What do you think?
Tekstielen
Een minnares verschuilt zich in de keuken en maakt de inventaris op. Een dochter en moeder schrijven elkaar, met toenemende drift. De brief van een dichter mist doel. Een verlaten schrijfster beklaagt haar eigen pen.
In deze beeldende miniaturen en observaties ontmoeten subversieve stemmen elkaar vanaf briefpapier, door de telefoon, vanuit dagboekaantekeningen, notities en verlangende kattebelletjes.
In deze beeldende miniaturen en observaties ontmoeten subversieve stemmen elkaar vanaf briefpapier, door de telefoon, vanuit dagboekaantekeningen, notities en verlangende kattebelletjes.
- GenresPoetry
96 pages, Paperback
Published November 19, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 41 reviews
December 8, 2025
Zelfs zonder vooroordeel zou mijn oordeel zo zijn.
Read
January 21, 2026Ik zei tegen mijn dochter Roos: dit moet je lezen, dit is een geweldige dichtbundel, hij staat vol woorden die niet bestaan en zinnen die niet kloppen.
Ik heb Tekstielen gelezen, het debuut van Sarah de Koning: een opwindende dichtbundel, die allerlei brutaals doet met de vorm van poëzie. Ik ga nu rare dingen zeggen: de flow van deze bundel ontroert, de frasering bedwelmt mij, de pointering is perfect, als dat iets zegt.
Bij gedichten is er geen verhaal of personage waaraan je emotie kunt ontlenen. En toch heb ik zo hard genoten van deze poëzie, zat ik te gniffelen op het einde van zoveel gedichten. Tekstielen is een cadeautje, een unicum. Probeer dit eens. Een ontdekking.
Ik heb Tekstielen gelezen, het debuut van Sarah de Koning: een opwindende dichtbundel, die allerlei brutaals doet met de vorm van poëzie. Ik ga nu rare dingen zeggen: de flow van deze bundel ontroert, de frasering bedwelmt mij, de pointering is perfect, als dat iets zegt.
Bij gedichten is er geen verhaal of personage waaraan je emotie kunt ontlenen. En toch heb ik zo hard genoten van deze poëzie, zat ik te gniffelen op het einde van zoveel gedichten. Tekstielen is een cadeautje, een unicum. Probeer dit eens. Een ontdekking.
May 29, 2026
☆ ☆ ☆ ½
'Tekstielen' is zwoegen, strompelen en ploeteren. Dat klinkt negatief, maar zo bedoel ik het niet. De bundel vereist het soort labeur waar ik blij van word. Lezen, lezen en herlezen, en plots nieuwe inzichten opgediend krijgen, daarom nemen we poëzie ter hand, niet? Hier staan enkele geweldige gedichten in. Enkele blijven hangen, andere glippen weg of geven zich niet prijs, ook niet na de zevende herlezing. Eén ding is zeker, de Koning heeft een geheel eigen idioom en ritme gevonden, eentje dat zeker en vast doet uitkijken naar volgend werk.
'Tekstielen' is zwoegen, strompelen en ploeteren. Dat klinkt negatief, maar zo bedoel ik het niet. De bundel vereist het soort labeur waar ik blij van word. Lezen, lezen en herlezen, en plots nieuwe inzichten opgediend krijgen, daarom nemen we poëzie ter hand, niet? Hier staan enkele geweldige gedichten in. Enkele blijven hangen, andere glippen weg of geven zich niet prijs, ook niet na de zevende herlezing. Eén ding is zeker, de Koning heeft een geheel eigen idioom en ritme gevonden, eentje dat zeker en vast doet uitkijken naar volgend werk.
July 27, 2026
er is poëzie die mij eraan herinnert dat alles kan in poëzie en dat is deze bundel. Sarah de Koning vindt haar eigen taal uit. Geen van haar zinnen loopt zoals je ze verwacht en toch dacht ik bij elk eindpunt: dit is inderdaad waar ik nu hoor te zijn, haar woorden staan op onverwachte plaatsen en het zijn telkens precies de juiste. Ik vond het bijna vreemd na zoveel gedichten die ik toch misschien wel hermetisch zou noemen (gebruik ik het woord zo juist? Nederlands docenten niet schieten ik ben een autodidact in de poëzie) bij de Praagse brieven aan te komen en plotseling binnen te raken. Ik keek om me heen in die zinnen en ik wilde eigenlijk weer naar buiten om te kijken naar hoe mooi die deur was geschilderd, en dan eindigt de bundel met "hoe haalt men een gezwollen veulen uit een paard, een deur uit een huis, een gil uit een woord," en dan kan ik de Nederlandse taal wel opvouwen en in de papierbak gooien want hier is iets uitgespeeld. (Dit is een grapje Sarah pls schrijf verder ik wil zoveel meer lezen.)
