หมานคร

by คอยนุช

อะไรก็เกิดขึ้นได้ในมหามะหมานครแห่งนี้

ยายของ ‘ป๊อด’ เคยเตือนไว้ก่อนตายว่า วันใดที่เขาเข้ามาทำงานที่กรุงเทพฯ เขาจะกลายเป็นมนุษย์มีหาง ป๊อดจึงเผลอคลำก้นตัวเองอยู่บ่อยๆ แต่ยังไม่พบตุ่มหาง พบเพียงตุ่มผื่นบนแขนของ ‘จิน’ แม่บ้านสาวที่เขาหมายปอง และทุ่มเทถึงขั้นลาออกจากงานรปภ.มาขับรถแท็กซี่รับ-ส่งจิน เพื่อไม่ให้เธอผื่นขึ้นเพราะนั่งรถเมล์ กระนั้นจินก็ยังไม่รับรัก จนป๊อดถอดใจจะแขวนคอลาโลก

เดือดร้อนถึงจิ้งจกยาย (หลังจากยายตายก็ได้กลับชาติมาเกิดเป็นปลาช่อน ต้นข้าว ตั๊กแตน และจิ้งจก ตามลำดับ) ที่ต้องรีบมาร้องทักว่า ช้าก่อน! เพราะตายไปแล้วไม่รู้จะได้เกิดมาเป็นคนอีกหรือเปล่า ดูตัวอย่างจากยายผู้มีประสบการณ์ตรงมาหมาดๆ ก็ได้…

นวนิยายสุดเซอร์ Magical Realism – สัจนิยมมหัศจรรย์ ชวนผู้อ่านตั้งคำถามเกี่ยวกับชีวิตจำเจแต่ก็ช่างประหลาดล้ำ ในเมืองกรุงที่ดูเหมือนเราจะรู้จักกันเป็นอย่างดีแต่ก็ไม่น่าจะใช่ และชวนครุ่นคิดเกี่ยวกับการออกเดินทางค้นหาเพื่อจะค้นพบ หรือควรหยุดรอเพื่อจะได้พบกันแน่?

‘หมานคร’ ได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์เมื่อปี 2547 เขียนบทและกำกับโดย

วิศิษฏ์ ศาสนเที่ยง ได้รับรางวัลเทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม, ได้รับเลือกไปฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติที่สวิตเซอร์แลนด์, ได้รับรางวัลนักวิจารณ์จากเทศกาลภาพยนตร์เอเชียโดวิลล์, ได้รับรางวัลเหรียญเงินและเหรียญทองแดงจากเทศกาลภาพยนตร์แฟนตาเซีย

พิเศษสุดสำหรับการพิมพ์ครั้งที่ 3 นี้ มาพร้อมภาคผนวก

“สัจนิยมมหัศจรรย์ในวรรณกรรมไทยกับวาทกรรมแห่งความเป็นอื่น” โดย สุรเดช โชติอุดมพันธ์

Paperback

First published January 1, 2003

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 4 out of 5]

ขอสวีดัดชาวหมานคร ในวันเวลาเมื่อว่างเว้นก็นั่งคลำก้นหาหางขอตัวเองกันพัลวัน

ไม่รู้จะนิยามนิยายเล่มนี้ว่ายังไง รู้สึกว่าการจัดหมวดหมู่หรือการทำให้มันเข้าไปอยู่ในกรอบอะไรซักอย่าง มันคือบาปมหันต์ยังไงไม่รู้ หมานครเป็นนิยายที่บ้าบอคอแตก โคตรเพี้ยนโคตรบ้าที่สุดเท่าที่ผมเคยอ่านมาเลย

สารภาพตามตรงว่า อ่านเรื่องนี้แบบไหลย้วยจัดๆ พยายามไม่คิดหาสัญลักษณ์หรือการเสียดสีสังคมชนชั้นกลางในเมืองใหญ่อะไรทั้งสิ้น คิดไว้ตลอดในหัวว่า ตรูจะมาเสพความสนุกความสนานล้วนๆ คลำก้นตัวเองไป ว่างๆก็ไปขึ้นรถเมล์ให้คนเบียด หรือแวะไปดูโรงงานปลากระป๋อง พร้อมแดรกข้าวในกล่องโฟม แถมท้ายก่อนนอนก็แวะไปปลูกต้นไม้ช่วยโลกซักหน่อย โอเคคืนนี้หลับฝันดีแล้ว แม้รู้สึกว่าจะมีจิ้งจกหน้าตาคล้ายปู่ยาตายายมาร้องทักอะไรซักอย่างก็ตามที

