What do you think?
Rate this book
Alles wat er is: Een ware familiegeschiedenis
Een aangrijpend verhaal over familie, verlies en het zwijgen dat generaties overstijgt.
Wanneer Mira's moeder ongeneeslijk ziek wordt, begint een zoektocht naar alles wat er nooit is uitgesproken. In een familie waar drie zelfmoorden als schaduwen over het heden hangen, probeert Mira grip te krijgen op haar verleden. Waarom wordt er gezwegen? Wat wordt er verzwegen? En wat betekent het om de stilte te doorbreken?
Alles wat er is is een gelaagde, intieme roman over de erfenis van trauma, de complexiteit van moeder-dochterrelaties en de kracht van woorden. In een stijl die zowel poëtisch als scherp is, ontvouwt zich een verhaal dat zich als een Matroesjkapop laag voor laag opent. Een boek dat raakt, schuurt en troost biedt.
Een indrukwekkend boek voor de lezers van Judith Koelemeijer, Lale Gül en Nina Polak.
Wanneer Mira's moeder ongeneeslijk ziek wordt, begint een zoektocht naar alles wat er nooit is uitgesproken. In een familie waar drie zelfmoorden als schaduwen over het heden hangen, probeert Mira grip te krijgen op haar verleden. Waarom wordt er gezwegen? Wat wordt er verzwegen? En wat betekent het om de stilte te doorbreken?
Alles wat er is is een gelaagde, intieme roman over de erfenis van trauma, de complexiteit van moeder-dochterrelaties en de kracht van woorden. In een stijl die zowel poëtisch als scherp is, ontvouwt zich een verhaal dat zich als een Matroesjkapop laag voor laag opent. Een boek dat raakt, schuurt en troost biedt.
Een indrukwekkend boek voor de lezers van Judith Koelemeijer, Lale Gül en Nina Polak.
256 pages, Kindle Edition
Published March 3, 2026
3 people are currently reading
46 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
March 23, 2026
Mira’s moeder groeide op in een groot gezin, met maar liefst 11 broers en zussen. Drie van hen pleegden zelfmoord, en dat is een trauma dat Anne haar hele leven met zich meedraagt.
Mira probeert te achterhalen wat er precies gebeurd is met Annes siblings, maar botst steeds op een muur van -onbegrepen- stilte.
In Alles wat er is vertelt Inge Duine het verhaal van Mira’s familie, uit Mira’s oogpunt en op verschillende scharnierpunten in haar leven. Aan het einde komen Anna, Mira’s moeder, en Johanna, haar grootmoeder ook even aan het woord om zo de familiegeschiedenis een beetje te ontrafelen.
Alles wat er is is een ontroerend en pakkend boek, meerdere malen had ik te doen met Mira, die zo graag een diepgaand gesprek wilde met haar moeder, maar telkens weer dichtklapte. De verschillende tijdsperiodes (Mira als jong meisje, als jongvolwassene en als volwassen vrouw) lopen door elkaar heen, waardoor je goed in de gaten moet houden in welk jaar het hoofdstuk zich afspeelt, maar net dit door elkaar heen lopen geeft het boek een extra sterkte.
Een verhaal dat binnenkwam en hoogstwaarschijnlijk nog een tijdje gaat blijven plakken.
Dankjewel Inge Duine en uitgeverij de Fontein voor dit recensie-exemplaar!
Mira probeert te achterhalen wat er precies gebeurd is met Annes siblings, maar botst steeds op een muur van -onbegrepen- stilte.
In Alles wat er is vertelt Inge Duine het verhaal van Mira’s familie, uit Mira’s oogpunt en op verschillende scharnierpunten in haar leven. Aan het einde komen Anna, Mira’s moeder, en Johanna, haar grootmoeder ook even aan het woord om zo de familiegeschiedenis een beetje te ontrafelen.
Alles wat er is is een ontroerend en pakkend boek, meerdere malen had ik te doen met Mira, die zo graag een diepgaand gesprek wilde met haar moeder, maar telkens weer dichtklapte. De verschillende tijdsperiodes (Mira als jong meisje, als jongvolwassene en als volwassen vrouw) lopen door elkaar heen, waardoor je goed in de gaten moet houden in welk jaar het hoofdstuk zich afspeelt, maar net dit door elkaar heen lopen geeft het boek een extra sterkte.
Een verhaal dat binnenkwam en hoogstwaarschijnlijk nog een tijdje gaat blijven plakken.
Dankjewel Inge Duine en uitgeverij de Fontein voor dit recensie-exemplaar!
March 24, 2026
Alles wat er is vertelt het verhaal van Mira, haar moeder Anne en oma Johanna. Anne is een van de twaalf kinderen van Johanna, maar het noodlot heeft de familie nogal getroffen. Meerdere kinderen hebben het moeilijk en in de jaren '80 plegen drie van hen zelfmoord. Daar wordt nooit meer over gesproken.
Maar dat betekent niet dat het niet voelbaar is en niemand er last van heeft. Zo is Anne niet meer in staat verbinding te maken; niet met haar overige broers/zussen maar ook niet met haar dochter. Mira kan er steeds slechter tegen en alles komt in een stroomversnelling voor haar als Anne ernstig ziek blijkt.
Inge Duine weet prachtig in woorden te vatten hoe niet uitgesproken pijn in je lijf zakt. Het verbaasde me dan ook niet toen uit het dankwoord bleek dat ze bekend is met craniosacraaltherapie.
Door haar vlotte schrijfstijl en rake verwoordingen trok ze me binnen no time het verhaal in. Ik vloog door de pagina's en ook als ik even moest stoppen met lezen, had ik de smaak zo weer te pakken. Nog even extra omdat het boek speelt in de plaats waar ik ben opgegroeid. Een feest der herkenning, ondanks het zware onderwerp.
Sowieso is Duine er goed in geslaagd om het boek niet te zwaar te maken, zonder aan het plot te kort te doen. Alleen vond ik wel dat er op een gegeven moment (laatste eenderde, laatste kwart) wat veel herhaling in zat. Misschien is dat omdat ik heel bekend met de invloed van niet uitgesproken woorden op het lijf, maar op een gegeven moment dacht ik: ja, nu heb ik hem wel.
Maar dat is dan ook eigenlijk het enige dat ik heb "aan te merken" op dit boek. Het is een sterk verhaal over familiebanden, generationeel trauma en de kracht die het kost om daar doorheen te breken. Een aanrader!
"Als je je niet uitsprak, er niet over schreef, dan zakten de woorden naar beneden, steeds dieper je lijf in, tot ze een plek vonden om ergens vast te blijven zitten, ergens in je bekken, in je darmen, of tussen je ribben, waar er ook plek was." (P.143)
"Voor nu bleven de woorden in haar buik steken, en in haar keel. de woorden klampten zich vast aan alles wat ze eerder niet had gezegd, tijdens eerdere gebeurtenissen waarbij ze haar mond had gehouden. De woorden bleven vastzitten in haar lijf tot ze werden losgelaten. Ooit." (p.172)
Maar dat betekent niet dat het niet voelbaar is en niemand er last van heeft. Zo is Anne niet meer in staat verbinding te maken; niet met haar overige broers/zussen maar ook niet met haar dochter. Mira kan er steeds slechter tegen en alles komt in een stroomversnelling voor haar als Anne ernstig ziek blijkt.
