Proste rzeczy

by Marcin Wicha

O świecie, który kryje się w rzeczach. I o rzeczach, które kryją się w nas.

Marcin Wicha obserwuje świat przez pryzmat rzeczy – tych, które nas otaczają, kształtują, uwierają i czasem bronią przed chaosem. W pisanych z czułością, humorem i melancholią felietonach osobista codzienność splata się z opowieścią o społeczeństwie, dizajnie, który zaraża paranoją, i rzeczywistości, w której kabel staje się symbolem prywatności.

W świecie, który uwielbia nowe gadżety, Wicha broni tego, co niepraktyczne, ciężkie i trwałe. Potrafi znaleźć sens w drobiazgach i połączyć estetykę z etyką. Pokazuje, że rzeczy są świadkami czasów – dokumentują przemiany społeczne, język, politykę i prozę życia. W Prostych rzeczach odbija się portret pokolenia, które dorastało między radiem na korbkę a chmurą danych.

To książka dla tych, którzy lubią myśleć, ale też dla tych, którzy po prostu lubią patrzeć na świat z ukosa. Bo – jak pisze Wicha – Nowe rzeczy się zestarzały. Za to na rondach błyszczą świeżutkie tablice na cześć żołnierzy wyklętych. One też zblakną.

Genres: Audiobook

296 pages, Paperback

First published January 28, 2026

About the author

Marcin Wicha was a Polish graphic designer, children's author, and essayist.

Reviews

[Justyna Sk · Rating 5 out of 5]

„Strasznie brakuje w naszym życiu dizajnu”, i pana, panie Marcinie

[Marika_reads · Rating 4 out of 5]

to pewnie powtarzający się frazes, ale Wicha był świetnym obserwatorem i komentatorem rzeczywistości. Zwracał uwagę na detale, był cudnie ironiczny, ale też miejscami melancholijny. Słuchało się tego bardzo przyjemnie. Polecanko

[soluslibri · Rating 4 out of 5]

„Proste rzeczy” są moim drugim spotkaniem z Marcinem Wichą. Od czasu wydania „Jak przestałem kochać design”, który czytałam jako pierwszy, minęło 11 lat. W tym czasie (conajmniej rok pomiędzy pisaniem dzieł) Wicha rozwinął swój warsztat, co myślę, że widać właśnie w „Prostych rzeczach” - każdy z rozdziałów jest krótką anegdotą z życia opatrzoną żartobliwym komentarzem, czasami nawet trochę zgryźliwym w stosunku do znieczulicy społecznej lub obecnie władających naszym krajem.

Na pierwszy rzut oka jest to antologia niepołączonych ze sobą wydarzeń, jednak po chwili namysłu dochodzę do wniosku, że tytuł idealnie oddaje istotę tego zbioru - opisuje on codzienne, „proste rzeczy” z żyć wszystkich ludzi: a to przypadkowy przechodzeń w złym humorze, też zdarza się każdemu z nas napotkać ścinanie drzew, również nieobce jest nam wspominanie czasów podstawówki.

Jest tutaj dużo wtrąceń, dygresji, ale jednak układających się w spójną całość, w ciąg, za którym można posądzać myślami. Jedynie brakowało mi zapisków o dizajnie - przebijają się gdzieś rozważania na ten temat, jednak przeważającą częścią było życie codziennie i nawiązania polityczne z nim związane. Pomimo że dizajn jest nieodłączną częścią naszego otoczenia, nie wybrzmiewał on tak bardzo na kartkach - gra drugie skrzypce.

Dodatkowym akcentem jest oprawa graficzna - minimalistyczna okładka i wnętrze, jednak pomiędzy kartkami widnieją żółte przebitki, na których dodano graficzne, nawet designerskie wstawki, dodające charakteru książce.

[archi_book · Rating 4 out of 5]

Sceptycznie podchodzę do zbiorów felietonów, a może zwłaszcza do zbiorów wydanych po śmierci autorów. Tym razem jednak odkryłam nowe oblicze Marcina Wichy, równie wnikliwe, ale jednak inne niż w "Jak przestałem kochać design", "Rzeczach, których nie wyrzuciłem" czy "Kierunku zwiedzania".
Chciałabym kiedyś jeszcze wrócić do tej książki i niesamowicie żałuję, że nie dane było mu żyć dłużej i napisać więcej.

[Weronika L. Chrunik · Rating 4 out of 5]

Bardzo zaczęłam sobie cenić ironiczność Wichy, choć jednoczenie czuję, że zdecydowanie inaczej patrzymy na świat. Niemniej, podobały mi się niektóre teksty i spojrzenia.

[Wojciech Szot · Rating 5 out of 5]

Melduję, że przeczytałem "Proste rzeczy" Marcina Wichy, czyli zbiór felietonów zmarłego w 2025 roku pisarza. O Wisze powiedziano już wiele i jeszcze więcej powiedziane zostanie, bo będzie to jeden z tych twórców, którzy w historii literatury znajdą swoje stałe miejsce. Był mistrzem szczegółu, ironii, skrótu i smutku. Uśmiechał się zawsze, gdy chciał, żebyśmy się w efekcie zasmucili. To w końcu śmiać się czy płakać? Życie przepływa pomiędzy śmiechem i rozpaczą. Między sprawami najważniejszymi a pozornie nieistotnymi, które dopiero pod okiem filozofa, jakim był przecież Wicha, ujawniają swoją decydującą o naszym życiu moc.

