Ιστορίες από την αίθουσα αναμονής.

by Γεωργία Ζάχαρη, Eyes of Light

Οι Ιστορίες από την αίθουσα αναμονής βασίστηκαν σε υλικό που προέκυψε από ατομικές συνεντεύξεις με γυναίκες που νόσησαν ή νοσούν ακόμη από κάποια μορφή καρκίνου. Πολλοί και διαφορετικοί οι τρόποι που αντιμετωπίζει την ασθένεια η καθεμία από τις γυναίκες αυτές – και ο καθένας από εμάς. Στις σελίδες αυτού του κόμικ αποτυπώνονται οι φόβοι, οι ελπίδες, η αγωνία, η ανάγκη για επικοινωνία, το κλείσιμο στον εαυτό, η δημιουργία μιας κοινότητας.
Και επειδή το σίγουρο είναι πως όταν νοσείς περνάς πολλές ώρες σε μια αίθουσα αναμονής προσθέσαμε και δραστηριότητες που σας παρακινούν να εκφραστείτε κι εσείς δημιουργικά, γράφοντας και ζωγραφίζοντας, παρεμβαίνοντας στο κόμικ και κάνοντάς το δικό σας.

Η ιδέα ενός κόμικ για τον καρκίνο γεννήθηκε από την πεποίθηση μας ότι η δημιουργικότητα είναι μια λυτρωτική συντροφιά σε δύσκολες στιγμές, ικανή να δημιουργεί κοινότητες και ευκαιρίες για επικοινωνία και σύνδεση. […]Κατά τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 2022 μετά από ένα ανοιχτό κάλεσμα, πραγματοποιήθηκαν 25 ατομικές συνεντεύξεις με γυναίκες που μοιράστηκαν μαζί μας την ιστορία τους με τον καρκίνο. Αυτή η πρώτη έκδοση, με τους πρακτικούς περιορισμούς της, είναι μια υπόσχεση για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το υλικό που συγκεντρώσαμε είναι τόσο πλούσιο και δυνατό, που με την ολοκλήρωση των συνεντεύξεων, μας έγινε ξεκάθαρο, ότι αυτή είναι μόνο η αρχή. Στις σελίδες του κόμικ θα βρείτε αφορμές για να εκφραστείτε δημιουργικά, οπότε σας προτρέπουμε να έχετε ανά χείρας μολύβια, μαρκαδόρους ή ό,τι άλλο υλικό θέλετε, ώστε να επέμβετε και να το κάνετε δικό σας!

Genres: Graphic Novels

136 pages, Paperback

Published November 13, 2025

About the author

Η Γεωργία Ζάχαρη σπούδασε Ιστορία Τέχνης στην ΑΣΚΤ, όπου έκανε την πτυχιακή της πάνω στα ελληνικά κόμικς και το αστικό τοπίο.

Ξεκίνησε να δείχνει τα δικά της comics στον κόσμο το 2017, και το 2018 κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς. Από τότε, έχει κάνει πέντε αυτοεκδόσεις (Ξεμάτιασμα, Back Home(s), Το Εγχειρίδιο Κεντήματος για το Τέλος του Κόσμου, Τσοντοκόμικ), έχει δουλέψει με το περιοδικό Μπλε Κομήτης και το 2019, συνεργάστηκε με το Γιώργο Γούση και τον Παναγιώτη Πανταζή στο Φεστιβάλ, για την 60ή επέτειο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Της αρέσει να ζωγραφίζει αστικά τοπία και φαγητά, να λέει ιστορίες για κακά ραντεβού και το τέλος του κόσμου, και μια μέρα θα ήθελε να κάνει και ένα comic για την Ιστορία Τέχνης (και ίσως το αστικό τοπίο).

Reviews

[Sofia Silverchild · Rating 5 out of 5]

Ένα πολύ τρυφερό βίβλίο για ένα πολύ σκληρό θέμα.
Παρακολουθούμε μια κοπέλα που πάει για θεραπεία σ' ένα δημόσιο νοσοκομείο και περιμένει στην αίθουσα αναμονής τη σειρά της. Εκεί νιώθει άσχημα, αλλά σύντομα αρχίζει να μιλάει με τις συμπασχουσες κι αυτό τις κάνει όλες να νιώσουν καλύτερα. Την παρακολουθούμε, επίσης, στο χειρουργείο και τον επανέλεγχο. Το έργο, όμως, δεν επικεντρώνεται σε μία γυναίκα, αλλά σε όλες τις διαφορετικές εμπειρίες της ίδιας καταραμένης ασθένειας, πώς την αντιμετωπίζει η καθεμιά καθώς κι η οικογένειά της. Συχνά αυτές οι συμπάσχουσες γίνονται η οικογένειά της.

