Het netwerk moet gebouwd worden

by Maxime Garcia Diaz

Wat is een computer? Is de Amerikaanse eeuw al voorbij? Alles gaat dood, dood, dood. De stad, het internet, ____ _____. Het netwerk moet gebouwd worden is een hybride poëziebundel, gelijktijdig uitgegeven in het Nederlands en Engels, die verschillende vormen en genres mengt om een labyrintische geschiedenis op te tekenen. Deze veelvormige bundel trekt als een verwrongen reisverslag langs de data centers van Nederland en de siliconen valleien van Amerika, langs een Amsterdamse kindertijd en een universiteitsstad in Iowa. Het netwerk moet gebouwd worden is een persoonlijk onderzoek naar het dode scherm, de geannuleerde stad, het falen van taal en representatie, naar de waanzinscène en het kraakpand, de servers en de sociale huurwoningen, verlies en verzet. Deze computer spreekt Engels omdat hij Amerikaanse botten heeft; deze machine vermoordt fascisten omdat ze wil moorden. Alles gaat dood, behalve Neopets.

Genres: Poetry

240 pages, Paperback

Published November 13, 2025

Reviews

[Nikki · Rating 4 out of 5]

‘Nederlanders zijn de Amerikanen van Europa’

Het is wel een beetje véél, deze bundel, maar gelukkig is er ook veel om van te houden

[Aike]

de straten van een stad waar ik niet meer woon zijn spiegelglad mijn vriendin en ik maken schaatsbewegingen over de keien. ze vertelt me dat ze in haar 'regels voor artificiele intelligentie' opnam dat we 'AI moeten omarmen' dat was een verzoek van haar baas. natuurlijk is AI geen partner zei ze ik probeer nu een dichtbundel te vinden tussen afgeprijsde boeken in een boekhandel, natuurlijk is AI geen gelijke maar het alleen een middel noemen, een tool - het is een tool, toch, onderbreek ik haar, ze heeft nog niet tussen de boeken gezocht naar een dichtbundel of een boek over kloostergeschiedenis, bijvoorbeeld - ja, zegt ze, nee, maar als het alleen een middel is hoe kunnen we dan begrijpen dat het iets doet, dat het iets met ons doet, hoe kunnen we het dan verantwoordelijkheid toedichten? het gaat zo, een deur sluit vanzelf achter mij en de volgende deur doe ik niet dicht zodat zij terug moet stappen om de deur te sluiten. dat bedoel je, vraag ik. ze knikt. de straten van een stad waar ik niet meer woon zijn spiegelglad en ik loop sneller dan mijn vriendin en is het dan de schuld van de ijzel als ik uitlgij. de vriendin woont in een zolderappartement in een stad waar ik niet meer woon we schrijven elkaar ansichtkaarten soms. postzegels zijn duur. we zouden kunnen bellen skypen zoomen appen maar dat doen we allemaal niet. in plaats daarvan zien we elkaar te weinig. als we elkaar zien zitten we aan de kleine tafel onder haar hoge raam we drinken wijn en eigenlijk drink ik geen wijn meer maar ik maak een uitzondering voor haar want ze zit voor haar boekenkast vol boeken met geschiedenisfilosofie en ze vertelt me over de spullen en ze vraagt of het de schuld is van de spullen. ergens tussendoor die dag kocht ik 'het netwerk moet gebouwd worden'.

[fra · Rating 5 out of 5]

fan!!

[Jip]

Ik durf geen rating te geven, want ik geloof dat ik minstens de helft van de bundel niet heb begrepen en ik ben ervan overtuigd dat dat aan mij ligt en niet aan Maxime Garcia Diaz.

Bovendien staat daartegenover dat er in de delen die wél bij me binnenkwamen heel veel moois zat. Heel bijzonder hoe de digitale wereld zo tastbaar en menselijk wordt gemaakt.

Ik was met name fan van de proza-achtige stukken die door het boek verweven zijn; zou graag ooit nog een roman of kortverhaal van Garcia Diaz willen lezen.


Dan nu, een paar favoriete citaten:


ik vind dat de manier waarop ik praat heel onpretentieus is
ik vind die karakterisering zeg maar onironisch
heel treffend

-

Onze kraak was efficiënt. We waren een effectief collectief. We waren een efficiënt kraakpand. Strak, doelgericht, gestroomlijnd, een geoliede machine. Praktisch en nuchter. We hadden uitstekend grafisch ontwerp en 10.000 Instagram-volgers. We waren geweldige binnenhuisarchitecten. Ons kraakpand leek op een kopie van het hippe café dat een kopie was van het subversieve kraakpand: heel erg dat ene filmcitaat dat ik vroeger reblogde, heel erg Baudrillard of zo, weet ik veel. Onze bakstenen muren waren zo mooi. Onze zichtbare elektriciteitspanelen waren zo gevaarlijk.

-

En ik weet dat op een dag de oorlog in een vormeloze woede

uit me zal barsten en zijn tandvlees op rotsen zal snijden.

-

Het was een bijzonder en ongebruikelijk gevoel. Ik dacht misschien wil ik een persoon worden die situaties verdragen kan. Een soort liefhebbend, proberend persoon worden.

-

en ja ik denk dat ik op een gegeven moment
gewoon begon te merken dat ik kk boos werd
als ik door de stad fietste

[Yoshifan456]

Ja nee ik ben echt niet gebouwd voor poëzie.
Ik snapte er geen bal van maar op zich leest het wel lekker snel door en ik had het niet kunnen verzinnen dus ¯\🙄/¯

[Mathilde · Rating 5 out of 5]

Makes me want to read more poetry