Γλυκιές στιγμές, πικρές θύμησες

by Χριστίνα Ρούσσου

Δύο αδερφές, η Μιμίκα και η Θουλίτσα. Δύο ψυχές δεμένες με αόρατα νήματα αγάπης, που πορεύτηκαν μαζί σε μια ζωή γεμάτη χαρές, λύπες, όνειρα, προκαταλήψεις που όριζαν τις μοίρες των ανθρώπων. Από τα πρώτα τους βήματα ως την τελευταία τους ανάσα, η μία στάθηκε φύλακας άγγελος της άλλης. Η Θουλίτσα, μια ψυχή αγνή, σχεδόν παιδική, με μια αθωότητα, σαγήνευε και μαγνήτιζε τους πάντες γύρω της. Η Μιμίκα, προσγειωμένη, συνετή, η φωνή της λογικής, η αδερφή που προστάτευε, ήξερε. Στη ζωή τους υπήρχαν πολλοί που τις αγάπησαν, όμως δεν κατάφεραν να τις προστατεύσουν από τη σκληρότητα της ζωής.

Με αφετηρία το 1950, ξεδιπλώνεται όχι μόνο η προσωπική τους ιστορία αλλά και η ιστορία μιας χώρας που άλλαξε, προδόθηκε, προχώρησε. Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα για τις ζωές που καθορίζονται από τις εποχές τους, για το πεπρωμένο από το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει και να δραπετεύσει, για τις γλυκές στιγμές και τις πικρές θύμησες που μας ακολουθούν. Και για τη ζωή που πάντα πρέπει «να ζούμε κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει άλλη».

506 pages, Paperback

Published October 24, 2025

About the author

Η Χριστίνα Ρούσσου γεννήθηκε τα Χριστούγεννα του 1964 στη Νάουσα Ημαθίας. Τελείωσε οικονομικά σε ιδιωτική σχολή, έκανε σπουδές στο πιάνο, στη ζωγραφική και στο τμήμα Ευρωπαϊκού Πολιτισμού στο ΕΑΠ. Έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής, εκπομπές στο ραδιόφωνο και για μεγάλο χρονικό διάστημα ασχολήθηκε με τη χρυσοχοΐα επαγγελματικά. Συμμετέχει στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα «Επί Σκηνής» στη Νάουσα και σε συλλόγους σχετικούς με την παράδοση και τους χορούς της. Ζει στη Νάουσα και τη Θεσσαλονίκη. Η Ντουλμπέρα είναι το πρώτο της μυθιστόρημα.

Reviews

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 3 out of 5]

Βαθμολογία 3.5/5

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://vivliovamon.blogspot.com/2026...

''Και για τη ζωή που πάντα πρέπει «να ζούμε κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει άλλη».''

Δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι μεγαλώνω και παράλληλα με όλα όσα βιώνω, έρχεται σιγά σιγά και αυτή η γλυκειά σοφία του χρόνου που προκύπτει από τις εμπειρίες της ζωής μας και με κάνει όχι μόνο να αναπολώ περασμένες χαρούμενες, ή, και μη στιγμές, μα να αναθεωρώ απόψεις, να ασπάζομαι άλλες που ίσως παλαιότερα να μην μπορούσα να της αποδεχθώ βάσει της όποιας δυναμικής και πιο αλέγκρας φύσης της νιότης και να βλέπω τα πράγματα μέσα από μία νέα οπτική που μέχρι σήμερα δεν είχε έρθει να μου ''χτυπήσει'' την πόρτα του μυαλού και της σκέψης μου. Ένα από τα συμπεράσματα που έχω καταλήξει -καλά, όχι ότι θα ακουστώ και τόσο πρωτότυπη, μάλλον προς το βαρετά γραφική θα το έλεγα- είναι ότι οι χαρές είναι λιγότερες από τις κακές στιγμές καθ'όλη της ζωής κι όμως μοιάζει να επισκιάζουν όλα τα άσχημα και η θύμησή τους να τα κάνει όλα στην άκρη. Λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Όμως, αν δεν υπήρχαν, πώς θα μπορούσαμε, έπειτα, να δεχθούμε και να εκτιμήσουμε όλα τα όμορφα που θα μας χαρίσει, απλόχερα, η ζωή;

''Δύο αδερφές, η Μιμίκα και η Θουλίτσα. Δύο ψυχές δεμένες με αόρατα νήματα αγάπης, που πορεύτηκαν μαζί σε μια ζωή γεμάτη χαρές, λύπες, όνειρα, προκαταλήψεις που όριζαν τις μοίρες των ανθρώπων. Από τα πρώτα τους βήματα ως την τελευταία τους ανάσα, η μία στάθηκε φύλακας άγγελος της άλλης. Η Θουλίτσα, μια ψυχή αγνή, σχεδόν παιδική, με μια αθωότητα, σαγήνευε και μαγνήτιζε τους πάντες γύρω της. Η Μιμίκα, προσγειωμένη, συνετή, η φωνή της λογικής, η αδερφή που προστάτευε, ήξερε. Στη ζωή τους υπήρχαν πολλοί που τις αγάπησαν, όμως δεν κατάφεραν να τις προστατεύσουν από τη σκληρότητα της ζωής." (Από το οπισθόφυλλο)

