Τα ποιήματα

by Maria Polydouri, Μαρία Πολυδούρη

TΩPA MOY MENEI ΣTOY EPΩTA THN AΓPIA KATAIΓIΔA NA IΔΩ NA METPHΘOYN ΓIA ME ΘANATOΣ KAI ZΩH.H MAPIA ΠOΛYΔOYPH (1902-1930), EMBΛHMATIKH POMANTIKH MOPΦH THΣ ΣYΓXPONHΣ EΛΛHNIKHΣ ΠOIHΣHΣ, YMNHΣE ME AMEΣOTHTA KAI ΓNHΣIO ΛYPIΣMO TON ΠAΘIAΣMENO, XΩPIΣ ANTAΛΛAΓMATA EPΩTA, TON EPΩTA-ANTAPTH ΠOY ΠAEI KONTPA ΣE KOINΩNIKEΣ ΣYMBAΣEIΣ KAI KATEΣTHMENEΣ AΞIEΣ. ANYΠOTAKTH KAI AΣYMBIBAΣTH, ΠEPAΣE ΣTHN IΣTOPIA ΓIA TH ΘYEΛΛΩΔH ΣXEΣH THΣ ME TON ΠOIHTH KΩΣTA KAPYΩTAKH KAΘΩΣ KAI ΓIA TO TPAΓIKO THΣ TEΛOΣ, ΣTA EIKOΣI OXTΩ THΣ MOΛIΣ XPONIA.ΣTIΣ ΣEΛIΔEΣ AYTOY TOY BIBΛIOY ΠEPIΛAMBANONTAI OI ΔYO ΠOIHTIKEΣ ΣYΛΛOΓEΣ ΠOY EΞEΔΩΣE ("OI TPIΛΛIEΣ ΠOY ΣBHNOYN", "HXΩ ΣTO XAOΣ") KAI TA ANEKΔOTA ΠOIHMATA THΣ, ENΩ O ANAΓNΩΣTHΣ EΠIΣHΣ ΘA BPEI MIA KATATOΠIΣTIKH EIΣAΓΩΓH TOY EΠIMEΛHTH TOY TOMOY ΓIANNH H. ΠAΠΠA KAI EPΓOBIOΓPAΦIA THΣ ΠOIHTPIAΣ.

Genres: Poetry

392 pages, Hardcover

First published January 1, 2011

About the author

Greek: Μαρία Πολυδούρη

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Ένα υπέροχο ταξίδι από μια εξίσου ρομαντική και ευαίσθητη ψυχή. Πρώτη έτσι πιο ολοκληρωμένη και όχι αποσπασματική επαφή με Πολυδούρη. Γοητευμένη.

Ω, μη με βλέπετε που κλαίω,
δεν έχω θλίψη στην ψυχή μου
ότι ε΄χια στη ζωή μου ωραίο
χάθηκε και είμαι μοναχή μου.
Είναι η ζωή μου χωρίς χάρη,
Χωρίς χαρά και χωρίς λύπη.
Και αν τη ματιά δε μου έχουν πάρει,
Ο λογισμός μου πάντα λείπει.
Με τις σκιές μαζί γυρίζω.
Η μοναξιά πλατιά με ζώνει.
Τους τόπους πια δεν τους γνωρίζω.
Νιώθω πυκνό να πέφτει χιόνι.
Τίποτε εδώ δε με πλανεύει.
Τίποτε εκεί δε μ’οδηγάει.
Η σκέψη μου όλο και στενεύει,
Ενώ η καρδιά μου όλο λυγάει.
Ω μη με βλέπετε που κλαίω,
Κάποια παλιά συνήθεια θα’ναι.
Τα μυστικά μου όλα σας λέω,
Τώρα που πια δε με μεθάνε.

[S::lskvc · Rating 3 out of 5]

"Κάποτε μούπες
θαρρώ, θλιμμένη,
για μία ψυχούλα
πώχεις χαμένη

[Ifigenia · Rating 4 out of 5]

Η ποίηση της Πολυδούρη ξεχωρίζει για την λυρικότητα, την μελαγχολική διάθεση, την αίσθηση της χαμένης νιότης !Για εμένα είναι σαν θησαυρός! Μου άρεσαν τόσο τα ποιήματα της, ιδιαίτερα από την δεύτερη συλλογή Ηχώ στο χάος. Ένα άλλο υπέροχα νοσταλγικό είναι το "Μες το σπιτάκι μου"

Μες το σπιτάκι μου ήταν μια φορά
της ξεγνοιασιάς το μύρο
Κι εγώ ήμουν το τραγούδι με φτερά
που ξεπετιόταν γύρω.

