Οι Διανατέλλοντες ανοίγουν αυλαία αθόρυβα τη νύχτα και δύουν σαν πυροτεχνήματα την αυγή.
Μέσα από πέντε ποιητικές ενότητες ο αναγνώστης γίνεται συνοδοιπόρος των συναισθηματικών διαδρομών τους στο άχρονο των βιωμάτων όπου η νοσταλγία, ο έρωτας, η υπαρξιακή αγωνία συνθέτουν ένα λυρικό πανόραμα.
Στην αναζήτηση του προσωπικού παραδείσου θα περάσουν από αλλεπάλληλες συμπληγάδες και αλληγορικές περιπλανήσεις: διαγενεακά τραύματα, κοινωνικά στερεότυπα και αρχέτυπα, τις κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών και τα άγχη της νέας ψηφιακής πραγματικότητας.
Στο διάβα τους αφήνουν ατόφια αστρόσκονη, που ο δημιουργός τη μετουσιώνει στην πρώτη ύλη των ποιημάτων.
Τη δική μας Οδύσσεια / τη χλευάσανε ως κακό τροπάρι. / Μα μόνο εμείς ξέρουμε πώς είναι η δική μας Ραψωδία / και θα την πούμε με τα δικά μας λόγια.
Διανατέλλοντες, μια νοσταλγική πλανητική ποπ γεμάτη φούξια χρώματα.
🎞️Αν ήταν ταινία_θα ήταν τα Μαγνητικά πεδία. ⚡️Αν ήταν τραγούδι_ θα ήταν το χτύπα με σαν ρεύμα στην πίστα. ✨Αν ήταν μυρωδιά θα ήταν εκείνη της θάλασσας το καλοκαίρι, όχι, μαλλον… Η μυρωδιά του καλοκαιριού που τελειώνει και κουρνιάζει σε μια πόλη γεμάτη από ήχους.
✨Ο ποιητής περιγράφει μια νεότητα που αγωνιά μέσα σε άγριες μέρες· βάζοντας μια κασέτα να παίξει και σκορπώντας γκλίτερ σε χιλιάδες διαστρικές αναμνήσεις. Η συλλογή αυτή μου άρεσε πολύ, με ταξίδεψε και με προβλημάτισε.