ภายใต้ความอิหยังวะ ตลกร้ายเฮฮา มันก็มีอะไรให้เราค่อยแกะคุ้ยถุยเขี่ยหาความหมายของมันอยู่เยอะแยะเลยนะครับ มันไม่ใช่นิยายเฮฮาไร้สาระไร้แก่นนสาร มันคือนิยายที่ยังคงทำงานวิพากษ์ "ความ" เป็นคนเมืองในโลกแปลกประหลาดใบนี้อย่างถึงรากมากๆ แต่ไม่รู้เพราะอะไร ขณะพยายามหานัยของมัน ก็มีพลังแปลกประหลาดคอยขัดขวางอยู่ตลอดเลย เหมือนมีเสียงลอยตามลมตดเข้ามาผ่านหูว่า

"อ่านไปเหอะ เยียดเปียด คิดไรเยอะแยะ ชีวิตมันสั้น ตายไปก็ไปเกิดเป็นอะไรไม่รู้ ตอนนั้นค่อยมานั่งหานัยของเรื่องมันก็ได้ คิดดูซิ มันเขียนมาตั้งแต่ปี 2547 มาอ่านตอนปี 2569 ไม่มีอะไรตกยุคพ้นสมัยเลย ทุกอย่างยังคงจริงและเห้เหมือนที่ถูกพูดถึงในหมานคร แล้วจะรีบตีความไปทำไมวะ มาเกิดใหม่เป็นจิ้งจกแล้วค่อยว่ากันใหม่ก็ได้ เวลาเหลือๆวะคุณ"

ผมเลยสำนึกขึ้นโดยพลัน

เสียงลอยตามลมอะไรวะ พูดยาวชิบหาย

[Bighead_Monster · Rating 4 out of 5]

วรรณกรรมสุดแหวกติสท์แตกเหนือจริง แต่ก็สะท้อนผ่านความเป็นจริงในสังคม ผ่านเรื่องราวความรักความฝันของคนที่มาทำงานในกทม.เต็มไปด้วยสถานการณ์ประหลาด เก้กัง ความประดักประเดิดของตัวละคร แต่อ่านแล้วว้าวดีจัง สะท้อน+เสียดสีสังคมนำยุคนำสมัยก่อนกาล แถมยังอ่านสนุกบรรยากาศเหนือจินตนาการ
.
.
คอนเซปต์ #หมานคร คืออย่างที่คุณยายของหนุ่มป๊อด (ตัวเอกของเรา) บอกไว้ก่อนจากไป ถ้าป๊อดเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ เขาจะกลายเป็นคนมีหาง (ชื่อเรื่อง+คนมีหางนี่แหละที่สื่อถึงนัยยะบางอย่าง) ป๊อดเดินทางจากตจว.เข้ามาทำงานในเมือง จนได้มาพบกับ จิน แม่บ้านสาวที่เขาหมายปอง จึงทุ่มเทตามจีบ

เส้นเรื่องหลักคือความรัก (ข้างเดียว) ของป๊อดที่จะพิชิตใจจิน จนผ่านเรื่องราวมากมาย ได้พบเจอประสบการณ์แปลกใหม่จากคนรอบข้าง ที่ป๊อดไม่ได้มองว่าแปลกอะไร แต่คนอ่านอย่างเรานี่สิ555 ไหนจะพฤติกรรมประหลาด สุดโต่งของหลาย ๆ ตัวละคร ในวิถีผิดแปลกจากปกติ แต่ทว่าปกติจังเลยสำหรับพวกเขา

ตัวละครแต่ละตัวมีเอกลักษณ์เฉพาะเป็นของตัวเอง มีชีวิตชีวาอย่างหาที่สุดไม่ได้ (หาว่าจะไปสุดตรงไหนดี) จิน สาวผู้มีความฝันเฟื่องในแบบฉบับตน ชอบตัวละครจินมาก ทั้งVer.หนังสือและในหนัง เหมือนกันเลย ที่จุดเริ่มต้นของความฝันคือการอ่านหนังสือปกขาวที่หล่นจากเครื่องบินให้ออก เพราะเป็นภาษาตปท.