Μα λίγο λίγο πίκραινε ο σκοπός
στα παιδικά μου χείλη
και σάμπως ένας χρόνος αγριωπός
να’χε άξαφνα ανατείλει

λυγίστη του πατέρα μου η βουλή
στα θαλασσιά του μάτια
κι έκλεισαν, σα να βάρυναν πολύ.
Μες στ' άφωνα δωμάτια,

περήφανη η μητέρα μου κι ορθή
στα πλουμιστά σαντάλια
λες άφησε η ψυχή της να παρθεί
στοχαστική σαν ντάλια.

Και τα παιδιά, της πίκρας το γραφτό
να ζουν και να σωπάνε,
και φύλλα από 'να ανώφελο φυτό
σκορπίστηκαν και πάνε

[rena · Rating 4 out of 5]

η πιο επώδυνη ποιητική συλλογή που έχω διαβάσει και δεν θα το άλλαζα για τίποτα. επιτελους μπόρεσα να βρω αρκετά ποιηματα που με άγγιξαν,βρήκαν κάτι μέσα μου και χωθηκαν εκει μέχρι να τελειώσω και την τελευταία σελίδα.
ποσο πόνο και ποσο ταλεντο κουβαλουσε η πολυδουρη. νιώθω μεγάλη τιμη που μπόρεσα να τα βιωσω όλα μέσα από αυτές τις σελίδες.
🤍

[Konstantinos · Rating 4 out of 5]

Έρωτας, εγκαρτέρηση, πικρία, μη πραγματοποίηση και η μόνιμη αναμονή του επικείμενου θανάτου από μια ήδη γερασμένη -πρίν της ώρας της- ρομαντική ψυχή. Ένα ποιητικό ταξίδι στον ρομαντισμό του τότε.

[Natasha Anastasiou · Rating 4 out of 5]

Μία από τις πιο σημαντικές ποιήτριες της γενιάς του ‘30, γνωστή για την ιδιαίτερη ευαισθησία και τον λυρισμό στο έργο της. Το έργο της, αν και μικρό, αποτυπώνει την ένταση του εσωτερικού κόσμου της και την αίσθηση της μοναξιάς και του πόνου. Η Πολυδούρη αποτέλεσε πρωτοπόρο της γυναικείας ποίησης στην Ελλάδα, εξερευνώντας ταυτόχρονα την προσωπική και κοινωνική διάσταση της γυναικείας ύπαρξης σε μια εποχή που οι γυναίκες αναζητούσαν τη φωνή τους στην κοινωνία και την τέχνη.

«Όταν η αγάπη είναι μεγάλη, είναι και θάνατος.”

Αυτός ο στίχος εκφράζει την ένταση και τη σύγκρουση που συνεπάγεται η συναισθηματική υπέρβαση, καθώς η αγάπη για την Πολυδούρη μπορεί να γίνει τόσο καταλυτική και έντονη, που να φτάνει στα όρια της αυτοκαταστροφής ή της απώλειας. Εδώ η αγάπη δεν είναι μόνο μια θετική δύναμη, αλλά και κάτι που μπορεί να φέρει τον πόνο και τον θάνατο του “εγώ”, αποτυπώνοντας την αντιφατικότητα και την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης.
Από παιδί διάβαζα την Πολυδούρη, αλλά τώρα καταλαβαίνω καλύτερα τη βαθιά θλίψη και τη συναισθηματική ένταση στην ποίησή της. Μου αρέσει γιατί εκφράζει με τόσο αληθινό τρόπο συναισθήματα που συχνά δύσκολα βρίσκουν λέξεις, κάτι που με αγγίζει βαθιά.

[Sofia · Rating 5 out of 5]

Πολύ έντονο το ερωτικό συναίσθημα. Πολύ ρομαντική και ευγενική ψυχή.

[Andreas Andreadis · Rating 1 out of 5]

Κλάψα, μιζέρια και θάνατος. Μόνο για τους φαν.

[Eleni · Rating 5 out of 5]

η μόνη που με καταλαβαίνει