Inge Duine weet prachtig in woorden te vatten hoe niet uitgesproken pijn in je lijf zakt. Het verbaasde me dan ook niet toen uit het dankwoord bleek dat ze bekend is met craniosacraaltherapie.
Door haar vlotte schrijfstijl en rake verwoordingen trok ze me binnen no time het verhaal in. Ik vloog door de pagina's en ook als ik even moest stoppen met lezen, had ik de smaak zo weer te pakken. Nog even extra omdat het boek speelt in de plaats waar ik ben opgegroeid. Een feest der herkenning, ondanks het zware onderwerp.
Sowieso is Duine er goed in geslaagd om het boek niet te zwaar te maken, zonder aan het plot te kort te doen. Alleen vond ik wel dat er op een gegeven moment (laatste eenderde, laatste kwart) wat veel herhaling in zat. Misschien is dat omdat ik heel bekend met de invloed van niet uitgesproken woorden op het lijf, maar op een gegeven moment dacht ik: ja, nu heb ik hem wel.
Maar dat is dan ook eigenlijk het enige dat ik heb "aan te merken" op dit boek. Het is een sterk verhaal over familiebanden, generationeel trauma en de kracht die het kost om daar doorheen te breken. Een aanrader!
"Als je je niet uitsprak, er niet over schreef, dan zakten de woorden naar beneden, steeds dieper je lijf in, tot ze een plek vonden om ergens vast te blijven zitten, ergens in je bekken, in je darmen, of tussen je ribben, waar er ook plek was." (P.143)
"Voor nu bleven de woorden in haar buik steken, en in haar keel. de woorden klampten zich vast aan alles wat ze eerder niet had gezegd, tijdens eerdere gebeurtenissen waarbij ze haar mond had gehouden. De woorden bleven vastzitten in haar lijf tot ze werden losgelaten. Ooit." (p.172)
March 23, 2026
Recensie van:
Alles wat er is
Auteur:
Inge Duine
Inge Duine werkt bij Avans Hogeschool. Ze schrijft columns voor Punt (Avans Hogeschool) en publiceerde eerder twee thrillers bij uitgeverij de Fontein: De laatste tour (2016) en Op glad ijs (2018). Inge Duine woont in Tilburg.
Uitgeverij:
De Fontein
Genre:
Roman; gebaseerd op een ware familiegeschiedenis.
Wijze van lezen:
Recensie exemplaar E-book ontvangen van uitgeverij De Fontein in ruil voor mijn recensie.
Cover en flaptekst:
Twee kinderen op de rug gezien, twee meisjes, die beide in het water voor hen springen. Zorgeloos, blij, vol verwachting. Wat zullen ze vinden in het water? Verkoeling? Blijven ze aan de oppervlakte of gaan ze de diepte in? Blijven ze elkaars hand vasthouden of niet? Een prachtige veelzeggende cover.
De flaptekst is intens maar informatief. Nodigt mij uit tot lezen.
Quote:
Matroesjka
Ik ben een matroesjkapop. Maak mij open en je vindt mijn moeder. Maak mijn moeder maar open. Ja, daar zit mijn oma. In mijn oma zit haar moeder, mijn overgrootoma. En in mijn overgrootoma zit weer haar moeder. Zo gaat het door en door en door. En door en door. En door. Door. Tot je bij het begin uitkomt.
Of bij het einde, net hoe je het bekijkt. De vrouwen van onze familie staan op een rijtje. Van groot naar klein. Van nu naar toen.
Of is het andersom? Ik ben de kleinste, mijn moeder komt daaromheen. En zo gaat het door en door en door. En door en door. En door. Door. Tot je bij de oermoeder uitkomt. De grootste. Daar waar de vrouwenlijn van onze familie begon.
Wat draag ik van hen mee?
2021
Er was een tijd dat Mira echt een matroesjkapop was. Lang geleden, ergens begin jaren zestig. Haar oma was zo’n vijf maanden zwanger van Anne toen een deel van Mira ontstond, kleiner dan een speldenkop nog, zelfs kleiner dan de kleinste kruimel of korrel zand. Mira was nog niet met het blote oog te zien, maar ze bestond al, op celniveau; de eicel waaruit Mira zich zou ontwikkelen bevond zich vanaf dat moment in Annes eierstokken. Drie generaties in een lichaam, als een matroesjkapop, een vrouw in een vrouw in een vrouw.
Een maand of vier had Mira in Anne, en in haar oma geleefd. Alles wat haar oma in die paar maanden had meegemaakt was doorgedrongen tot in de cellen van haar moeder en dus ook tot in die ene cel die uit zou groeien tot Mira. Was dat de reden dat Mira het Zeeuwse zwijgen tot in haar diepste vezels beheerste? Dat het niet iets was wat ze had geleerd door naar Anne en Henk te kijken, maar gewoon zat in alles wat ze in zich had: spreken is zilver, zwijgen is goud. Was dat wat ze had meegekregen van haar oma, haar moeder, van haarzelf, dat je de dingen die moeilijk waren gewoon opborg in jezelf, zonder ze te uiten?
Mooie tekst:
Een zoektocht naar wat generaties lang verzwegen bleef.
Het verhaal:
Wanneer Mira’s moeder ongeneeslijk ziek wordt, begint een zoektocht naar alles wat er nooit is uitgesproken. In een familie waar drie zelfmoorden als schaduwen over het heden hangen, probeert Mira grip te krijgen op haar verleden. Waarom wordt er gezwegen? Wat wordt er verzwegen? En wat betekent het om de stilte te doorbreken?
Alles wat er is is een gelaagd en intiem verhaal over de erfenis van trauma, de complexiteit van moeder-dochterrelaties en de kracht van woorden. In een stijl die zowel poëtisch als scherp is, ontvouwt zich een verhaal dat zich als een Matroesjkapop laag voor laag opent. Een boek dat raakt, schuurt en troost biedt.
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal raakte mij diep. Zoveel herkenning. Ik herken het generationeel trauma. Mijn ouders zijn beide kinderen uit grote gezinnen.
Mijn moeder is de tweede van acht kinderen. Daar leven er nog zeven van. Een kindje leefde maar een dag. Daar werd niet over gesproken.
Oma werd opgehaald met de ambulance maar het hoe en waarom werd niet verteld. Het kindje kreeg geen naam. Het werd begraven in een anoniem graf met een nichtje. Toen het grafje geruimd werd zorgde mijn moeder voor een grafvlinder op het graf van haar ouders. Pas toen hoorden haar zussen en broer dat zij nog een zusje gehad hadden.
De ouders van mijn moeder haar vader woonden in een huis achter het huis waar mijn moeder opgroeide. Toen haar oma zelfmoord pleegde werd daar niet over gesproken. De moeder van mijn moeder had altijd depressies. Soms een opleving van druk en vrolijk wat je manisch zou kunnen noemen.
