De gordijnen zwaaien open. Het licht flikkert. Welkom bij Macs Rariteitenkabinet!
In een tijd van ratelende stoomtreinen en rokende fabrieksschoorstenen vecht de albinotweeling Effie en Millie voor hun plek in een maatschappij die geen ruimte heeft voor wie anders is. Na een ongeluk belanden ze in het kabinet van de mysterieuze showmeester Mac. Een plek waar verhalen tot leven komen en dromen tastbaar worden. Waar mensen worden tentoongesteld omdat ze afwijken, maar elkaar ook vinden in hun anders-zijn. Voor het eerst voelen Effie en Millie dat ze niet alleen zijn.
Maar schijn kan bedriegen. Achter de schittering van de show wacht een harde waarheid: kun je leven in een wereld die je alleen waardeert zolang je een spektakel bent?
Fluister het tegen de sterren is een betoverende young adult-roman die de lezer meeneemt naar de Victoriaanse tijd. Geïnspireerd op mensen die echt hebben geleefd, vertelt dit boek over de moed om jezelf te durven zijn, de kracht van vriendschap en het vinden van je eigen familie.
Kom dat zien, kom dat zien, welkom bij Macs Rariteitenkabinet! De levens van tweeling Effie en Millie slaan opeens om wanneer ze meegenomen worden naar een freakshow, ook wel bekend als Macs Rariteitenkabinet. Zij moeten de rollen gaan vervullen als Pieridae en Papilionoidea, vernoemd naar de witte vlinder en kruising tussen mens en insect. Maar wie is deze show meester die zomaar denkt Effie en haar zusje te kunnen kopen voor zijn acts, alleen maar omdat ze er anders uitzien? Welke geheimen schuilen achter het kabinet en het harde masker van de show meester? En nog belangrijker: hoe krijgen Effie en Millie hun eigen levens weer terug en komen ze hier zo snel mogelijk weg?
Ik had niet meegekregen dat Pamela Sharon een nieuw boek had uitgebracht; toen ik het zag liggen in de boekwinkel en de achterkant las, ging het direct met me mee naar huis. De cover geeft een beetje een duister, mysterieus sfeertje en trok daardoor gelijk mijn aandacht. Eerder van haar las ik De Oktober Koning en Woorden van Glas die ik beiden erg tof vond, dus ik was erg nieuwsgierig naar dit nieuwe boek.
De schrijfstijl leest heerlijk vlot en voordat je het weet vlieg je super snel door het boek heen, het dompelt je echt helemaal onder in de wonderen en mysteriën van Macs Rariteitenkabinet. De personages zijn stuk voor stuk ontzettend interessant om te volgen, met ieder een tragisch verhaal. Dat is tenminste wat ze je willen laten denken, want wat is realiteit en wat is bedrog? Een ding is gegarandeerd wél realiteit, en dat is dat je ieder personage in je hart sluit, de found family trope in dit verhaal is hartverwarmend.
Fluister het tegen de sterren is een verhaal die een plekje in je hart verovert, met sterke personages die vechten voor hun plekje in de wereld, hun stem laten horen en alsnog durven te zijn wie ze zijn in een harde tijd en wereld waar ze niet geaccepteerd worden. Personages met verhalen die nog wel een tijdje in je hoofd blijven spoken nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen, zeker met dit ontroerende einde. Hier ga ik nog wel even over wakker liggen.
Volgens mij kun je Pamela Sharon werkelijk íeder onderwerp geven (meidenvenijn, sociale media, fysieke uitdaging, mentale uitdaging, -) en ze maakt er een leeftijds-adequaat en altijd weer steengoed, haast ‘on-Nederlands’ geschreven jeugdroman van. De sfeer waarmee je ze haar verhaal in weet te trekken, doet me denken aan die van Laura Wood en Anna Godbersen.