Όλα αυτά, λοιπόν, θα τα ''συναντήσουμε'' μέσα από ιστορικό/κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέα Χριστίνας Ρούσσου, με τίτλο ''Γλυκές στιγμές, πικρές θύμησες'', το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη. Μία αφήγηση που μας επιστρέφει στο τόσο μακρινό, μα συνάμα τόσο κοντινό 1950, όπου εκεί θα δούμε μία χώρα που προσπαθεί να βρει τα πατήματά της μαζί με τη θέση της σε έναν κόσμο που αλλάζει, μετά από μία πορεία χρόνων γεμάτη από προδοσία, λάθη, πάθη, καθώς και ανάγκη για ένα καλύτερο αύριο. Μα θα μου πείτε, είναι μόνο αυτό; Όχι! Με συντροφιά αυτές τις δύο γυναικείες μορφές που τις ενώνουν αδελφικοί δεσμοί αίματος θα δούμε το πώς αναγκάστηκαν οι άνθρωποι τότε να πορευθούν -είτε το θέλησαν είτε όχι- με τα νέα δεδομένα της τότε εποχής που απαιτούσε συμμόρφωση (εντός κι εκτός εισαγωγικών) στα δικά της ''θέλω'', ''πρέπει'' και ''κανόνες'' που όριζαν ότι καθένας και καθεμία δεν ξεφεύγει, όσο κι αν το επιθυμεί, από το όποιο πεπρωμένο κι ό,τι εκείνο μπορεί να συνεπάγεται...

Για μένα το παρόν βιβλίο ήταν ένα γλυκό και νοσταλγικό ταξίδι στον χρόνο και στον χώρο. Στάθηκα στο πλάι αυτών των προσώπων, βιώσα εμπειρίες και ένιωσα ποικίλα και έντονα συναισθήματα. Αγάπησα την αυθεντικότητα των προσώπων μέσα στα πλαίσια της μυθοπλασίας, τον τρόπο που αποτυπώνονται οι εποχές και τα γεγονότα πάνω στο χαρτί, όπως και τον οικείο και κατανοητό λόγο της συγγραφέως που έμοιαζε να εκπέμπει ένα νοιάξιμο και φροντίδα.
Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.

[Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη · Rating 5 out of 5]

Το «Γλυκιές στιγμές, πικρές θύμησες» της Χριστίνας Ρούσσου έφτασε όταν μετακόμιζα κούτες και βιβλία από το ένα σπίτι στο άλλο. Τη Χριστίνα τη γνωρίζω χρόνια, κι όποτε πιάνω βιβλίο της, ξέρω ότι θα με πάρει σε ταξίδι που δεν το περίμενα. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΕΞΗ.


Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Πώς δύο άνθρωποι κρατιούνται όρθιοι όταν ο κόσμος γύρω τους γκρεμίζεται; Πώς η αφοσίωση μπορεί να γίνει τρόπος ζωής; Πώς η αγάπη μεταξύ αδερφών δεν χρειάζεται λόγια για να υπάρχει;

Η ιστορία μας ταξιδεύει σε μια πολυκατοικία στη Θεσσαλονίκη, παραμονή Πρωτοχρονιάς, σήμερα. Η Μιμίκα και η Θουλίτσα είναι δύο αδερφές πάνω από ενενήντα χρονών που έχουν γίνει θέμα συζήτησης στη γειτονιά. Ζουν κλεισμένες στο σπίτι τους, πάντα μαζί, χωρίς επισκέπτες, χωρίς κοινωνική ζωή. Οι γείτονες κουβεντιάζουν, αναρωτιούνται, κρίνουν – όπως κάνουν οι γείτονες παντού. Αλλά κανείς δεν ξέρει την ιστορία τους. Μέχρι που μια νεαρή γειτόνισσα δέχεται την πρόσκληση να περάσει τη βραδιά της Πρωτοχρονιάς μαζί τους. Και τότε ανοίγει η πόρτα – όχι μόνο του σπιτιού, αλλά και του παρελθόντος.

Μέσα σε μία νύχτα, μπροστά στο τζάκι, με έναν καινούριο υπολογιστή που γίνεται γέφυρα ανάμεσα στις γενιές, η Μιμίκα αρχίζει να διηγείται. Και εμείς ταξιδεύουμε μαζί της πίσω στο 1950, όταν οι δύο αδερφές ήταν ακόμη παιδιά. Χάνουν τη μητέρα τους πολύ νωρίς – τόσο νωρίς, που το κενό που αφήνει πίσω της δεν κλείνει ποτέ εντελώς. Βρίσκουν στέγη στο σπίτι του θείου Μένιου και της θείας Πλουσίας, ενός ζευγαριού που ζει με οικονομική άνεση αλλά κυρίως με περίσσια καρδιά. Εκεί δεν υπάρχουν παιδιά και ξαφνικά υπάρχουν δύο, που γίνονται σχεδόν αμέσως δικές τους κόρες. Η πόρτα μένει ανοιχτή για όποιον έχει ανάγκη, το υπηρετικό προσωπικό δεν είναι απλώς εργαζόμενοι αλλά μέλη της οικογένειας, και η αγκαλιά χωρά ανθρώπους που αλλού θα έβρισκαν κλειστές πόρτες.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: https://www.thematofylakes.gr/glukes-...