Het is al ochtend als de baanbrekende klimaatmaatregelen van de Green Deal, na eindeloze vergaderingen en maandenlang overleg, worden aangenomen. Als medearchitect van dit ongekend ambitieuze milieupakket is Diederik Samsom daarbij, en hij weet als geen Europa kan de wereld weer op koers brengen, richting een duurzame toekomst.
Als we razendsnelle technologische innovaties combineren met miljardeninvesteringen in schone energie én wetgeving die wereldwijd doorwerkt, laat hij zien, is klimaatverandering nog steeds oplosbaar - en Europa moet daarin de voortrekker zijn.
Met een onthullende blik achter de schermen laat Samsom zien hoe het in Europa werkt, waar het stokt en wat er nodig is om de wereld definitief te verlossen van het gebruik van fossiele brandstoffen.
'Europa op zijn best' -Tim 'S Jongers
'Krachtig pleidooi' -Hannah Prins
'Geeft hoop voor een groene toekomst' -Mathijs Bouman
In Groene Supermacht krijgt de lezer een inkijkje in de boeiende klimaatdiplomatie in Brussel, waar Diederik Samson een aantal jaren onderdeel van is geweest. Van de Green Deal, waarin Samson en Frans Timmermans een sleutelrol speelden, tot aan verschillende succesvolle en mislukte klimaattoppen. Een bijzonder intrigerende anekdote gaat over een top waar na dagenlange onderhandelingen een select groepje wereldleiders, met Obama als middelpunt, op de laatste dag plotseling een deal sloot in een achterkamertje. Obama zat al in het vliegtuig om het resultaat te vieren, terwijl de kleine landen nog niets hadden kunnen inbrengen. Dat leidde bijna tot het klappen van de afspraken.
Wat ook interessant is, is dat tijdens het opstellen van de Green Deal in 2019 idealen, klimaatambities en het streven naar een betere wereld de belangrijkste drijfveren waren. Economische toekomstbestendigheid, het idee dat een duurzame economie ook een sterke economie is, werd toen vooral gezien als een welkome bijkomstigheid. Vijf jaar later, in het Draghi-rapport uit 2024, is de toon bijna omgedraaid. Economische toekomstbestendigheid, strategische autonomie en geopolitieke weerbaarheid staan nu centraal. Duurzaamheid en groene innovatie worden vooral gepresenteerd als voorwaarden om competitief te blijven ten opzichte van de Verenigde Staten en China.
Waar ik Samson een beetje kwijtraak in zijn redenering, is in het hoofdstuk over duurzaamheid en economische groei. Hij stelt dat krimp geen realistische optie is: niet met onze huidige voorzieningen, niet binnen de politieke realiteit en niet met een mensbeeld dat volgens hem altijd gericht blijft op vooruitgang. Maar in dat betoog rekent hij vooral af met een idee waar hij zelf ooit in geloofde, zonder echt overtuigend te laten zien dat structurele ontkoppeling tussen groei en milieu-impact wel haalbaar is. Zijn optimisme over elektrische mobiliteit en groene innovatie houdt weinig rekening met de grondstoffenketens, de mijnbouw en de geopolitieke afhankelijkheden die zo’n transitie mogelijk moeten maken. Daardoor voelt zijn kritiek op degrowth steviger onderbouwd dan zijn verdediging van groene groei.
Ironisch genoeg komt zijn visie uiteindelijk dicht in de buurt van de donuteconomie: groeien kan volgens hem, maar alleen binnen ecologische grenzen. Tegelijkertijd schuift hij diezelfde donut eerder in het boek vrij gemakkelijk terzijde. Daarmee blijft voor mij de centrale vraag van Groene Supermacht openstaan: kan Europa de wereld echt verduurzamen met vooral technologische oplossingen en economische concurrentiekracht? Samson gelooft duidelijk van wel, maar ik ben nog niet helemaal overtuigd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Leuk inkijkje in de Europese politiek! Ik weet niet of ik zo hoopvol ben als Diederik, maar het is wel een kleine geruststelling dat er zulke bevlogen groene mensen zijn.
Eindelijk eens een hoopvol boek over klimaatverandering! Precies waar we (althans, ik wel) behoefte aan hebben. Interessant om een kijkje achter de schermen te krijgen en meer te horen over hoe Green Deal tot stand is gekomen. En om te merken hoe ontzettend complex al deze processen zijn.
