Als Louise op het punt staat om 33 te worden, maakt ze samen met haar vriend Jut een roadtrip door het westen van de Verenigde Staten. Tijdens een solowandeling in een Californische woestijn ontmoet ze een verdwaalde Amerikaan, Sim, die haar onmiddellijk meer boeit dan haar vriend. Hij is flamboyant, uitgesproken en tegendraads. Louise klampt zich aan hem vast en vervolgt de reis met Sim. Dit woelt alles om: ze trekt haar toekomstplannen, dierbaarste vriendschap en zelfs haar eigen waarneming in twijfel. Als in Las Vegas het noodlot toeslaat en ze Sim uit het oog verliest, staat ze er voor het eerst in haar leven helemaal alleen voor.
Scherp onscherp is een tragikomisch avontuur over keuzestress, toxische relaties en het verlangen naar helder inzicht.
Fenna Riethof (1992, Utrecht) is journalist en schrijver. Ze schrijft onder meer voor Mezza over boeken. Ze publiceerde eerder in Papieren helden en Sampler. Scherp onscherp is haar debuutroman.
Verrast door hoe ontzettend grappig, meeslepend en GOED dit debuut is. Ik kan het alleen maar vergelijken met David Sedaris, Adam Davies en Fleabag. Droog, verrassend, liefdevol in de details en metaforen. Jammer dat ik het binnen 24 uur uit had.
‘Genieten was voelen hoe lekker of mooi iets was zonder stil te staan bij alles wat eraan mankeerde, of last te ondervinden van omstandigheden, zoals plakkerige siroop die overal aan bleef kleven, of stinkende mensen in de buurt.‘
Een debuut dat ik genietend heb uitgelezen in het decor van een luie zondag met oesters, een fles 0% en een wielerronde. Een roman met een duidelijke, geheel eigen sfeer die knap genoeg direct vertrouwd en overtuigend overkomt.
Riethofs personages zijn bovendien stuk voor stuk fantastisch en haar taal is voortdurend droog humoristisch in alle dramatiek. Ik heb ontzettend vaak hardop gegrinnikt. Hoofdpersoon Louise is een bijna 33-er die je het zó keihard gunt om eens impulsieve keuzes te maken, geen rekening te houden met wat een burgerlijk geworden vriendin er nu van vindt, om extreem eerlijke, lullige voiceberichten te sturen, het gewoon hartstikke uit te maken, vreemd te gaan met een hondjes jattende engerd - of dan tenminste eens flink klaar te komen.
Je kunt niet niks vinden van de personages en dat leest fijn in een tijd dat er steeds meer nodig lijkt om iets te laten voelen - om, zoals Louise het verwoordt, te kunnen genieten van hoe leuk iets is zonder stil te staan bij alles wat eraan mankeert.
‘Scherp onscherp’ is perfect voor lezers van ‘Niet Mals’ van Lisa Maschaupt en ‘Camping’ van Maartje Wortel, vanwege de droogheid én tragiek waarmee het dagelijks geklungel door het niet maken van duidelijke keuzes toch op een of andere manier escaleert.
Een chapeau ook overigens voor de geweldige vormgeving van de roman, qua omslagbeeld en flappen!
—- Tijdens het lezen
8 Al hardop gelachen! En ‘gruizig’, echt zo’n Esmee-woord.
9 Derde regel van onderen: klein redactiefoutje, woordje ‘had’ vergeten.
14 De hele eerste beschrijving van dichtbij van Sim is zó grappig en slim, ik grinnik om het woordgebruik.
61 De taal van Riethof is echt zo droog grappig. Haar hoofdpersoon is een observant van eigen leven en zou eigenlijk de hele tijd iets anders willen dan ze leeft. Dat begint al vrij snel te broeien, zodat je voelt dat de gelatenheid die ze aan de dag legt gewoonweg geen gelatenheid kán blijven.
83 ‘Jut zag er opgelucht uit, alsof het altijd maar afwachten was of ze terugkwam en met wie.’
128 ‘Ze had geprobeerd zich de ware niet voor te stellen. Maar als ze dat toch deed zag ze een Nederlandse man, een Fries misschien maar dan wel een wereldse, die ze bij toeval, bij wijze van spreken ter hoogte van een bietenplaats tegen het lijf zou lopen. Een nuchter type met een gehydrateerde huid die nooit overdreef en bedachtzame vragen stelde. Hij had iets van haar vader van vroeger, ver voor hij ongelukkig werd, maar was heel anders natuurlijk, heel anders.’