ยอดเพื่อนป๊อดที่ชอบเขย่าขา น้อยคนขับแท็กซี่ หมวยเจ้าหญิงแห่งเมืองจิน น้องแหม่ม (เด็ก8ขวบ) กับคุณธงชัย ติ๊กที่มีนิสัยชอบเลียสิ่งของ ไหนจะคุณยายของป๊อดผู้พร่ำสอนถึงคนเมือง คนมีหาง คุณยายที่ตายแล้วก็ไปเกิดเป็นหลายสิ่งและคอยโผล่มาเตือนสติป๊อดทุกครั้งหากป๊อดมีเรื่องราวทุกข์ใจใด ๆ

คือเล่มที่เล่าได้เยี่ยม มีทั้งความรู้สึกให้ขัดแย้งและแตกต่าง แต่มาพบพานบรรจบกันระหว่างเมืองกับบ้านนอก ก่อให้เกิดความอัศจรรย์ ปาฏิหาริย์ ประหลาด บางซีนคือติสท์แตก ตลกร้ายจนต้องอ่านทวนบรรทัดซ้ำ ด้วยเรื่องราวไหลลื่นนำพาไป (จะพาไปไหนไม่อาจรู้ได้เลยด้วยซ้ำ) ชวนให้อ่านติดพันไปจนจบ

เรื่องราวน่าสนใจ ชวนหัวแปลกตาแปลกใจอยู่ตลอดทาง สอดแทรกไปด้วยปัญหาในสังคม ทั้งทุนนิยม การศึกษา สิ่งแวดล้อม เพศ เป็นการตอกย้ำแสบสันเพราะสิ่งที่เหล่านั้นยังคงอยู่ในปัจจุบัน (ซึ่งสังคมแย่กว่าในหนังสือแล้วด้วยซ้ำ) ตามไปดูVER.หนังหลังอ่านจบคือดีงาม ทั้งเพลง ฉาก งานภาพ (คู่สีในหนังสวยมาก)

ทั้งหนังสือ หนัง ดีงาม เซอร์เรียลแต่กระนั้นก็ยังชวนให้ครุ่นคิดในการดำเนินชีวิตของคนเรา ผ่านเรื่องราวผู้คนในเมืองที่ต่างก็ใช้ชีวิตทำตามฝันอย่างสุดหัวใจ เสียดสีสารพันปัญหาที่ยังคงหมุนวนในสังคมไทย อายุงานเขียน20ปี แต่ก็สุดล้ำ เล่มที่มาก่อนกาล และจะคงอยู่ประดับวงการวรรณกรรมตลอดไป


วรรคที่ชอบ

- ป๊อดสงสัยว่าเหตุใดเขาจากบ้านไปเป็นเวลานาน แต่ทุกอย่างที่บ้านนอกกลับไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับเวลาเพิ่งผ่านไปได้ไปไม่นานเท่านั้น ผิดกับกรุงเทพฯที่ฝนตกแค่คืนเดียว แต่ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงราวกับผ่านไปสิบปี

[Seamonkey · Rating 3 out of 5]

เซอร์เรียลจริงๆ เหนือจริงขั้นหนัก ยอมใจคนเขียนที่ไหลไปเรื่อย แบบไหนๆ จะเละเทะแล้วก็เละเทะให้สุดๆ ไปเลย

เหมือนคนเขียนด้นไปเรื่อยๆ อ่านไปก็แอบคิดเหมือนกันว่าหรือจริงๆ แล้วคนเขียนก็ไม่รู้จะจบยังไงก็เลยร่ายยาวไปเรื่อยขนาดนี้ ดั่งเอาเรื่องราวอิหยังวะทั้งหลายแหล่มายำเข้าด้วยกัน

เออ แต่มันก็เซอร์แดกจริงๆ นะ (ฮา) คืออ่านแล้วก็ไม่ต้องคิดมากดี ปล่อยให้เรื่องมันพาไปเรื่อย อยากรู้เหมือนกันว่าจะไปจบลงที่ตรงไหน แต่ก็จบลงจนได้นะ

แต่ก็พูดกันตรงๆ ว่ามันก็ไม่ได้สนุกอะไรขนาดนั้นหรอกนะ 555

สิ่งหนึ่งที่รู้สึกเลยก็คือ เรื่องปัญหาขยะเนี่ยเราพูดกันมาเป็นสิบๆ ปีแล้ว แต่ผ่านมาจนป่านนี้ก็ยังไม่ไปถึงไหนกันเลย

[tamxreads · Rating 4 out of 5]

เป็นหนังสือที่ไปเรื่อยมาก มีทั้งมุมตลก(ร้าย) เสียดสี วิพากษ์วิจารณ์สังคมระหว่างสังคมเมืองและต่างจังหวัด ในมุมของคนต่างจังหวัดแบบเราอ่านถึงความเปลี่ยนแปลงแล้วจุกอก ไม่ว่าจะสังคมหรือวัตถุบางทีก็อยากให้เกิดความเปลี่ยนแปลงบ้าง🥲

[TONG . · Rating 5 out of 5]

#ShelfReview หมานคร (Citizen Dog)

ป๊อด หนุ่มโรงงานปลากระป๋องกับ จิน หญิงสาวเสื้อฟ้าพนักงานทำความสะอาด
20 ปีที่แล้ว ภาพยนตร์เรื่องหนึ่งถูกฉายและประสบความล้มเหลวสิ้นเชิง
20 ปีถัดมา ภาพยนตร์เรื่องนั้นถูกยกย่องให้กลายเป็นหนึ่งในหนังที่ดีที่สุด
20 ปีผ่านไป กรุงเทพฯ ในสายตาของชาวหมานครยังคงวนอยู่จุดเดิม
20 ปีที่ผ่านมา เหล่าผู้คนและเหตุการณ์และเรื่องราวยังย่ำอยู่กับที่
20 ปีของหนังสือเล่มหนึ่งทำให้ได้เห็นมุมมองที่ตลกและเสียดสีที่หนักขึ้น
20 หน้าแรกของหนังสือก็ได้พาให้เราฮุคติดกับเรื่องราวของมันได้ตลอด
20 ปีแห่งหนึ่งในหนังสือที่ติสท์แตก ตลกร้าย และตอกย้ำคนไทยได้แสบ
20 ปีแล้ว เรียกว่าเป็นหนึ่งในเรื่องที่มาก่อนกาลก็ว่าได้ ควรค่าแก่การอ่าน

20/10 .

[pk · Rating 4 out of 5]

ไม่เคยอ่านหนังสือเล่มไหนจบแล้วเหม่อขนาดนี้มาก่อน เหม่อ แต่ดี ร้องเชี่ย (in a positive way) ไปหลายพาร์ทมาก มันแบบ เหนือจินตนาการ ขั้นกว่าของแฟนตาซี คาดเดาอะไรไม่ได้ และไม่ต้องเดา

[everwine · Rating 4 out of 5]

เคยดูหนังมาก่อน เพิ่งรู้ว่าดัดแปลงมาจากหนังสือ พอเห็น อ่าน๑๐๑ ตีพิมพ์ใหม่ก็เลยสนใจมาก ได้มีโอกาสมาลองอ่านดู ชอบพอกับหนังเลยดีมาก ในหนังมีตัดบางส่วนออกไปบ้าง พอได้มาอ่านในหนังสือก็รู้สึกเติมเต็มมากขึ้น เป็นเรื่องที่รู้สึกไม่เก่าเลย(ไม่รู้ว่าไม่เก่า หรือประเทศไทยไม่ไปไหนเลย) แม้จะตีพิมพ์มาหลายปีและหลายครั้งมากแล้ว แต่เนื้อเรื่องก็ยังเข้าใจง่าย เสียดสีถึงการใช้ชีวิตเมืองกรุงได้ดีเหมือนเดิม
วิธีการเขียนคุณคอยนุชน่าสนใจ ไม่ได้อ่านยากแต่น่าติดตาม แล้วก็เข้าใจง่ายมาก ๆ ชอบวิธีที่เขียน การกระทำซ้ำไปซ้ำมา แต่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ซึ่งแบบเจ๋งดี มีสัญญะ การตีความเยอะแยะมากเลยในเรื่องนี้