Diederik Samson legt zijn verhaal duidelijk uit, waardoor alles goed te volgen is. Zelf heb ik het boek geluisterd en dat zou ik ook zeker aanraden.
Dit boek voelt een beetje als een vervolg op 'Hoe gaan we dit uitleggen' van Jelmer Mommers; ook dat was een boek van de Correspondent over klimaat en hoe we echt nog een kans maken om de boel te fiksen, maar dat boek is inmiddels volgens mij zes jaar oud dus een vervolg was welkom. Samsom neemt het op zich om dat vervolg te schrijven en dat maakt dat ik me toch weer hoopvol stem nu ik het boek uit heb; het is doorspekt met duidelijke bewijzen dat we op de goede weg zijn, alleen is er gewoon méér nodig. Tegelijkertijd moet ik wel toegeven dat Mommers een zekere gave heeft om het moeilijke in heldere, duidelijke termen uit te leggen en dat Samsom die gave niet helemaal heeft. Samsom focust zich meer op beleid en politiek en dat maakt dat er heel wat spelers zijn, heel wat verdragen, en dat zorgt ervoor dat ik soms de draad een beetje kwijt was over wie nou wie was of welk verdrag er nou waar was afgesloten. Daarnaast geldt, waar Mommers zich richtte op de toekomst richt Samsom zich nét wat meer op het verleden door te praten over wat de EU tot nu toe heeft gedaan en wat daarin zijn bijdrage is geweest. Nog steeds interessant, maar toch geldt dat ik bij een subtitel als 'hoe Europa de wereld kan verduurzamen' ik iets meer verwacht over de toekomst en iets minder over hoe Europa de wereld al heeft verduurzaamd. Toch is het nog steeds een goed en belangrijk boek en iedereen die zich zorgen maakt over klimaatverandering kan ik dit boek van harte aanraden.
Meer dan de helft van dit boek is een beschrijving van alle goede plannen die er in de EU mede door Samson zijn gemaakt. Ik interpreteer het als een verantwoording van waarom er nog niet genoeg is gebeurd maar dat er nog steeds een kans is om iets aan het klimaatprobleem te doen. Ik ben wel overtuigd van de kwaliteit van de plannen en de positie die Europa in de wereld inneemt. Ik ben na dit boek positiever over Europa en over de vooruitgang die we nog kunnen boeken. Samson neemt relatief veel tijd om de onmogelijkheden van degrowth te bespreken. Wat mij betreft onvoldoende onderbouwd. Bovendien. Misschien is degrowth als beleid niet wat hij nastreeft maar is er eigenlijk al helemaal geen keuze meer en is groei helemaal niet mogelijk. Informatief boek, het gaf me te weinig energie voor vier sterren.
Mooi en eerlijk inkijkje in de politiek achter de Green Deal. Veel sterke anekdotes ook. Met veel plezier gelezen. Minder sterk wat betreft het pleidooi voor groene groei en kritiek op post-growth/ donuteconomie: Samson hanteert hier een aantal stromannen (bijv groeiagnosticisme gelijkstellen aan stilstand) en gaat maar beperkt op de inhoudelijke argumenten van post-groeidenkers in. In feite komt zijn pleidooi voor groei binnen planetaire grenzen, een sterkere publieke sector (waarin publieke waarde centraal staat) en de noodzaak tot gedragsverandering verdacht veel in de buurt van het post-groeidenken van GDP-kritische economen als Raworth en Mazzucato.
Een mooi, helder pleidooi - en inkijk - van de 'architect' van de Green deal. Hoewel ik het boek, de inhoud en de boodschap waardeer en veel heb geleerd, voelt het hier en daar wel net wat onsamenhangend: een ode aan de COP wordt afgewisseld met Diederik z'n visie op Degrowth, waarna hij het Draghi rapport voorziet van een appreciatie. Hoewel de EU duidelijk de leidraad vormt, voelt het alsof er hier en daar hoofdstukken ontbreken. Daardoor leest het meer als een compilatie van Diederiks' best hits, dan als een memoir. Niet erg: voor Diederiks' best hits kom ik m'n bed wel voor uit.
erg genoten van dit boek. ik zou mezelf niet omschrijven als een klimaatsoldaat, maar geloof er wel in en ben er mee bezig. je krijgt vanuit Samson mee hoe het ging en gaat en een stukje over de toekomst. beiden heel interessant, hoe gaat dat in Europa? waar loop je tegen aan etc. en nu over bijv het rapport van Draghi. en over de toekomst ik hou heel erg van de wat kan er wel en hoop mentaliteit. dat is waarop je kan bouwen en groeien. het enige nadeel is dat de grens tussen realisme en fantasie dan ook troebel worden. maargoed dat hoort erbij. als Europa kunnen we veel meer dan dat we denken (en doen), maarja je bent wat je doet. ik hoop dat een op spanning gezette EU mooie sprongen vooruit maakt.
Fluently written personal history of the development of the Green Deal, told from within the offices of the European Commission. At the same time a compelling plea for achieving climate goals through European leadership, cooperation with neighboring regions (especially North Africa), and a healthy dose of tech-optimism. Central to this book is the concept of the ‘business case’ as the key to make sustainability work. One striking element in Samson’s account is the reluctant role of the Netherlands within the EU over the past decades. Compact, accessible, and topical in its geopolitical relevance, the book does not shy away from moments of self-criticism, with Samson regularly turning a critical eye inward. RF
Niet een ijzersterk betoog, maar wel de moeite waard om te lezen.
Ik vond het betoog van Samson wat te wensen overlaten. Zo heeft hij het er over dat de donut economie geen ding kan zijn, terwijl hij aan het einde van het boek duidelijk van mening is dat groei wel kan plaatsvinden, mits binnen ecologische grenzen (komt die donut economie toch een beetje terug).
Ik denk dan ook niet dat dit een boek is dat je moet lezen om het betoog, maar meer over de anekdotes over de Green Deal en verhalen over achterkamertjespolitiek. Dat deel vond ik namelijk wél heel sterk en vermakelijk.
Kraakhelder boek dat heel interessante inkijk in de werking van de EU. Diederik Damson geeft een intieme inkijk in de Brusselse burelen. En laat er geen misverstand over bestaan dat de Green Deal een geweldig product is van de EU, dat technisch knap in elk sterkt. Pas in het laatste hoofdstuk vraagt (Natuurkundig) Samson zich af of de 450 miljoen Europeanen het plan zullen omarmen. Verplichte kost om weer liefde voor de EU te kweken.
Hoopvol boek, dat echter ook de politieke struggles en de ongelooflijk complexe besluitvorming laat zien rondom dit thema. Daardoor vind ik het hier en daar wel eens wat taai worden (maar dat ligt ook aan mezelf). Het geeft wel een heel fascinerend kijkje in waar we als Europa staan in het zeer noodzakelijke proces om de wereld schoner, welvarender en eerlijker te krijgen. En wie wil dat nou niet?
Het optimisme waarmee Diederik klimaatverandering en de oplossingen benadert, werkt motiverend, maar ik weet niet of het helemaal realistisch is. Ik verwachtte dat dit verhaal mooi zou aansluiten op m’n werkzaamheden, waarbij ik ook met duurzaamheidswetgeving te maken heb, maar hij belichtte precies de dingen waar ik weinig mee te maken heb. Desalniettemin een leuk inkijkje in Europa.
Samson haalt interessante punten aan en heeft duidelijk kennis van zaken, maar ik vind het boek weinig structuur hebben; er wordt nogal van de hak op de tak gesprongen. Ook zie ik de connectie tussen de hoofdstukken niet en mis ik helaas de overkoepelende boodschap anders dan ‘Europa kan het’.
Viel me een klein beetje tegen. De titel is hoopgevender dan het boek zelf. Absoluut een interessante inkijk in de missie van Samson en een kijk in de Europese keuken, maar vooral veel wishful thinking. Ik zou politici gunnen dat ze eens Abundance en Breakneck, de engineering state zouden lezen.
Het geeft een goede inkijk in wat Samsom in Europa heeft gedaan om het een stuk groener te maken. Maar hoe Europa verder moet blijft mij onduidelijk. Het lijkt er op dat hij vooral wilt dat zijn plannen voortgezet worden -wat uiteraard goed is, maar wel een gekke aanbeveling is-.
Geef ons vaker dit soort heldere kijkjes achter de schermen van de Europese politiek. En dan vooral waarom we in ons handjes mogen kloppen dat we een Europese Unie hebben.
Makkelijk leesbaar boek geschreven door iemand met ontembare energie over hoe Europa werkt. Een mooi kijkje achter de schermen. Bij vlagen reflecteert Diederik op zijn eigen rollen. Er is hoop.