Ο Ηρακλής και τα 101 αδέσποτα κουτάβια

by Λίνα Μουσιώνη, Πέτρος Χριστούλιας (Illustrator)

Ο Ηρακλής έχει ένα μεγάλο όνειρο: να αποκτήσει ένα σκυλάκι! Κι όταν οι γονείς του δεν πείθονται, εκείνος δεν το βάζει κάτω. Με φαντασία και δημιουργικότητα, επιστρατεύει τα παιχνίδια του, το κουκλόσπιτο της αδελφής του, την ινδιάνικη σκηνή του, ακόμα και τον κουβά της μαμάς του, για να φτιάξει το πιο υπέροχο σπίτι για τον μελλοντικό τετράποδο φίλο του! Και στην πορεία ένα νέο όνειρο αρχίζει να γεννιέται…
Μια τρυφερή και ευφάνταστη ιστορία που μιλά για την αγάπη για τα ζώα, την αρχιτεκτονική και τους μεγάλους αρχιτέκτονες – αλλά και για τη δύναμη των ονείρων. Γιατί με επιμονή, φαντασία και αγάπη, κάθε παιδί μπορεί να χτίσει τον δικό του κόσμο!

56 pages, Paperback

First published October 30, 2025

About the author

Η Λίνα Μουσιώνη γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης και είναι διδάκτωρ Λαογραφίας. Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως επιμελήτρια μουσείου μελετώντας αντικείμενα, στήνοντας εκθέσεις και σχεδιάζοντας εκπαιδευτικά προγράμματα για τα παιδιά. Μια μέρα εμφανίστηκε μπροστά της μια νεράιδα και τη ρώτησε: «Τι προτιμάς; Ένα μπαλόνι για να πετάς ή ένα καρύδι για να γίνεσαι αόρατη;» Η Λίνα διάλεξε το μπαλόνι κι από τότε πετάει μαζί του γράφοντας ιστορίες που μοιράζεται με τα παιδιά και τους φίλους της. Πολλές ιστορίες της έχουν γίνει βιβλία και μερικά εντάχθηκαν στις βραχείες λίστες του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Εμπιστεύεται τα παιδιά και το μπαλόνι της φουσκώνει πιο πολύ όταν βρίσκεται ανάμεσά τους. Ζει σε ένα σπίτι εξοχικό με την οικογένειά της και πολλές κεραμιδόγατες.

(Πηγή: Εκδόσεις Διόπτρα)

Reviews

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Ο Ηρακλής είναι ένα παιδί «με μπλε γυαλιά μυωπίας, σγουρά μαλλιά σαν μακαρόνια βίδες και δυο αυτιά που θα τα ζήλευε κι ελέφαντας». Όνειρό του είναι να αποκτήσει ένα σκυλάκι, κάτι που δε θέλουν οι γονείς του λόγω έλλειψης χώρου κι εκείνος μηχανεύεται ένα σωρό τεχνάσματα για να φτιάξει ένα σπιτάκι στο ευρύχωρο μπαλκόνι τους. Διαδοχικές οι απόπειρες για στέγη αλλά αντίστοιχες και οι αποτυχίες λόγω ανωτέρας βίας ή σωστών επιχειρημάτων των γονιών αλλά ο Ηρακλής δεν το βάζει κάτω: «…έτσι είναι οι ιδέες. Πάνε κι έρχονται και περιμένουν τον κατάλληλο άνεμο για να ανοίξουν τα πανιά τους». Τουβλάκια και κόλλες, το κουκλόσπιτο της αδελφής του, η ινδιάνικη σκηνή του, η παλιά του γαλέρα, ακόμη κι ένα πρωτότυπο τροχόσπιτο στεγάζουν τα όνειρά του για ένα κατοικίδιο. Είναι όμως όλα αυτά αρκετά για να μεταπείσει τους γονείς του;

Η Λίνα Μουσιώνη μας συστήνει ένα αγόρι με ζωηρή φαντασία και πανέξυπνο μυαλό που με κέρδισε από την αρχή με την αυταπάρνησή του, την επιμονή του και τους τρόπους που μηχανεύεται για να κατασκευάσει κάτι. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που στην τελευταία σελίδα αντικρίζουμε έναν ενήλικο Ηρακλή σε ένα απόλυτα ταιριαστό επάγγελμα. Σε γενικές γραμμές, το κείμενο ζωντανεύει με ενάργεια τα όνειρα που κάνει ο μικρός μας ήρωας για τη στιγμή που θα αποκτήσει κατοικίδιο, τα αναλυτικά και καλά φτιαγμένα, σχεδόν επιστημονικά, σχέδια που ετοιμάζει για τη στέγη που θα φιλοξενήσει το σκυλάκι που θέλει να αποκτήσει κ. ά. Ο Ηρακλής με τον τρόπο σκέψης του βοηθάει τους μικρούς αναγνώστες να κατανοήσουν τι σημαίνει να έχεις κατοικίδιο, πόσο καλή παρέα είναι ένα ζώο αλλά και ταυτόχρονα πόσο μεγάλη ευθύνη είναι η ανατροφή τους: «Η αγάπη δεν είναι μπάλα για να τη χτυπάς στον τοίχο και να γυρίζει πίσω. Χρειάζεται τουλάχιστον δυο παίκτες».

Η συγγραφέας όμως δεν αφηγείται μόνο διασκεδαστικές απόπειρες του Ηρακλή ώστε να γελάσουν τα παιδιά, μιας και στη συνέχεια μας οδηγεί στο δημοτικό κυνοκομείο όπου ζουν έγκλειστα χιλιάδες αδέσποτα. Από κείνη τη στιγμή, η ιστορία παίρνει μια αναπάντεχη και συγκινητική ανατροπή. Με αξιέπαινη εξισορρόπηση λοιπόν, το κείμενο πότε βγάζει αβίαστα γέλιο, όπως στον τρόπο που φέρεται ο Ηρακλής στην αδελφή του και πώς της αρπάζει το κουκλόσπιτο και πότε μας δείχνει τον σεβασμό στους γονείς και στις αποφάσεις τους. Θα μπορούσε να είναι ένα κακομαθημένο παλιόπαιδο που κάνει τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή τους και να τους εκβιάσει συναισθηματικά αλλά ο Ηρακλής προτιμά να τους φέρει με το μέρος του προσπαθώντας σκληρά και δείχνοντας έμπρακτα την αγάπη του για ένα σκυλάκι. Μου άρεσε πολύ και ο χαρακτήρας της μαμάς, μια γυναίκα που έχει «μια φωνή που λύγιζε σίδερα» αλλά η ίδια αυτή φωνή «γίνεται μαρμελάδα φράουλα» όταν διαβάζει στα παιδιά της βιβλία.

Η εικονογράφηση του Πέτρου Χριστούλια είναι ρεαλιστική και λεπτομερής. Εκπληκτικές σκιαγραφήσεις, ωραία χρώματα, σωστή χρήση φωτοσκίασης, ενδιαφέρουσες προοπτικές, συναρπαστικές λεπτομέρειες είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά μιας δουλειάς που συμπληρώνει ιδανικά το κείμενο. Μικρές και ολοσέλιδες εικόνες αποτυπώνουν εύγλωττα τις απόπειρες του παιδιού για στέγη του κατοικιδίου που θα αποκτήσει και μας ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες του σπιτιού της οικογένειάς του. Απολαυστική η μη λεκτική επικοινωνία μεταξύ των γονιών, κωμική η αποτύπωση της ιδιοχρησίας του κουκλόσπιτου, χαριτωμένες όλες οι αδέσποτες φατσούλες στο κυνοκομείο, τι να πρωτοαναφέρω! Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες για όσα ονόματα και τοπόσημα αναφέρονται στο βιβλίο καθώς και παιχνίδια και ψυχαγωγικές δραστηριότητες.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%bf...