พล็อตบ้าระเบิด ประเด็นเอาเรื่อง ชอบที่เสียดสีความศิวิไลซ์ของกรุงเทพนะ กรุงเทพมันไว ไม่เดินตามใคร เร่งรีบ ทุกคนเอาแต่ตัวเอง ไม่เหมาะกับคนเพ้อฝันล่ะมั้ง ตอนอ่านเรายัง-งงกับการมีหางนะ5555 แต่คิดว่าอาจจะหมายถึงทุนนิยมไหมนะ ทุกคนต้องการความสำเร็จ ความเปลี่ยนแปลง ความโดดเด่น คนที่ไม่มีหางคือคนธรรมดา พอทุกคนมีหางแล้ว กลายเป็นว่าการไม่มีหางคือความต้องการ ความโดดเด่นไปแทน แบบไม่มีหางแล้วเพราะเชื่อฟังนายทุน ทุนนิยมไม่แน่ใจเหมือนกัน
ชอบที่จินมีความฝัน เพ้อฝัน อยากรู้อยากเห็น เป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตด้วยความฝัน ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างต้องการรู้ว่าเนื้อหาข้างในคือใคร และโว้คด้วยล่ะ(เพราะปีเตอร์5555)
ตอนที่ป๊อดสารภาพรักแล้วบอกป๊อดว่าคงทนไม่ได้ถ้าเห็นลูกไม่มีความฝันแถมก็เป็นคนจนกันทั้งสองคน ซึ่งมันก็จริงนะ ถ้าไม่รวยการมีลูกก็ถือว่าเป็นภาระ และยากมาก ๆ การที่ไม่มีทุนทรัพย์พอให้พิเลี้ยงลูกมันก็กลายเป็นลำบากเราแทน
ป๊อดมั่นคงในรักมาก ทำให้เพื่อคนรักได้ทุกอย่าง แบบadmire จนไป in love ได้จริง แม้ว่าบางเรื่องป๊อดก็อาจจะไม่ชอบแต่ก็ยอมเพราะนี่เป็นสิ่งที่จินชอบ จินจะเป็นยังไง ไม่ได้ชอบป๊อด แต่ป๊อดก็อยากให้จินมีความสุขเสมอ may this love found me… 
เรื่องฝนตกเป็นหมวกกันน็อคนี่หมายถึงการที่คนไม่ใส่หมวกกันน็อคไหมนะ จนสุดท้ายก็เสียชีวิตเพราะไม่มีอะไรกันช่วงหัวเอาไว้
น้องแหม่มกับธงชัยนี่อาจจะหมายถึงการที่เด็กพยายามจะโต พยายามจะแก่แดดขึ้น เพราะว่าไม่มีเพื่อนคุยด้วย เลยมีธงชัยอยู่เป็นเพื่อน แม้จะชอบละเลยก็เถอะ แล้วก็สะท้อรถึงความต้องการของเด็กนะ น้องแหม่มถูกเลี้ยงมาแบบ spoil และ babying อยู่เสมอ จนน้องอยากเป็นผู้ใหญ่ บวกกับเรื่องที่ที่บ้านเงียบมาก จนน้องต้องพูดตลอด้วลาเพราะที่บ้านไม่มีใครอยู่ ไม่มีใครพูด เพราะคิดงี้ก็แบบ เหงา ๆ แทนเลย
ยอดกับแหม่มนี่ มีความlove bombing(?)(มั่ว) ช่วงแรกรักมาก ไปมีอะไรกันอยู่ที่รถที่คนเยอะบ่อย ๆ แต่สุดท้ายก็โดนทิ้ง ยอดก็พยายามตามหาหมวย แม้สุดท้ายจะหาไม่เจอ นี่ชอบความคิดยอดที่บอกว่า ให้ลองอยู่นิ่ง ๆ แล้วมันจะมาหาเอง เป็นความคิดที่เหมาะกับคนขี้เกียจมากกก (ซึ่งบางครั้งก็อยู่นิ่ง ๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก ต้องคว้ามาอยู่ดี)
ชั้นฮากากตอนได้เจอปีเตอร์แล้วปีเตอร์บอกความลับว่ะ แล้วทำไมจินไม่มาเป็นสาววายอีก ถ้านางอยู่ยุคนี้นางคงฟินในรอรเนอะ จะได้ไม่ต้องเดาว่าเนื้อเรื่องเดี่ยวกับอะไร
นี่คิดว่าฉากที่ยายกลายเป็นตุ๊กแก แล้วยายบอกว่าลืมยายไปแล้วเหรอ คงหมายถึงว่า คนเราพอไปทำงานที่กรุงเทพส่วนใหญ่ก็ทำที่นั่นนาน กว่าจะกลับมาก็ปีใหม่ พอเจอกันก็จะเห็นว่าคนที่อยู่บ้านเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ แก่ขึ้นเยอะ แถมตอนที่ป๊อดกลับไปที่บ้านนอก ทุกอย่างก็ดูเชื่องช้า เวลาเดินช้ากว่าปกติ ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ ไม่รู้ว่าเพราะกรุงเทพมันเร็วเกินไป หรือบ้านนอกมันเชื่องช้า
มีสองตัวละครที่ไม่ได้พูดถึงในหนัง แค่มีในหนังสือ ก็คือจันกับนอย จันคือผู้หญิงที่ชอบป๊อด ชอบป๊อดมาก ๆ ๆๆๆ จนมากทมเพื่อมาบอกนรักป๊อดอีก จันรักป๊อดมากกว่าที่นี่คิดมาก เป็นตัวละครที่ may this love found me เหมือนกันตอนอ่าน 55556 น้อยคือกึ่งหญิงกึ่งชาย ฟีล intersex ไหมนะ? ชอบที่อธิบายน้อยตอนเข้าห้องน้ำว่าต้องรอให้เข้าคนเดียว เพราะผู้หญิงไม่ไว้ใจ ผู้ชายไม่ชอบ ผู้ชายไม่กล้าชวนไปเที่ยวกลางคืน ผู้หญิงไม่กล้าคุยเรื่องละครเพราะไม่รู้ว่าชอบรึเปล่า แค่อ่านก็รู้สึกความเหงาและอึดอัดแทน ซึ่งนี่ชอบมากนะ
เป็นเรื่องที่สนุกจริง ๆ ใช้เวลาอ่านแป๊บเดียวก็จบแล้ว ความสัจนิยมมหัศจรรย์ ในเรื่องที่อ่านแล้วอะไรวะเนี่ยก็ทำให้ประทับใจมาก แถมมีภาคผนวกที่ทำให้รู้จักกับสัจนิยมมหัศจรรย์มากขึ้น เป็นเรื่องควรได้ลองอ่านสักครั้งจริง ๆ