132 ‘Genieten was voelen hoe lekker of mooi iets was zonder stil te staan bij alles wat eraan mankeerde, of last te ondervinden van omstandigheden, zoals plakkerige siroop die overal aan bleef kleven, of stinkende mensen in de buurt.‘
287 Ik dacht even dat dit het dramatische open einde van de roman was lol.
—- Voor het lezen
Toen Fenna Riethof eind 2025 m’n boekentips in Mezza zette, keek ik uit naar haar debuut dat begin ‘26 zou verschijnen. ‘Scherp onscherp’ belooft een ontwapenende roman van een frisse vertelstem te zijn, vol keuzestress, toxische relaties en een allesoverheersend verlangen naar inzicht en de moed keuzes te maken.
Gesigneerd en al, wat wel iets extra druk legt op het verlangen van dit boek te genieten, maar we zijn Louise niet dus let’s go!
'Dat er geen reden was om nog te blijven staan was voor haar geen reden om te gaan. Dus stonden ze daar maar. Zij, Little Tina en de echo van de oerknal.'
Paar keer hardop gelachen. Humor is zo onderschat in literatuur terwijl leven en literatuur in elk geval voor mij alleen te pruimen zijn dankzij humor. Ik was erg gecharmeerd van de moeder van de hoofdpersoon die door de telefoon heen al kan raden dat iemand een nieuwetijdskind is. Ze heeft een hele grote sensitieve onderbuik. Werd wel een beetje duizelig van de plaatsbepalingen, maar ja, je schrijft over een roadtrip of niet! Boek dat je tot op het eind geboeid houdt.
Jeetje wat een grappig, vreemd, meeslepend, leesbaar, absurd en goedgeschreven debuut zeg! Heb er echt van genoten. Leest lekker weg, mooie zinnen, weird plot - een aanrader!
Een boek als een film. Meeslepend, grappig, onverwachts en verveelt geen moment. En met om de pagina een zin die me liet wensen dat ik zo iemand was die een boek las met een potlood in de hand. Helaas, nu moeten jullie het toch zelf gaan lezen en ontdekken!
Fenna Riethof lezen is op ieder bladzijde een cadeautje vinden. Haar debuutroman “Scherp onscherp” is een voortdurende, aangenaam verrassende prikkeling van de zinnen. Want dit is wat cadeautjes zijn: iemand geeft je iets waarvan je in eerste instantie niet weet wat het is. Totdat je het uitpakt. Dan word je — als het gaat om een goed cadeau — aangenaam verrast door wat de gever voor je heeft bedacht. “Scherp onscherp” zit vol goede cadeaus. De aangename verrassingen werken in de eerste plaats zeer regelmatig op de lachspieren — zonder verrassing geen lach. Maar verrassing zorgt ook voor spanning — totdat je het cadeautje hebt uitgepakt weet je immers niet wat je krijgt. Het maakt van “Scherp onscherp” dus een voortdurend geestige, spannende roman die zich tegelijkertijd nooit verliest in de wendingen of de absurditeit, maar die altijd ook natuurlijk en organisch blijft — en die wordt bevolkt door mensen die ingenieus om elkaar heen draaien en waarvan met name hoofdpersonage Louise een ontwikkeling doormaakt die ontroert, die voor velen ook herkenbaar zal zijn en die ons van alles vertelt over hoe het is om op de wereld te zijn en ons te verzoenen met hoe die in elkaar zit — en hoe we zelf in elkaar zitten.
Wat een origineel, meeslepend, spannend en verrassend boek! Een ware pageturner met bizar sfeertje. Het verhaal blijft steeds in beweging en neemt totaal onverwachte wendingen, zonder dat het ongeloofwaardig wordt. Geen van de personages is echt sympathiek, maar toch zorgt Fenna Riethof dat je iets voor ze gaat voelen. Begrip, medelijden, compassie? Soms weet je niet eens wat het is. Het verhaal heeft een goeie balans tussen de binnenwereld van hoofdpersoon Louise en de opeenstapeling van bizarre gebeurtenissen die daar (deels) uit voortkomt. De beeldspraak is vaak zo treffend dat het grappig is. De personages zijn vrij extreem, maar gelaagd. Ik lees terug dat sommigen het ontbreken van aanhalingstekens in de dialogen missen. Ik had het niet eens door. Het einde is spectaculair, totaal onverwacht en laat je uiteindelijk achter met een aantal (half) onbeantwoorde vragen om zelf in te vullen. Maar dan zonder een onbevredigd gevoel… knap hoor! Een scherp debuut.
Ik vind Fenna Riethof een hele fijne vertelstem hebben. Veel dialoog maakt het verhaal echt levendig. Interessante gesprekken en gedachtes. Mooie omgeving en contrast in omgeving: weidse woestijn waar je makkelijk doodgaat omdat je jezelf kwijtloopt vs gokhal in Las Vegas in een duur hotel aan de boulevard. En normaal hou ik echt heel erg van open eindes maar deze was me eigenlijk nét te open! Daarom geef ik uiteindelijk 4 ipv 5 sterren.
Leest als een film — met de lezer aan de camera. In het kielzog van Louise kom je nog eens ergens. Ik raakte haar, net als Jut, soms een beetje kwijt, maar dat past wel in het thema. Aanrader!
⭐️⭐️⭐️⭐️✨ Snel boek dat uitnodigt om door te lezen met een jong en herkenbaar hoofdpersonage dat tot de verbeelding spreekt. De toon is droog(komisch) en verschillende karakters krijgen leuke, herkenbare dramatische persoonlijkheden aangemeten. De dynamiek ertussen is fijn en origineel. Alles speelt zich af tegen de achtergrond van een dreigende escalatie, terwijl tegelijkertijd het niet-veel-aan-de-handgevoel van een reis ook voelbaar is. Tel daarbij de problemen van een 30-er anno nu bij op en je komt bij een interessante mix die je niet snel weglegt. Fraai debuut dat smaakt naar meer. Verfrissende stijl!
Fenna Riethof is freelance journalist en schrijver. Ze schrijft onder meer een boekenrubriek voor Mezza en debuteert met deze roman. Haar scherpe pen en observaties over dertigersdilemma’s voel je meteen door.
Louise staat op het punt 33 te worden en trekt met haar vriend Jut door het westen van de Verenigde Staten. Het zou een romantische roadtrip moeten zijn, maar tijdens een eenzame wandeling in een uitgestrekte Californische woestijn loopt ze Sim tegen het lijf: een flamboyante, tegendraadse Amerikaan die haar in één gesprek meer raakt dan Jut in jaren heeft gedaan. Voor ze het weet laat ze haar oude plannen (en haar vriend) achter en hopt ze met Sim verder. Alles komt op losse schroeven te staan: haar toekomst, haar hechte vriendschap met haar beste vriendin en zelfs hoe ze naar zichzelf kijkt. Wanneer het noodlot in Las Vegas toeslaat en Sim opeens verdwenen is, staat Louise er voor het eerst écht alleen voor.
Wat direct opvalt is Riethofs frisse, licht ironische schrijfstijl. Ze schakelt soepel tussen humor en diepgang, zonder ooit zwaar of zweverig te worden. Louise is heerlijk herkenbaar in haar keuzestress, Jut is nét irritant genoeg om te snappen waarom ze twijfelt, en Sim is zo’n chaotische magneet waar je tegelijkertijd voor valt en bang voor bent. Hun dynamiek spat van de pagina’s. Ik vond het vooral sterk hoe het boek de verwarring van deze tijd weet te vangen – die constante onscherpte tussen wat je denkt te willen en wat je eigenlijk nodig hebt. De roadtrip-scènes zijn heerlijk cinematografisch en de dialogen knallen.
Al met al is Scherp onscherp een sprankelend, herkenbaar en heerlijk leesbaar debuut dat je laat glimlachen én nadenken. Een boek dat je eraan herinnert dat volwassen worden soms betekent: lekker verdwalen voordat je eindelijk scherp ziet wat je écht wilt.
Eerste stuk vloog ik doorheen. Nadat Louise in het hotel en casino belandt verloor ik mijn interesse. Niet duidelijk wat hiervoor de aanleiding is. De dialogen met Nicholas vond ik oppervlakkig.
Verwacht niet dat dit verhaal erg blijft hangen.
This entire review has been hidden because of spoilers.