Ντιμινουίτες για αγίους

by Ηφαιστίων Χριστόπουλος

Μια φορά η Λίλη πήρε το θάρρος και ρώτησε την κυρα-Ζορζέτ τι σκεφτόταν όταν άκουγε το τραγούδι της.
Μη με παρεξηγήσεις, είπε τότε εκείνη· είναι υπέροχο τραγούδι, μα μια φορά τραγούδι αγάπης ή τραγούδι γλεντιού δεν είναι. Με κάνει και σκέφτομαι τις συχωρεμένες τις αδερφές μου και τα εγγόνια μου, που φύγανε μακριά από δω. Και, καμιά φορά, αν κλείσω τα μάτια και τ’ αφήσω να με πάει μόνο του, σκέφτομαι γυναίκες ξεκοιλιασμένες και παλικάρια χωρίς πόδια και χέρια. Η κυρα-Ζορζέτ ξεφύσηξε κι έτριψε τα θολά μάτια της. Συγχώρα με· τι σου λέω τώρα κι εσένα; Μα για μένα αυτά τα πράγματα είναι η τέχνη, κι όχι οι μεγάλοι έρωτες κι οι μεγάλες νίκες· οι ήττες, οι πίκρες, ο θάνατος. Γι’ αυτά τα κάνουμε όλα.

Ντιμινουίτα: Μια μινόρε συγχορδία λίγο διαφορετική· λίγο απόκοσμη, λίγο παράταιρη ανάμεσα στις υπόλοιπες, σαν κάτι να της λείπει.
Με κοινό άξονα τη μουσική, τα κείμενα της συλλογής μάς πηγαίνουν από τα σκυλάδικα της ελληνικής επαρχίας ως τις Ηνωμένες Πολιτείες της δεκαετίας του ’90, κι από κει σε μια φανταστική Γερμανία όπου η ιστορία έχει εξελιχθεί διαφορετικά απ’ ό,τι στην πραγματικότητα, ακόμα και σε «ου τόπους», άχρονους και ανώνυμους, όπου οι ήρωες πασχίζουν να κάνουν ό,τι οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως σωστό, ανακαλύπτουν την αλληλοκατανόηση, αναζητούν το πραγματικό νόημα της τέχνης κι έρχονται αντιμέτωποι με το πένθος και με τις ίδιες τους τις πεποιθήσεις.

206 pages, Paperback

Published November 19, 2025

Reviews

[Konstantinos Mindcrimek]

H Ντιμινουίτα είναι μια μινόρε συγχορδία κάπως διαφορετική, κάπως απόκοσμη, που δε μοιάζει να ταιριάζει με τις υπόλοιπες συγχορδίες… και κάπως έτσι είναι και οι πρωταγωνιστές στα εννέα διηγήματα αυτού του βιβλίου, λίγο διαφορετικοί σε σχέση με το καλούπι του κύκλου τους και της κοινωνίας.

Ο συγγραφέας αλλάζει το σκηνικό κάθε φορά, από gothic club σε σκυλάδικα της Εθνικής και από ένα ορθόδοξο μοναστήρι σε μια Γερμανία που κέρδισε τον Β’ Παγκόσμιο. Το δυνατό χαρτί του είναι πως μπλέκει με πολύ απαλό τρόπο, τη φαντασία με το ρεαλιστικό και περνάει καθημερινές καταστάσεις μέσα από ένα σουρεαλιστικό πρίσμα (που μερικές φορές αγγίζουν το μεταφυσικό ή/και το αλλόκοτο) και το τελικό αποτέλεσμα τον δικαιώνει και πως να μην το κάνει, αφού έχει δυο συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του, να πει την αλήθεια του κάθε χαρακτήρα και να τη φωτίσει με μουσική. Η τελευταία δίνει τον τόνο σε όλο το βιβλίο και λειτουργεί σαν άτυπο soundtrack, είτε αναφέρεται σε hardcore, είτε σε 90ς grunge, είτε σε βυζαντινούς ύμνους!

Όλες οι ιστορίες έχουν μια slowburn εξέλιξη, τα “χρώματα” είναι αποχρώσεις του γκρι και γενικά το σκοτάδι επικρατεί (κυρίως σε επίπεδο ψυχισμού), μα πάντα υπάρχει μια μικρή διέξοδος, όχι απαραίτητα φωτεινή, αλλά σε κάθε περίπτωση, οι ήρωες του Χριστόπουλου προσπαθούν να τα καταφέρουν μέσα σε πολύ αντίξοες συνθήκες και να κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό, δεν τα καταφέρνουν πάντα, μα αυτό που μετράει είναι πως δεν τα παρατάνε…

*Είχα μια πολύ ωραία κουβέντα μαζί του πριν λίγες μέρες, όταν παρουσίασα το βιβλίο στο Sounds Of Decay Radioshow, οπότε αφήνω το link για όποιον θέλει να ακούσει τον ίδιο να μιλάει για το έργο του αλλά και τις άλλες ασχολίες του, τις μουσικές που ακούει, τις μουσικές που γράφει και τις σιωπές που τον συνοδεύουν όταν δημιουργεί…

https://www.mixcloud.com/Konstantinos...

[Abraham Tsoukalidis]

Απολαυστικό ανάγνωσμα με 4-5 εξαιρετικά διηγήματα

[Βιβή Κανάρη]

Σκοτεινές και ευφάνταστες ιστορίες με υπέροχη πρόζα που σε κάθε σελίδα γίνεται όλο και πιο ποιητική.