[Somaood · Rating 3 out of 5]

ชอบมากกกก ประเด็นที่พูดถึงทำให้นึกถึงสมัยประถมเลยที่ประเทศเรารณรงค์เรื่องพลาสติก ให้ใช้ถุงผ้าแทน อ่านแล้วมันเหมือนย้อนกลับไปอยู่สมัยนั้นเลย แต่ถึงอย่างนั้นในปัจจุบันเรื่องแบบนี้ก็ยังเกิดขึ้นอยู่

ชอบการบรรยายที่อ่านง่ายมาก ถ้าดูจากในหนังคือดีมากที่เอาการบรรยายของผู้เขียนเป็นเสียงบรรยาย และให้คนดูดู เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวละคร เอาจริงถ้าไม่ได้ดูหนังมาก่อนอาจจะนึกบางซีนไม่ออก ถ้ามาอ่านตอนแรกเลยอาจจะงงความ surreal

[Ningning the suspicious reader · Rating 5 out of 5]

อ่านเพลินบันเทิงคดี

[Pookkie Patkum · Rating 4 out of 5]

อย่าถามเลยว่ารู้เรื่องมั้ย รู้แต่ชอบวัฏจักรเวียนว่ายตายเกิดของยายป๊อดมาก

[Issara Pooissarakit · Rating 3 out of 5]

ตลกร้าย ทั้งเรื่อง หางงอกให้ยก ทั้งเรื่องความฝัน สำหรับคนที่เข้ามาเผชิญโชคในเมืองหลวง ปัญหา 108 ที่ทำให้ท้อ และมีความหวังกับชีวิต
เป็นหนังสือที่พูดถึงเรื่องที่อาจเจอได้ในกรุงเทพแบบ Random จบปมต่างๆ แบบห้วนๆ แต่มันน่าเศร้าที่ หนังสือ 20 ปี แม่งยังให้ภาพปัญหาของกรุงเทพเหมือนเดิม Surreal เกิน….
เราน่าจะยังเข้าไม่ถึง message อีกหลายอย่างในเรื่อง