Ik weet niet of dat een gen is of iets in je DNA maar in de vrouwelijke aan die kant zit veel psychische kwetsbaarheid. Ik heb deze psychische kwetsbaarheid ook. Depressies, zelfmoord gedachten vanaf een jonge leeftijd, talloze diagnoses van postnatale depressie, bipolair, borderline etc. Ook heb ik NAH. Veel therapie en hulp gehad. Ik wilde wel van me afpraten. Ik wilde mijn dochters behoeden voor hetzelfde psychische lot als mij.
Vrouwen in mijn familie kregen postnatale depressies, diagnoses als manisch depressief, een tante pleegde zelfmoord wat mislukte. Mijn moeder zei we praten er buiten het gezin niet over.
Toch begeleidde mijn moeder jaren een vrouw die zwaar depressief was o.a. door postnatale depressies. Dat vond ik dan weer heel apart weet ik nog. Zelf had mijn moeder ook vele depressieve periodes. In een poging van mij hierover te praten zei ze: Ik ging intensief de tuin schoffelen. Praten helpt niet. Daarmee was de kous af.
Praten over je gevoel was en is moeilijk. Mijn zusje kreeg in 2024 lymfeklierkanker. Ik hoorde dat van mijn moeder. Mijn ouders kregen een snelle cursus in het delen van gevoelens. Mijn zusje overleefde ternauwernood. Datzelfde jaar kreeg mijn moeder de diagnose uitgezaaide dunne darmkanker. Ze volgt nu een palliatief traject in Erasmus MC Rotterdam met een revolutionair bestralingstraject via infuus.
Iedere stap in haar behandeling deelde en deelt ze met mij. Niet zakelijk maar ook de diepte in qua gevoel. Topsport voor mijn moeder. Mijn vader spreekt er nog steeds weinig over. Dus ik herkende veel in Anne en Henk. Ik spiegelde mijzelf aan Mira. Hoe zij psychisch en lichamelijk alles beleefde. Ook ik verloor een kind.
Mijn ouders spraken er niet over. Het mocht niet bekend worden in de familie. Mijn schoonouders waren anders. Onze zoon hoorde en hoort erbij. Heeft zijn eigen fotoalbum net als de andere kleinkinderen. Mijn oudste dochter wist al vroeg bij welke opa en oma zij wel over haar broertje kon praten en waar niet.
Wij kregen nog een dochter. Beide weten van hun broertje en broer. Er wordt openlijk over gesproken. Ook onze dominee heeft ons ongelooflijk goed gesteund. Andere oudere kerkgangers voelden zich gesteund en gedragen dat wij openlijk over onze zoon spraken in de kerk. Dat heelde hun eigen wonden. Zij mochten vroeger niet over hun overleden kinderen spreken. Jaren later, na meerdere kindersterftes in de familie verontschuldigde mijn moeder zich voor haar kille houding van niet praten over het overlijden van mijn zoon. Jarenlang was ik kwaad en teleurgesteld in mijn ouders. Alhoewel dit excuus kwam voelde het als een ijskoude douche. Ik wist niet wat ik ermee moest.
Een neef van mij kreeg een hersentumor. Daar werd openlijk en eerlijk over gesproken in de familie. Hij hield een digitaal dagboek bij. Ik hoefde dat niet te lezen want mijn neef vertelde zijn hele ziekteproces als hij me opzocht in mijn dromen. Hij werd 31 jaar en koos voor euthanasie. Hij komt nog vaak bij me in mijn dromen. Bijzonder en fijn.
Dit verhaal is dus heel herkenbaar voor mij. Ieder detail, iedere zinsnede metaforisch, poëtisch en diepgaand het raakte me van mijn kruin tot in mijn tenen. Wat ongelooflijk helpend en troostend dat Inge Duine dit verhaal toevertrouwde aan het papier. Ik kon zo voorbeelden van familie naar voren halen als ik las. Een tante die een verloren strijd streed tegen uitgezaaide longkanker. Die dit strak orkestreerde; geen bezoek, geen ruchtbaarheid aan geven buiten het gezin. Als het ware strak ingesponnen in een cocon. Een diepe buiging voor haar oudste dochter die wel zorg regelde om de laatste levensdagen van haar moeder zo fijn mogelijk te laten zijn.
Iedereen op de hoogte houden. Iedereen nog een laatste keer op bezoek bij haar moeder. Een afscheid waar zij het levensverhaal van haar moeder vertelde: open, puur, liefdevol en onvergetelijk. Na het afscheid vonden mijn oom en mijn neven het zwaar om te praten met allen die afscheid kwamen nemen. Volgens mijn moeder is het contact met hen miniem. Ook al belt mijn moeder vaak met hen. Ook hier geldt gevoelens uitten is zwaar. Contact houden ook. Voor beide kanten geldt dat.
Vele levensgebeurtenissen die heftig zijn worden vaak onder het kleed geschoven. Maar hoe klein je ook bent je voelt de sfeer, de zware deken van verdriet, pijn, woorden die niet gesproken worden. Het masker van niet klagen maar dragen zit goed vast.
Mijn vaders moeder was altijd open en eerlijk over alles. Ze verloor diverse kinderen. Een zoon verongelukte toen hij 25 jaar was. Zijn levensverhaal werd altijd verteld en zijn foro stond in de kamer.
Mijn vader zijn vader was altijd zwijgzaam en als hij wat zei was het alsof hij ijspegels kon maken met zijn woorden. Mijn moeder haar moeder toonde haar gevoel amper. Haar man werd depressief van haar terwijl hij voorheen altijd vrolijk was. En de oudste kinderen hadden een andere band met hun ouders dan de jongsten. Ook dat herkende ik.
Dit verhaal verteld vanuit divers perspectief en levensfasen vond ik zeer scherp gedaan. Echt kippenvel van een wervelwind aan emoties. Het boek “Het is niet met jou begonnen” van auteur Mark Wolynn gaat ook over dit onderwerp. Dit verhaal van Inge Duine toont ons alle uithoeken van de menselijke psyche maar laat ook vastgeroeste denk en gedragspatronen zien. Al dan niet geïnitieerd vanuit gelovig zijn of een gezinsstructuur.
Alhoewel dit een confronterend, rauw, hartverscheurend, psychologisch filerend verhaal is het gaf me ook een gevoel van thuiskomen bij mijzelf, troost, hoop een connectie met de personen in dit verhaal van we delen samen iets. Ik ben niet alleen, wat ik voel is niet gek.
Ik hoop dat dit boek velen mag raken, een stem geeft aan hen die dat zelf moeilijk vinden, een zaklamp mag zijn in iemands duisternis. Een uitweg naar hulp.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een verhaal dat alle facetten van menselijke gevoelens en gedachten intensief bloot legt. Een verhaal dat reflecteert, raakt en je automatisch laat nadenken over je eigen familiegeschiedenis. En de patronen in je familie. Wat maakt een familie hecht en wanneer zit het als los zand aan elkaar vast? Is dat de mening van buitenstaanders of zie je dat als familielid zelf ook? Heeft gemoedstoestand een oorsprong in je familie stamboom? Fascinerend hoe Inge Duine dat tentoonspreidt in haar verhaal.