[Myrto · Rating 4 out of 5]

Έζησα την αναμονή δίπλα σε άλλες. Φίλη, συγγενείς, άνθρωποι αγαπημένοι. Τι όμορφο βιβλίο ! Διαφορετικές ιστορίες μέσα στις παρόμοιες εμπειρίες! Μακάρι όποια ασθενής το διαβάσει, να νιώσει ένα κομμάτι της να ταυτίζεται, να αισθανθεί πως κάποιοι την καταλαβαίνουν και να μοιραστεί την ελπίδα πως όλα θα πάνε καλύτερα!

[Έλενα Παπαδοπούλου · Rating 4 out of 5]

I am not crying, I am not crying, I am not crying

[Γιώργος Ασημακάκης · Rating 4 out of 5]

ένα υπέροχο και συγκινητικό βιβλίο για τον καρκίνο. Ήθελα να πάρω αγκαλιά κάθε ηρωίδα του βιβλίου. Ανάμεσα στα κεφάλαια έχει και διαδραστικές ασκήσεις/παιχνίδια.

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Γυναίκες που νόσησαν ή νοσούν ακόμη από κάποια μορφή καρκίνου. Πώς αντιμετωπίζει η καθεμία τους την ασθένεια; Φόβοι, ελπίδες, αγωνία, ανάγκη για επικοινωνία, αρνητισμός είναι μερικά από τα ποικίλα συναισθήματα που γεννιούνται κατά τη διάρκεια της περιπέτειας που βιώνουν και στο κόμικ αυτά αποτυπώνονται με τον άμεσο και ρεαλιστικό τρόπο της εικόνας.

Η Γεωργία Ζάχαρη που δημιούργησε το κόμικ συνεργάστηκε με τη Δήμητρα Ερμείδου από το Eyes of Light, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που ενθαρρύνει ανθρώπους με σοβαρές νόσους όπως ο καρκίνος να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις με πιο θετική ματιά μέσα από τη θεραπευτική ενέργεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η Δήμητρα συγκέντρωσε νοερές και όχι μόνο εικόνες από συναναστροφές με άλλες ασθενείς, με τις οποίες μοιράστηκε πολλά κι έτσι δημιουργήθηκε ο εν λόγω φορέας. Στη συνέχεια και από την ανάγκη να μετατραπεί μια αρνητική εμπειρία σε κάτι θετικό, που να αγγίζει κι άλλους, ετοιμάστηκε ένα ταξίδι από τη σκιά προς το φως, με ποικίλα φωτογραφικά στιγμιότυπα. Όλα αυτά γέννησαν την ιδέα ενός κόμικ που να μιλάει για την περιπέτεια με τον καρκίνο κι έτσι παρακολουθούμε την αίθουσα αναμονής αλλά και ανάρρωσης ενός νοσοκομείου, όπου οι ηρωίδες του βιβλίου μοιράζονται την ιστορία τους.

Το πρώτο σοκ της διάγνωσης, οι αλλαγές στο σώμα, οι σχέσεις με τους γιατρούς και τις νοσοκόμες, η ανάγκη για ελπίδα και επανασύνδεση με τη ζωή και πολλά άλλα μετουσιώνονται σε μικρά καλέσματα προς τις αναγνώστριες του βιβλίου να σκεφτούν πάνω στη δική τους περιπέτεια, να βάλουν τα δικά τους χρώματα, να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα. Μέσα από τις σελίδες του κόμικ ξεπηδούν η δύναμη να στεκόμαστε όρθιοι στις δυσκολίες, η δημιουργικότητα που μπορεί να γίνει συντροφιά, η ελπίδα που επιμένει ξανά και ξανά, η αισιοδοξία αλλά και η μοναξιά, η απογοήτευση, ο φόβος.

