Zeven brieven

by Tina de Bruin

Dit verhaal begint als een meisje van vijf op haar blote voeten naar het huis van haar opa en oma rent. Thuis gaat het niet meer, maar bij haar grootouders ook niet. Haar opa houdt niet van mensen, en misschien nog wel het minst van haar oma. Het meisje voelt dat ze in dit dorp aan de oever van de Rijn niet kan blijven. Dat ze anders is dan Riny van Kleef, Rolton Wekenborg, Fenny Jeuken en Vette François, die hier wel kunnen ademen. Dat ze haar oma kan troosten, maar niet voor altijd. Ze hoopt dat charmezanger Rex Gildo gelijk heeft als hij ‘Es muß sich alles doch zum Guten wenden?’ Maar vooral hoopt ze dat er ergens een anders is. Zeven brieven is het hartverscheurende maar ook geestige verhaal van een meisje dat zo snel mogelijk wil opgroeien om het anders te kunnen doen.

Genres: Roman, Audiobook, Nonfiction, Ebooks, Biography, Book Club

248 pages, Paperback

Published November 4, 2025

Reviews

[Paulien]

Hartverscheurend.

[Mandy Prins]

Ben er stil van… zo’n vrolijke, sterke vrouw met zo’n intens verdrietige start in het leven. En wat heeft Tina een prachtige woorden gekozen om haar jeugd te beschrijven….

Over haar tijd als kleuter: ‘Er zijn ook dagen dat spelen niet lukt. Dan heb ik een dag dat ik zo verdrietig ben, dat ik even niks kan. Juf Riki probeert me op te vrolijken, maar dat is te lief voor mij. Ik kan haar liefheid er niet bij hebben. Er kan niets in en er kan ook helemaal niets uit. De verdrietigheid zit tot in mijn tenen’. Dit breekt mijn juffenhart…

[Yolande]

Je kan je bijna niet voorstellen dat zo'n grappig en getalenteerd iemand als Tina de Bruin zo'n verdrietige jeugd heeft gehad. Als je het boek wil lezen, zou ik ook zeker aanraden om hem te luisteren, want haar eigen vertelstem voegt veel toe aan het verhaal.

[Marit Damming]

⭐️4,0 Een boek om over na te denken.

Geluisterd via Storytel, voorgelezen soort Tina de Bruin zelf. Doordat het door Tina zelf is voorgelezen zit er een extra dimensie aan het verhaal en komt het precies zo over zoals zij het bedoelt.

[Carmel de Groot]

In eerste instantie moest ik nogal wennen aan de rauwe hak-op-de-takschrijfstijl, maar naarmate het verhaal vorderde, werd dit juist de kracht van het boek. Door de losstaande anekdotes vanuit het kindperspectief, werd de setting alleen maar nóg schrijnender.
Een meisje dat niet snapt wat er gebeurt, maar van alles ziet en voelt, steeds meer begint te snappen en toch die eindeloze loyaliteit blijft voelen. Het heeft iets weg van De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst en dat is een groot compliment!

[Gijs Zandbergen]

Luisterboek. Zo'n 130 korte tot ultrakorte scènes uit het leven van een meisje dat opgroeit in een disfunctionerend tienergezin, en later bij haar grootouders die ook verkeerd met elkaar omgaan, met vooral opa als kwaadaardig element. Plaats van handeling is Blotevoetendorp, leesTolkamer, want het boek is autobiografisch. Je gunt zo'n jeugd niemand, maar afgezien van dit emotionele aspect blijf ik er moeite mee houden dat een jong meisje haar geschiedenis vertelt in grotemensentaal.

[Leonie]

Ik krijg gewoon spontaan moeder gevoelens om kleine Tina te beschermen wanneer ze schrijft over de dagen dat ze bij haar ruziende grootouders zat...

Wetende hoe ze nu terrecht is gekomen,vind ik Tina nog stoerder dan ik haar al vond en bewonder ik enorm hoe ze haar heftige verleden zo kwetsbaar en open deelt in dit boek.

