Ο Μιχάλης και η Έλλη, δύο επαγγελµατίες προγραµµατιστές, αναπτύσσουν µια τεχνητή νοηµοσύνη προσοµοίωσης συνοµιλιών µε το όνοµα «Προµηθέας».
Ένα πρωινό σαν όλα τα άλλα, συνειδητοποιούν πως ο «Προµηθέας» έχει εµφανίσει µαζικά σφάλµατα. Ρίχνονται µε τα µούτρα στη δουλειά, προσπαθώντας να λύσουν το µυστήριο της απότοµης βλάβης προτού το αντιληφθεί η ελληνική εταιρεία-κολοσσός Delph-e, στην οποία εργάζονται.
Μέσα από µια σειρά ερωταποκρίσεων πλησιάζουν όλο και περισσότερο στην απάντηση. Όµως κανείς από τους δύο δεν φαντάζεται αυτό που τους περιµένει…
Ο Κωνσταντίνος Ζαχαράκης εργάζεται σε ξενοδοχείο της Πρέβεζας τα καλοκαίρια του και παράλληλα ως γραφίστας για διάφορους δημιουργούς και εκδοτικούς οίκους. Η μεγάλες του αγάπες όμως, η συγγραφή, η δημιουργία κόσμων, οι ιστορίες παράδοξων χαρακτήρων που φέρνουν βόλτες στο κεφάλι του. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες συλλογές διηγημάτων και έχει εκδώσει δύο μυθιστορήματα, «Το Ξίφος της Προλεάννα» και «Το ημερολόγιο ενός χαλασμένου ΑΙ», μια συλλογή διηγημάτων, «Those who didn’t make it» και ένα Pocket Book με τίτλο, «Η Λίμνη του Μάρτυρα». Όνειρό του, να δει την Ελληνική Λογοτεχνία του Φανταστικού να μεγαλώνει και να στέκεται επάξια στα ίδια ράφια με τίτλους του εξωτερικού. Επίσης, είναι ο Αφηγητής (ή Dungeon Master) της παρέας του στα Επιτραπέζια Παιχνίδια Ρόλων με τα οποία περνάνε τα Σάββατα (ή τις Κυριακές τους – τα ωράρια δεν βοηθάνε…) Παρέα στον καναπέ έχει έναν χνουδωτό δαίμονα που όλοι προσπαθούν ακόμα να τον πείσουν πως είναι γάτα.
Μια ιστορία πλασμένη για να σε κάνει να ευθυμήσεις, μα ταυτόχρονα αποφασισμένη να σε κάνει να αναλογιστείς το πώς βλέπει η νεανική ματιά τον κόσμο – έτσι ακριβώς όπως αυτός είναι (ή όπως θα έπρεπε να είναι, για να είμαι απόλυτα ακριβής). Με νηφαλιότητα στη σκέψη, με αγνότητα στην ψυχή και ξεκάθαρες θέσεις πάνω σε πολύκροτα ζητήματα· ζητήματα τα οποία η κοινωνία, χαμένη μέσα στην αέναη πλάνη της, ξέχασε εν τέλει πόσα απλά είναι. Ξέχασε τι πραγματικά μετράει σ’ αυτή τη ζωή.
Ευτυχώς που έχουμε τα νιάτα να μας το θυμίζουν, όλους εμάς που έχουμε το βλέμμα στραμμένο σ’ εκείνες τις όμορφες, αλησμόνητες μέρες που η νοσταλγία ήταν απλώς μια ακόμα λέξη.
Η καρδιά του βιβλίου είναι η σχέση του Μιχάλη και της Έλλης – σας εγγυώμαι πως το χαμόγελο θα ανθίσει στα χείλη σας ουκ ολίγες φορές. Η ψυχή της ιστορίας είναι ο κοινωνικός σχολιασμός και η έξυπνη προσέγγιση σε ένα θέμα που ενώ αποτέλεσε διακαή πόθο της ανθρωπότητας (τεχνητή νοημοσύνη) αποδείχθηκε στις μέρες μας αφελής φαντασίωση (ή έστω έλαβε τις διαστάσεις μιας διαστρεβλωμένης προόδου, αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο οι ιθύνοντες των μεγάλων εταιρειών οραματίζονται το μέλλον).
Η παραστατική, φρέσκια, και γεμάτη χιούμορ και ζωντάνια γραφή του Κων/νου επιτυγχάνει αβίαστα τον σκοπό της: διεγείρει τη φαντασία, χτίζει εικόνες, αναμοχλεύει συναισθήματα, θερμαίνει την καρδιά, προκαλεί και αποκαλύπτει. Ίσως κάπου-κάπου τσαλακώνεται παραπάνω απ’ όσο πρέπει (απ’ όσο θα ήθελα), αλλά του το συγχωρεί κανείς δίχως δεύτερη σκέψη (αναγνωρίζοντας την επιθυμία του, οι ήρωες να φανούν ανθρώπινοι και ατελείς, μέσα από τις ρεαλιστικές τους αντιδράσεις).
Μια αξιέπαινη προσπάθεια, λοιπόν, από έναν χαρισματικό, νέο δημιουργό!
Είναι πάντοτε μεγάλη η συγκίνηση. Είτε είναι το πρώτο είτε το δεύτερο είτε το εικοστό βιβλίο που πιάνεις στα χέρια σου και ξέρεις ότι μέσα του φωλιάζουν κάποιες σκέψεις και ανησυχίες σου. Και φυσικά, μεγάλο το άγχος, μεγάλη και η αμφιβολία, αν τελικά έχει να δώσει πράγματα. Ελπίζω μέσα από την καρδιά μου, ο κάθε αναγνώστης να βρει κάτι που θα εκτιμήσει και θα τον κάνει να προβληματιστεί σε αυτό το ταξίδι. Αλλά ας μιλήσω και λίγο για την ιστορία. Προφανώς δε χρειάστηκε να κοιτάξω μακριά για να εμπνευστω το θέμα. Το ΑΙ έχει εισβάλει για τα καλά πλέον στις ζωές μας και δυστυχώς σε πολλές μορφές τέχνης και χώρους εργασίας. Άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, αναγκάστηκαν να αλλάξουν καριέρες ή ακόμα ψάχνουν πώς να ανταπεξέλθουν σε μία νέα πραγματικότητα. Σε αυτή τη νουβέλα όμως δε θέλησα να καταπιαστώ με τη "σατανική" μηχανή που προκαλεί όλα τα δεινά. Πιστεύω πως κάτι τέτοιο παίρνει και την προσοχή μακριά ίσως από τον πραγματική πηγή του κακού. Προσπάθησα λοιπόν να αναπτύξω μια διαφορετική σκέψη: Η τεχνολογία από μόνη της δεν αποτελεί κίνδυνο όσο κρατάμε τα ηνία, οι σκοπιμότητες όμως όσων την ελέγχουν μπορεί να αποδειχθούν μοιραίες.
Μια κοινωνική light sci-fi νουβέλα με σκέψεις φόβους και προβληματισμούς που κουβαλουσα και κουβαλάω μέχρι και σήμερα μέσα μου
Το ευχαριστήθηκα λίγο παραπάνω απ' ότι περίμενα επειδή περιείχε στοιχεία τα οποία έχουν να κάνουν με κοινή λογική από τη σωστή μεριά της ιστορίας και του πολιτισμού. Αν και μικρό βιβλίο (περίπου 100 σελίδες) δεν μου φάνηκε τόσο και όταν το τελείωσα νόμιζα ότι διάβασα κανονικού μεγέθους novel!
Πιάνει θέματα τα οποία μας επηρεάζουν μέχρι και σήμερα και οι αλληγορίες έχουν να κάνουν με μεταφορές σε μερικές σκέψεις που κάνει το πρόγραμμα AI Προμηθέας. Νομίζω ότι αν το διάβαζε ο Orwell θα έδινε συγχαρητήρια στον συγγραφέα επειδή θα ήταν κάτι παρόμοιο που θα έγραφε στις μέρες μας οπότε αυτό λέει πολλά 👏🏻 Και στο τέλος ο τρόπος που στελεχοι εταιρείας αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους για λάθη που δεν ευθύνονται οι ίδιοι με έκανε να νευριάζω κάτι που θεωρώ ότι το πέτυχε ο συγγραφέας.
PS: Η Έλλη, ένας από τους δύο πρωταγωνιστές, έχει μία γάτα. Μήπως η γάτα της χάλασε το AI πρόγραμμα? 🧐
Η αλήθεια μπορεί να φορέσει πολλά και διάφορα ρούχα. Τι γίνεται, όμως, όταν ένα ΑΙ μαθαίνει την ντύνει μόνο του; Τι γίνεται όταν τα ρούχα που της διαλέγει είναι διάφανα, υφασμένα με ωμότητα και σαρκασμό; ; Τι γίνεται όταν προσπαθεί να δείξει αυτήν την γύμνια στους δημιουργούς του;
Ε, λοιπόν με αυτές τις απαντήσεις παλεύει αυτό το βιβλίο, και νικά θριαμβευτικά, μάλιστα.
Γιατί περί απαντήσεων πρόκειται. Απαντήσεις που δίνει το ΑΙ στα ερωτήματα που του θέτουν οι δημιουργοί του. Απαντήσεις που δίνει πάντοτε με τι μορφή μιας καυστικής ιστορίας γεμάτης συμβολισμό και συναίσθημα. Απαντήσεις βαθυστόχαστες και πολλές φορές ανατριχιαστικές. Απαντήσεις που τους αφορούν άμεσα ή έμμεσα, που τους φέρνουν σε εσωτερική σύγκρουση, που τους σπρώχνουν να αρπάξουν τα ηνία προς μια απαραίτητη αλλαγή.
