Το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στη μνήμη της «Ομάδας Επιστημόνων για ένα Δημοκρατικό Σύνταγμα», στην οποία είχα την τιμή να μετέχω το 1974, δίπλα σε παλιούς μου δασκάλους και ύστερα φίλους. Υπήρχε συλλογικότητα και διαμόρφωση κοινών προτάσεων, που δημοσιεύσαμε πρώτα στις εφημερίδες και ύστερα σ’ αυτό το γαλάζιο βιβλιαράκι. Υπήρχε προπαντός η αίσθηση ότι υπηρετούσαμε μία επείγουσα πολιτική ανάγκη για το καλό της δημοκρατίας και του τόπου.
Με την πτώση της δικτατορίας, ήταν φυσικό για μένα να ασχοληθώ με το νέο Σύνταγμα, εγκαταλείποντας κάθε άλλη ασχολία. Έβλεπα την απασχόληση αυτή ηθικά σαν χρέος και ψυχολογικά σαν «μεράκι», που οπωσδήποτε άξιζαν το πολλαπλό κόστος της. Οι αγωνίες και οι αγώνες που έζησα για έναν ολόκληρο χρόνο παρουσιάζουν γενικότερο ενδιαφέρον στο μέτρο που φωτίζουν πτυχές τώρα ξεχασμένες ή και εξαρχής άγνωστες. Γι’ αυτό άλλωστε εξιδανικεύεται τόσο αβάσιμα σήμερα η συντακτική εμπειρία του 1974-75. Έτσι προέκυψε αυτό το βιβλίο αναμνήσεων. Όχι μόνο ως προσωπική μαρτυρία, αλλά και ως «διορθωτικό μάθημα»…
Πέρα όμως από την αξία που μπορεί να έχει ως πολύ αναλυτική προσωπική μαρτυρία για μία κρίσιμη ιστορική καμπή, το βιβλίο προσφέρει την αφορμή για γενικότερο προβληματισμό σχετικά με την εκπόνηση ή αναθεώρηση ενός Συντάγματος – προβληματισμό που ασφαλώς θα γίνει επίκαιρος το επόμενο διάστημα.
Ο Γιώργος Μαυρογορδάτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έκανε μεταπτυχιακό πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Purdue κι έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϋ. Για το βιβλίο του Stillborn Republic. Social Conditions and Party Strategies in Greece, 1922-1936 (1983), τιμήθηκε το 1984 με το Woodrow Wilson Foundation Award, ανώτατη διάκριση της Αμερικανικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης. Έχει συμμετάσχει με άρθρα του σε πολλούς συλλογικούς τόμους. Έργα του είναι: Με το σπασμένο χέρι του Κοραή (1991), Εθνικός διχασμός και μαζική οργάνωση (1996), Μεταξύ Πιτυοκάμπτη και Προκρούστη (1998), Ομάδες πίεσης και δημοκρατία (2001).
Το βιβλίο αποδέιχθηκε πολύ ενδιαφέρον καθώς εμλπλούιτσε τις γνώσεςι μου για μια πτυχή της μεταπολίτευσης με την οποία προσωπικά δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα. Διαπίστασα με έκπληξη ότι οι διαδικασίες για την κατάρτιση του Συντάγματος του 1975 απείχαν από αυτό που οι περισσότεροι προσδοκούσαν και θα ήταν επιθυμητό. Πάντα με τεκμηριωμένο λόγο και με σοβαρή θεώρηση των πραγμάτων, το βιβλίο αυτό αξίζει να διαβαστεί από όσους παρακολουθούν την πολιτική ιστορία της χώρας αλλά και από ένα ευρύτερο κοινό καθώς οι συζητήσεις για αναθεώρηση του Συντάγματος είναι πάντα επίκαιρες.