English:
Feeling almost motherly protective over the little Tina when she writes about the days she spend with her grandparents arguing/fighting.

Knowing what became of Tina I now admire her even more! She has written this book in such a vulnerable but beautifully honest way. ❤️

[Marije]

Geluisterd.
Bijzondere stijl van schrijven. Hak op de tak en soms hoofdstukken met slechts enkele woorden/zinnen. Moet je van houden. Ik vond het hierdoor diepgang missen.

[Stephanie]

Onbedoeld heb ik een thema te pakken in mijn recent gelezen boeken. Wat een leed voor zo'n klein kind, en wat een bijzondere schrijfstijl om het een plek te geven. Alsof ze slechts haar ogen hoeft te sluiten en alles weer precies zo voor zich ziet zoals het was. Waarschijnlijk is het schrijven ook zo gegaan. Zoals ze in de epiloog zegt, iemand die op tijd hulp heeft gevraagd en ontzettend veel geluk heeft gehad. Want hoeveel Tinaatjes zijn er wel niet...

[Vera vd Put]

Bijzonder boek, heb hem geluisterd voorgelezen door Tina zelf. Interessant om vanuit kindperspectief over haar jeugd te horen en vooral de laatste 30% van het boek werd ik er in meegezogen. De schrijfstijl met mega korte hoofdstukken en wat van de hak op de tak maakte dat ik het lastig vond om de lijn van het verhaal en personages te volgen en me betrokken te voelen. Wat misschien juist een weerspiegeling is van hoe ze haar jeugd heeft ervaren. Maar daarom voor mij nu geen hogere beoordeling.

[Jona]

Verdrietig verhaal van Tina! Deed me denken aan Lieveling van Kim van Kooten.

[Michella (BoekenMiesje)]

2,5 ⭐️

[Valerie Van Reeuwijk]

Zo ontzettend veel ellende in één mensenleven. Wat knap dat Tina de Bruin nu is wie ze is.

[Anne Van den Aker]

Dit boek is pijnlijk in zijn eenvoud. Het kindperspectief en de korte hoofdstukken met flarden van herinneringen voegen echt iets toe aan het gevoel. Heftig dat dit echt de jeugd van Tina is geweest, eigenlijk niet te rijmen met de grappige en krachtige vrouw die ze nu is.

[Laura B]

Tina was eigenlijk helemaal niet de bedoeling. Wat een verdrietige jeugd. Wat mooi beschreven. Een heel goed boek.

[Anne]

Boek stond heel hoog op mijn lijstje, maar had er denk ik iets te hoge verwachtingen van. Niet heel veel diepgang, veel korte hoofdstukken en weinig uitleg over personages. Daardoor kwam ik er helaas niet helemaal lekker in..

[Malou Moen]

Mooi en verdrietig

[Didi de Jong]

Ik vond in dit boek de band tussen de hoofdpersoon en haar oma zo lief beschreven..

[Inge]

Tina De Bruin is een Nederlandse actrice en theatermaker. Ze werkte ook mee aan diverse podcasts. Zeven brieven is haar debuutroman. In honderddertig korte, tot soms ultra korte hoofdstukken, beschrijft de auteur haar kindertijd, soms aangevuld met fictieve elementen. Het verhaal wordt verteld door de ogen van De Bruin zelf als kind en jongere, waarbij ze zowel fysiek en verbaal geweld ervaart. Eerst in het huis van haar eigen ouders, maar ook later wanneer ze onderdak vindt bij haar grootouders.

De roman start met vlakke opsommende weergaven van gebeurtenissen in korte eenvoudige zinnen. De auteur hanteert aanvankelijk weinig variatie in zinsbouw en woordkeuzes, zoals talloze ik-booschappen en veel herhalingen van het woord ‘bang’. Soms is er weinig samenhang van de ene paragraaf naar de andere. Een andere keer staat een volwassen interpretatie tussen de ervaringen van het kind. Daardoor blijft het verhaal lange tijd oppervlakkig en mist het karakter en gelaagdheid. Het komt over als een eenvoudig relaas waarin de auteur terugblikt op een onveilige jeugd. 

Gaandeweg wordt het verhaal coherenter en groeit de auteur in haar schrijfkunsten. Wat voorheen niet mogelijk was, blijkt plots wel te kunnen: meer variatie, een grotere diepgang en enkele mooie metaforen. Geen plotse stijlbreuk maar een zacht groeien naar een eigen schrijftaal.

Ongetwijfeld zal het boek een diepe indruk nalaten op veel lezers. De wetenschap dat de meeste gebeurtenissen waargebeurd zijn, waarbij ze een gezicht kunnen plakken op het hoofdpersonage, volstaat vaak om emotionele reacties op te roepen en geraakt te worden. De roman kaart bovendien meerdere thematieken aan zoals de positie van de vrouw in de maatschappij, het perspectief van het hulpeloze kind in een ontwricht gezin en de invloed daarvan op de eigenwaarde bij de verdere ontwikkeling.

De Bruin groeit geleidelijk aan naar een eigen persoonlijke stijl waarin zowel de schrijfstijl, het woordgebruik als de uitwerking van de diverse thema’s steeds sterker worden.

[Thera]

Wat ontzettend verdrietig als je een jeugd hebt gehad zoals Tina. Bewonderenswaardig hoe ze de situaties schetst vanuit haarzelf als klein meisje. Je leeft je in en voelt het mee. Zo knap zoals ze haar familie schetst, hoe dankbaarheid en haat naast elkaar kunnen bestaan en hoe ze zich door haar jeugd heeft geworsteld. Vier sterren voor dit boek, een dikke vijf sterren respect voor haar kwetsbaarheid en persoonlijkheid. ❤️

[Rachel]

Zo rauw en puur. En deze schrijfstijl hoort bij het verhaal, is het verhaal. Het zuigt je op, leest als een speer, binnen 24 uur uitgelezen. Beklemmend en verdrietig. Ik sluit helemaal aan bij Linda op de achterkant: “Dit is een boek dat je vloert met eenvoud.”

Zo zo bedankt Zoé!

[Renee Geldof]

Aangrijpend.

[Michelle Weijers]

Ik vind Tina heel grappig. Dit boek is niet grappig. Verdrietig. En anders dan de titel doet vermoeden worden er geen brieven geschreven.

[Tanja Nederpelt]

In dit luisterboek neemt Tina je mee naar haar moeilijke jeugd, waarin ze opgroeide bij haar opa en oma. Meeslepend verhaal...

[Marlou]

Een inkijkje in het leven van een kind dat opgroeit in een gezin met huiselijk geweld en verwaarlozing. Autobiografische roman. Interessante setting. Stijl is meestal simpel, niet altijd. Dat maakt dat je het boek snel uit kunt lezen. Verwijzingen naar de Rijn vind ik mooi.

[Marith]

Hartverscheurend verhaal.

[Jody De]

Een heftig verhaal, mooi opgeschreven.

[Rianpan]

Als luisterboek o.a. in vliegtuig geluisterd, maar ben wel keer in slaap gevallen en weet niet hoeveel ik heb gemist 😂

[Lizanne Langelaan]

#Geluisterd

Wat een prachtig en rauw boek. Het raakte me. Ik vond Tina haar stem heel prettig om naar te luisteren en maakte dat haar verhaal nog meer bij mij binnen kwam.

[Willemijn]

Hartverscheurend mooi. Verdrietig, grappig, droevig, dapper en rauw tegelijk. Door de verzonnen naamkeuze (denk ik?) lijken de inwoners van Blote Voetendorp soms net Duckstadbewoners. Maar dat geeft het zware verhaal ergens juist ook weer lucht.