Met een beeldende, metaforische, filosofische, nieuwe inzichten gevende schrijfstijl met een verhaal dat zich verankerd in je psyche en lijf. Dat onderhuids gaat en je pas loslaat als je de laatste letter gelezen hebt.
Ik vond de confrontatie met mijn eigen familiegeschiedenis zwaar maar ook ontzettend leerzaam.
Zo las ik ergens dat als je vernoemd bent naar een persoon in je familie je de persoonlijkheid ook overneemt. Als het ware dezelfde persoon wordt omdat je dezelfde naam deelt? Kan dat of is dat onmogelijk?
Ik hoop dat ik in de toekomst nog meer boeken van Inge Duine mag lezen en recenseren.
Alles wat er is
Auteur:
Inge Duine
Inge Duine werkt bij Avans Hogeschool. Ze schrijft columns voor Punt (Avans Hogeschool) en publiceerde eerder twee thrillers bij uitgeverij de Fontein: De laatste tour (2016) en Op glad ijs (2018). Inge Duine woont in Tilburg.
Uitgeverij:
De Fontein
Genre:
Roman; gebaseerd op een ware familiegeschiedenis.
Wijze van lezen:
Recensie exemplaar E-book ontvangen van uitgeverij De Fontein in ruil voor mijn recensie.
Cover en flaptekst:
Twee kinderen op de rug gezien, twee meisjes, die beide in het water voor hen springen. Zorgeloos, blij, vol verwachting. Wat zullen ze vinden in het water? Verkoeling? Blijven ze aan de oppervlakte of gaan ze de diepte in? Blijven ze elkaars hand vasthouden of niet? Een prachtige veelzeggende cover.
De flaptekst is intens maar informatief. Nodigt mij uit tot lezen.
Quote:
Matroesjka
Ik ben een matroesjkapop. Maak mij open en je vindt mijn moeder. Maak mijn moeder maar open. Ja, daar zit mijn oma. In mijn oma zit haar moeder, mijn overgrootoma. En in mijn overgrootoma zit weer haar moeder. Zo gaat het door en door en door. En door en door. En door. Door. Tot je bij het begin uitkomt.
Of bij het einde, net hoe je het bekijkt. De vrouwen van onze familie staan op een rijtje. Van groot naar klein. Van nu naar toen.
Of is het andersom? Ik ben de kleinste, mijn moeder komt daaromheen. En zo gaat het door en door en door. En door en door. En door. Door. Tot je bij de oermoeder uitkomt. De grootste. Daar waar de vrouwenlijn van onze familie begon.
Wat draag ik van hen mee?
2021
Er was een tijd dat Mira echt een matroesjkapop was. Lang geleden, ergens begin jaren zestig. Haar oma was zo’n vijf maanden zwanger van Anne toen een deel van Mira ontstond, kleiner dan een speldenkop nog, zelfs kleiner dan de kleinste kruimel of korrel zand. Mira was nog niet met het blote oog te zien, maar ze bestond al, op celniveau; de eicel waaruit Mira zich zou ontwikkelen bevond zich vanaf dat moment in Annes eierstokken. Drie generaties in een lichaam, als een matroesjkapop, een vrouw in een vrouw in een vrouw.
Een maand of vier had Mira in Anne, en in haar oma geleefd. Alles wat haar oma in die paar maanden had meegemaakt was doorgedrongen tot in de cellen van haar moeder en dus ook tot in die ene cel die uit zou groeien tot Mira. Was dat de reden dat Mira het Zeeuwse zwijgen tot in haar diepste vezels beheerste? Dat het niet iets was wat ze had geleerd door naar Anne en Henk te kijken, maar gewoon zat in alles wat ze in zich had: spreken is zilver, zwijgen is goud. Was dat wat ze had meegekregen van haar oma, haar moeder, van haarzelf, dat je de dingen die moeilijk waren gewoon opborg in jezelf, zonder ze te uiten?
Mooie tekst:
Een zoektocht naar wat generaties lang verzwegen bleef.
Het verhaal:
Wanneer Mira’s moeder ongeneeslijk ziek wordt, begint een zoektocht naar alles wat er nooit is uitgesproken. In een familie waar drie zelfmoorden als schaduwen over het heden hangen, probeert Mira grip te krijgen op haar verleden. Waarom wordt er gezwegen? Wat wordt er verzwegen? En wat betekent het om de stilte te doorbreken?
Alles wat er is is een gelaagd en intiem verhaal over de erfenis van trauma, de complexiteit van moeder-dochterrelaties en de kracht van woorden. In een stijl die zowel poëtisch als scherp is, ontvouwt zich een verhaal dat zich als een Matroesjkapop laag voor laag opent. Een boek dat raakt, schuurt en troost biedt.
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal raakte mij diep. Zoveel herkenning. Ik herken het generationeel trauma. Mijn ouders zijn beide kinderen uit grote gezinnen.
Mijn moeder is de tweede van acht kinderen. Daar leven er nog zeven van. Een kindje leefde maar een dag. Daar werd niet over gesproken.
Oma werd opgehaald met de ambulance maar het hoe en waarom werd niet verteld. Het kindje kreeg geen naam. Het werd begraven in een anoniem graf met een nichtje. Toen het grafje geruimd werd zorgde mijn moeder voor een grafvlinder op het graf van haar ouders. Pas toen hoorden haar zussen en broer dat zij nog een zusje gehad hadden.
De ouders van mijn moeder haar vader woonden in een huis achter het huis waar mijn moeder opgroeide. Toen haar oma zelfmoord pleegde werd daar niet over gesproken. De moeder van mijn moeder had altijd depressies. Soms een opleving van druk en vrolijk wat je manisch zou kunnen noemen.
Ik weet niet of dat een gen is of iets in je DNA maar in de vrouwelijke aan die kant zit veel psychische kwetsbaarheid. Ik heb deze psychische kwetsbaarheid ook. Depressies, zelfmoord gedachten vanaf een jonge leeftijd, talloze diagnoses van postnatale depressie, bipolair, borderline etc. Ook heb ik NAH. Veel therapie en hulp gehad. Ik wilde wel van me afpraten. Ik wilde mijn dochters behoeden voor hetzelfde psychische lot als mij.
Vrouwen in mijn familie kregen postnatale depressies, diagnoses als manisch depressief, een tante pleegde zelfmoord wat mislukte. Mijn moeder zei we praten er buiten het gezin niet over.
Toch begeleidde mijn moeder jaren een vrouw die zwaar depressief was o.a. door postnatale depressies. Dat vond ik dan weer heel apart weet ik nog. Zelf had mijn moeder ook vele depressieve periodes. In een poging van mij hierover te praten zei ze: Ik ging intensief de tuin schoffelen. Praten helpt niet. Daarmee was de kous af.
Praten over je gevoel was en is moeilijk. Mijn zusje kreeg in 2024 lymfeklierkanker. Ik hoorde dat van mijn moeder. Mijn ouders kregen een snelle cursus in het delen van gevoelens. Mijn zusje overleefde ternauwernood. Datzelfde jaar kreeg mijn moeder de diagnose uitgezaaide dunne darmkanker. Ze volgt nu een palliatief traject in Erasmus MC Rotterdam met een revolutionair bestralingstraject via infuus.