Een vriend die ik waardeer zei "Dit heeft zo de eigen taal, ik kan niet naar binnen," wat dus klopt, en toen heb ik veel nagedacht waarom dit alsnog voor mij werkt, ondanks dat ik ook vaak dacht: tja, wat lees ik nu, ondanks dat ik op zich geen liefhebber ben van 'hermetisch' (nee, echt, niet schieten); en ik denk dus dat het is omdat ik wel elk beeld voor me kan zien, en ik die zo raak gevonden vindt, en ik vind dat de beste poëzie iets pakt en dat precies zo juist verwoordt dat je er ook geen andere woorden voor kan vinden. omdat het de enige woorden zijn, voor dat wat je wil vastleggen, of wil laten zien. in he tallereerste gedicht staat dus "een spitse zwemmer die zich afduwt zo de kant af" en die spitse zwemmer zwemt dus al heel juli door mijn hoofd heen. Maar wat denk je van "dan ga je ogen opgieten," wat ik kan zien - of "want het sneeuwde zo mooi als een gravure," en ik wil ook een daverend applaus voor "kozijnen dikken vast met het zilt van de middag," - en die beelden kloppen zo hard, en ik vind ze ook zo mooi en liefdevol?
Ik denk dat ik de hele bundel liefdevol vind. Waarmee ik niet bedoel dat deze zoet of geruststellend of warm is, maar wel dat zo kozijnen beschrijven leest alsof Sarah naar kozijnen heeft gekeken, ze zag, en dacht: ja, dat is iets om vast te leggen. Als in, ik heb dus deze hele specifieke liefde voor schilderijen die hele dagelijkse dingen vastleggen. Niet op een stilleven manier, maar op een: gewoon hoe de dingen in een huis liggen op een dag, en ze dan schilderen. Ik vind iets aan een schilder die zoveel tijd heeft gestoken in het vastleggen van wat spullen op een tafel, van de boeken, van de tandenborstel bij de wastafel, heel aangrijpend en liefdevol, en dat gevoel heb ik bij een beeld als die kozijnen.
Maar er staat ook gewoon
"Ik zal hem vernielen met een bijl onder een hemel die volslagen helder is," snap je. enniewees. ik heb echt heel weinig zinnigs te zeggen en ik houd dus van poëzie waar ik niets zinnigs over te zeggen heb omdat alles al in de gedichten staat.
Mijn allerlievelings is
"Geen geest die mij dit nazegt of het is stuif dat in tuinen hangt als glitter, en de bijen die eruit rijzen hebben recht op iets echts, een homogene vleugel of de kleverige lucht, het bontje aan bomen de buiging."
Een vriend die ik waardeer zei "Dit heeft zo de eigen taal, ik kan niet naar binnen," wat dus klopt, en toen heb ik veel nagedacht waarom dit alsnog voor mij werkt, ondanks dat ik ook vaak dacht: tja, wat lees ik nu, ondanks dat ik op zich geen liefhebber ben van 'hermetisch' (nee, echt, niet schieten); en ik denk dus dat het is omdat ik wel elk beeld voor me kan zien, en ik die zo raak gevonden vindt, en ik vind dat de beste poëzie iets pakt en dat precies zo juist verwoordt dat je er ook geen andere woorden voor kan vinden. omdat het de enige woorden zijn, voor dat wat je wil vastleggen, of wil laten zien. in he tallereerste gedicht staat dus "een spitse zwemmer die zich afduwt zo de kant af" en die spitse zwemmer zwemt dus al heel juli door mijn hoofd heen. Maar wat denk je van "dan ga je ogen opgieten," wat ik kan zien - of "want het sneeuwde zo mooi als een gravure," en ik wil ook een daverend applaus voor "kozijnen dikken vast met het zilt van de middag," - en die beelden kloppen zo hard, en ik vind ze ook zo mooi en liefdevol?
Ik denk dat ik de hele bundel liefdevol vind. Waarmee ik niet bedoel dat deze zoet of geruststellend of warm is, maar wel dat zo kozijnen beschrijven leest alsof Sarah naar kozijnen heeft gekeken, ze zag, en dacht: ja, dat is iets om vast te leggen. Als in, ik heb dus deze hele specifieke liefde voor schilderijen die hele dagelijkse dingen vastleggen. Niet op een stilleven manier, maar op een: gewoon hoe de dingen in een huis liggen op een dag, en ze dan schilderen. Ik vind iets aan een schilder die zoveel tijd heeft gestoken in het vastleggen van wat spullen op een tafel, van de boeken, van de tandenborstel bij de wastafel, heel aangrijpend en liefdevol, en dat gevoel heb ik bij een beeld als die kozijnen.
Maar er staat ook gewoon
"Ik zal hem vernielen met een bijl onder een hemel die volslagen helder is," snap je. enniewees. ik heb echt heel weinig zinnigs te zeggen en ik houd dus van poëzie waar ik niets zinnigs over te zeggen heb omdat alles al in de gedichten staat.
Mijn allerlievelings is
"Geen geest die mij dit nazegt of het is stuif dat in tuinen hangt als glitter, en de bijen die eruit rijzen hebben recht op iets echts, een homogene vleugel of de kleverige lucht, het bontje aan bomen de buiging."
December 30, 2025
4,5
Zinnen die halfweg stoppen en samensmelten met andere zinnen, vreemde neologismen, een ferm geschudde syntax en grammatica, en toch zo beeldend en raak en vurig en magnetisch. Niet elke dag gebeurt er iets volstrekt nieuw met onze Nederlandse taal.
Zinnen die halfweg stoppen en samensmelten met andere zinnen, vreemde neologismen, een ferm geschudde syntax en grammatica, en toch zo beeldend en raak en vurig en magnetisch. Niet elke dag gebeurt er iets volstrekt nieuw met onze Nederlandse taal.
December 2, 2025
Met Tekstielen debuteert Sarah de Koning op magnifieke wijze in het poëzielandschap van de Nederlandse letteren. En dat doet ze met een multiperspectieve bundel, geschreven in een rijke taal. Tekstielen bestaat uit verschillende korte fragmenten, die een grote variatie aan emoties portretteren en – wat ze volgens mij zo goed maken – die emoties ook losmaken bij de lezer. De samenhang en tegelijk variatie tussen de stemmen achter deze passages zorgt voor een geheel dat doorheen de bundel blijft prikkelen. Het lijkt me ook een werk dat het verdient om herlezen te worden, iets wat ik zeker zal doen.
Net zoals bij alle goede poëzie is het ook een meerwaarde om deze bundel luidop (op z’n minst luidop in je hoofd) te lezen: het klankspel, bijvoorbeeld door de vele alliteraties en assonanties, is een grote meerwaarde.
Deze bundel van Sarah de Koning is een straffe prestatie, zeker voor een debuut, maar eigenlijk gewoon tout court. Ik ben fan.
Oh, en een pluspunt voor de verwijzing naar Sapfo!
Net zoals bij alle goede poëzie is het ook een meerwaarde om deze bundel luidop (op z’n minst luidop in je hoofd) te lezen: het klankspel, bijvoorbeeld door de vele alliteraties en assonanties, is een grote meerwaarde.
Deze bundel van Sarah de Koning is een straffe prestatie, zeker voor een debuut, maar eigenlijk gewoon tout court. Ik ben fan.
Oh, en een pluspunt voor de verwijzing naar Sapfo!
December 12, 2025
Lezing 2
‘Ik weet dat ik zo niet ben, ik probeer alleen maar zo te leven: hier zijn ze, de woorden die ik niet kan schrijven voordat jij ze schrijft. Aan elke brief hang ik een dichter op; die al te graag de witte rust zou zijn van een wolk vogels op water dat verstild is, niet deze hand die in de borst het hart komt plukken, niet nu ik al gegeven heb wat ik wens te geven: mijn harde mond, haar komma en de naam, de groet, goedenacht goedenacht goedenacht.’
Lezing 1
Verrassend en verfrissend in taal, op zowel een overdonderende als uiterst precieze manier. Heb het volledig hardop gelezen (veelal in de momenten tussen tandenpoetsen en wegfietsen) waardoor de beelden die op elkaar gestapeld werden, net wat beter bij te benen waren. Zoveel mooie woorden ook. Behoeft herlezing. De vierde en vijfde afdeling waren m'n lievelings, en dat laatste gedicht, jemig.
'want ik bedacht de liefde helder als een engel die de dieren ment'
'dat de mens een dwalend dier is, zeg je.'
'de nachten dat ik niet zwem ben ik verdronken. Buiten mij is er een bodem die duizendvingerig is: schelpwerk, wrakhout, schrift. Uit de oever breekt een zwaan als een bot: ik heb waanzinnig lief, het recht van elke drenkeling.'
'Het wanhoopsgebaar van de berusting is zeggen de wereld was mooi, toen was er liefde, de wereld werd stiller en mooier en toen was er de ziel.'
‘Ik weet dat ik zo niet ben, ik probeer alleen maar zo te leven: hier zijn ze, de woorden die ik niet kan schrijven voordat jij ze schrijft. Aan elke brief hang ik een dichter op; die al te graag de witte rust zou zijn van een wolk vogels op water dat verstild is, niet deze hand die in de borst het hart komt plukken, niet nu ik al gegeven heb wat ik wens te geven: mijn harde mond, haar komma en de naam, de groet, goedenacht goedenacht goedenacht.’
Lezing 1
Verrassend en verfrissend in taal, op zowel een overdonderende als uiterst precieze manier. Heb het volledig hardop gelezen (veelal in de momenten tussen tandenpoetsen en wegfietsen) waardoor de beelden die op elkaar gestapeld werden, net wat beter bij te benen waren. Zoveel mooie woorden ook. Behoeft herlezing. De vierde en vijfde afdeling waren m'n lievelings, en dat laatste gedicht, jemig.
'want ik bedacht de liefde helder als een engel die de dieren ment'
'dat de mens een dwalend dier is, zeg je.'
'de nachten dat ik niet zwem ben ik verdronken. Buiten mij is er een bodem die duizendvingerig is: schelpwerk, wrakhout, schrift. Uit de oever breekt een zwaan als een bot: ik heb waanzinnig lief, het recht van elke drenkeling.'
'Het wanhoopsgebaar van de berusting is zeggen de wereld was mooi, toen was er liefde, de wereld werd stiller en mooier en toen was er de ziel.'
