Wnyki dla światła

by Justyna Kulikowska

Genres: Poetry

55 pages, Paperback

First published January 1, 2025

Reviews

[luk zur]

W jednym z wywiadów Justyna Kulikowska mówiła, że po tym, jak w poprzednich tomach poetyckich ćwiczyła się w rozpaczy i gniewie, teraz chciałaby przećwiczyć zachwyt. Jak zapowiadała, tak zrobiła: piąta książka Kulikowskiej – „Wnyki dla światła” – nie tylko zachwyca, ale też opowiada o zachwycie i pięknie. Obie te kategorie łączą się z autobiograficznym, konfesyjnym wymiarem pisarstwa Kulikowskiej.

Całość recenzji: https://czaskultury.pl/artykul/czytel...

[Flavia]

może wkrótce naświetlę tę sprawę

[Kaja]

Bardzo się dla mnie podoba

[Ola LL]

Ledwie chwilka, ale jaka ciekawa.

(…)
Niech będzie o szansach rozsypanych jak koraliki,
niech będzie o szansach pozbieranych i nawleczonych
na cienką, czerwoną niteczkę: z betonu w Kocku,
z gleby na Podlasiu, z mułu Biebrzy,
z Żeber, gdzie ulice nie posiadają nazw,
ze strychów, sznurów i wynajętych kawalerek.
Niech będzie o najważniejszym, o błogosławionym lecie.

[Łukasz Zych]

Dziękuję Ci Justyno Kulikowska, wreszcie zrozumiałem o co chodzi w poezji

[Archadius Chaffinch]

Mógłbym to czytać w kółko

[Pytaniazsali]

Justyna Kulikowska jest jedną z najciekawszych i najbardziej spektakularnych współczesnych poetek – wcale nie ze względu na nonszalancję połączeń stylistycznych, błyskotliwość czy wyczucie rytmu. Kulikowska jest bardzo odważna intelektualnie i mimo wyraziście wypracowanego indywidualnego idiomu – rozwija swoje kminki z książki na książkę w niekoniecznie oczywistych kierunkach.

Czytajcie „Wnyki dla światła”, bo jest to potężna, mocna rzecz – książka, w której badane są relacje między precyzją a wytrwałością, między powtarzaniem się a ponowieniem próby nazwania problemu. Zresztą właśnie to twórcze wyzyskiwanie opozycji – po to, aby zarysowywać wyraźną granicę między problemami i zjawiskami – jest jedną z najcenniejszych i najbardziej porażających w moim przekonaniu technik Kulikowskiej. W „Obozie zabaw” poetka podrzucała i badała bardzo celną antynomię: prawdy i słuszności. Deklarowała tym samym (trochę niemodnie, trochę zadziornie), że interesuje ją to pierwsze, nie to drugie – nawet, jeśli nie korzystała z okazji do podsunięcia jakiejś prostackiej metody na wydestylowanie prawdy.

Wspaniałe jest to, że Kulikowska porywa się na wielkie pojęcia (piękno, prawda) bez ironicznego dystansu, ale i bez łatwych gotowców. Pisze wiersz, bo interesują ją warunki istnienia wiersza, jego możliwości, cele i pułapki, które może na siebie zastawić. Obcujemy z niezwykle autoświadomą literaturą – i to taką, której intelektualna ambicja nie zmienia w czysto abstrakcyjne błąkanie się po ideach. "Wnyki dla świata" walą po mordzie, bo mają czym walić. Zdecydowanie nie są puste.

https://www.instagram.com/p/DSztBpQirF3/

[Monika Chrzanowska]

Te wiersze dużo lepiej bronią się jako cały tomik niż pojedyncze utwory - z wyjątkiem świetlistego "Rozwieś hamak" (z ciemną plamką wulgaryzmu, ale jednak).

To książka jednak bardziej o wnykach niż o świetle (i nie ma w tym nic złego, ale - jak czytam - jestem raczej odosobniona w tej opinii). Ja bym nie wierzyła w zachwyt jako temat - te wiersze to wnyki, a w jednym z nich czytamy wprost o upychaniu śmierci we frazy.

Podlaskość podkreślana z konsekwencją wybijaną młotkiem, przywiązanie do kursywy jako narzędzia podkreślającego głębię semantyczną. Sprawne, ciekawe i pewnie intelektualnie wciągające. Emocjonalnie dla mnie - przewrotne.

[kedziolka]

Zawsze sobie myślę, że Kulikowska już nie zaskoczy, a poza tym, jako taka doceniona kobieta, musi się trochę odkleić od ziemi i będę musiała jej wybaczać zbyt wiele - tymczasem Justyna nadal na szorstkim gruncie, ale z wybitną zabawą frazą i dykcją. Jak ona to robi? Nie wiem, cieszę się, że możemy ją czytać ❤️

[Gabriela Krawczyk]

Justyna jak Ty to robisz

[julia anna]

"[czy nazywanie rzeczy po imieniu zabije
urok odgadywania?]."

3,5 gwiazdki

[agat]

prawdopodobnie najlepiej spędzone pół godziny w ostatnim czasie
justyno jestes wielka