Iedere stap in haar behandeling deelde en deelt ze met mij. Niet zakelijk maar ook de diepte in qua gevoel. Topsport voor mijn moeder. Mijn vader spreekt er nog steeds weinig over. Dus ik herkende veel in Anne en Henk. Ik spiegelde mijzelf aan Mira. Hoe zij psychisch en lichamelijk alles beleefde. Ook ik verloor een kind.
Mijn ouders spraken er niet over. Het mocht niet bekend worden in de familie. Mijn schoonouders waren anders. Onze zoon hoorde en hoort erbij. Heeft zijn eigen fotoalbum net als de andere kleinkinderen. Mijn oudste dochter wist al vroeg bij welke opa en oma zij wel over haar broertje kon praten en waar niet.
Wij kregen nog een dochter. Beide weten van hun broertje en broer. Er wordt openlijk over gesproken. Ook onze dominee heeft ons ongelooflijk goed gesteund. Andere oudere kerkgangers voelden zich gesteund en gedragen dat wij openlijk over onze zoon spraken in de kerk. Dat heelde hun eigen wonden. Zij mochten vroeger niet over hun overleden kinderen spreken. Jaren later, na meerdere kindersterftes in de familie verontschuldigde mijn moeder zich voor haar kille houding van niet praten over het overlijden van mijn zoon. Jarenlang was ik kwaad en teleurgesteld in mijn ouders. Alhoewel dit excuus kwam voelde het als een ijskoude douche. Ik wist niet wat ik ermee moest.
Een neef van mij kreeg een hersentumor. Daar werd openlijk en eerlijk over gesproken in de familie. Hij hield een digitaal dagboek bij. Ik hoefde dat niet te lezen want mijn neef vertelde zijn hele ziekteproces als hij me opzocht in mijn dromen. Hij werd 31 jaar en koos voor euthanasie. Hij komt nog vaak bij me in mijn dromen. Bijzonder en fijn.
Dit verhaal is dus heel herkenbaar voor mij. Ieder detail, iedere zinsnede metaforisch, poëtisch en diepgaand het raakte me van mijn kruin tot in mijn tenen. Wat ongelooflijk helpend en troostend dat Inge Duine dit verhaal toevertrouwde aan het papier. Ik kon zo voorbeelden van familie naar voren halen als ik las. Een tante die een verloren strijd streed tegen uitgezaaide longkanker. Die dit strak orkestreerde; geen bezoek, geen ruchtbaarheid aan geven buiten het gezin. Als het ware strak ingesponnen in een cocon. Een diepe buiging voor haar oudste dochter die wel zorg regelde om de laatste levensdagen van haar moeder zo fijn mogelijk te laten zijn.
Iedereen op de hoogte houden. Iedereen nog een laatste keer op bezoek bij haar moeder. Een afscheid waar zij het levensverhaal van haar moeder vertelde: open, puur, liefdevol en onvergetelijk. Na het afscheid vonden mijn oom en mijn neven het zwaar om te praten met allen die afscheid kwamen nemen. Volgens mijn moeder is het contact met hen miniem. Ook al belt mijn moeder vaak met hen. Ook hier geldt gevoelens uitten is zwaar. Contact houden ook. Voor beide kanten geldt dat.
Vele levensgebeurtenissen die heftig zijn worden vaak onder het kleed geschoven. Maar hoe klein je ook bent je voelt de sfeer, de zware deken van verdriet, pijn, woorden die niet gesproken worden. Het masker van niet klagen maar dragen zit goed vast.
Mijn vaders moeder was altijd open en eerlijk over alles. Ze verloor diverse kinderen. Een zoon verongelukte toen hij 25 jaar was. Zijn levensverhaal werd altijd verteld en zijn foro stond in de kamer.
Mijn vader zijn vader was altijd zwijgzaam en als hij wat zei was het alsof hij ijspegels kon maken met zijn woorden. Mijn moeder haar moeder toonde haar gevoel amper. Haar man werd depressief van haar terwijl hij voorheen altijd vrolijk was. En de oudste kinderen hadden een andere band met hun ouders dan de jongsten. Ook dat herkende ik.
Dit verhaal verteld vanuit divers perspectief en levensfasen vond ik zeer scherp gedaan. Echt kippenvel van een wervelwind aan emoties. Het boek “Het is niet met jou begonnen” van auteur Mark Wolynn gaat ook over dit onderwerp. Dit verhaal van Inge Duine toont ons alle uithoeken van de menselijke psyche maar laat ook vastgeroeste denk en gedragspatronen zien. Al dan niet geïnitieerd vanuit gelovig zijn of een gezinsstructuur.
Alhoewel dit een confronterend, rauw, hartverscheurend, psychologisch filerend verhaal is het gaf me ook een gevoel van thuiskomen bij mijzelf, troost, hoop een connectie met de personen in dit verhaal van we delen samen iets. Ik ben niet alleen, wat ik voel is niet gek.
Ik hoop dat dit boek velen mag raken, een stem geeft aan hen die dat zelf moeilijk vinden, een zaklamp mag zijn in iemands duisternis. Een uitweg naar hulp.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een verhaal dat alle facetten van menselijke gevoelens en gedachten intensief bloot legt. Een verhaal dat reflecteert, raakt en je automatisch laat nadenken over je eigen familiegeschiedenis. En de patronen in je familie. Wat maakt een familie hecht en wanneer zit het als los zand aan elkaar vast? Is dat de mening van buitenstaanders of zie je dat als familielid zelf ook? Heeft gemoedstoestand een oorsprong in je familie stamboom? Fascinerend hoe Inge Duine dat tentoonspreidt in haar verhaal.
Met een beeldende, metaforische, filosofische, nieuwe inzichten gevende schrijfstijl met een verhaal dat zich verankerd in je psyche en lijf. Dat onderhuids gaat en je pas loslaat als je de laatste letter gelezen hebt.
Ik vond de confrontatie met mijn eigen familiegeschiedenis zwaar maar ook ontzettend leerzaam.
Zo las ik ergens dat als je vernoemd bent naar een persoon in je familie je de persoonlijkheid ook overneemt. Als het ware dezelfde persoon wordt omdat je dezelfde naam deelt? Kan dat of is dat onmogelijk?
Ik hoop dat ik in de toekomst nog meer boeken van Inge Duine mag lezen en recenseren.
March 31, 2026
"Maar ze had geleerd om zichzelf in te kapselen, om die grote gevoelens niet te voelen, en zich zeker niet te uiten. Ze had geleerd om haar binnenkant niet aan de buitenkant te laten zien"
Mira hoort als kind dat haar moeder twee zussen en een broer is verloren door zelfmoord. Hier wordt niet over gesproken, en vragen worden niet beantwoord. De gebeurtenissen in de familie hebben gevolgen voor het heden. Mira begrijpt niet waarom er wordt gezwegen en wil meer weten over haar moeder en haar familie. Dan wordt haar moeder ongeneeslijk ziek. Lukt het Mira de stilte te doorbreken?