August 24, 2026
elk gedicht vroeg ik me meer af of sarah de koning en ik dezelfde taal spreken en dat is op de beste manier mogelijk
de gedichten in deel vier en vijf vond ik stuk voor stuk intiem en aangrijpend, waar de gedichten die de grammaticaregels op het spel zetten me minder konden aanraken
maar goed wat maakt dat ook uit hier is iets volstrekt nieuws geschapen en dat ontroert me zeer
de gedichten in deel vier en vijf vond ik stuk voor stuk intiem en aangrijpend, waar de gedichten die de grammaticaregels op het spel zetten me minder konden aanraken
maar goed wat maakt dat ook uit hier is iets volstrekt nieuws geschapen en dat ontroert me zeer
February 14, 2026
Er resoneert best wat mee in deze bundel. In het begin moest ik denken aan Honingprotocollen van Monika Rinck. Er is ook hier sprake van een opgerekt universum waar zaken met elkaar gaan samenhangen die het niet zijn. Maar De Koning gaat meer met grammatica en neologismen aan de haal (en blijft tegelijk toch in een intiemer sfeer dan de wereldser Rinck), waardoor ik ook aan C. C. Krijgelmans moest denken. Bij hem heeft ze trouwens haar titel gehaald.
Er slurpt gewoon vanalles binnen in deze poel die uiteindelijk bezinkt in zijn eigen passie en verderf. De ik schrijft in cyclus 3 aan haar moeder: 'niet jij bent me vergaan toen ik ging, wel mijn vastheid.' Deze tekstblokken wiebelen puddingachtig, onvast en toch met de nodige suikerachtige verleiding om ze te lezen en herlezen.
Er slurpt gewoon vanalles binnen in deze poel die uiteindelijk bezinkt in zijn eigen passie en verderf. De ik schrijft in cyclus 3 aan haar moeder: 'niet jij bent me vergaan toen ik ging, wel mijn vastheid.' Deze tekstblokken wiebelen puddingachtig, onvast en toch met de nodige suikerachtige verleiding om ze te lezen en herlezen.
July 29, 2026
Tekstielen: zalige miniaturen vol met taalplezier
Sarah De Koning heeft een prijswinnende debuutbundel geschreven: Tekstielen. Vandaag luisterde ik naar de podcast Beeldspraak waarin ze in gesprek ging met Hanna de Grave Loyson over deze bundel die zowel de Johan Polakprijs won als de Poëziedebuutprijs. Ze was tevens genomineerd voor de Herman de Coninckprijs én de C. Buddinghprijs.
Ik heb iets met stemmen en de kracht van – vooral poëzie – te horen voorlezen. Zo kan ik mee zweven of meedansen met de stem en de muziek. De letters blijven niet enkel op papier en kruipen sneller in mijn hoofd. Zo gaat dat voor mij toch. Ook Sarah kan dit geweldig goed. Dat bewees ze al op het fijne literaire debutantenfestival Vers Vuur in mei dit jaar in De Roma, waar ik o.a. bij haar aanschoof om een literaire dubbeldate mee te hebben. Dat doet ze opnieuw erg goed in deze podcast door de stukjes die ze voorleest. Ze vertelt ook meer over zichzelf, o.a. hoe ze tot deze bundel gekomen is en waarom ze er volgens haar net voldoende lang gewacht mee heeft.
Laat me even teruggaan naar mijn eerste indruk toen ik deze bundel open sloeg. Ik wist niet wat ik voor me had: welke woorden zijn dat, hoe zijn die zinnen opgebouwd? Alles leek in tegenovergestelde richting te lopen en anders dan normaal, waardoor deze bundel een mysterieuze glans kreeg. De woordspelingen en de nieuwe beelden die ontstaan, zijn geweldig goed gevonden. Heerlijk associatief, wat me altijd verder doet lezen en smullen van de taal terwijl ik ook nog een kort verhaaltje meekrijg.
De dichteres blijft niet bij zichzelf, ze betrekt er haar hele leefwereld bij. Objecten krijgen dikwijls een actieve rol of verrassende adjectieven toebedeeld, herhaling mag gewoon. Ik blijf soms verdwaasd achter, en toch wil ik telkens verder lezen, want ik ben benieuwd naar hoe dit alles ineen haakt. Ik moet onvermijdelijk een brok wegslikken bij dat grote zoete verlangen, naar alles wat een mens geluk dan wel droefenis kan brengen. Het gaat over ups en downs, over twijfel en zeker zijn. Over alle kanten van het mens zijn dus.
De bundel surft tussen de motto’s van Renata Adler over de verhalende kracht van Scheherazade en Patricia De Martelaere die afwijst dat het altijd over de partner gaat, die wordt alleen maar uitgevonden op papier in een woordenboek over de liefde, in een atlas van de wereld. Sarah toont zich met deze bundel van alle kanten: wachten en laten wachten, geven en nemen, intiem en afstotend. Humoristisch en hier en daar pikant mag het ook zijn.
Zo hebben deze “Tekstielen” oftewel miniaturen alles om een breed publiek te vinden. Het taalplezier spat van de pagina’s, waarin je kattenbelletjes, observaties, telefoongesprekken én brieven vindt.
Een kort fragment uit een van de brieven:
Sarah De Koning heeft een prijswinnende debuutbundel geschreven: Tekstielen. Vandaag luisterde ik naar de podcast Beeldspraak waarin ze in gesprek ging met Hanna de Grave Loyson over deze bundel die zowel de Johan Polakprijs won als de Poëziedebuutprijs. Ze was tevens genomineerd voor de Herman de Coninckprijs én de C. Buddinghprijs.
