Voor Bert Natter waren alle honden dieren met weliswaar verschillende verschijningsvormen, maar gemeenschappelijke vier poten, een staart, geblaf en hondenpoep. Dat veranderde toen zijn jongste dochter een hulphond kreeg, de zwarte labrador Hutsh. Als kort na de dood van zijn ouders ook Hutsh overlijdt, besluit Bert dit boek te schrijven, dat gaat over liefde en rouw, vol herinneringen aan de hond die jarenlang een levensgezel was. Een hond kan niet praten, maar is in staat ons meer te vertellen dan we denken.
Bert Natter (1968) debuteerde in 2008 met de roman Begeerte heeft ons aangeraakt, die werd bekroond met de Selexyz Debuutprijs en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs. In 2015 verschenen Remington (longlist Libris Literatuur Prijs) en Goldberg (shortlist ECI Literatuurprijs), in 2018 gevolgd door Ze zullen denken dat we engelen zijn. In 2022 publiceerde hij het literaire non-fictieboek Leven met Lidewij.
uit betrouwbare bronnen gehoord dat iemand bij de uitgeverij heeft gesuggereerd dat er een pakje zakdoekjes bij elk exemplaar van dit boek gegeven zou moeten worden en daar ben ik het wel mee eens
Jezus, wat een boek. Een intiem en ontroerend verhaal over familie, verwantschap, verbinding en emotie. Zelden ben ik in zo’n korte tijd zo diep in een verhaal gezogen. Zonderhond herinnert ons eraan dat viervoeters en tweevoeters onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat we samen leven, samen ervaren en elkaar onvoorwaardelijk liefhebben.
Ik ben een mens en hij is een dier, ik ben zijn ‘baas’, maar ik wil onze band niet te zeer vanuit een hiërarchie der soorten beschouwen. Stel dat de rollen op een dag zijn omgedraaid en de honden krijgen het voor het zeggen: voortaan is de hond de baas van de mens. Dan hoop ik toch dat hij mij ook als een vriend zal beschouwen. Hutsh laat mij uit en zegt tegen een andere hond: ‘Dit is mijn mens.’
Prachtig boek over het verlies van liefdevolle mensen en diervrienden...
Gelezen om te kijken of ik Bert Natter's schrijfstijl fijn vindt om te lezen voordat ik aan de Libris literatuurprijs winnaar van 2026 ga beginnen. Er is niets mis met dit verhaal, maar ook niets bijzonder. Het gaat over het overlijden van naasten, en dan met meer in detail over het overlijden van zijn hond. Wel droevig, maar als je dit niet leest, mis je ook niets. Een 'feel-good' but 'feel-sad' boek.
“Het is onmogelijk dat hij beseft wat er te gebeuren staat, hij weet niet eens dat hij leeft, hoe kan hij dan een vermoeden hebben van de dood, dat immense raadsel dat mensen nauwelijks kunnen doorgronden?”
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een schitterend boek, niet alleen over de hond van de auteur maar ook over zijn leven. Heel herkenbaar voor hondenliefhebbers. Dit boek heeft zeker indruk gemaakt.