"Ik ben een matroesjkapop. Maak mij open en je vindt mijn moeder. Maak mijn moeder open. Ja, daar zit mijn oma. In mijn oma zit weer haar moeder. Zo gaat het door en door en door".
Als jong meisje voelt Mira al dat bepaalde dingen niet bespreekbaar zijn in het gezin. Op wat feitjes na weet Mira niets over het verleden en juist hierdoor wordt het iets ongrijpbaars. Er zit angst in haar, angst die zich lichamelijk uit. Ze is doodsbang dat haar moeder zichzelf ook iets zal aandoen.
Een neef van Mira schrijft een boek over de familie maar ook dit boek heeft geen antwoorden.
Anne, Mira's moeder heeft een dam opgeworpen. Ze praat niet over het verleden maar laat ook andere gevoelens niet toe. Het verhaal maakt duidelijk dat dit grote gevolgen kan hebben zowel voor het gezin als voor lichaam en geest.
Mira probeert meer te ontdekken over vroeger, probeert het gesprek aan te gaan maar heeft net als haar moeder moeite met zichzelf uiten. Een therapeut zegt heel treffend dat ze het trauma van haar moeder heeft overgenomen en dit zal doorgeven aan de volgende generatie als ze hier niets mee doet. Later blijkt schrijven haar te helpen, op deze manier kan zij iets doorbreken van het zwijgen door de generaties heen.
Het verhaal, gebaseerd op de familiegeschiedenis van de auteur is voornamelijk geschreven vanuit het perspectief van Mira, vanuit verschillende periodes. De sprongen voor- en achteruit in de tijd geven een extra dimensie aan het verhaal. Een aantal keer is er een wisseling van perspectief naar Anne en Johanna (Mira's oma). Ondanks dat dit korte stukjes zijn, ziet de lezer hier de stilte en het zwijgen waarin ze gevangen lijken te zitten, soms lijkt er een opening te komen maar toch wordt de deur weer gesloten.
Ondanks het onderwerp, is het geen dramatisch verhaal. De auteur weet de emoties goed te verwoorden, de lezer voelt de ongemakkelijkheid. Alsof er in de stilte, tussen de regels veel gezegd wordt. Wat heel duidelijk wordt is dat familiebanden soms heel complex kunnen zijn en dat verlies en trauma transgenerationeel zijn als er niets mee gedaan wordt. Over de fysieke invloed van trauma, dat ook naar voren komt is gelukkig steeds meer bekend.
Het slot liet me wel met vragen achter, ik had gehoopt op meer antwoorden, een duidelijkere afronding. Tegelijkertijd is dat niet altijd mogelijk in het leven.
'Alles wat er is' is een mooie psychologische roman over verlies, over trauma dat generaties overstijgt en over de moed om het zwijgen te doorbreken.
Ik wil uitgeverij de Fontein hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.
Mira hoort als kind dat haar moeder twee zussen en een broer is verloren door zelfmoord. Hier wordt niet over gesproken, en vragen worden niet beantwoord. De gebeurtenissen in de familie hebben gevolgen voor het heden. Mira begrijpt niet waarom er wordt gezwegen en wil meer weten over haar moeder en haar familie. Dan wordt haar moeder ongeneeslijk ziek. Lukt het Mira de stilte te doorbreken?
"Ik ben een matroesjkapop. Maak mij open en je vindt mijn moeder. Maak mijn moeder open. Ja, daar zit mijn oma. In mijn oma zit weer haar moeder. Zo gaat het door en door en door".
Als jong meisje voelt Mira al dat bepaalde dingen niet bespreekbaar zijn in het gezin. Op wat feitjes na weet Mira niets over het verleden en juist hierdoor wordt het iets ongrijpbaars. Er zit angst in haar, angst die zich lichamelijk uit. Ze is doodsbang dat haar moeder zichzelf ook iets zal aandoen.
Een neef van Mira schrijft een boek over de familie maar ook dit boek heeft geen antwoorden.
Anne, Mira's moeder heeft een dam opgeworpen. Ze praat niet over het verleden maar laat ook andere gevoelens niet toe. Het verhaal maakt duidelijk dat dit grote gevolgen kan hebben zowel voor het gezin als voor lichaam en geest.
Mira probeert meer te ontdekken over vroeger, probeert het gesprek aan te gaan maar heeft net als haar moeder moeite met zichzelf uiten. Een therapeut zegt heel treffend dat ze het trauma van haar moeder heeft overgenomen en dit zal doorgeven aan de volgende generatie als ze hier niets mee doet. Later blijkt schrijven haar te helpen, op deze manier kan zij iets doorbreken van het zwijgen door de generaties heen.
Het verhaal, gebaseerd op de familiegeschiedenis van de auteur is voornamelijk geschreven vanuit het perspectief van Mira, vanuit verschillende periodes. De sprongen voor- en achteruit in de tijd geven een extra dimensie aan het verhaal. Een aantal keer is er een wisseling van perspectief naar Anne en Johanna (Mira's oma). Ondanks dat dit korte stukjes zijn, ziet de lezer hier de stilte en het zwijgen waarin ze gevangen lijken te zitten, soms lijkt er een opening te komen maar toch wordt de deur weer gesloten.
Ondanks het onderwerp, is het geen dramatisch verhaal. De auteur weet de emoties goed te verwoorden, de lezer voelt de ongemakkelijkheid. Alsof er in de stilte, tussen de regels veel gezegd wordt. Wat heel duidelijk wordt is dat familiebanden soms heel complex kunnen zijn en dat verlies en trauma transgenerationeel zijn als er niets mee gedaan wordt. Over de fysieke invloed van trauma, dat ook naar voren komt is gelukkig steeds meer bekend.
Het slot liet me wel met vragen achter, ik had gehoopt op meer antwoorden, een duidelijkere afronding. Tegelijkertijd is dat niet altijd mogelijk in het leven.
'Alles wat er is' is een mooie psychologische roman over verlies, over trauma dat generaties overstijgt en over de moed om het zwijgen te doorbreken.
Ik wil uitgeverij de Fontein hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.
March 23, 2026
Na twee thrillers slaat Inge Duine Alles wat er is een andere weg in en komt met een aangrijpende literaire roman die gaat over rouw, familie en het jarenlang zwijgen over pijnlijke gebeurtenissen.
In het boek word je meegenomen door Mira, die wordt geconfronteerd met de naderende dood van haar moeder Anne. Op hetzelfde moment wil haar neef Kees een boek schrijven over de familiegeschiedenis. Een geschiedenis die wordt getekend door drie zelfdodingen, verslavingen en psychische problemen, maar ook wordt getekend door het zwijgen dat de familie altijd over deze onderwerpen heeft gedaan.
In Alles wat er is wordt steeds meer duidelijk wat het zwijgen over de geschiedenis voor impact heeft gehad op de hele familie en op hun onderlinge band. Het is zeer knap hoe Inge Duine dit heeft beschreven en hoe je dit tijdens het lezen voelt, zonder dat het een heel zwaar boek wordt. Je wilt het boek verder lezen om te weten wat er in de familie is gebeurd, maar tegelijkertijd ook verder lezen om te ontdekken of het Mira lukt om los te komen van de zware last die op haar schouders ligt.