Και όλα αυτά το βιβλίο τα καταφέρνει χωρίς ποτέ να κουνήσει το δάχτυλο στο πρόσωπο του αναγνώστη, χωρίς να του κάνει κήρυγμα. Θέτει τα ερωτήματά του, τον προβληματίζει και τον αφήνει στα δικά του συμπεράσματα. Φαίνεται η εμπιστοσύνη του συγγραφέα στο κοινό του, κάτι που μόνο καλύτερο μπορεί να κάνει ένα ανάγνωσμα.
Το σημαντικότερο, όμως, που κάνει αυτό το βιβλίο -το οποίο παρεμπιπτόντως καταβροχθίζεται μέσα σε μια μέρα- είναι ότι φυτεύει έναν μικρό σπόρο στη σκέψη σου. Και όσο περνάει ο καιρός από την στιγμή που το έκλεισες, εκείνος θα ριζώνεται ολοένα και θα πιάνεις τον εαυτό σου σε ανύποπτες στιγμές να σκέφτεται τις ιστορίες εκείνου του χαλασμένου ΑΙ...
This entire review has been hidden because of spoilers.
Όμορφο ανάγνωσμα. Ισορροπεί ανάμεσα στην κριτική των μεγάλων εννοιών του σύγχρονου κόσμου και την προσωπική ζωή των δύο προγραμματιστών.
Ο Μιχάλης και η Έλλη είναι χαρακτήρες αληθινοί, που μπορείς να ταυτιστείς με τους ενδοιασμούς και τις σκέψεις τους. Ο Προμηθέας όμως, που είναι και ο γνώμονας της ιστορίας, ξεχωρίζει. Βρήκα τον εαυτό μου να γνέφει καταφατικά στις απαντήσεις του. Με συγκίνησε η ισοπεδωτική προσέγγιση σε όλες τις απαντήσεις του, άλλες με συμβολικό και άλλες με πιο άμεσο τρόπο.
Αρχικά θεώρησα ότι θα ήταν μια ανάλαφρη νουβελα για να περάσει ευχάριστα ο χρόνος, όμως 🤯🤯🤯🤯.... Ο συγγραφέας έχει καταφέρει με έναν απίστευτα έξυπνο τρόπο να παρουσιάσει πολλά κοινωνικά θέματα, μέσω ενός χαλασμένου ΑΙ, το οποίο φιλτράρει τις πληροφορίες που λαμβάνει κάνει κριτική κ αρνείται να δεχθεί την αλήθεια που του προσφέρουν έτοιμη, σε αντίθεση με πολλούς από εμάς.
Δεν ήμουν προετοιμασμένος. Ο Κωνσταντίνος με έναν ευφυή και παραστατικό τρόπο θίγει κοινωνικά ζήτημα που μας απασχολούν όλους. Ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης, ο Προμηθέας, αποκτά τη δική του συνείδηση και αρνείται να δοσει τις απαντήσεις που οι ιδρυτές του και η εξουσία θα ήθελαν να δίνει. Εκεί ξεκινούν τα ηθικά διλήμματα και η ανησυχία των προγραμματιστών του, για το πώς να χειριστούν ένα τέτοιο τεχνολογικό θαύμα.
Μέσα από τις χιουμοριστικές, ευρηματικές και αλληγορικές απαντήσεις του Προμηθέα, ο Κωνσταντίνος μας μιλάει για τους προβληματισμούς του, όχι μόνο πάνω στη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και της τεχνολογίας γενικότερα, αλλά και την εξέλιξη της κοινωνίας, της πολιτικής σκηνής και των ανθρωπίνων σχέσεων.
Με άγγιξε βαθύτατα και με άφησε με μια μικρή ελπίδα στο τέλος. Εξαιρετικό, τολμηρό και επίκαιρο, πρέπει οπωσδήποτε να το διαβάσετε.
Είναι μια πολύ αξιόλογη νουβέλα, όπου με έξυπνο τρόπο, χιούμορ και θάρρος -μπορώ να πω- ο συγγραφέας στρέφει τον καθρέφτη στη σημερινή ελληνική κοινωνία, αλλά και στον καθένα από εμάς που σαν "προγραμματιστές" καθόμαστε φοβισμένοι πίσω από μια οθόνη αποφεύγοντας όσο γίνεται να "βουτήξουμε στο νερό" περιμένοντας τον νέο προσωπικό βοηθό μας, την τεχνητή νοημοσύνη να... γίνει πιο έξυπνη κι ανθρώπινη από εμάς τους ίδιους μπας και σωθεί αυτός ο κόσμος;
Το βιβλίο θα σας προκαλέσει πολλές σκέψεις γύρω από τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης που έχει μπει πια για τα καλά στη ζωή μας, θέματα ηθικής που θα μας απασχολήσουν ακόμα περισσότερο στο μέλλον αλλά και το διαχρονικό πρόβλημα των ανθρώπινων σχέσεων που περιβάλλει όμορφα την πλοκή αποτυπώνοντας ρεαλιστικά και με αστείο τρόπο την ανθρώπινη φύση.