Na haar debuutroman 'Waar zijn de wolken' is theatermaker Suzanne Grotenhuis terug met een tweede boek. Alhoewel ze het zelf een ‘tussentijds’ boek noemt. Omdat het verhaal zo urgent voelde, dat ze niet anders kon dan het ‘tussen alles door’ te schrijven. Na een ellendige sessie bij een relatietherapeut die niets opleverde, besluit Grotenhuis om het heft in eigen handen te nemen. Ze begint een Excel-lijst te maken waarin ze probeert te vatten hoe haar leven en gezin eigenlijk functioneert, en komt tot de ontdekking dat alles hopeloos uit balans geraakt is. Hoe zijn ze hier terechtgekomen? Waarom is ze er zo blind voor geweest? En is ze eigenlijk de enige? In De lijst van mijn leven gaat Grotenhuis op zoek naar antwoorden op die vragen. In dit tussentijds verhaal, geschreven tijdens een treinreis, een zwemles van een kind of in een kleedkamer van een theater, neemt Grotenhuis je met humor mee naar de kern van het hedendaagse gezin. In haar unieke vertelvorm, zonder leestekens, voelt de tekst als een vertelling, met een stuwende cadans die je tot het einde niet meer loslaat. 'De lijst van mijn leven' is een ijzersterk pleidooi voor houden van, maar desondanks op zoek gaan naar meer gelijkwaardigheid.
Een boek dat je in een rotvaart vooruit stuwt. Doet lachen, stil en ook soms luid. Echt luid. Het is natuurlijk wel een beetje hetzelfde als Waar zijn de wolken. En toch minder pakkend, luchtiger, minder naar de keel grijpend dan Waar zijn de wolken. En ik bleef wat op mijn honger zitten met die excel. Er moesten nog wat kolommen bij de frequentie de puntentelling en een formule op het einde. Dat is toch altijd Het Summum.
Hoe leg ik mensen uit dat zinnen die je schrijft niet plots poëtisch worden door simpelweg op enter te drukken?
Ik hou van fragmentarisch schrijven, zeker wanneer het gaat over alledaagse beslommeringen. Precies dat trok me aan in dit boek. Toch voelde het alsof er diepgang en creativiteit ontbraken. Soms worden subtiele herkenbare observaties goed uitgewerkt, toegegeven. Maar net zo vaak vervallen ze in clichés; argumenten, analogieën en associaties die niet vanzelf dieper of poëtischer worden door ze in losse regels te zetten. De stijl, die zo dicht staat bij mijn eigen schrijven, waar ik absoluut van kan smullen in de teksten van een ander, werkte hier niet altijd voor mij.
“Maar maak dan een lijstje,” werd me destijds vaak gezegd. Ik heb nooit geweten hoe ik ‘alles’ in een lijstje moest krijgen en zag er geen beginnen aan. Ik vind het dus best indrukwekkend dat Suzanne Grotenhuis dat wél gewoon gedaan heeft. Daarnaast is dit ook weer een heerlijk ontroerend boekje. De Sint heeft mijn cadeautje goed gekozen.
Geweldig, hilarisch, verrassend in al zijn eenvoud en toch zo treffend. Laat dat tweede boek maar komen, of noem het gerust je derde. Anders kan je heel je oeuvre gerust opbouwen met tussentijdse boeken. Ik wacht vol ongeduld.
Je zou je kunnen storen aan het gebrek aan leestekens maar persoonlijk deed ik dat niet. Zelf heb ik mijn vriend ook ooit - lang geleden - geconfronteerd met een lijstje, geschreven op papier en niet in excel weliswaar, en ja, dat maakte best wat dingen duidelijk.
Ik hou van deze schrijfstijl. Het voelt als een vertelling waar ik me aan vastklamp en die ik niet wil lossen, tot ik de laatste pagina heb omgedraaid en het verhaal dus zelf voor mij beslist dat het tijd is om te lossen.
Dit tussentijdse boekje voelde voor mij ook wel aan als een tussentijds boekje, maar er worden zeker belangrijke dingen geaaid. Ik ben al heel benieuwd naar het tweede boekje en ik sta te popelen om het te lezen!
(nog) geen 5 omdat ik overal lees dat waar zijn de wolken nóg beter zou zijn dus die staat nu dan op de planning
ben wel echt grote fan van deze moderne schrijfstijl en het is inhoudelijk ook erg herkenbaar en vooral fijn om zo’n inkijkje te krijgen in het leven van een ander
balen wel dat die excel-lijst niet online te kopiëren valt 😉
Zalig die kadans! Als je het eerste non-fictie dagboek vol overpeinzingen van deze auteur las ´Waar zijn de wolken´, dan ken je al deze bijzondere vertelstijl. Elke blad is doorlopend gevuld met gedachten, zoals die zomaar door je eigen hoofd zouden kunnen voorbijkomen als je terugblikt op je leven. Ze schrijft wat ze denkt. Geknikt, geglimlacht, gelachen. Bezorgdheid gevoeld. Want zonder dat ik haar persoonlijk ken, voelde het toch alsof ze haar diepste geheimen in volle vertrouwen aan me vertelde. In volle vertrouwen .. een vreemd maar bevredigend gevoel. Naar het einde toe was ik al in gedachten een mailtje met een vraag aan de auteur aan het schrijven, maar zelfs aan het antwoord op mijn vraag had ze in het boek zelf al gedacht. Genoten van dit verhaal, van de inkijk, van de eerlijkheid. Een fijn boek dat heel vlot leest en je opnieuw met je gedachten achterlaat om verder na te denken.
het voelde een beetje als een droom alsof we voor het eerst een weekend alleen thuis waren
en dat kwam niet alleen door de plek denk ik maar ook omdat mijn lief en ik twee personages werden in een nieuw verhaal die elkaar eigenlijk nog helemaal niet kenden we hadden een paar keer in de gang of op de stoep hallo gestameld en daarna een zomer lang in elkaars armen gelegen en ons verbaasd over hoe goed dat paste
maar elkaar kennen? nee we waren blind gesprongen en bevonden ons nu in dit magische appartement waar de zon elk uur van de dag op een andere manier binnenviel midden in de gelukzaligheid van de vrije val
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik haar debuut (Waar zijn de wolken) iets beter vond, maar ik heb ‘De lijst van mijn leven’ ook heel graag gelezen. Suzanne schrijft over het alledaagse en raakt daarin zoveel herkenbare thema’s aan. Je kan bij het lezen van haar boekjes niet anders dan even reflecteren over je eigen leven en stilstaan bij wat jij echt belangrijk vindt.
Ik hoop dat ze ons nog veel van deze kleine fijne ‘tussendoor’ boekjes schenkt, met of zonder leestekens :)
“Ik denk dat in de tijd die ik spendeer aan het zoeken naar babysits ik drie gigantisch dikke romans had kunnen schrijven compleet met leestekens erop en eraan”
"en je ondanks het feit dat vrouwen mogen stemmen werken beslissen over leven in hun buik wel nog steeds verdomd goed moet blijven opletten of je toch niet belazerd wordt en je per ongeluk onder de valse gelofte van gelijkheid en emancipatie opeens een driedubbele shift aan het draaien bent namelijk die van kostwinner huisvrouw en moeder en je dus eigenlijk nog slechter af bent dan je oma twee generaties geleden die maar twee van de drie moest doen"
🎯 Verplichte lectuur eens je begint met samenwonen.
Merci, S, om te maken wat ik al lang wilde maken maar geen tijd vond om het te maken maar wel uren verloor met klagen over het maken - van deze lijst.
Bij aanvang was ik nogal huiverig voor het gebrek aan leestekens. Na de eerste pagina was ik echter al overstag. In twee uur uitgelezen. Zalig herkenbaar boekje, die lijst had ik zelf uiteraard al lang ;)