Hoewel er na het einde van het boek nog vragen open blijven, heeft het verhaal toch een bevredigend slot. Ondertussen zorgt het boek, met dit gekozen einde, ervoor dat je over de kwesties in Alles wat er is blijft nadenken. Ook als je het boek al een tijdje uit hebt.
Al met al is het een knap staaltje werk dat Duine met Alles wat er is heeft neergezet in haar eerste literaire roman die zeker smaakt naar meer. Het is een indringend boek dat nog lang blijft nazinderen. Een boek dat je aan het denken zet over familiebanden, trauma's en de gevolgen van het niet praten over pijnlijke onderwerpen.
In het boek word je meegenomen door Mira, die wordt geconfronteerd met de naderende dood van haar moeder Anne. Op hetzelfde moment wil haar neef Kees een boek schrijven over de familiegeschiedenis. Een geschiedenis die wordt getekend door drie zelfdodingen, verslavingen en psychische problemen, maar ook wordt getekend door het zwijgen dat de familie altijd over deze onderwerpen heeft gedaan.
In Alles wat er is wordt steeds meer duidelijk wat het zwijgen over de geschiedenis voor impact heeft gehad op de hele familie en op hun onderlinge band. Het is zeer knap hoe Inge Duine dit heeft beschreven en hoe je dit tijdens het lezen voelt, zonder dat het een heel zwaar boek wordt. Je wilt het boek verder lezen om te weten wat er in de familie is gebeurd, maar tegelijkertijd ook verder lezen om te ontdekken of het Mira lukt om los te komen van de zware last die op haar schouders ligt.
Hoewel er na het einde van het boek nog vragen open blijven, heeft het verhaal toch een bevredigend slot. Ondertussen zorgt het boek, met dit gekozen einde, ervoor dat je over de kwesties in Alles wat er is blijft nadenken. Ook als je het boek al een tijdje uit hebt.
Al met al is het een knap staaltje werk dat Duine met Alles wat er is heeft neergezet in haar eerste literaire roman die zeker smaakt naar meer. Het is een indringend boek dat nog lang blijft nazinderen. Een boek dat je aan het denken zet over familiebanden, trauma's en de gevolgen van het niet praten over pijnlijke onderwerpen.
March 23, 2026
Dit e-book exemplaar won ik via Uitgeverij de Fontein – waarvoor dank!
‘Alles wat er is’ is een aangrijpend verhaal over familie, verlies en het zwijgen dat generaties overstijgt. Wanneer Mira’s moeder ongeneeslijk ziek wordt, begint een zoektocht naar alles wat er nooit is uitgesproken. In een familie waar drie zelfmoorden als schaduwen over het heden hangen, probeert Mira grip te krijgen op haar verleden. Waarom wordt er gezwegen? Wat wordt er verzwegen? En wat betekent het om de stilte te doorbreken?
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er in het begin wat lastig in kwam. Het boek leest vlot, maar de schrijfstijl voelde voor mij soms wat kinderlijk, waardoor het even wennen was. In het boek wordt bijvoorbeeld een bepaald gevoel beschreven alsof iemand je 'prikkeldraad' geeft:
"door het vel van de bovenkant van haar arm de andere richting op te draaien dan de onderkant. maar nu gaf iemand haar prikkeldraad door de boven- en onderkant van haar lichaam in de tegengestelde richting te draaien."
Later begon ik de onderliggende laag van het verhaal steeds beter te begrijpen. Wat ik eerst als kinderlijk ervoer, bleek eigenlijk een poëtische manier van schrijven te zijn. Uiteindelijk begon ik die stijl juist heel mooi te vinden. Het verhaal draait sterk om gevoel en emotie, en om hoe die zich kunnen uiten wanneer er gezwegen wordt over onderwerpen waar eigenlijk over gesproken zou moeten worden.
Het boek gaat over geheimen — onuitgesproken herinneringen, ervaringen en gevoelens. Het is een gelaagde en intieme roman over de erfenis van trauma, moeder-dochterrelaties en de kracht van woorden. Het verhaal ontvouwt zich als een Matroesjkapop: laag voor laag.
"Mira wás een Matroesjkapop. Met in haar haar moeder, haar oma, haar overgrootoma. Mira was degene die alles wat er was kon doorgeven. Naar de volgende. Mira was haar moeder. Mira was haar oma. Mira was alle vrouwen die er voor haar geweest waren. Maar bovenal was ze zichzelf."
Hoewel er voor mij als lezer niet op alle vragen een duidelijk antwoord kwam, denk ik dat Mira uiteindelijk wel de antwoorden vindt die zij nodig heeft om verder te kunnen. En juist dat maakt het einde van dit boek voor mij zo mooi.
‘Alles wat er is’ is een aangrijpend verhaal over familie, verlies en het zwijgen dat generaties overstijgt. Wanneer Mira’s moeder ongeneeslijk ziek wordt, begint een zoektocht naar alles wat er nooit is uitgesproken. In een familie waar drie zelfmoorden als schaduwen over het heden hangen, probeert Mira grip te krijgen op haar verleden. Waarom wordt er gezwegen? Wat wordt er verzwegen? En wat betekent het om de stilte te doorbreken?
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er in het begin wat lastig in kwam. Het boek leest vlot, maar de schrijfstijl voelde voor mij soms wat kinderlijk, waardoor het even wennen was. In het boek wordt bijvoorbeeld een bepaald gevoel beschreven alsof iemand je 'prikkeldraad' geeft:
"door het vel van de bovenkant van haar arm de andere richting op te draaien dan de onderkant. maar nu gaf iemand haar prikkeldraad door de boven- en onderkant van haar lichaam in de tegengestelde richting te draaien."
Later begon ik de onderliggende laag van het verhaal steeds beter te begrijpen. Wat ik eerst als kinderlijk ervoer, bleek eigenlijk een poëtische manier van schrijven te zijn. Uiteindelijk begon ik die stijl juist heel mooi te vinden. Het verhaal draait sterk om gevoel en emotie, en om hoe die zich kunnen uiten wanneer er gezwegen wordt over onderwerpen waar eigenlijk over gesproken zou moeten worden.
Het boek gaat over geheimen — onuitgesproken herinneringen, ervaringen en gevoelens. Het is een gelaagde en intieme roman over de erfenis van trauma, moeder-dochterrelaties en de kracht van woorden. Het verhaal ontvouwt zich als een Matroesjkapop: laag voor laag.
"Mira wás een Matroesjkapop. Met in haar haar moeder, haar oma, haar overgrootoma. Mira was degene die alles wat er was kon doorgeven. Naar de volgende. Mira was haar moeder. Mira was haar oma. Mira was alle vrouwen die er voor haar geweest waren. Maar bovenal was ze zichzelf."
Hoewel er voor mij als lezer niet op alle vragen een duidelijk antwoord kwam, denk ik dat Mira uiteindelijk wel de antwoorden vindt die zij nodig heeft om verder te kunnen. En juist dat maakt het einde van dit boek voor mij zo mooi.
March 15, 2026
📖 Alles wat er is – Inge Duine
Sommige boeken lezen gewoon heerlijk makkelijk weg. Alles wat er is is er zo eentje. De schrijfstijl van Inge Duine is toegankelijk en prettig, waardoor je moeiteloos door het verhaal heen gaat.
Het verhaal draait vooral om Mira en haar moeder Anna. Hun band staat centraal, maar ook het zware familietrauma dat in de familie van haar moeder verborgen ligt. Een gezin met twaalf kinderen waarvan er drie zelfmoord hebben gepleegd… dat roept natuurlijk vragen op. Wat is er gebeurd? En waar ligt de oorzaak van dit familiedrama?
Mira heeft niet de band met haar moeder om dit samen uit te pluizen. Ze moet haar eigen weg vinden in het verleden van haar familie. Stap voor stap neemt ze je mee in haar zoektocht naar antwoorden.
De vraag die blijft hangen: zal Mira erachter komen wat er werkelijk is gebeurd?
Sommige boeken lezen gewoon heerlijk makkelijk weg. Alles wat er is is er zo eentje. De schrijfstijl van Inge Duine is toegankelijk en prettig, waardoor je moeiteloos door het verhaal heen gaat.
Het verhaal draait vooral om Mira en haar moeder Anna. Hun band staat centraal, maar ook het zware familietrauma dat in de familie van haar moeder verborgen ligt. Een gezin met twaalf kinderen waarvan er drie zelfmoord hebben gepleegd… dat roept natuurlijk vragen op. Wat is er gebeurd? En waar ligt de oorzaak van dit familiedrama?
Mira heeft niet de band met haar moeder om dit samen uit te pluizen. Ze moet haar eigen weg vinden in het verleden van haar familie. Stap voor stap neemt ze je mee in haar zoektocht naar antwoorden.
De vraag die blijft hangen: zal Mira erachter komen wat er werkelijk is gebeurd?
March 16, 2026
Dit prachtige boek mocht ik ontvangen van uitgeverij fontein
Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten van dit boek want ik heb helaas nog nooit iets gelezen van Inge
Maar daar gaat nu verandering in komen.. in het begin moest ik een beetje wennen aan de schrijfstijl maar later toen ik daar aan gewend was las het boek heerlijk. En je word echt meegenomen in een familiegeheim en je wilt gewoon weten waarom er over gezwegen word.. daarom blijf je lezen!
Een klein stukje uit het boek is en wat ik ook echt goed vond geschreven is:
Mira was een matroejskapop. Met in haar haar moeder, haar oma, haar overgrootmoeder - of eromheen, net hoe je het bekeek. Mira was degene die alles wat er was kon doorgeven. Naar de volgende. Mira was haar moeder. Mira was haar oma. Mira was alle vrouwen die er voor haar geweest waren. Maar bovenal was ze zichzelf.
Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten van dit boek want ik heb helaas nog nooit iets gelezen van Inge
Maar daar gaat nu verandering in komen.. in het begin moest ik een beetje wennen aan de schrijfstijl maar later toen ik daar aan gewend was las het boek heerlijk. En je word echt meegenomen in een familiegeheim en je wilt gewoon weten waarom er over gezwegen word.. daarom blijf je lezen!
Een klein stukje uit het boek is en wat ik ook echt goed vond geschreven is:
Mira was een matroejskapop. Met in haar haar moeder, haar oma, haar overgrootmoeder - of eromheen, net hoe je het bekeek. Mira was degene die alles wat er was kon doorgeven. Naar de volgende. Mira was haar moeder. Mira was haar oma. Mira was alle vrouwen die er voor haar geweest waren. Maar bovenal was ze zichzelf.
March 23, 2026
“Ik ga dat anders doen.” Hoe vaak horen we dat niet om ons heen, wanneer het om ouder-kindrelaties gaat? En eerlijk, ik heb dat zelf ook vaak genoeg gedacht. Maar wat nu als bepaalde patronen zo diep in ons wezen verankerd zijn? In hoeverre zijn we ons van alles bewust? En zijn sommige patronen niet ook een beetje generatie ingegeven? Inge Duine schreef met ‘Alles wat er is’ een werkelijk prachtige roman over intergenerationeel trauma die gebaseerd is op een ware familiegeschiedenis. Hierin probeert Mira bij haar ongeneeslijk zieke moeder de waarheid te ontfutselen over drie zelfmoorden in de familie. Maar er is al zo lang over gezwegen, en wat weet iedereen echt?
Het klinkt als een zwaar thema, maar het verhaal voelt verrassend licht. Met een schrijfstijl die direct en krachtig is weet Inge Duine een intiem verhaal heel beeldend neer te zetten. Het verhaal boeide me van begin tot eind en zette me aan het denken over eigen patronen en een familiegeschiedenis waarin ook zelfmoorden, zij het op meer afstand, voorkomen. Het boek confronteert maar shockeert niet.
Een bijzonder mooi verhaal, waarbij de Matroesjkapop een prachtig symbool is van overerving, van lagen die om ons heen gevormd worden en van een verhaal dat zich laag voor laag onthult. Heel erg knap geschreven!
Het klinkt als een zwaar thema, maar het verhaal voelt verrassend licht. Met een schrijfstijl die direct en krachtig is weet Inge Duine een intiem verhaal heel beeldend neer te zetten. Het verhaal boeide me van begin tot eind en zette me aan het denken over eigen patronen en een familiegeschiedenis waarin ook zelfmoorden, zij het op meer afstand, voorkomen. Het boek confronteert maar shockeert niet.
Een bijzonder mooi verhaal, waarbij de Matroesjkapop een prachtig symbool is van overerving, van lagen die om ons heen gevormd worden en van een verhaal dat zich laag voor laag onthult. Heel erg knap geschreven!
March 25, 2026
Wanneer Mira's moeder ongeneeslijk ziek wordt, begint een zoektocht naar alles wat er nooit is uitgesproken. Waarom wordt er gezwegen? Wat wordt er verzwegen? Het boek laat heel mooi zien hoe lastig het is om belangrijke gesprekken te voeren als je dat nooit hebt geleerd.
Het verhaal leest makkelijk, maar ik moest toch even inkomen. Toen het verhaal als een matroesjkapop steeds een laagje dieper ontvouwde, begreep ik steeds beter wat de betekenis van dit boek is. De erfenis van trauma en de kracht van (het ontbreken van) woorden.
Al heeft het boek mij niet echt een afsluiting gegeven, vind ik dit toch passend bij het verhaal. Het voelde realistisch en er zit herkenbaarheid in.
Mijn dank ik groot voor @uitgeverijdefontein voor dit digitale recensie-exemplaar.
Het verhaal leest makkelijk, maar ik moest toch even inkomen. Toen het verhaal als een matroesjkapop steeds een laagje dieper ontvouwde, begreep ik steeds beter wat de betekenis van dit boek is. De erfenis van trauma en de kracht van (het ontbreken van) woorden.
Al heeft het boek mij niet echt een afsluiting gegeven, vind ik dit toch passend bij het verhaal. Het voelde realistisch en er zit herkenbaarheid in.
Mijn dank ik groot voor @uitgeverijdefontein voor dit digitale recensie-exemplaar.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews