What do you think?
Rate this book
Bajki pilotów
Poznaj historię Loisa Yepesa, kadeta szkoły pilotów statków kosmicznych, którego młodzieńcza brawura i ambicje stopniowo ewoluowały, owocując dojrzałą, odpowiedzialną służbą w randze dowódcy i nawigatora frachtowców przemierzających Układ Słoneczny.
Oto podróż do świata retro fantastyki, nawiązująca stylistycznie do pisarstwa Stanisława Lema (ale też innych autorów polskiej SF lat 60. i 70.). Skupiając się na podboju kosmosu i rozwoju nowoczesnych technologii, autor jednocześnie zadaje jak najbardziej aktualne pytania o dążenia ludzkości, o przyszłość i odpowiedzialność, o dojrzałość w kwestii radzenia sobie z nieoczekiwanymi problemami i o sposoby postępowania wobec Nieznanego.
Oto podróż do świata retro fantastyki, nawiązująca stylistycznie do pisarstwa Stanisława Lema (ale też innych autorów polskiej SF lat 60. i 70.). Skupiając się na podboju kosmosu i rozwoju nowoczesnych technologii, autor jednocześnie zadaje jak najbardziej aktualne pytania o dążenia ludzkości, o przyszłość i odpowiedzialność, o dojrzałość w kwestii radzenia sobie z nieoczekiwanymi problemami i o sposoby postępowania wobec Nieznanego.
348 pages, ebook
Published November 26, 2025
1 person is currently reading
11 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
September 24, 2025
Fajny hołd dla Lema, ale czasami zbyt polega na odwołaniach do opowiadań o Pirxie, tak naprawdę lepiej byłoby gdyby nawiązania były subtelniejsze, bo opowiadania w większości broniłyby się tak czy siak.
January 11, 2026
Któż z nas choć raz w życiu nie snuł sobie wizji wyprawy w kosmiczną otchłań? Zapnijcie pasy! Wasza wyobraźnia poszybuje niczym rakieta!🚀
W podsumowaniu czytelniczym 2025 roku wyróżniłam między innymi "Bajki pilotów" i to nie bez powodu. Potrzebowałam chwili, by poukładać moje wrażenia w odpowiednie szufladki w głowie. Kiedy myślę o "Bajkach pilotów" przychodzi mi na myśl, że są UNIWERSALNE! Tak! Nie trzeba znać twórczości Lema, który jest przywoływany we wstępie, aby mieć frajdę z lektury. Scifi dosłownie dla każdego pokolenia! Przepełnią nostalgią tych, co za dzieciaka zaczytywali się w Lemie, złapią za serducho w tym moje Lovecrafciańskimi motywami i myślę, że kolejne pokolenia, co nadejdą po nas też będą czytać Miszczaka.
Spinającą klamrą tych opowieści są pokręcone przygody Loisa Yepesa, kadeta a później pilota międzygwiezdnego. Początkowo nieustraszonego, z przerośniętym ego, które z czasem skruszeje. Jego pokrętne ścieżki życiowe, w tym i sromotne porażki, które go ukształtują. W co się Lois wpakuje?
Te historie są o podboju kosmosu przez człowieka, o odważnych ludziach, którzy poświęcając swoje prywatne sprawy i ryzykując życiem robią wielki krok do przodu, nie tylko dla chwały, ale i dla rozwoju nauki.
Androidy mające ludzkie oblicza i ich odwety przeciw rodzajowi ludzkiemu, podróże międzygalaktyczne, martwe obiekty kosmiczne, nieraz zwyczajna eksploracja kosmosu czy rutynowa misja ku gwiazdom przemieni się w prawdziwą próbę zmierzenia się z Nieznanym. Nie brakuje tu niesamowicie gęstej atmosfery i specyficznego, klaustrofobicznego klimatu.
W kosmosie człowiek mierzy się nie tylko z ciemnością, samotnością, mrocznymi zakamarkami duszy, ale i jak tu bywa gargantuiczną grozą wymykającą się ludzkiemu pojmowaniu. Jak zdarta płyta powracają pytania: Czy jesteśmy sami? A co jeśli, nie? Co się skrywa w bezmiarze kosmosu? Czy ludzkość jest w stanie skontaktować się z innymi przebłyskami inteligencji we wszechświecie? I właśnie... czy maszyny mają uczucia?🥹
Przez te wszystkie opowieści tym, co się przebija jest nasza ludzka jakże ułomna natura. Nie brakuje brudnych zagrywek, zemsty, nienawiści, czy miłości. I ta nasza pyszałkowatość, która poza orbitą bywa, że zderza się z rzeczywistością odbiegającą od wyobrażeń.
"Bajki pilotów" uświadamiają, że człowiek tak naprawdę jest pyłkiem, zaledwie mgnieniem przez te eony we wszechświecie. Tam, w tej bezdennej, czarnej kosmicznej pustce kruchość naszego marnego jestestwa jest dobitna.
"W oceanie szaleństwa" - po prostu uwielbiam!🖤 Jeden z moich ukochanych motywów literackich, podpowiem jedynie, że powiązany z mitologią Samotnika z Providence. Przemieliło mnie! Mrok zasnuł mój umysł!
A jak to jest niesamowicie napisane! Ojeju!🥹 Piękna fantastyka i to taka retro! Sporo tu nawiązań do rzeczy znanych nam z popkultury i sprawiających ogrom frajdy. No i dawka prześwietnego humoru! W to się po prostu wsiąka!
Polecam i to gorąco!
W podsumowaniu czytelniczym 2025 roku wyróżniłam między innymi "Bajki pilotów" i to nie bez powodu. Potrzebowałam chwili, by poukładać moje wrażenia w odpowiednie szufladki w głowie. Kiedy myślę o "Bajkach pilotów" przychodzi mi na myśl, że są UNIWERSALNE! Tak! Nie trzeba znać twórczości Lema, który jest przywoływany we wstępie, aby mieć frajdę z lektury. Scifi dosłownie dla każdego pokolenia! Przepełnią nostalgią tych, co za dzieciaka zaczytywali się w Lemie, złapią za serducho w tym moje Lovecrafciańskimi motywami i myślę, że kolejne pokolenia, co nadejdą po nas też będą czytać Miszczaka.
Spinającą klamrą tych opowieści są pokręcone przygody Loisa Yepesa, kadeta a później pilota międzygwiezdnego. Początkowo nieustraszonego, z przerośniętym ego, które z czasem skruszeje. Jego pokrętne ścieżki życiowe, w tym i sromotne porażki, które go ukształtują. W co się Lois wpakuje?
Te historie są o podboju kosmosu przez człowieka, o odważnych ludziach, którzy poświęcając swoje prywatne sprawy i ryzykując życiem robią wielki krok do przodu, nie tylko dla chwały, ale i dla rozwoju nauki.
Androidy mające ludzkie oblicza i ich odwety przeciw rodzajowi ludzkiemu, podróże międzygalaktyczne, martwe obiekty kosmiczne, nieraz zwyczajna eksploracja kosmosu czy rutynowa misja ku gwiazdom przemieni się w prawdziwą próbę zmierzenia się z Nieznanym. Nie brakuje tu niesamowicie gęstej atmosfery i specyficznego, klaustrofobicznego klimatu.
W kosmosie człowiek mierzy się nie tylko z ciemnością, samotnością, mrocznymi zakamarkami duszy, ale i jak tu bywa gargantuiczną grozą wymykającą się ludzkiemu pojmowaniu. Jak zdarta płyta powracają pytania: Czy jesteśmy sami? A co jeśli, nie? Co się skrywa w bezmiarze kosmosu? Czy ludzkość jest w stanie skontaktować się z innymi przebłyskami inteligencji we wszechświecie? I właśnie... czy maszyny mają uczucia?🥹
Przez te wszystkie opowieści tym, co się przebija jest nasza ludzka jakże ułomna natura. Nie brakuje brudnych zagrywek, zemsty, nienawiści, czy miłości. I ta nasza pyszałkowatość, która poza orbitą bywa, że zderza się z rzeczywistością odbiegającą od wyobrażeń.
"Bajki pilotów" uświadamiają, że człowiek tak naprawdę jest pyłkiem, zaledwie mgnieniem przez te eony we wszechświecie. Tam, w tej bezdennej, czarnej kosmicznej pustce kruchość naszego marnego jestestwa jest dobitna.
"W oceanie szaleństwa" - po prostu uwielbiam!🖤 Jeden z moich ukochanych motywów literackich, podpowiem jedynie, że powiązany z mitologią Samotnika z Providence. Przemieliło mnie! Mrok zasnuł mój umysł!
A jak to jest niesamowicie napisane! Ojeju!🥹 Piękna fantastyka i to taka retro! Sporo tu nawiązań do rzeczy znanych nam z popkultury i sprawiających ogrom frajdy. No i dawka prześwietnego humoru! W to się po prostu wsiąka!
Polecam i to gorąco!
January 24, 2026
Obcowanie z „Bajkami pilotów” to sentymentalny skok w przepaść lepszych dni — do czasów, gdy fantastyka była nie tylko literaturą, ale obietnicą. Kiedy z kart kiepskiego papieru mogliśmy doglądać świata, który naprawdę może nadejść. Pełnego nadziei, przygody i życzliwości. Ten tegoroczny zbiór opowiadań, inspirowany i miejscami adaptujący klasykę z panteonu fantastyki, działa trochę jak wehikuł czasu, jednak już nieco zatruty współczesnością, co sprawia, że zamiast naiwności otrzymujemy gorzko-słodkie przypomnienie nas samych, z początków fascynacji. Cofamy się do momentów, kiedy wszystko wydawało się prostsze, a wiara w marzenia i bajki była czymś naturalnym.