Deze roman is van al haar YA’s mijn favoriet, vanwege het rondreizende rariteitenkabinet, de warme personages en het drama dat zich temidden van ziekte, verlies en ongewenstheid ontvouwt. Ondanks alle pijnlijkheden die er in het avontuur zijn, voel je dat je in goede handen bent, zoals Effie en Millie dat zijn bij hun moeder, Bes en zelfs Mac.
Het boek viert vrouwen en hun haast bovennatuurlijke kracht er iets van te maken, ook al lijkt de tijd daar niet rijp voor. Het einde laat ruimte over om te dromen, iets waar hoofdpersoon Effie in haar korte, harde leven nog te weinig tijd voor heeft gehad. You go, girl.
De cursieve flashbacks vanuit een bepaald personage gaan langzaam samenvallen met wat je leert over de levensloop van Effie- en hinten op de afloop die haar verhaal zou hebben.
Loved it!
—- Voor het lezen
Wanneer je trots een nogal groot en goed gelukt portret van Maud Wagner op je been draagt (een vrouw die als circusartieste en getatoeëerde ‘freak’ zelf tattoo-artist werd), is de setting van dit boek in combinatie met de toverwoorden ‘Victoriaanse tijd’ én de steengoede schrijfstijl van Pamela Sharon je natuurlijk op het lijf geschreven 🖤
Voor de liefhebbers van Ransom Riggs en ‘Het weeshuis in de azuurblauwe zee’ van TJ Klune, alleen gaat het hier wel om een circus en niet over een of ander huis met kinderen. Leest zeer vlot en is goed uitgewerkt!
Fluister het tegen de sterren wist mij vanaf de eerste pagina te grijpen. Door de manier waarop de proloog geschreven is, werd ik meteen het verhaal ingezogen. Ik had eigenlijk totaal geen moeite om in het verhaal te komen; alles voelde vanaf het begin logisch en meeslepend, waardoor ik direct wilde doorlezen.
De schrijfstijl leest vlot en zorgt ervoor dat je gemakkelijk meegaat in de emoties en gebeurtenissen. Naarmate het verhaal vordert, raak je steeds meer betrokken bij de personages en hun keuzes. Het boek weet spanning en gevoel goed te combineren, zonder dat het te zwaar wordt.
Wat het boek voor mij extra bijzonder maakte, is het einde. Dat had ik echt niet zien aankomen. Het is geen manier waarop veel boeken eindigen en juist dat maakte het verrassend en origineel. Het zette me aan het denken en bleef nog even hangen nadat ik het boek had dichtgeslagen.
Wat ik daarnaast ook erg mooi vond, is de manier waarop in het boek onderwerpen aan bod komen die niet door iedereen als ‘normaal’ worden gezien. Deze thema’s worden op een super laagdrempelige en respectvolle manier bespreekbaar gemaakt, zonder dat het geforceerd of belerend aanvoelt. Juist doordat het zo natuurlijk in het verhaal verweven is, zet het je aan het denken en zorgt het voor herkenning en begrip. Dat vond ik een sterke en waardevolle toevoeging aan het verhaal.
Al met al vond ik Fluister het tegen de sterren een fijn en meeslepend boek dat me positief heeft verrast. Zeker een aanrader en voor mij absoluut 4 sterren waard. 🌟
3.5 sterren. Ik had er eigenlijk meer van verwacht, omdat ik de vorige boeken van Pamela allemaal erg goed vond. Ik mistte hierin wat diepgang. Al aan het begin bij de fabriek vond ik de dingen maar oppervlakkig beschreven en gingen we er maar gewoon snel doorheen om het achtergrond gedeelte maar gehad te hebben, tenminste zo voelde het voor mij. Ik vond Effie en Millie wel echt heel realistisch neergezet, ze kwamen wel echt tot leven. Ook Mac's rariteitenkabinet vond ik goed bedacht, heel realistisch zo die grens tussen goed en fout die daarin naar voren komt. Al met al vond ik het een heel realistisch boek en je kon goed merken dat Pamela haar research gedaan heeft. Het nadeel van dat realistische is dat er altijd een beetje een grimmige sfeer hing, wat volkomen logisch is als je kijkt naar hoe het ging in die tijd. Verwacht bij dit boek geen mooi sprookje maar een realistisch verhaal en dan vind je het vast goed!
4.5 sterren ⭐️ Wat een fantastisch boek! Een heel uniek verhaal en de je waant je tijdens het lezen echt even in de Victoriaanse tijd. De schrijfstijl is super fijn, leest heerlijk weg en brengt de sfeer goed over. Je merkt dat de schrijfster veel onderzoek heeft gedaan naar het thema en de achtergrondinformatie aan het einde van het boek was een leuke toevoeging. Wel vond ik het einde helaas een beetje tegenvallen, daarom geen 5, maar 4.5 sterren. Fan van The Greatest Showman? Dan is Fluister het tegen de sterren 100% een aanrader!
Best een aardig verhaal over een rariteitenkabinet. Het ‘je mag anders zijn’ ligt er wel heel dik bovenop, vind ik. Dat had wat minder expliciet gemogen. Maar een lekkere weglezer voor vijftienjarigen, zeker als je iets meer leest over het fenomeen freak.
✨fluister het tegen de sterren en dan luister ik naar je✨
Flaptekst: In een tijd van ratelende stoomtreinen en rokende fabrieksschoorstenen vecht de albinotweeling Effie en Millie voor hun plek in een maatschappij die geen ruimte heeft voor wie anders is. Na een ongeluk belanden ze in het kabinet van de mysterieuze showmeester Mac. Een plek waar verhalen tot leven komen en dromen tastbaar worden. Waar mensen worden tentoongesteld omdat ze afwijken, maar elkaar ook vinden in hun anders-zijn. Voor het eerst voelen Effie en Millie dat ze niet alleen zijn, maar welke prijs moeten ze daarvoor betalen?
Mijn mening: De cover sprak me direct aan doordat hij me doet denken aan één van mijn favoriete films: The greatest Showman.
Ik heb oprecht genoten van dit boek. Sharon vertelt het verhaal op een bijzonder mooie en gevoelige manier. Doorheen het hele verhaal komt sterk naar voren dat je mag zijn wie je bent, ook — of net vooral — wanneer je anders bent.
Het is een verdrietig verhaal, waarin de meiden heel wat tegenslagen moeten doorstaan. Tegelijkertijd is het ook een verhaal vol hoop: hoop op iets beters, op aanvaarding, op vriendschap en op familie in al haar vormen. Die balans tussen pijn en hoop maakt het verhaal extra krachtig.
Doorheen het boek merkte ik bovendien subtiele nuances die me deden denken aan The Greatest Showman, iets wat ik persoonlijk enorm kon waarderen en wat het verhaal voor mij nog meer diepgang gaf.
Wanneer je er anders uitziet en zo afwijkt van de mensen om je heen is er altijd wel iemand die daar negatief over oordeelt. In de Victoriaanse tijd heb je dan geen deel van leven. Een gevoel van leegte en onzekerheid ontstaat dan, als je weggerukt wordt uit een jou vertrouwde omgeving. Iets wat de zeventienjarige albino-tweeling Effie en Millie overkomt in Fluister het tegen de sterren van Pamela Sharon. Zij schrijft Young Adult verhalen en kinderboeken. Haar kracht zit in het vertellen van echte verhalen over anders zijn, opgroeien en veerkracht. Door uitgebreid onderzoek te doen voor haar boeken en te luisteren naar jongeren is zij uitgegroeid tot een geliefd auteur binnen het Nederlandse YA-landschap. Haar boeken hebben een vaste plek in veel schoolbibliotheken.
In Fluister het tegen de sterren komen Effie en Millie terecht in Macs Rariteiten Kabinet, een rondreizend gezelschap dat voorstellingen geeft. De mensen die optreden zijn allemaal buitenbeentjes die in de maatschappij met de nek aangekeken worden, omdat ze er anders uitzien. Onder gelijkgezinden hoef je je niet te schamen, maar kun je trots zijn op wie je bent. Het is een veilige plek waar de zussen zichzelf kunnen zijn te midden van mensen die samen een familie vormen. Effie heeft moeite met de optredens, omdat de toeschouwers schaamteloos staren en zelfs bedreigend zijn.
Het verhaal wordt verteld vanuit de onzekere Effie, wat bijdraagt aan het inlevend vermogen. Zij worstelt met haar gevoelens en is op zoek is naar haar identiteit. Ze zit vol woede om de dingen die hun overkomen zijn. Langzaam maar zeker leert ze, dat erover praten helpt en zo voor verwerking zorgt. Dat de tweeling terecht is gekomen in een hoop- en begripvolle groep die een soort familie vormt, helpt daarbij. Millie is realistischer dan Ellie en wil hun nieuwe leven zien als een nog niet geschreven verhaal. Zij stelt zich open voor andere mensen en komt zo veel te weten. Keuzes maken, gebaseerd op angst voor andere mensen, is waar onze protagonisten, Ellie en Millie dagelijks mee te maken hebben.
De hoop op een betere toekomst is nooit ver weg. Door het hele boek heen is de boodschap duidelijk, het is goed zoals je bent en anders zijn mag. In dit aangrijpende en ontroerende verhaal, dat eigenlijk een verhaal in een verhaal is, draait het om gevoelens die gepaard gaan met ‘anders zijn’ en niet geaccepteerd worden door de maatschappij. De boodschap over verlies, hoop en de kracht van herinneringen en vriendschap raakt je. Deze herkenbaarheid maakt het een sterk verhaal waarin de emoties rauw en eerlijk zijn. De auteur heeft haar taalgebruik aangepast aan de tijd waarin het verhaal zich afspeelt. Voor Sharon was dit boek een passierijk project dat haar al jaren bezighield. Ze vroeg zich af hoe je een verhaal vertelt over mensen die echt bestaan hebben en die je niet wilt kwetsen. Een grote inspiratie voor het schrijven ervan, was de film The Greatest Showman. De auteur licht een aantal van de mensen toe, net als de door haar gebruikte bronnen; boeken en websites. Voor Sharon is Fluister het tegen de sterren een eerbetoon aan de echte mensen die ooit als rariteit werden gezien.
Fluister het tegen de sterren is een warm, voorspelbaar en sfeervol verhaal dat helemaal past in deze tijd waarin ‘anders zijn’ volop in de aandacht staat. Het laat de lezer nadenken over de verwerking van zijn of haar eigen gevoelens en gedachten.
Ik heb dit luisterboek met gemengde gevoelens afgesloten. Het is zo’n verhaal waarvan je denkt: dit had echt goed kunnen zijn, maar het komt er gewoon niet helemaal uit.
Het concept is eigenlijk meteen het sterkste punt. Twee albino tweelingzusjes in de Victoriaanse tijd die terechtkomen in een rariteitenkabinet vol “freaks” — dat is origineel en interessant. Je leest (of luistert) niet vaak over dit soort onderwerpen, en juist dat maakte dat ik benieuwd bleef. Alleen… daar blijft het ook een beetje bij.
Het verhaal zelf voelt niet als een echt verhaal. Het speelt zich af over ongeveer twee weken, met sprongen in de tijd, maar zonder dat er echt iets gebeurt. Er zit geen duidelijke opbouw in, geen sterk middenstuk en ook geen bevredigend einde. Het voelt meer als een soort opstartfase die nooit ergens naartoe groeit.
Er loopt ook nog een tweede verhaallijn tussendoor, waarin de eigenaar van het rariteitenkabinet jaren later een boek leest en uiteindelijk overlijdt. Maar ook dat voegt weinig toe en maakt het geheel eerder verwarrend dan verdiepend.
De personages zijn… oké. De hoofdpersoon gedraagt zich geloofwaardig voor haar leeftijd en situatie, en sommige interacties zijn best goed neergezet. Maar het blijft allemaal oppervlakkig. Niets grijpt je echt vast, en de emotionele impact blijft daardoor beperkt. Zelfs de verliefdheid die wordt aangestipt, komt nergens echt tot leven.