Η Γεωργία Ζάχαρη δημιούργησε άκρως ρεαλιστικές εικόνες με ποικίλες οπτικές γωνίες και κάδρα. Πότε με γενικά και πότε με κοντινά πλάνα ζωντανεύει τις ασθενείς που επέλεξε να μας συστήσει, τις προσωπικές τους στιγμές, τους συντρόφους τους, τα παιδιά τους και όχι μόνο. Η ασπρόμαυρη στις πρώτες σελίδες εικονογράφηση δίνει ένταση και ρεαλισμό, με τις φωτοσκιάσεις να παίζουν έντονα με τα συναισθήματα των γυναικών. Στη συνέχεια, μπαίνει χρώμα που τονίζει ακόμη περισσότερο το ταλέντο της δημιουργού και δίνει ακόμη μεγαλύτερη πιστότητα. Το κόμικ είναι χωρισμένο σε ενότητες: πρώτη, τρίτη και έκτη φορά στη θεραπεία, χειρουργείο και επανέλεγχος, με κάθε μία από αυτές να είναι γεμάτη από μικρές, σκληρές μα και τρυφερές, πραγματικότητες, οπότε παρακολουθούμε τις αλλαγές στις ζωές των ασθενών και στην εμφάνισή τους από επίσκεψη σε επίσκεψη, την καθημερινότητά τους, την ψυχοσύνθεσή τους κλπ.

Μου άρεσε που από την αρχή ένιωσα όσο γίνεται πιο άνετα αφού: «Δεν ήξερα ότι είμαστε τόσες πολλές»! Η κάθε ηρωίδα του βιβλίου έχει διαφορετική αντιμετώπιση, άλλους ανθρώπους γύρω της, προσωπική στάση και συμπεριφορά κι όσο αφηγούνται τις ζωές τους τόσο γίνονται κομμάτι δικό μας καθώς προχωράμε την ανάγνωση. Επιπλέον, μικρές και διακριτικές νότες χιούμορ ελαφραίνουν αρκετά την ατμόσφαιρα που βαραίνει αναπάντεχα κάπου κάπου: «Τίποτα δε με πόνεσε όσο η τελευταία βλεφαρίδα»! Σε κάποιες γυναίκες οι φίλοι και οι σύντροφοι τούς συμπαρίστανται («Προσπαθούν να καταλάβουν αλλά δεν αντέχω πια να εξηγώ, ούτε ότι φοβάμαι ούτε ότι συνέχεια πονάω»), άλλες τις χωρίζουν («Δεν μπορώ να το διαχειριστώ» / «Θα μου μείνει τραύμα αν σε δω γυμνή»!), άλλες με μια αγκαλιά διώχνουν τους φόβους τους, άλλες υποτροπιάζουν και ξυπνάνε αυτοί οι φόβοι από την αρχή, άλλες θέλουν σεξ σαν τρελές κι άλλες αδιαφορούν («Είναι τόσο δύσκολο να νιώσεις ωραία μέσα σε αυτήν την κατάσταση, όσο και να προσπαθείς»), άλλες τρώνε σάντουιτς με τον άντρα τους σ’ ένα παγκάκι κάτω από τον ήλιο. Οι ατάκες είναι κοφτές και καθόλου ωραιοποιημένες: «Δεν ξέρω τι θα ήθελα να έχω κάνει αλλά θα ήθελα να έχω την επιλογή».

«Ιστορίες από την αίθουσα αναμονής», καθημερινές, δύσκολες μα και αισιόδοξες, με νέους φίλους, νέα αρχή, σημαντικές αλλαγές που πρέπει να διαχειριστείς όταν πολεμάς με τον καρκίνο. Μια πολύ όμορφη πρωτοβουλία του «Eyes of Light», μια ρεαλιστική και ενδιαφέρουσα καλλιτεχνικά απεικόνιση, ποικίλες ιστορίες, διάφοροι και διαφορετικοί χαρακτήρες συγκροτούν ένα χαρακτηριστικό περιβάλλον με ποικίλα συναισθήματα που συναντάει κανείς σε μια αίθουσα αναμονής και σ’ ένα νοσοκομείο. Επιπλέον, στο τέλος κάθε ενότητας υπάρχουν ασκήσεις που ενθαρρύνουν όσες αναγνώστριες θέλουν να ζωγραφίσουν, να γράψουν, να σημειώσουν, να εκφράσουν τα συναισθήματα που κρατάνε μέσα τους: «Πώς νιώθεις από την επαφή με τον γιατρό σου;», «Γράψε το μήνυμα που εκφράζει τον πιο δύσκολο ρόλο σου», «Ζωγράφισε την ιδανική αίθουσα αναμονής», «Ζωγράφισε μέσα στα βάζα όλα όσα κουκουλώνεις», «Τι θα έλεγες στο μέρος του σώματός σου που άλλαξε ή έφυγε λόγω του καρκίνου;» και πολλές άλλες ασκήσεις βοηθάνε στη θετική ψυχολογία του ατόμου που νοσεί.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%b9...

[Maria · Rating 4 out of 5]

4,5