Ik heb iets met stemmen en de kracht van – vooral poëzie – te horen voorlezen. Zo kan ik mee zweven of meedansen met de stem en de muziek. De letters blijven niet enkel op papier en kruipen sneller in mijn hoofd. Zo gaat dat voor mij toch. Ook Sarah kan dit geweldig goed. Dat bewees ze al op het fijne literaire debutantenfestival Vers Vuur in mei dit jaar in De Roma, waar ik o.a. bij haar aanschoof om een literaire dubbeldate mee te hebben. Dat doet ze opnieuw erg goed in deze podcast door de stukjes die ze voorleest. Ze vertelt ook meer over zichzelf, o.a. hoe ze tot deze bundel gekomen is en waarom ze er volgens haar net voldoende lang gewacht mee heeft.
Laat me even teruggaan naar mijn eerste indruk toen ik deze bundel open sloeg. Ik wist niet wat ik voor me had: welke woorden zijn dat, hoe zijn die zinnen opgebouwd? Alles leek in tegenovergestelde richting te lopen en anders dan normaal, waardoor deze bundel een mysterieuze glans kreeg. De woordspelingen en de nieuwe beelden die ontstaan, zijn geweldig goed gevonden. Heerlijk associatief, wat me altijd verder doet lezen en smullen van de taal terwijl ik ook nog een kort verhaaltje meekrijg.
De dichteres blijft niet bij zichzelf, ze betrekt er haar hele leefwereld bij. Objecten krijgen dikwijls een actieve rol of verrassende adjectieven toebedeeld, herhaling mag gewoon. Ik blijf soms verdwaasd achter, en toch wil ik telkens verder lezen, want ik ben benieuwd naar hoe dit alles ineen haakt. Ik moet onvermijdelijk een brok wegslikken bij dat grote zoete verlangen, naar alles wat een mens geluk dan wel droefenis kan brengen. Het gaat over ups en downs, over twijfel en zeker zijn. Over alle kanten van het mens zijn dus.
De bundel surft tussen de motto’s van Renata Adler over de verhalende kracht van Scheherazade en Patricia De Martelaere die afwijst dat het altijd over de partner gaat, die wordt alleen maar uitgevonden op papier in een woordenboek over de liefde, in een atlas van de wereld. Sarah toont zich met deze bundel van alle kanten: wachten en laten wachten, geven en nemen, intiem en afstotend. Humoristisch en hier en daar pikant mag het ook zijn.
Zo hebben deze “Tekstielen” oftewel miniaturen alles om een breed publiek te vinden. Het taalplezier spat van de pagina’s, waarin je kattenbelletjes, observaties, telefoongesprekken én brieven vindt.
Een kort fragment uit een van de brieven:
“Ik schrijf je; ik heb geen nieuws en deze brief is daar een neerslag van, een onherroepelijk punt, de contouren: het voortdurend verplaatsen van geknielde woorden, gekneusd en beurs.”
Read
February 3, 2026dit is ongelooflijk. hierbij gold voor mij de regel: de mooiste poëzie is de poëzie die net iets te moeilijk voor je is. dat wil zeggen, ik begrijp geen van deze gedichten helemaal, maar dat maakt ze des te mooier, des te voelbaarder.
‘Het wanhoopsgebaar van de berusting is zeggen de wereld was mooi, toen was er liefde, de wereld werd stiller en mooier en toen was er ziel.’
‘nu ik zwem in de teugels maar geknield niet verder wil met kruipen, hoewel ik kruipgraag ben en een dier, een keurig serpent zonder voeten in de vorm van een gierende klank, en blijf ik hunkeren, en wil ik stem noteren: vraag wie, vraagt de stemvork mij wie eerst.’
‘Het wanhoopsgebaar van de berusting is zeggen de wereld was mooi, toen was er liefde, de wereld werd stiller en mooier en toen was er ziel.’
‘nu ik zwem in de teugels maar geknield niet verder wil met kruipen, hoewel ik kruipgraag ben en een dier, een keurig serpent zonder voeten in de vorm van een gierende klank, en blijf ik hunkeren, en wil ik stem noteren: vraag wie, vraagt de stemvork mij wie eerst.’
February 28, 2026
Dit was heel mooi en heel ingewikkeld, soms heb ik het weken dicht gelaten en dan weer elke dag hetzelfde stukje herlezen. Hoe vaker je het leest, hoe meer je het waardeert, zo’n bundel is het echt, dus voorlopig ben ik er nog niet klaar mee.
(Eigenlijk heb je een bundel als deze sowieso nooit echt ‘uit’ en werd ik er vooral gek van om hem steeds in mijn currently reading te hebben staan, maar volgens mij heb ik alles wel in elk geval 1 keer gelezen nu.)
(Eigenlijk heb je een bundel als deze sowieso nooit echt ‘uit’ en werd ik er vooral gek van om hem steeds in mijn currently reading te hebben staan, maar volgens mij heb ik alles wel in elk geval 1 keer gelezen nu.)
September 1, 2026
Ik was eerst sceptisch, want ik las zoveel lof, maar ik begreep er niets van. Toen ben ik elke avond voor het slapengaan enkele pagina’s luidop beginnen lezen. En terwijl ik de mooie frasen er eerst te dik op vond liggen, kan ik uiteindelijk niet anders dan toegeven en besluiten dat deze bundel vol stiekeme, subtiele schoonheid zit.
Een bundel om mondjesmaat te verorberen.
Luidop.
Omdat je anders de kruimels mist.
Een bundel om mondjesmaat te verorberen.
Luidop.
Omdat je anders de kruimels mist.
December 3, 2025
Kwetsbaar en vol hunkering en ook teder en huiselijk.
In een heel gestileerde vorm zonder dat ooit de woordkeuzes of de onverwachte structuren als balast aanvoelen.
In een heel gestileerde vorm zonder dat ooit de woordkeuzes of de onverwachte structuren als balast aanvoelen.
January 12, 2026
Een bundel om deze winter onder mijn pels te dragen, mee te nemen mijn winterslaap in, om het bij het ontwaken in de holtes van mijn getrokken kiezen te stoppen om het zo dicht als mogelijk bij me te houden.
‘Valt het echt uiteen in houden van en houden; wat is halfslachtig verlopen, mijn lief, waar het hele nog geen afscheid van nam, en ben jij net zo dwaas geweest met schoot en hart als ik,’
‘Aan mijn moeder, zij het mens of dier of dochter, niet jij bent me vergaan toen ik ging, wel mijn vastheid.’
‘Ik weet dat ik zo niet ben, ik probeer alleen maar zo te leven: hier zijn ze, de woorden die ik niet kan schrijven voordat jij ze schrijft.’
‘Valt het echt uiteen in houden van en houden; wat is halfslachtig verlopen, mijn lief, waar het hele nog geen afscheid van nam, en ben jij net zo dwaas geweest met schoot en hart als ik,’
‘Aan mijn moeder, zij het mens of dier of dochter, niet jij bent me vergaan toen ik ging, wel mijn vastheid.’
‘Ik weet dat ik zo niet ben, ik probeer alleen maar zo te leven: hier zijn ze, de woorden die ik niet kan schrijven voordat jij ze schrijft.’
Read
July 22, 2026deze bundel lezen is zoals heel snel rond je as draaien en dan tollend en wazig tot stilstand komen. maar dan in woorden. mooie mooie mooie woorden. indrukwekkend dicht- en levenswerk, ik kijk uit naar alle andere epossen van deze coolio!
September 11, 2026
Gefragmenteerde maar intieme taal. Soms wel dichterlijk – ik bedoel seringen en zo, kom je ooit een sering tegen behalve in een gedicht? –maar het zijn ook gedichten dus dat is gauw vergeven. Volgens mij wordt hier een intieme geschiedenis in de taal ontleedt (en is de geliefde niet een metafoor voor schrijver en lezer?), in een soort zelf-destructieve vertelling van narratieve parataxis en fragmentatie, waarmee ook de ethische verhouding tot de ander blootgelegd zoals die zich in taal uitdrukt. Er tekenen zich vaag personages, scenes en relaties af, maar klankeffecten, narratieve discontinuïteit en vervreemde(nde) syntaxis leggen de nadruk op de taal als een belichaming van die relatie – nadruk op de materie (de klank) en een problematisering van grammaticale machtsverhoudingen (?) – in plaats van slechts een representatie ervan.
Nog belangrijker: het bekt ook echt heel lekker, en het is ook echt raak geformuleerd zonder in clichés te vervallen. Dat maakt het vijf sterren waard
Nog belangrijker: het bekt ook echt heel lekker, en het is ook echt raak geformuleerd zonder in clichés te vervallen. Dat maakt het vijf sterren waard
September 29, 2026
Eentje per dag lezen, herlezen, luidop of stil. Kleine pauze in augustus op vakantie, en dan de voorbije weken opnieuw en nu met potlood in de hand. En wat is dit mooi, pakkend, vernieuwend, herkenbaar, verrassend, melodieus, beeldend,... Heel graag gelezen en aanrader!
August 31, 2026
Samen met de woorden vloeibaar worden
June 26, 2026
Verslavend frustrerend en doorlopend.
July 19, 2026
Ik snap er niets van. Sorry, Sarah.
We bespreken het werk in de SchrijversAcademie komend jaar, hopelijk schijnt het licht daarna wel. Mooie woorden, zeker, maar inhoudelijk: zware duisternis. Waar heeft ze het eigenlijk over?
We bespreken het werk in de SchrijversAcademie komend jaar, hopelijk schijnt het licht daarna wel. Mooie woorden, zeker, maar inhoudelijk: zware duisternis. Waar heeft ze het eigenlijk over?
March 2, 2026
Dat de bibliothecaresse het boek enthousiast in mijn handen duwde, was meteen raak. En ze had gelijk.
Gewoonlijk lees ik een poëziebundel traag, gedicht per gedicht, alsof ik telkens even stilsta om een slok te nemen. Maar deze bundel vraagt iets anders. Geen kleine slokjes, hier moet je kopje-onder gaan en je laten meevoeren van begin tot eind.
Gewoonlijk lees ik een poëziebundel traag, gedicht per gedicht, alsof ik telkens even stilsta om een slok te nemen. Maar deze bundel vraagt iets anders. Geen kleine slokjes, hier moet je kopje-onder gaan en je laten meevoeren van begin tot eind.