De schrijfstijl is prima, net als de narrator van het luisterboek. Daar ligt het probleem ook niet. Het luistert makkelijk weg, maar dat is eigenlijk ook precies waarom je blijft luisteren: niet omdat het zo goed is, maar omdat je hoopt dat het nog goed wordt.
Wat me persoonlijk ook stoorde, is dat het thema — dat het oké is om anders te zijn — er erg dik bovenop ligt. En dat terwijl de hoofdpersoon zelf ook nog eens uitlegt wat een goed verhaal nodig heeft… terwijl het boek daar zelf juist in tekortschiet. Dat voelt een beetje wrang.
Uiteindelijk heb ik het afgeluisterd uit nieuwsgierigheid en doorzettingsvermogen, in de hoop dat er nog een wending zou komen. Maar die bleef uit.
Eindoordeel: een sterk idee en interessante setting, maar zonder echte verhaallijn of ontwikkeling. Prima om te luisteren als je iets lichts zoekt, maar verwacht geen diepgaand of meeslepend verhaal.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Albino-tweeling Effie en Millie wonen na het overlijden van moeder samen in een klein kamertje, en werken ook samen in de textielfabriek.
Nadat daar een ongeluk plaatsvindt, worden ze meegenomen naar het rariteitenkabinet van Mac. Mac is een verhalenverteller. Hij brengt bijzondere en unieke mensen samen in zijn shows. Effie vindt het maar raar dat mensen betalen om naar hen te kunnen kijken, alleen maar omdat ze afwijken van het reguliere!
Terwijl Effie en Millie langzaam beginnen te wennen aan het leven in het raritenkabinet, en dichter naar de andere bewoners toe groeien, komen er meer risico-factoren op hun pad..
----
Fluister het Tegen de Sterren bevat allerlei elementen die ik ontzettend gaaf vindt. De sfeer van het rariteitenkabinet, het 'anders zijn dan andere', de tijdsgeest(victoriaanse tijd), allemaal even interessant.
Het is gebaseerd op mensen die echt hebben bestaan, en hun 'rare' verhalen, en ook geïnspireerd door de favoriete film van de schrijfster. Ik gok The Greatest Showman ;)
Als lezer volg je het perspectief van Effie, echter zit bij ieder hoofdstuk een gedeelte wat meer vanuit Mac wordt verteld, als een soort persoonlijk verhalenboek.
De karakters vind ik grotendeels erg leuk beschreven. Wat mij erg aanspreekt is dat je als lezer, gedurende het verhaal, vanuit Effies perspectief meegenomen wordt in hoe haar sceptische houding verandert, en dat je de bewoners ziet voor wie ze werkelijk zijn!
Pamela heeft een fijne, vlotte schrijstijl en je merkt al snel hoeveel onderzoek ze heeft gedaan. Het moraal van het verhaal is voornamelijk ; Wees jezelf, je bent geliefd, en jouw verhaal doet er toe. Altijd een mooie boodschap om mee te geven, en in dit geval in een originele versie verteld. Daarnaast komen er meerdere onderwerpen in voor die op een fijne manier besproken worden.
Fluister het tegen de Sterren bevat een semi open einde.
Effie en Millie zijn een bijzondere tweeling. Ze hebben een bleke huid, witte haren en lila ogen. Ze worden door iedereen met de nek aangekeken. Na de dood van hun moeder wordt de tweeling verkocht aan showmeester Mac van het rariteitenkabinet.
“Zo zaten we daar, met zijn drieën. Totdat we nog met zijn tweeën waren.”
Millie voelt zich meteen op haar plek, maar Effie heeft zo haar twijfels over de bedoelingen van Mac en vertrouwt het allemaal niet. Is het wel oké om geld te verdienen door naar je te laten kijken? En hoe hard iedereen ook zijn best doet, zijn ze er echt wel veilig?