Retrofuturyzm najsilniej działa właśnie na tych, którzy dorastali razem z fantastyką. I mam wrażenie, że dokładnie w ten punkt w pamięci i sercu celuje Miszczak. Namierzając te ulotne chwile patrzenia w nocne niebo z nadzieją, że jeszcze coś wielkiego jest przed nami. Przypominając, że mimo całego dzisiejszego nalotu doświadczenia, gdzieś tam, w głębi zawsze wierzyliśmy w niezwykłe.
Nie brakuje w tym tomie odniesień i mrugnięć okiem, zarówno do tekstów pisarzy, jak i do popkultury obecnej. Dla mnie największym smaczkiem okazała się gra z „Ananke”, moim ulubionym opowiadaniem Lema. To, w jaki sposób autor je przetwarza, jak piętrzy problemy, pozornie rozwiązując je już na wstępie, nie oszczędzając przy tym bohatera, stworzyło dla mnie nowy ulubiony typ literackiej rozmowy z klasyką. Szczególnie silnym w epilogu tej opowieści, bo subtelnie wracając do sedna problemu histori o innym pilocie.
Warto też oddać ukłon formie. Ten zbiór jest chwilami tak wspaniale pesymistyczny jak opowieści o Pilocie P. Przy czym jednak siłą jest tu wydźwięk. Niesamowicie aktualny i współczesny. Więcej tu refleksji nad naszym dążeniem do autodestrukcji — czy poprzez kreowanie sztucznych intelektów, czy przez dobrze nam znane ludzkie słabości: korupcję, układy i wygodę. Czy też poprzez naszą niezachwianą pewność w bycie koroną stworzenia.
Bajki pilotów” pokazują to boleśnie jasno: największym wrogiem człowieka jest człowiek. To jak połączenie lemowskich pilotów z wielkimi graczami, równie zakłamanymi jak królowie z „Bajek robotów”. Autor nie zapomina, ale też nie daj nam zlekceważyć tego, że jesteśmy tylko pyłem w ogromie kosmicznej próżni, a jednocześnie tym pyłem, który potrafi wpaść w tryby postępu i skutecznie je zatrzymać.
Choć Miszczak we wstępie zastrzega, że bliżej mu do prozy niż do formalnych eksperymentów Lema, w każdym opowiadaniu udowadnia, że zdecydowanie nie docenia samego siebie. Groteska, ironia i chłodny rozrachunek z rzeczywistością wypadają tu zaskakująco lemowsko — i w najlepszym bajkowym tego słowa znaczeniu.
Retrofuturyzm najsilniej działa właśnie na tych, którzy dorastali razem z fantastyką. I mam wrażenie, że dokładnie w ten punkt w pamięci i sercu celuje Miszczak. Namierzając te ulotne chwile patrzenia w nocne niebo z nadzieją, że jeszcze coś wielkiego jest przed nami. Przypominając, że mimo całego dzisiejszego nalotu doświadczenia, gdzieś tam, w głębi zawsze wierzyliśmy w niezwykłe.
Nie brakuje w tym tomie odniesień i mrugnięć okiem, zarówno do tekstów pisarzy, jak i do popkultury obecnej. Dla mnie największym smaczkiem okazała się gra z „Ananke”, moim ulubionym opowiadaniem Lema. To, w jaki sposób autor je przetwarza, jak piętrzy problemy, pozornie rozwiązując je już na wstępie, nie oszczędzając przy tym bohatera, stworzyło dla mnie nowy ulubiony typ literackiej rozmowy z klasyką. Szczególnie silnym w epilogu tej opowieści, bo subtelnie wracając do sedna problemu histori o innym pilocie.
Warto też oddać ukłon formie. Ten zbiór jest chwilami tak wspaniale pesymistyczny jak opowieści o Pilocie P. Przy czym jednak siłą jest tu wydźwięk. Niesamowicie aktualny i współczesny. Więcej tu refleksji nad naszym dążeniem do autodestrukcji — czy poprzez kreowanie sztucznych intelektów, czy przez dobrze nam znane ludzkie słabości: korupcję, układy i wygodę. Czy też poprzez naszą niezachwianą pewność w bycie koroną stworzenia.
Bajki pilotów” pokazują to boleśnie jasno: największym wrogiem człowieka jest człowiek. To jak połączenie lemowskich pilotów z wielkimi graczami, równie zakłamanymi jak królowie z „Bajek robotów”. Autor nie zapomina, ale też nie daj nam zlekceważyć tego, że jesteśmy tylko pyłem w ogromie kosmicznej próżni, a jednocześnie tym pyłem, który potrafi wpaść w tryby postępu i skutecznie je zatrzymać.
Choć Miszczak we wstępie zastrzega, że bliżej mu do prozy niż do formalnych eksperymentów Lema, w każdym opowiadaniu udowadnia, że zdecydowanie nie docenia samego siebie. Groteska, ironia i chłodny rozrachunek z rzeczywistością wypadają tu zaskakująco lemowsko — i w najlepszym bajkowym tego słowa znaczeniu.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews