What do you think?
Rate this book
Het bos dat een muze werd
Een visueel liefdesverhaal in een honderd jaar oude boomgaard op het Groningse platteland
Blaadjes ritselen. Zonnestralen vallen uiteen tot stipjes op de bemoste bosbodem. Knoestige appelboomtakken hangen over het pad. Zoals je een klik hebt met een bepaald persoon, zo voelt Ingrid Leegte een connectie met het Abelstokbos. Ze wil het van A tot Z leren kennen. Al zijn paden ontdekken. Het in alle seizoenen beleven.
In de vroege middeleeuwen stroomde het water van de Hunze door deze omgeving. De rivier mondde uit in zee bij het huidige Pieterburen. Rond het jaar 1200 is de monding totaal dichtgeslibd. In de klei van de rivierbedding wordt eeuwen later in 1923 een fruitboomgaard aangeplant. Netjes gestructureerd in rijen naast elkaar. Nu – alweer honderd jaar verder – is de boomgaard getransformeerd tot een verwilderde chaos.
In tweeënvijftig weekverslagen weerspiegelt Ingrid haar liefde voor het Abelstokbos, dat zich ontpopt tot haar eigen Muzebos in de wereld om haar heen. Het schittert in duizenden dauwdruppeltjes op het mos en reflecteert tijdens een onverwachte ontmoeting in twee donkere reeënogen. Ze leert hierdoor niet alleen een bos, maar ook zichzelf kennen. In de stilte van deze plek, waar haar gedachten vrij mogen dwalen, hervindt ze haar waarden en groeit het besef hoe helend onze relatie met de natuur kan zijn.
Het bos dat een muze werd is een ode aan het bos van Abelstok, maar muzebossen zijn er overal op aarde. Waarschijnlijk vind je er zelfs een bij jou in de buurt. Heb jij ook een Muzebos? Of ben je ernaar op zoek?
‘Door in te zoomen op een enkel bloemetje in het bos, kan ons wereldbeeld werkelijk veranderen.’
Blaadjes ritselen. Zonnestralen vallen uiteen tot stipjes op de bemoste bosbodem. Knoestige appelboomtakken hangen over het pad. Zoals je een klik hebt met een bepaald persoon, zo voelt Ingrid Leegte een connectie met het Abelstokbos. Ze wil het van A tot Z leren kennen. Al zijn paden ontdekken. Het in alle seizoenen beleven.
In de vroege middeleeuwen stroomde het water van de Hunze door deze omgeving. De rivier mondde uit in zee bij het huidige Pieterburen. Rond het jaar 1200 is de monding totaal dichtgeslibd. In de klei van de rivierbedding wordt eeuwen later in 1923 een fruitboomgaard aangeplant. Netjes gestructureerd in rijen naast elkaar. Nu – alweer honderd jaar verder – is de boomgaard getransformeerd tot een verwilderde chaos.
In tweeënvijftig weekverslagen weerspiegelt Ingrid haar liefde voor het Abelstokbos, dat zich ontpopt tot haar eigen Muzebos in de wereld om haar heen. Het schittert in duizenden dauwdruppeltjes op het mos en reflecteert tijdens een onverwachte ontmoeting in twee donkere reeënogen. Ze leert hierdoor niet alleen een bos, maar ook zichzelf kennen. In de stilte van deze plek, waar haar gedachten vrij mogen dwalen, hervindt ze haar waarden en groeit het besef hoe helend onze relatie met de natuur kan zijn.
Het bos dat een muze werd is een ode aan het bos van Abelstok, maar muzebossen zijn er overal op aarde. Waarschijnlijk vind je er zelfs een bij jou in de buurt. Heb jij ook een Muzebos? Of ben je ernaar op zoek?
‘Door in te zoomen op een enkel bloemetje in het bos, kan ons wereldbeeld werkelijk veranderen.’
272 pages, Hardcover
Published December 8, 2025
1 person want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
December 27, 2025
Het bos dat een muze werd.
Het leven is een eindeloze aaneenschakeling van contactmomenten.
Zo bleek Ingrid haar zoektocht over het bos, ook de zoektocht naar zich zelf te zijn.
De beelden die ze vastlegt inspireren haar tot het verwoorden van emoties, reflecties en mijmeringen.
Zo maakte ze 52 weekverslagen. Een jaar lang kun je meegenieten van haar fotoproject van het Muzebos. Het meest waardevolle dat fotografie haar gaf was de verdieping in het kijken.
Ze ging letterlijk meer zien. Met alle aandacht in het moment, die voelde als pure mindfulness.
In elk beeld dat ze ziet, schuilt een oneindig verhaal en wanneer dit je raakt, zul ook jij de jouwe herkennen en het is dan ook daar waar de connectie begint.
Zo heeft de lindeboom niet alleen contact met zijn omgeving, hij verbindt ook de geschiedenis van alle vroegere dagen met de dag van vandaag.
Terwijl Ingrid haar hand op de ruwe buitenkant van dit levende monument legt ontspringt haar het woord connectie in gedachten.
Maar wat is connectie? Haar gevoel zegt dat het bos haar gaat helpen om ergens dit jaar de antwoorden hiervan te vinden. Ze is van plan goed te gaan luisteren en wie weet vind ze wandelend over de bospaadjes ook een beetje peace.
Het echte onderdompelen in de natuur voelt ze wanneer er op een dag mist hangt in het Muzebos, dit maakt het nog intiemer, to-do lijstjes verdwijnen vanzelf uit haar gedachten.
Terwijl ze in het bos loopt, spot ze twee reeën in de verte. Wat zou ze het geweldig vinden om die van dichtbij te fotograferen. Ze vraagt zich tegelijkertijd af waarom we altijd verlangen naar een beter moment. Waarom zouden alle dagen en momenten gelukzalig moeten zijn ?
Zo kabbelt ze met haar hond voort, langs hoogte- en dieptepunten, op weg naar de dagen en momenten die eruit springen en haar doen beseffen dat ze leeft.
Want uiteindelijk creëren al deze momenten samen het meesterwerk waarnaar we verlangen. De antwoorden die ze zoekt weet ze zelf het beste te vinden, het enige wat ze hiervoor hoeft te doen is er gewoon naar te luisteren. Het bos bleek hier in haar spiegel.
Ingrid, wat heb je een mooie ode gemaakt aan het bos van Abelstok.
Je fascinatie en liefde voor de natuur is goed terug te vinden in je boek.
Ik voel me blij en dankbaar dat ik een inkijkje heb mogen doen in je leven en heb mogen genieten van je prachtige foto's, die meer vertellen en waarin ook Ik de connectie vind.
Het leven is een eindeloze aaneenschakeling van contactmomenten.
Zo bleek Ingrid haar zoektocht over het bos, ook de zoektocht naar zich zelf te zijn.
De beelden die ze vastlegt inspireren haar tot het verwoorden van emoties, reflecties en mijmeringen.
Zo maakte ze 52 weekverslagen. Een jaar lang kun je meegenieten van haar fotoproject van het Muzebos. Het meest waardevolle dat fotografie haar gaf was de verdieping in het kijken.
Ze ging letterlijk meer zien. Met alle aandacht in het moment, die voelde als pure mindfulness.
In elk beeld dat ze ziet, schuilt een oneindig verhaal en wanneer dit je raakt, zul ook jij de jouwe herkennen en het is dan ook daar waar de connectie begint.
Zo heeft de lindeboom niet alleen contact met zijn omgeving, hij verbindt ook de geschiedenis van alle vroegere dagen met de dag van vandaag.
Terwijl Ingrid haar hand op de ruwe buitenkant van dit levende monument legt ontspringt haar het woord connectie in gedachten.
Maar wat is connectie? Haar gevoel zegt dat het bos haar gaat helpen om ergens dit jaar de antwoorden hiervan te vinden. Ze is van plan goed te gaan luisteren en wie weet vind ze wandelend over de bospaadjes ook een beetje peace.
Het echte onderdompelen in de natuur voelt ze wanneer er op een dag mist hangt in het Muzebos, dit maakt het nog intiemer, to-do lijstjes verdwijnen vanzelf uit haar gedachten.
Terwijl ze in het bos loopt, spot ze twee reeën in de verte. Wat zou ze het geweldig vinden om die van dichtbij te fotograferen. Ze vraagt zich tegelijkertijd af waarom we altijd verlangen naar een beter moment. Waarom zouden alle dagen en momenten gelukzalig moeten zijn ?
Zo kabbelt ze met haar hond voort, langs hoogte- en dieptepunten, op weg naar de dagen en momenten die eruit springen en haar doen beseffen dat ze leeft.
Want uiteindelijk creëren al deze momenten samen het meesterwerk waarnaar we verlangen. De antwoorden die ze zoekt weet ze zelf het beste te vinden, het enige wat ze hiervoor hoeft te doen is er gewoon naar te luisteren. Het bos bleek hier in haar spiegel.
Ingrid, wat heb je een mooie ode gemaakt aan het bos van Abelstok.
Je fascinatie en liefde voor de natuur is goed terug te vinden in je boek.
Ik voel me blij en dankbaar dat ik een inkijkje heb mogen doen in je leven en heb mogen genieten van je prachtige foto's, die meer vertellen en waarin ook Ik de connectie vind.
December 31, 2025
Het bos dat een muze wordt is een boek dat me dankbaar doet voelen dat het in mijn handen belandde. Ik opende het eerst toen ik veel energie voelde, opgewekt was. Later opende ik het omdat ik me wat neerslachtig voelde en mentaal iets zachts wilde voelen.
Vanaf dat ik het boek opende, kwam er een sorry rust over me, nieuwsgierigheid naar de wereld van de natuur. Me meer nestelen met mijn voeten in de aarde waar de magie gebeurt en de pracht elke seconde van de dag aanwezig is.
De tekst en foto's zijn simpelweg prachtig. Het pad waarop Ingrid Leegte ( en Jack haar hond ) je op meeneemt is er eentje waardoor me ik dankbaar voelde, nadacht met rust, nieuwsgierige energie opdook en ik ook naar het bos wilde. Net zoals ik vroeger in mijn favoriete bos in De Panne me altijd één voelde met wat er rondom me bestond en het mijn pure geluk plekje was.
Bevoorrecht om deze prachtige bossen zo dichtbij te hebben. Bevoorrecht om de magie van de natuur in een bos te kunnen zien en voelen, hoe het veranderd door het jaar geen, wat voor ons seizoenen vormen.
Je nieuwsgierigheid komt in volle actie en maakt je gelukkig, doet je nadenken of jezelf en de wereld rondom je tot de kleinste dingetjes.
Niet schrikken bij het horen van week verslagen, je bent niet op school! Maar elke week is er een nieuwe wandeling en nieuwe vaststelling en. En af en toe ook een beetje geschiedenis over de streek rond het muze bos van Ingrid.
Vanaf dat ik het boek opende, kwam er een sorry rust over me, nieuwsgierigheid naar de wereld van de natuur. Me meer nestelen met mijn voeten in de aarde waar de magie gebeurt en de pracht elke seconde van de dag aanwezig is.
De tekst en foto's zijn simpelweg prachtig. Het pad waarop Ingrid Leegte ( en Jack haar hond ) je op meeneemt is er eentje waardoor me ik dankbaar voelde, nadacht met rust, nieuwsgierige energie opdook en ik ook naar het bos wilde. Net zoals ik vroeger in mijn favoriete bos in De Panne me altijd één voelde met wat er rondom me bestond en het mijn pure geluk plekje was.
Bevoorrecht om deze prachtige bossen zo dichtbij te hebben. Bevoorrecht om de magie van de natuur in een bos te kunnen zien en voelen, hoe het veranderd door het jaar geen, wat voor ons seizoenen vormen.
Je nieuwsgierigheid komt in volle actie en maakt je gelukkig, doet je nadenken of jezelf en de wereld rondom je tot de kleinste dingetjes.
Niet schrikken bij het horen van week verslagen, je bent niet op school! Maar elke week is er een nieuwe wandeling en nieuwe vaststelling en. En af en toe ook een beetje geschiedenis over de streek rond het muze bos van Ingrid.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews