Dit verhaal begint als een meisje van vijf op haar blote voeten naar het huis van haar opa en oma rent. Thuis gaat het niet meer, maar bij haar grootouders ook niet. Haar opa houdt niet van mensen, en misschien nog wel het minst van haar oma. Het meisje voelt dat ze in dit dorp aan de oever van de Rijn niet kan blijven. Dat ze anders is dan Riny van Kleef, Rolton Wekenborg, Fenny Jeuken en Vette François, die hier wel kunnen ademen. Dat ze haar oma kan troosten, maar niet voor altijd. Ze hoopt dat charmezanger Rex Gildo gelijk heeft als hij ‘Es muß sich alles doch zum Guten wenden?’ Maar vooral hoopt ze dat er ergens een anders is. Zeven brieven is het hartverscheurende maar ook geestige verhaal van een meisje dat zo snel mogelijk wil opgroeien om het anders te kunnen doen.
Ben er stil van… zo’n vrolijke, sterke vrouw met zo’n intens verdrietige start in het leven. En wat heeft Tina een prachtige woorden gekozen om haar jeugd te beschrijven….
Over haar tijd als kleuter: ‘Er zijn ook dagen dat spelen niet lukt. Dan heb ik een dag dat ik zo verdrietig ben, dat ik even niks kan. Juf Riki probeert me op te vrolijken, maar dat is te lief voor mij. Ik kan haar liefheid er niet bij hebben. Er kan niets in en er kan ook helemaal niets uit. De verdrietigheid zit tot in mijn tenen’. Dit breekt mijn juffenhart…
Je kan je bijna niet voorstellen dat zo'n grappig en getalenteerd iemand als Tina de Bruin zo'n verdrietige jeugd heeft gehad. Als je het boek wil lezen, zou ik ook zeker aanraden om hem te luisteren, want haar eigen vertelstem voegt veel toe aan het verhaal.
In eerste instantie moest ik nogal wennen aan de rauwe hak-op-de-takschrijfstijl, maar naarmate het verhaal vorderde, werd dit juist de kracht van het boek. Door de losstaande anekdotes vanuit het kindperspectief, werd de setting alleen maar nóg schrijnender. Een meisje dat niet snapt wat er gebeurt, maar van alles ziet en voelt, steeds meer begint te snappen en toch die eindeloze loyaliteit blijft voelen. Het heeft iets weg van De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst en dat is een groot compliment!
Tina De Bruin is een Nederlandse actrice en theatermaker. Ze werkte ook mee aan diverse podcasts. Zeven brieven is haar debuutroman. In honderddertig korte, tot soms ultra korte hoofdstukken, beschrijft de auteur haar kindertijd, soms aangevuld met fictieve elementen. Het verhaal wordt verteld door de ogen van De Bruin zelf als kind en jongere, waarbij ze zowel fysiek en verbaal geweld ervaart. Eerst in het huis van haar eigen ouders, maar ook later wanneer ze onderdak vindt bij haar grootouders.
De roman start met vlakke opsommende weergaven van gebeurtenissen in korte eenvoudige zinnen. De auteur hanteert aanvankelijk weinig variatie in zinsbouw en woordkeuzes, zoals talloze ik-booschappen en veel herhalingen van het woord ‘bang’. Soms is er weinig samenhang van de ene paragraaf naar de andere. Een andere keer staat een volwassen interpretatie tussen de ervaringen van het kind. Daardoor blijft het verhaal lange tijd oppervlakkig en mist het karakter en gelaagdheid. Het komt over als een eenvoudig relaas waarin de auteur terugblikt op een onveilige jeugd.
Gaandeweg wordt het verhaal coherenter en groeit de auteur in haar schrijfkunsten. Wat voorheen niet mogelijk was, blijkt plots wel te kunnen: meer variatie, een grotere diepgang en enkele mooie metaforen. Geen plotse stijlbreuk maar een zacht groeien naar een eigen schrijftaal.
Ongetwijfeld zal het boek een diepe indruk nalaten op veel lezers. De wetenschap dat de meeste gebeurtenissen waargebeurd zijn, waarbij ze een gezicht kunnen plakken op het hoofdpersonage, volstaat vaak om emotionele reacties op te roepen en geraakt te worden. De roman kaart bovendien meerdere thematieken aan zoals de positie van de vrouw in de maatschappij, het perspectief van het hulpeloze kind in een ontwricht gezin en de invloed daarvan op de eigenwaarde bij de verdere ontwikkeling.
De Bruin groeit geleidelijk aan naar een eigen persoonlijke stijl waarin zowel de schrijfstijl, het woordgebruik als de uitwerking van de diverse thema’s steeds sterker worden.
Hartverscheurend mooi. Verdrietig, grappig, droevig, dapper en rauw tegelijk. Door de verzonnen naamkeuze (denk ik?) lijken de inwoners van Blote Voetendorp soms net Duckstadbewoners. Maar dat geeft het zware verhaal ergens juist ook weer lucht.