“Dus Effie, ik snap je twijfel, ik heb het zelf ook gehad. Maar nu, nu heb ik er vrede mee. Buiten Macs Kabinet moet ik kiezen wie ik wil zijn, omdat de wereld nog niet klaar is voor mensen zoals ik.”
Tijdens het lezen hoorde ik de hele tijd de liedjes van The Greatest Showman in mijn hoofd ☺️. Er zijn een hoop vergelijkbare personages en gebeurtenissen en dat schrijft de schrijfster ook in het nawoord. Desondanks een heel mooi en boeiend verhaal over liefde, vriendschap en jezelf mogen zijn.
“In de wereld waar ik vandaan kwam, was anders zijn iets om je voor te schamen, hier is het iets om tentoon te stellen, misschien zelfs wel iets om trots op te zijn.”
En dat is iets wat nog steeds onveranderd is helaas. Dat mensen die ‘anders’ zijn dan de norm, nog te vaak met de nek aangekeken worden
Fluister het tegen de sterren begon als een raar boek. Een boek waarin ik niet helemaal kwam, misschien wel omdat ik mij moeilijk kon inleven in de karakters. Dat had voor mijn gevoel niks te maken omdat ze "freaks" zijn, maar omdat ze weinig inhoud en zeer vlak beschreven waren. Gelukkig veranderde dit langzaam en begon je ze steeds meer te leren kennen. Het verhaal gaat namelijk over Effie en Millie die door omstandigheden in een rariteitenkabinet terechtkomen als showobject. Ze leren te leven met het feit dat ze sowieso aangestaard worden om hun witte haar, lichte huid en paarse ogen; dan maar beter betaald. Alleen Effie lijkt er meer moeite voor te hebben. Het boek leest zeer makkelijk weg, ik denk een echte young adult qua niveau. Ook de thema's passen perfect bij deze doelgroep; "Anders zijn. Hoezo is dat erg?". Ik vond de personages wat vlak (hoewel wel divers) en soms storend in simpele gedachtes en keuzes... maar misschien is mijn brein wel teveel 21ste eeuw en niet genoeg passend in het verhaal.
Soms heb je van die boeken waar je zó naar uitkijkt… dit was er zo eentje voor mij. Het thema trok me meteen aan en mijn nieuwsgierigheid was direct gewekt. Vanaf het begin zat ik er lekker in en vloog ik door de eerste hoofdstukken heen. Toch merkte ik halverwege dat het verhaal me een beetje kwijt raakte. Vooral het tijdsverloop vond ik lastig — er bleek minder tijd verstreken dan ik dacht, waardoor het voor mij niet helemaal klopte. Ik twijfelde zelfs even of ik door moest lezen of het boek gewoon moest neerleggen. Maar in plaats daarvan stapte ik over op het audioboek… en daar ben ik zó blij mee. Want uiteindelijk bleek dit verhaal echt de moeite waard 🤍 Een mooi, meeslepend verhaal met een nog mooiere en interessante thematiek die me uiteindelijk toch wist te raken. Soms moet je een boek gewoon een tweede kans geven ✨
Ik ben zelf heel erg fan van de film “The Greatest Showman”. Dit verhaal leek erg op die film, maar ook weer helemaal anders. Dit boek heeft me heel veel laten voelen, ik heb gehuild, gelachen, en ik ben ook ontzettend boos geweest op de uitspraken van sommige karakters in het boek (de mensen die naar Effie en Millie komen kijken tijdens de eerste show). Wat een prachtig verhaal met een prachtig einde. Ik denk niet dat er een sequel gaat komen, maar dat zou ik echt mega graag willen. 5 sterren, en als ik er zes zou kunnen geven 6.
Wauw! Wat een prachtig boek! Onwijs realistisch en mooi geschreven. Ik ben echt gehecht geraakt aan iedereen in Macs kabinet. Ik wil eigenlijk meer. Ik vind het nog onwijs spannend, lukt effies plan? En komt het geld op tijd om behandelingen voor Millie te betalen? Hoe gaat het verder tussen Effie en Mac? Ik heb nog meer vragen als dit. Als er een nieuw deel komt hou ik me zeker aanbevolen.
