Χωρίς τον καθρέφτη της γλώσσας, παραμένουμε κολλημένοι στην πρόσοψη του ντεκόρ στο εύθραυστο πλοίο της ανθρωπότητας ή του ανθρωπομορφισμού. Χωρίς το τείχος των γλωσσών, θριαμβεύουμε στη διαφανή αυτοαντίληψη και στην περιορισμένη γνώση, εντός του πλαισίου της ύπαρξης που γίνεται κατανοητή. Τα όρια του αντιληπτού φαίνεται να ταλαντεύονται συνεχώς μεταξύ του γνωστού και του άγνωστου, περιοριζόμενα από την υπογραμμισμένη εφεύρεση των λέξεων. Πέρα από τις αποχρώσεις του δυϊσμού, υπάρχει ένας πιθανός τρόπος για να αναδημιουργηθεί η μεταμοντέρνα προοπτική και τα ερείπια των κλασικών θεωρημάτων, εξαλείφοντας έτσι το μπλοκάρισμα της σύγχρονης μεταφυσικής.