Zatem czytałem zachwycony i poruszony, ale ciekawiło mnie, czy felietony Wichy, pisane przecież z okazji doraźnych wydarzeń (kolejne reformy szkolne, Strajk Kobiet i poczynania prawicy), są wciąż czytelne. Okazuje się, że — poza kilkoma wyjątkami — doskonale możemy obejść się bez kontekstu politycznego, by zrozumieć, jaki problem zajmuje felietonistę. Jest jednak fragment, w którym okazuje się, że Wicha był jednak pesymistą, nieoceniającym polskiego pędu modernizacyjnego.

We wspaniałym felietonie "Papiery i ludzie", będącym peanem ku czci papieru i książek, Wicha zauważa, że nawet jeśli zginą tradycyjne książki, wyparują zeszyty, a czasopisma przeniosą się do internetu, "zostanie ostatnia linia obrony. Nad spustoszonym światem rozlegnie się głos: »Nasza księgowa wolałaby mieć tę fakturę na papierze«". Nawet Wicha nie przewidział Krajowego Systemu e-Faktur!

Na pocieszenie pozostaje nam fakt, że dalej podpisanie umowy-zlecenia za pomocą elektronicznego podpisu jest awykonalne.

[M_bookish_ · Rating 5 out of 5]

„Proste rzeczy” Marcina Wichy to jedna z tych książek, które udowadniają, że zwyczajność może być zachwycająca. To zbiór felietonów, które były pisane dla gazety wyborczej i całe szczęście, że zostały wydane w formie tej książki. Czytając je, ma się wrażenie obcowania z czymś znacznie bardziej osobistym, jakby autor szeptem opowiadał o świecie, który mijamy na co dzień, nie zauważając, jak jest pełen znaczeń.
Ta książka to zbiór krótkich tekstów o rzeczach przyziemnych, na które nieraz nie zwracamy uwagi. Wicha ma dar pisania o drobiazgach tak, że stają się czymś wielkim. O książkach, elektronice, budowlach i nagle czujesz, że w tym wszystkim jest coś ważnego. Jego język jest lekki, delikatnie ironiczny, a jednocześnie przenikliwy. Każdy felieton to mała perełka: mądra, czuła i zaskakująco prawdziwa. Wicha pokazuje, że to właśnie „proste rzeczy” budują sens życia, że codzienność nie jest nudna, tylko wymaga uważności.
„Proste rzeczy" wprowadzają w stn zamyślenia, ale zostawiają w człowieku coś ciepłego i spokojnego. To książka, którą się smakuje powoli, po trochu, żeby nie skończyła się za szybko. Ja sam czytałem po kilka felietnów pomiędzy innymi lekturami, czasem nawet po jednym. Czuje po przeczytaniu, że co jakiś czas będę zaglądał nawet, żeby przeczytać kilka zdań.

[Barbara Krajewska · Rating 5 out of 5]

Felietony niemal z przed 10 lat, więc czyta się z ciekawością w jaką stronę to wszystko poszło. I z zaskoczeniem, że niektóre rzeczy są aktualne. I z niedowierzaniem, że minęła dekada. Ale głównie że smutkiem, że następnych nie będzie.

[Iwona · Rating 5 out of 5]

Świetne teksty. Jak zawsze u tego autora. Polecam!

[jaikx · Rating 3 out of 5]

3,5

[Izabela · Rating 5 out of 5]

Teraz nikt już tak nie pisze felietonów, że miło łaskocze w mózg

[bzdurne.tresci · Rating 4 out of 5]

Jakoś lepiej mi się ją przyswajało jako audiobook

[Rafał Naus · Rating 5 out of 5]

Świetna, polecam!

[Tomasz Jarosz · Rating 4 out of 5]

Świetne krótkie formy o zauważaniu zwykłych rzeczy, które pzrechodzą na tematy bardzo istotne dla społeczeństwa. Znacznie bardziej podeszły mi niż "Rzeczy, któych nie wyrzuciłem".

[julia felicja flisińska · Rating 5 out of 5]

tak patrzeć na świat o tak o nim pisać. Wicha jak zwykle fenomenalny.

[honorata buczkowicz · Rating 4 out of 5]

cieszmy się z małych, rzeczy bo
wzór na szczęście w nich zapisany jest 😉
czy jakoś tak

[Majka Krz · Rating 4 out of 5]

są tu zarówno felietony świetne i w punkt, jak i po prostu dobre, jak i kiepskie, trochę jakby naciągane.
na pewno lepiej je sobie dozować, niż czytać wszystkie razem.

[Lukasz · Rating 5 out of 5]

Dziura została tam, gdzie pan był, panie Marcinie.
I szybko nie zniknie.