Als je dit leest waan je je echt in een andere wereld! Eerste boek wat ik tot nu toe 5 sterren geef dus dat is niet niks.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Raar zijn is niet lelijk, maar juist geweldig. Het gaat om de tweelingzusjes die allebei albino zijn en bij het rariteitenkabinet van de mysterieuze showmaster Mac belanden.
Hoe het afloopt vertel ik niet, maar achterin het boek staan verhalen over mensen die echt hebben geleefd in die tijd. Was reuze interessant.
Dankzij So Many Pages, uitgeverji Volt en uiteraard de auteur: Pamela Sharon, ontving ik afgelopen maand een prachtig boek in mijn brievenbus. Ik had de beschrijving ervan nog niet gelezen, maar de cover en de titel deden al genoeg vermoeden dat ik dit boek wel interessant zou vinden. Het deed me ergens namelijk denken aan The Greatest Showman, een van mijn favoriete (musical)films met geweldige muziek.
Toen ik in het boek begon, bleek dat de sfeer van de film ook in het boek voelbaar was, waardoor ik uiteraard nóg enthousiaster werd. Ik heb het boek gedeeltelijk gelezen en gedeeltelijk geluisterd. Beiden een prima ervaring. De personages worden op een bijzondere en interessante manier geïntroduceerd. Door de manier waarop deze bijzondere mensen gezien en behandeld worden ga je jezelf afvragen of jij ook wel eens op een bepaalde manier over bepaalde mensen denkt of praat. Maar naast dat het dus je ogen opent op verschillende manieren, is het ook een spannend en enigszins romantisch verhaal.
De vriendschappen die ontstaan tussen de personages zijn uiteraard erg belangrijk, maar de diepere laag, over het al dan niet uitbuiten van deze bijzondere mensen, blijft ook steeds boven het verhaal hangen. Het verhaal neemt je mee naar de Victoriaanse tijd, en dat schetst Pamela Sharon erg goed doormiddel van de kleding, de gebruiken en soms ook het taalgebruik.
Naarmate het verhaal vordert worden de hints en enkele overeenkomsten naar The Greatest Showman steeds duidelijker. Het kon bijna geen toeval meer zijn en dat blijkt dan uiteindelijk ook in het nawoord van Pamela Sharon dat de film één van de grootste inspiratiebronnen was. En ondanks dat er dus overeenkomsten inzitten, zijn deze op zo’n subtiele en tegelijkertijd krachtige manier gedaan, dat het meer voelt als een verrijking dan een tekortkoming.
Dit boek is echt één van de mooiste boeken die ik al gelezen heb, ik ga het zeker nog lezen in de toekomst en kan het alleen maar aanraden aan iedereen die houd van circus, mensen met een speciaal kantje en het gevoel van samen horen. Dit boek verwarmd je hart! 💜🦋
Wat een heerlijk boek om te lezen. Vanaf het eerste moment zit je gelijk in het verhaal. Dat de Greatest Showman een inspiratie is geweest voor het boek, maak je er wel uit op. “Freaks” zijn ook gewoon mensen.
Heerlijk dit boek! Even lekker naar een andere wereld en wat hier in onze wereld ook wel gebeurd. Mij zou het leuk lijken nog een deel want ik heb het idee dat het verhaal van Effie en Millie nog niet afgelopen is. Ik heb genoten
Ik heb van dit boek genoten! Ik heb toch een zwak voor deze onderwerpen, misschien omdat ik zelf ook een “anders” ben. Wel vond ik het eind TE open… en wat zijn die schuingedrukte teksten nou….
fantastisch boek. binnen 1 dag uitgelezen. leest heerlijk weg. het enige jammere vind ik het open einde. iets te open naar mijn smaak. ik heb nog zo veel vragen en hoop op een deel 2