Κάθε πρωί οι γονείς μου μου λένε: «Γρήγορα, γρήγορα!» και ξέρω ότι αυτά τα λόγια θα τ’ ακούσω ξανά και ξανά. «Βιάσου, θ’ αργήσουμε!» Οι μεγάλοι πάντα βιάζονται να πάνε κάπου…
Κι αν αφιερώναμε λίγο περισσότερο χρόνο ο ένας στον άλλο;
Ένα βιβλίο γεμάτο τρυφερότητα, που θα αγγίξει τόσο τους μικρούς αναγνώστες όσο και τους γονείς που συνεχώς βιάζονται και παροτρύνουν και τα παιδιά τους να βιαστούν. Μια πρόσκληση να βάλουμε φρένο στους ξέφρενους ρυθμούς μας και να αφιερώσουμε χρόνο στα παιδιά μας, ώστε να απολαύσουμε περισσότερο τις στιγμές που ζούμε μαζί και το γεγονός ότι μεγαλώνουν.
Για το βιβλίο υπάρχουν διαθέσιμες εκτυπώσιμες δραστηριότητες.
Ένα κοριτσάκι από το πρωί ως το βράδυ ακούει τη φράση «γρήγορα, γρήγορα», μιας κι οι γονείς της την πιέζουν να κάνει πράγματα βιαστικά. Να ξυπνήσει, να φάει (δεν προλαβαίνει να μασήσει), να πάει στο μπάνιο, να ντυθεί (δεν ξέρει τι έχει βάλει), να συμμαζέψει όταν παίζει, να φάει, να ετοιμαστεί για ύπνο. Μήπως όμως όλο αυτό θα έχει συνέπειες που δε φαίνονται με την πρώτη ματιά; «Οι μεγάλοι πάντα βιάζονται να πάνε κάπου» διαπιστώνει το κοριτσάκι της ιστορίας και παραδέχεται πως έχει κουραστεί κι απογοητευτεί: την τραβολογάνε, τη σέρνουν, τη σπρώχνουν, λες και τους κυνηγάει ένα ρολόι. Ακόμη και το νυχτερινό φιλί της μαμάς, «βιαστικό και όχι πολύ δυνατό, ώστε το σήμερα να ξεθωριάσει γρήγορα». Έτσι βιαστικά μεγαλώνει το παιδί, μάλιστα περνάνε βδομάδες χωρίς να το πάρουν χαμπάρι, μήπως λοιπόν οι γονείς να πατήσουν φρένο και να ζήσουν στιγμές;
Μια τρυφερή ιστορία που τονίζει διακριτικά το συνηθισμένο γεγονός της σημερινής μας εποχής: γονείς και παιδιά μπαίνουν σ’ ένα βιαστικό πρόγραμμα υψηλών ταχυτήτων και όταν οι γονείς διαπιστώνουν πως όλον αυτόν τον καιρό άφηναν τον χρόνο να φεύγει χωρίς αληθινές, αυθεντικές, ξεχωριστές στιγμές, χωρίς να βλέπουν το παιδί τους να μεγαλώνει, είναι πλέον αργά. Το κείμενο είναι άκρως ρεαλιστικό και μου άρεσε που το κοριτσάκι της ιστορίας έχει μεν κουραστεί, απολαμβάνει τις οικογενειακές στιγμές αλλά ξέρει πως «αυτό δεν πρόκειται να κρατήσει. Για την ώρα όμως είμαστε μαζί και διασκεδάζουμε». Αυτή είναι η ζωή λοιπόν, όμορφες στιγμές που βοηθάνε τη ρουτίνα και το στρες της καθημερινότητας να μειωθούν και να υπαναχωρήσουν μπροστά στις ουσιαστικές αναμνήσεις, στα γέλια, στις εκδρομές. Πόσο όμορφα θα ήταν αν αφιερώναμε λίγο περισσότερο χρόνο ο ένας στον άλλον…
Η εικονογράφηση της Sandra de la Prada έχει μεγάλες φιγούρες και ελάχιστες λεπτομέρειες που αφήνουν την ιστορία να αποτυπωθεί χωρίς να αποσπάει την προσοχή των μικρών αναγνωστών από το κείμενο. Εκφραστικότητα στα πρόσωπα, τρυφερότητα στις οικογενειακές στιγμές, ρεαλισμός και αφαιρετικότητα ταυτόχρονα ζωντανεύουν με υποδειγματικό τρόπο τη ζωή της οικογένειας του κοριτσιού που «μεγαλώνει βιαστικά».
Voici un album, aussi divertissant que touchant, que j’ai découvert grâce à mon activité de recenseuse pour la fondation Battieuw-Schmidt.
Il s’agit de «Vite, vite ! », d’Émilie Chazerand, illustré par Sandra de la Prada, et publié aux éditions Milan, dans leur collection albums 3-7 ans.
Dans ce très joli album, petit coup de cœur de l’automne, Émilie Chazerand raconte avec justesse le quotidien d’une fillette pressée par des parents prisonniers du train-train quotidien.
Des situations de la vie de tous les jours qui ne manqueront pas de faire sourire petits et grands, tant elles sont réalistes.
La poésie du texte, ses rimes joyeuses – qui rythment le récit et le font sonner comme une mélodie qui tantôt accélère ou ralentit –, sont soutenues (et à plusieurs reprises enrichies) par les illustrations à la fois douces et expressives de Sandra de la Prada.
Cette combinaison gagnante nous incite à prêter attention aux moments de qualité qu’il est possible de partager avec ses proches, à ralentir le rythme le temps d’un instant, et à profiter les uns des autres.