معماری انتقادی و سایههایش مجموعهای از نوشتهها و گفتوگوهاست که در دهههای ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ شکل گرفتهاند — دورهای که در آن معماری با بحران معنا، هویت و مرجعیت روبهرو بود. هیز و همکارانش در این کتاب به بررسی اندیشههایی میپردازند که میکوشند از یکسوی عقلانیت خشک مدرنیسم و از سوی دیگر سطحینگری پستمدرنیسم فراتر روند. نویسندگان این مجموعه با تکیه بر فلسفهی آدورنو، فوکو، دریدا و بنیامین، به این نکته میپردازند که چگونه معماری میتواند همزمان درگیر سیاست و زیبایی، نقد و خلاقیت باشد. آنها بر این باورند که معماری انتقادی، نه صرفاً دربارهی فرم یا عملکرد، بلکه دربارهی تفکر و موضعگیری اخلاقی در برابر جهان است. در کتاب، مقالاتی از اندیشمندان و معمارانی چون پیتر آیزنمن، برنارد چومی، مانفردو تافوری، آنتونی ویدلر و خود کی مایکل هیز گرد آمده که هر یک از منظری متفاوت، نسبت میان فرم، ایدئولوژی و معنا را واکاوی میکنند. چاپ۱۴۰۴