Achtentwintig letters

by Rashid Novaire

‘Bestaan er Zwarte engelen?’ wil Jibril van der Woude als kleine jongen van zijn Marokkaanse vader weten. Als Marouan Mbarek zijn zoon een kleine Zwarte engel noemt, is het of Jibril voor het eerst verbonden raakt met de geschiedenis
van zijn voorouders. Een geschiedenis van slavernij, van de gedwongen reis van West-Afrika naar de Maghreb, maar ook van trouw aan de sultan van Marokko, die zich met slaafgemaakte mensen omringde.

Als Jibril als jongvolwassene in de war raakt, ontdekt hij na een opname vanwege een psychose dat zijn vader is verdwenen in Marokko, en hij besluit hem te gaan zoeken. Die reis zal hem vleugels geven. De waarheid die hij over zijn
voorouders ontdekt herinnert hem aan hoe hij ooit de achtentwintig letters van het Arabisch alfabet leerde, voor hij ze vergat. Zijn zoektocht, die leidt naar het hart van het Rifgebergte, is niet alleen een spiegel: het blijkt een nieuw begin.

208 pages, Paperback

Published February 1, 2026

About the author

Rashid Novaire (1979) heeft de verhalenbundel Reigers in Cairo (1999) en verschillende romans op zijn naam staan, waaronder Maïsroest (2004), Het lied van de rog (2007), Afkomst (2008) en Zeg maar dat we niet thuis zijn (2015). Daarnaast schreef hij toneel voor onder meer het Bayerischen Staatstheater. Hij stond op de long- en shortlist van de Libris Literatuur Prijs.

Reviews

[Inge · Rating 3 out of 5]

Omdat ik 28 werd op de 28e (wat dus natuurlijk heel gaaf is) kreeg ik van mam en pap een boek kado met 28 in de titel. Er zitten mooie stukken in, maar het is soms ook wel wat taai. Het is wat poëtisch geschreven, waardoor ik sommige stukken wel 28x (hihi, maar nee eerder 3 ofzo) heb moeten lezen om alle lagen te vatten. Interessant om wat meer over het slavernijverleden van Marokko te weten - ik wist daar niks van.

[Ceres Scholten · Rating 3 out of 5]

Ik vond Achtentwintig Letters een interessant boek om te lezen. Het verhaal is origineel en er zitten mooie momenten in die me echt wisten te raken.

Toch werd ik er niet helemaal in meegenomen. De manier van schrijven voelde voor mij soms wat chaotisch, waardoor ik regelmatig opnieuw mijn focus moest vinden.

Al met al wel een bijzonder verhaal & binnen een dag uitgelezen!

[Laura Janssen · Rating 4 out of 5]

Achtentwintig letters is een prachtig en gelaagd boek waar ik van heb genoten. Het verhaal beweegt zich niet alleen rondom directe familiebanden in het nu, maar kijkt ook veel verder terug naar voorouders uit het verleden. Een mooie vondst daarin is de wind: die fungeert als een prachtige, alwetende verteller die de historische context schept en het verleden met het heden verbindt. Het is ook de persoonlijke reis van de hoofdpersoon, waarin het schuurt op het vlak van afkomst en identiteit, tussen je eigen zelfbeeld en de verwachtingen van anderen of de maatschappij.

Novaire schrijft mooi, al lijkt het verhaal soms wat grillig. Toch voelt dat als een bewuste stijlkeuze. Het lijkt alsof de psychische gesteldheid van het hoofdpersonage direct doorvloeit in de manier waarop het verhaal verteld wordt. Dat maakt het misschien iets minder toegankelijk en vraagt om scherpte van de lezer, maar het geeft het boek juist ook een bijzondere lading.

[Inge Buiskool · Rating 4 out of 5]

Omdat ik naar Marokko ben geweest in het voorjaar van 2026, leek dit boek mij interessant. Het werd aanbevolen in de podcast Van Dis ongefilterd. De hoofdpersoon keert terug naar het land van zijn vader, Marokko. Deze familie blijkt een slavernijverleden te hebben, ik wist niet dat dat in Marokko ook gebeurde: mensen werden uit zuidelijke landen opgehaald en tot slaaf gemaakt, ze werkten onder andere in het paleis van de koning. Sommige hoofdstukken zijn poëtisch geschreven, de wind is een allesverteller en vertelt over het slavernijverleden. Mooi gedaan! Niet alle personages komen goed uit de verf, zoals de moeder. En ook over de relatie met de moeder, die niet goed lijkt, komen we te weinig te weten naar mijn smaak. Niettemin is het boek een aanrader voor wie meer wil weten over het slavernijverleden van Marokko. Èn een mooi poëtisch verhaal wil lezen.

[Aaron · Rating 2 out of 5]

Ja en nee, de schrijver heeft een prettige stijl. Ik mis door het boek heen een vuurtje wat mij echt erbij houdt. Ik vind het onderwerp boeiend, maar ik moest te vaak teruglezen over de gedachten van Jibril.