Ζήτω η Άγκαθα Κρίστι

by Maro Douka, Μάρω Δούκα

«Κι όπως ανέβαινε για το σπίτι, στριφογύριζαν πολλά και διάφορα στο κεφάλι της, έχανε κάθε λίγο την ισορροπία της, προς στιγμήν ένιωθε ότι σβήνει κι έπειτα πάλι έβρισκε το όνομά της. Μα τι είναι ο άνθρωπος, τη μια έτσι, την άλλη αλλιώς. Πότε με την απελπισία, πότε με την ανισορροπία του, πότε με την ανεμελιά, με την υπόγεια χαρά, αλλά και την ανεδαφική ελπίδα του».

208 pages, Paperback

First published November 1, 2025

About the author

Maro Douka is one of the most important writers of the modern greek literature. She was born in 1947 in the city of Chania. In 1966, she moved in Athens where she still lives. Many of her works have been translated into other languages worlwide.

(Greek: Μάρω Δούκα)

Reviews

[Κατερίνα Τοράκη · Rating 4 out of 5]

Ένα ήρεμο, χωρίς εντάσεις και πολλά λόγια, μυθιστόρημα. Ο κύκλος της ζωής, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τα χρόνια που περνούν, οι μοναξιές και οι ανοχές των ανθρώπων είναι στοιχεία που το χαρακτηρίζουν, κι ένα πτώμα που ξεβράζουν τα κύματα στο Σούνιο η αφορμή, ο καμβάς για να κεντήσει την αφήγηση. Πώς σχετίζονται δυο αστυνομικοί, μια εβδομηντάρα κοκέτα, ένας δημοσιογράφος που θέλει να γίνει συγγραφέας και που μοιάζει με ηθοποιό, ένας ταβερνιάρης μόνος και άλλα πρόσωπα από δίπλα, πού είναι η Μις Μαρπλ, τί ρόλο παίζει η Άγκαθα Κρίστι; Δεν θα θελα να μαρτυρήσω πολλές σκέψεις μου ούτε ποιο νομίζω πως είναι το αφηγηματικό παιχνίδι της συγγραφέα, γιατί έτσι θα χαλάσω την ευχαρίστηση ή καλύτερα την περιέργεια της ανάγνωσης.
Έχω διαβάσει ελάχιστα αστυνομικά μυθιστορήματα. Εδώ, η σπουδαία Μάρω Δούκα "παίζει" με το είδος έξυπνα για να μας πει κάτι άλλο ή για να μας βάλει σε σκέψεις. Νομίζω πως έχω λύσει γιατί το Ζήτω στην Άγκαθα Κρίστι. Και θ' αναζητήσω περισσότερα για την Πολυξένη και την Ηγησώ, δυο γυναίκες από τη μυθολογία που το όνομά τους έδωσε η Δούκα σε δυο γυναίκες της ιστορίας.

[Kleanthi · Rating 3 out of 5]

Το «Ζήτω η Άγκαθα Κρίστι» της Μάρως Δούκα δεν είναι αστυνομικό μυθιστόρημα, άλλωστε κανένα έγκλημα δεν διαλευκαίνεται. Η συγγραφέας, τοποθετώντας την ιστορία στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, θέτει το ερώτημα: «Μα πώς είναι δυνατόν τα πιο μυστηριώδη εγκλήματα να μένουν ανεξιχνίαστα;» και με αφορμή αυτό ξεδιπλώνει μια τρυφερή, εσωστρεφή αφήγηση.
Σε καμία περίπτωση δεν αναπαράγεται στο βιβλίο αυτό η ατμόσφαιρα της Άγκαθα Κρίστι, ούτε πουθενά εμφανίζεται χαρακτήρας τύπου Μις Μαρπλ. Το όνομα λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, καθώς το πραγματικό «μυστήριο» δεν είναι ο φόνος, αλλά ο ανθρώπινος ψυχισμός, μια εσωτερική έρευνα γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις, τις επιθυμίες, τις ματαιώσεις και τις απογοητεύσεις της ζωής. Στο πλαίσιο αυτό, η αφήγηση κλείνει χωρίς «κάθαρση», αφήνοντας στον αναγνώστη μια αίσθηση γλυκόπικρης ωριμότητας και στοχαστικής συνέχειας.
Σε αντίθεση με την πυκνή, φορτισμένη από πληροφορία γραφή που έχουμε συνηθίσει από τη Μάρω Δούκα, το συγκεκριμένο βιβλίο κινείται σε χαμηλότερους τόνους. Πρόκειται για ένα έργο μικρότερης κλίμακας σε σχέση με τα προηγούμενά της: ήρεμο, χωρίς εντάσεις, με ιδανική διάρκεια και χωρίς κουραστικές περιγραφές. Ένα βιβλίο διακριτικό, που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να συνομιλήσει ήσυχα με τον αναγνώστη.