Bergsveinn Birgisson ákveður að endurbyggja hlöðu forfeðra sinna norður á Ströndum sem er komin að hruni. Það fær hann til þess að hugsa um heiminn og stöðu mannsins í honum. Útkoman er ferðalag um tíma og rúm, andlegt sem raunverulegt, í bók sem er engri annarri lík.
"Hvernig það æxlaðist, að ég færi að taka yfir bæ ömmu minnar og afa hér á hjara veraldar, sem eru löngu dáin, er óþarfi að rekja í þaula. Það gerðist helst vegna þess að ég
var sá eini sem sýndi áhuga og fór að laga þá parta sem bersýnilega voru að hrynja, ég fór að dútla við þetta í fráhvarfi mínu frá heiminum, það tengdi mig við heiminn."
Bergsveinn Birgisson skrifar bréf til dóttur sinnar, og rifjar upp hugmyndir manna í fortíðinni um hvernig best sé að haga lífinu, um leið og hann tekst á við hin daglegu verkefni
við endursmíð hlöðunnar, og freistar þess sömuleiðis að horfa til framtíðar. Þá fléttast Strandamenn, lífs og liðnir, inn í frásögnina, sumir koma í heimsókn en aðrir rétta hjálparhönd.
Bergsveinn has a PhD in Nordic Studies from the University of Bergen. He has published two volumes of poetry, Íslendingurinn (The Icelander) and Innrás liljanna (The Invasion of the Lilies), and four novels, Landslag er aldrei asnalegt (Landscape is Never Stupid), Handbók um hugarfar kúa (A Handbook on the Attitude of Cows), Svar við bréfi Helgu (Answer to Letters from Helga), and Den Svarte Vikingen (The Black Viking) which is written in Norwegian. He has also helped with the Norwegian translation of the Icelandic medieval saga Flateyarbók
Af einhverjum orsökum kom orðasambandið „að kríta liðugt“ aftur og aftur upp í hugann – ekki í sinni eiginlegu merkingu (að ýkja) heldur sem lýsing á því hversu fimlega og fumlaust Bergsveinn skrifar (og þegar ég skrifa „skrifar“ hugsa ég líka „hugsar“). Svo virkar þessi hæfileiki að geta vitnað vandræðalítið í heimspekinga og skáld síðustu þrjú þúsund ára eftir behag einsog hreinir töfrar á minnislausan mann.