March 30, 2026
Verre van mijn genre poëzie maar verrassend genoeg toch van genoten
Read
August 18, 2026Ik geloof dat ik Peter Verhelst in een interview hoorde zeggen dat je poëzie met je ingewanden moet lezen, niet met je hoofd. Toch lukt het me maar zelden om poëzie zo te lezen. Ik speur eerst naar betekenis, zoek herkenning, ik wil het begrijpen en af en toe resoneert er dan iets in mij, heb ik het gevoel dat ik het begríjp en kan een gedicht me diep raken.
Bij ‘Tekstielen’ is die strategie zo goed als onmogelijk. Vandaar ook dat ik in eerste instantie overtuigd was dat het niets voor mij was. Ik vond geen betekenis. Een boel woorden die niet bij elkaar horen, werden op een hoopje gegooid, interessant, dat zeker, maar het raakte me niet en ik begreep er werkelijk niets van.
Maar ik had de bundel al gekocht en Sarah de Koning las me live enkele gedichten voor op een literaire dubbeldate van Vers Vuur in de Roma.
Dus ik bleef de bundel af en toe vastpakken, met haar stem in m'n achterhoofd, en las en las en herlas hardop, telkens kleine stukjes. Ik zal dan toch van mijn hoofd bij mijn ingewanden terechtgekomen zijn want plots voelde, zag, rook en hoorde ik zoveel. Ineens inspireerden haar teksten me enorm en dat blijven ze doen. Ik probeer haar bundel nu altijd bij te hebben als ik alleen op stap ben, zodat ik mijn ingewanden even kan voeden met haar (al dan niet verzonnen) woorden, beelden en klanken die ik dan zacht voorlees.
(Iets wat ik nog niet zo lang ontdekt heb, af en toe voor jezelf voorlezen is best heerlijk!)
"Zie, het is een geslaagd portret: jij en ik gelijken, maar hij kijkt mij liever aan als ik bemind en behoud ben, met een uitgeborsteld gezicht blij als hoogwater of gutsend met rimmel want lust: dus niet hoe ik aan hem leef of gecoupeerd op zijn bord lig, maar teder: alleen."
p. 37
Bij ‘Tekstielen’ is die strategie zo goed als onmogelijk. Vandaar ook dat ik in eerste instantie overtuigd was dat het niets voor mij was. Ik vond geen betekenis. Een boel woorden die niet bij elkaar horen, werden op een hoopje gegooid, interessant, dat zeker, maar het raakte me niet en ik begreep er werkelijk niets van.
Maar ik had de bundel al gekocht en Sarah de Koning las me live enkele gedichten voor op een literaire dubbeldate van Vers Vuur in de Roma.
Dus ik bleef de bundel af en toe vastpakken, met haar stem in m'n achterhoofd, en las en las en herlas hardop, telkens kleine stukjes. Ik zal dan toch van mijn hoofd bij mijn ingewanden terechtgekomen zijn want plots voelde, zag, rook en hoorde ik zoveel. Ineens inspireerden haar teksten me enorm en dat blijven ze doen. Ik probeer haar bundel nu altijd bij te hebben als ik alleen op stap ben, zodat ik mijn ingewanden even kan voeden met haar (al dan niet verzonnen) woorden, beelden en klanken die ik dan zacht voorlees.
(Iets wat ik nog niet zo lang ontdekt heb, af en toe voor jezelf voorlezen is best heerlijk!)
"Zie, het is een geslaagd portret: jij en ik gelijken, maar hij kijkt mij liever aan als ik bemind en behoud ben, met een uitgeborsteld gezicht blij als hoogwater of gutsend met rimmel want lust: dus niet hoe ik aan hem leef of gecoupeerd op zijn bord lig, maar teder: alleen."
p. 37
December 30, 2025
Tekstielen. Door: Sarah de Koning.
Ken je dat gevoel als plotseling iedereen wiens boekensmaak jij deelt een boek op diens Instagram plaatst wat jij nog niet hebt? Eń er lyrisch over is. Dan moet je dat toch direct hebben hé! Wel, dat had ik met Tekstielen. Iedereen had het (er over) en was laaiend enthousiast.
Dat enthousiasme begrijp ik nu. Tekstielen deed me qua lyriek, vaak archaïsche taal en zinnelijke, dierlijke beschrijvingen aan Lucas Rijneveld denken. Maar dan op een ‘de Koning’-manier.
Haar poëzie neigt soms naar het absurde maar raakt je ook in zijn volheid. Sarah creëert een heel eigen universum, een wereld om je volledig in onder te dompelen. Haar dichter-stem is uniek en puur.
Normaal raad ik aan om een bundel gedicht per gedicht te proeven maar in deze bundel moet je je onderdompelen en je laten meedrijven van begin tot einde.
Ken je dat gevoel als plotseling iedereen wiens boekensmaak jij deelt een boek op diens Instagram plaatst wat jij nog niet hebt? Eń er lyrisch over is. Dan moet je dat toch direct hebben hé! Wel, dat had ik met Tekstielen. Iedereen had het (er over) en was laaiend enthousiast.
Dat enthousiasme begrijp ik nu. Tekstielen deed me qua lyriek, vaak archaïsche taal en zinnelijke, dierlijke beschrijvingen aan Lucas Rijneveld denken. Maar dan op een ‘de Koning’-manier.
Haar poëzie neigt soms naar het absurde maar raakt je ook in zijn volheid. Sarah creëert een heel eigen universum, een wereld om je volledig in onder te dompelen. Haar dichter-stem is uniek en puur.
Normaal raad ik aan om een bundel gedicht per gedicht te proeven maar in deze bundel moet je je onderdompelen en je laten meedrijven van begin tot einde.
December 2, 2025
4.5
Jaloersmakend goed.
Indrukwekkend hoe coherent ze hier een geheel eigen stem neer heeft gezet, hoe dit nooit zoekende voelt en er nergens een woord staat dat er niet zou moeten staan, hoe mooi alles in mekaar past. Dit is niet heel goed "voor een debuut", dit is gewoon heel goed, meer nog: dit leest niet eens als een debuut.
Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat de Koning al decennia dicht, terwijl ze in werkelijkheid nog maar begin de dertig is en dit wel degelijk een debuut is. Met andere woorden: het beste moet nog komen! Dit is nog maar het begin, maar wat voor een begin!
Eentje om nog vaak te herlezen.
Jaloersmakend goed.
Indrukwekkend hoe coherent ze hier een geheel eigen stem neer heeft gezet, hoe dit nooit zoekende voelt en er nergens een woord staat dat er niet zou moeten staan, hoe mooi alles in mekaar past. Dit is niet heel goed "voor een debuut", dit is gewoon heel goed, meer nog: dit leest niet eens als een debuut.
Als ik niet beter zou weten, zou ik denken dat de Koning al decennia dicht, terwijl ze in werkelijkheid nog maar begin de dertig is en dit wel degelijk een debuut is. Met andere woorden: het beste moet nog komen! Dit is nog maar het begin, maar wat voor een begin!
Eentje om nog vaak te herlezen.
December 29, 2025
In 2025 las ik beduidend meer poëzie. Is het omdat ik eindelijk het verlangen kan loslaten om alles te begrijpen? Of word ik gewoon (eindelijk) rijper als lezer? Het blijft zoeken in het gigantische aanbod en het valt wel eens tegen, maar dan stuit je op een pareltje zoals Tekstielen en ooooo, dan is de taal weer zo'n zacht, troostend donsje voor de ziel.
Sarah de Koning schrijft zo sensitief en tactiel dat je vanalles gaat voelen. Haar poëzie lezen is een totaalbeleving. Het doet wat met je hoofd én met je buik. Er is ongemak en tristesse, maar ook lust en schoonheid. Lees het luidop en laat je hypnotiseren en bezweren. Bloedmooi vind ik het.
Sarah de Koning schrijft zo sensitief en tactiel dat je vanalles gaat voelen. Haar poëzie lezen is een totaalbeleving. Het doet wat met je hoofd én met je buik. Er is ongemak en tristesse, maar ook lust en schoonheid. Lees het luidop en laat je hypnotiseren en bezweren. Bloedmooi vind ik het.
January 4, 2026
Voor een keer is de hype terecht.
Ik lees (te) weinig poëzie, zo heet dat dan. Maar ik ben blij dat ik voor Sarah de Koning een uitzondering heb gemaakt.
Welk een creativiteit! Wat de Koning doet met zinsbouw en woorden en verhalen behoort zonder enige twijfel tot de top van de Nederlandstalige literatuur. En toch laat het zich gewillig lezen. Als is dat een beetje zonde, want na elke bladzijde wou ik stoppen, zelfs als die inhoudelijk eigenlijk verder ging. Maar graag had ik deze bundel gelezen aan het tempo van een bladzijde per dag. En dan nog eens op één dag alles opnieuw. Het komt er nog wel van.
Ik lees (te) weinig poëzie, zo heet dat dan. Maar ik ben blij dat ik voor Sarah de Koning een uitzondering heb gemaakt.
Welk een creativiteit! Wat de Koning doet met zinsbouw en woorden en verhalen behoort zonder enige twijfel tot de top van de Nederlandstalige literatuur. En toch laat het zich gewillig lezen. Als is dat een beetje zonde, want na elke bladzijde wou ik stoppen, zelfs als die inhoudelijk eigenlijk verder ging. Maar graag had ik deze bundel gelezen aan het tempo van een bladzijde per dag. En dan nog eens op één dag alles opnieuw. Het komt er nog wel van.
August 23, 2026
"Dus dit beslist is de toon, maar hoe haalt men een gezwollen veulen uit een paard, een deur uit een huis, een gil uit een woord; hoe steekt nog jouw drijvende oog door het gebloemde gordijn dat ik hing als een jurk maar roep ik mijn verspeelde hart niet naar huis; nu ik zwem in de teugels maar geknield niet verder wil met kruipen, hoewel ik kruipgraag ben en een dier, een keurig serpent zonder voeten in de vorm van een gierende klank, en blijf ik hunkeren, en wil ik stem noteren: vraag ik wie, vraagt de stemvork mij wie eerst."
Displaying 1 - 30 of 41 reviews