nederland vertrok en op 7 juni 1989 in Zanderij, Suriname verongelukte. Het toestel kwam in de savanne achter de landingsbaan neer en bij deze ramp stierven 176 mensen. De gronden waarop de luchthaven werd gebouwd behoorden ooit toe aan Inheemsen, die wegtrokken met een voorspelling van slechte tijden in gedachten.
Iraida Martha Ooft volgt in deze intrigerende roman de uiterst persoonlijke processen die door de dood van geliefden in gang worden gezet. Afwisselend stelt ze de levens van degenen die achterbleven en degenen die het leven lieten centraal. Ze toont de verbintenissen tussen hen - de ouders die wachten op hun kind, een vader en een dochter, de piloot en zijn geliefde, de pyjai en zijn zoektocht - en geeft daarbij woorden aan het mysterie van de onverbrekelijke band tussen mens en natuur.
Toen de val is een fijnzinnig en invoelend onderzoek naar het Suriname van eind jaren tachtig, maar gaat nog dieper terug in de tijd, speurend naar de wortels van deze natie. Waar komen deze mensen vandaan en hoe zijn zij in hun bestaan met elkaar vervlochten? En hoe moet wie achterblijft het leven ooit weer omarmen?
Een indrukwekkende constructie van stemmen, mensenlevens, planten en dieren met als middelpunt de vliegramp bij Zanderij in 1989 in Suriname. Mooi hoe Ooft een van de slachtoffers beschrijft die doodgaat en opgaat in de natuur en het al maar nog deel wordt van het verhaal van haar moeder dat een inkijkje geeft in het leven van vrouwen in Suriname. Sowieso is de geschiedenis van dat land ook onderdeel van het verhaal, in het leven van de nabestaanden en de achtergrond van de Karaïben, die in het dorp Bisri woonden dat ooit moest wijken voor het vliegveld op Zanderij.
Een plotgedreven boek (zo lekker is dat soms) met een heel mooi intrigerende verhaallijn: over een vliegtuigramp (wat overigens echt gebeurd is) over de blindheid van het westen wat betreft de relatie tussen mens en natuur, maar ook het belang van wat het westen wegzet als bijgeloof: leven na de dood, het leven van een boom, de heiligheid van grond, geneeskracht van natuur en andere gebruiken van inheemse stammen. De veelheid van stemmen (ook niet menselijke) is mooi en draagt bij aan het verhaal.
De stijl liet me echter wat onverzadigd achter; er wordt veel uitgelegd en soms liggen de gevoelens van personages er net even te dik bovenop. Ik kom net niet helemaal mee in de passages die geschreven zijn vanuit een overleden persoon, hoewel mooi en creatief geloof ik het nét niet. Er zitten ook weer stukken in die uitstekend en bloedmooi zijn opgeschreven dus als er dan zo’n uitleggerig stuk volgt dacht ik hè! had dat nou weggelaten.
Veel gemixte gevoelens willen jullie het ook lezen dan kunnen we erover praten!!!!
3,5 ⭐️ Een boek over een bekende vliegramp in Suriname. Het enige dat ik hiervan wist was dat het voetbal elftal aan boord zat. Daar gaat het niet over. De schrijfster wil een gezicht geven aan andere slachtoffers. Dat is een mooie gedachte. En mooi beschreven. Mijn favoriete passages gaan over de natuur en wat zij voelde tijdens en na de ramp. Alles is met elkaar verbonden.
Dat het niet meer sterren voor mij zijn geworden komt puur door het feit dat ik geen van de karakters sympathiek vond. Dat leest toch minder prettig.
In deze roman staat het tragische vliegtuigongeluk met een SLM-toestel uit 1989 centraal. De personages zijn slachtoffers en hun nabestaanden. Vlot geschreven.
Een verklarende woordenlijst (en die zit lang zijn geweest - wat dus al aangeeft dat het ook met zo'n lijst ploeteren zou zijn geweest) zou misschien een ster meer hebben opgeleverd... Ik vond het wat ongemakkelijk dat een daadwerkelijk gebeurde vliegtuigramp het decor vormde voor een roman. Daarnaast ontstond er een liefde tussen twee personages waar ik op geen moment in mee kon gaan. Maar óók genoeg mooie stukken.