Geluisterd. Bijzondere stijl van schrijven. Hak op de tak en soms hoofdstukken met slechts enkele woorden/zinnen. Moet je van houden. Ik vond het hierdoor diepgang missen.
Wat een prachtig en rauw boek. Het raakte me. Ik vond Tina haar stem heel prettig om naar te luisteren en maakte dat haar verhaal nog meer bij mij binnen kwam.
Geluisterd. Ik heb even helemaal gemist dat dit over Tina haar eigen jeugd ging. Ik kwam hier in een van de laatste hoofdstukken achter. De verhalen die eerst “gewoon” aangrijpend zijn, kregen daardoor een extra lading. Mooi hoe je uiteindelijk wordt meegenomen in haar wens om het zelf anders te willen doen dan haar ouders.
Ik heb het boek geluisterd en het was prettig dat Tina dit zelf deed. Wat ze allemaal heeft meegemaakt is echt afgrijselijk, onveilig en wens je niemand toe. Ik bewonder Tina in haar acteerkunst en in de podcast vind ik haar ook geniaal. Dit boek vind ik niet zo goed geschreven. Extreem beschrijvend in ieder detail van het huis. Heel veel korte stukjes die vrij kinderlijk zijn geschreven en soms zelfs hap-snap aanvoelen.
Mooi geschreven. Echt in de stijl waarop Tina ook praat. Hele korte soms heftige hoofdstukken. Edouard Louis aan de Rijn. Ik vind het erg goed gedaan. Petje af voor Tina. Ik heb het luisterboek geluisterd, voorgelezen door Tina zelf. Dat maakte het helemaal af.
Heel knap geschreven, luchtig en beladen tegelijkertijd. Heb ervoor gekozen om het boek te luisteren omdat Tina het zelf voorleest. Haar intonatie en de manier waarop ze haar verhaal vertelt was een mooie toevoeging.
Van tevoren wist ik dat dit geen luchtig of gezellig verhaal zou zijn. Toch ben ik eraan begonnen en heb ik het boek gelezen, soms met een brok in mijn keel. Ik vind dat iedereen die met kinderen werkt dit boek zou moeten lezen.
"There is no one left in the world That I can hold onto There is really no one left at all There is only you And if you leave me now You leave all that we were undone There is really no one left You are the only one" The Cure - Trust
Wat een ontzettend rauw en ontroerend, maar ook krachtig en lief boek! Hoe dapper is het om zo'n turbulent leven zo mooi en beeldend te kunnen opschrijven én vervolgens zelf in te spreken. En dat nummer van The Cure zal ik nooit meer luisteren zonder even te denken aan kleine Tina.
“Ik ben 13 en voel een pijn die eindeloos veel dieper gaat dan de klap die ik net heb gekregen.”
Beoordeling: 3/5 ⭐️
Plot: In het boek Zeven brieven blikt Tina de Bruin terug op haar kinderjaren en puberteit. Vanaf jonge leeftijd heeft ze thuis te maken met verbaal en fysiek geweld en loopt daarom op 5-jarige leeftijd weg van huis om bij haar opa en oma op zoek te gaan naar de veiligheid die thuis ontbreekt. Helaas kunnen haar grootouders haar die veilige haven ook niet altijd bieden: haar opa is vaak en snel boos, vloekt veel en heeft moeite om zich goed tot anderen (waaronder zijn vrouw) te verhouden. Tina’s oma probeert zorg voor haar kleinkind te dragen, maar kent tegelijkertijd ook haar eigen problemen en moet zichzelf staande proberen te houden in een moeizaam huwelijk.
Personages: Omdat het boek gebaseerd is op waargebeurde feiten en personen (zie epiloog), laat ik de personages achterwege.
Schrijfstijl: Het hele boek is een verzameling van herinneringen die soms tot in de kleinste details op papier zijn gezet en dat maakt het boek soms behoorlijk langdradig. Daarnaast vond ik het moeilijk om door al het gevloek heen te lezen, ondanks dat dit de schrijnende situatie waarin Tina verkeert natuurlijk onderstreept. Tot slot moest ik, zeker aan het begin, erg wennen aan de abrupte en soms onsamenhangende manier waarop hoofdstukken elkaar opvolgen. Overigens kon ik het wel waarderen dat Tina’s herinneringen aan haar kindertijd ook een vorm van kinderlijke taal bevatten (e.g. 'verdrietigheid'), omdat dit rauwe realiteit van haar (gebrek aan) kind-zijn benadrukt.
Conclusie: Het verhaal van Tina de Bruin is aangrijpend en laat een diepe indruk achter. Tegelijkertijd is de schrijfstijl vrij extensief en met name in het begin behoorlijk van de hak op de tak. Zeker een interessant en belangrijk boek qua thematiek, maar als roman zou ik ‘m niet zozeer aanbevelen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Tina de Bruin schrijft met Zeven Brieven over een meisje met een pittige start in het leven. Haar ouders zijn te jong en niet gemaakt voor het ouderschap, ze is van baby af aan veel alleen en er is veel geweld. Met vijf jaar rent ze naar haar opa en oma en uiteindelijk blijft ze daar. Een huishouden waar zeker ook niet alles goed gaat, maar waar in elk geval één warm mens woont.
Voor het grootste deel van het boek heb ik gedacht: wat is dit goed geschreven, maar gelukkig is het fictie. Na ongeveer 80% blijkt dat niet waar, waardoor het boek nog harder raakt en schrijnender is. Toen ik nog dacht dat het fictie was, vond ik het soms bijna overdreven heftig. Nu weet ik wat een enorm geprivilegeerde gedachte dat is. Dat ik me niet kan voorstellen dat het leven (van een kind) zo kan zijn, betekent niet dat het niet zo is!
Tina de Bruin heeft het zo knap opgeschreven! Er staat geen woord te veel en de taal past zo goed bij de diverse leeftijden van het meisje, haar meisje. Ik kan me niet voorstellen hoe het geweest moet zijn om hier allemaal naar terug te gaan en dat ze dat heeft gedaan en zo'n boek heeft opgeleverd is indrukwekkend en verdient eindeloos respect!
En dan heeft ze het ook nog eens niet alleen opgeschreven, maar ook nog ingesproken voor het luisterboek. Je voelt tijdens het luisteren de authenticiteit van het verhaal. Het is een heel bijzonder boek om op je oren te mogen hebben. Een verhaal uit eerste hand van een vrouw die zo hard heeft gevochten voor het leven dat ze nu heeft 🙏
This entire review has been hidden because of spoilers.
In het begin moest ik erg wennen aan de schrijfstijl; het voelde wat ongewoon en zelfs een beetje vreemd. Toch maakte juist die eigenheid me nieuwsgierig, en voor ik het wist kon ik het boek niet meer wegleggen.
Hoe verder je leest, hoe sterker de stijl werkt. De korte, scherpe verhaallijnen geven het gevoel dat je er zelf naast staat tijdens de momenten die ze beschrijft. Dat maakt het intiem, rauw en soms confronterend.
Het is heftig om te lezen wat iemand moet meemaken, maar tegelijkertijd bewonderenswaardig hoe mooi en eerlijk Tina de Bruin dit op papier heeft weten te zetten. Ik las het boek op aanraden van mijn buurvrouw en wist vooraf niet goed wat ik kon verwachten. Het is totaal anders dan wat ik normaal lees, maar absoluut een verhaal dat ik niet had willen missen.
Ik heb dit boek geluisterd en dat Tina de Bruin het zelf voorleest vond ik van grote meerwaarde. Wat Tina heeft meegemaakt is natuurlijk verschrikkelijk, maar toch vond ik het boek niet zo sterk. Het is nogal beschrijvend geschreven, maar daardoor soms ook nogal opsommend. Het lijken soms ook flarden van herinneringen, want sommige delen leken dan juist weer minder goed uitgewerkt en wel heel erg kort beschreven. Het voelde daarom soms wat fragmentarisch. Op het einde van het boek vond ik het wat beter en wist het boek mij meer te raken. Al met al vind ik het boek geen aanrader.
Wat een rauw, puur en authentiek boek is dit. Het luisterboek is zo goed voorgelezen dat ik meteen werd meegezogen. Ik kon niet stoppen met luisteren. Het verhaal wordt ongeschreven vanuit de ogen van een kind en heeft me tot in mijn diepste ontroerd. Ik werd er verdrietig van, maar werd tegelijkertijd getroost door de rauwe eerlijkheid waarmee ze het leven schetst, met vlagen van herkenning. Wat een krachtige vrouw is Tina.
Luisterboek. Zo'n 130 korte tot ultrakorte scènes uit het leven van een meisje dat opgroeit in een disfunctionerend tienergezin, en later bij haar grootouders die ook verkeerd met elkaar omgaan, met vooral opa is een kwaadaardig element. Plaats van handeling is Blotevoetendorp, leesTolkamer, want het boek is autobiografisch. Je gunt zo'n jeugd niemand, maar afgezien van dit emotionele gevolg blijf ik er moeite mee houden dat een jong meisje haar geschiedenis vertelt in grotemensentaal.
Tja Tina de Bruin, dacht ik, leuk, van de podcast. leuk is niet het goede woord voor dit boek. je maakt kennis met de kleine Tina en in korte, lange en soms heel korte hoofdstukken neemt ze je mee in haar leven. Ze schrijft met een beklemmende luchtigheid. Het taal gebruik passend bij de leeftijd maar zeker niet kinderachtig. Het is een echte pageturner. Over dit boek moet ik echt nog even nadenken.