What do you think?
Rate this book
Heremietdagen
Monk en Meira kennen elkaar niet echt, maar wel al maanden virtueel. Wanneer zij een van zijn schilderijen koopt, verandert hun online contact in een geheime, meeslepende affaire.
In de dagelijkse werkelijkheid is Meira de vrouw van Sam, moeder van Finn en Ro en docent van haar studenten. Ze is ook de dochter van de jongdementerende Suze en vreest haar genetische code. In haar telefoon treft ze Monk, die alles lichter maakt. Tot hij plotseling sterft, en zij achterblijft met een gebroken hart en een hoofd vol herinneringen.
Heremietdagen is een intieme kroniek van een relatie die groeit in de schaduw van algoritmen, gezinnen en verantwoordelijkheden. Het is een verhaal over verlangen dat zich niet laat plannen, over fouten die bevrijdend kunnen zijn en over diep verborgen rouw.
In de dagelijkse werkelijkheid is Meira de vrouw van Sam, moeder van Finn en Ro en docent van haar studenten. Ze is ook de dochter van de jongdementerende Suze en vreest haar genetische code. In haar telefoon treft ze Monk, die alles lichter maakt. Tot hij plotseling sterft, en zij achterblijft met een gebroken hart en een hoofd vol herinneringen.
Heremietdagen is een intieme kroniek van een relatie die groeit in de schaduw van algoritmen, gezinnen en verantwoordelijkheden. Het is een verhaal over verlangen dat zich niet laat plannen, over fouten die bevrijdend kunnen zijn en over diep verborgen rouw.
269 pages, Kindle Edition
Published May 7, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
Read
May 20, 2026Hoe Yanaika Zomer over rouw schrijft, over iemand kwijtraken die er nog is, over het belang van herinneringen: ik ben onder de indruk.
Heremietdagen is slim, literair, zwaar en prachtig maar juist ook licht, sexy (heel), geestig en herkenbaar (ook als je niet vreemdgaat!!!). Volstrekt in balans, plotgedreven, een heuse pageturner.
Het is een combinatie van de filosofie van Haraway over cyborgs, feminisme en technologie (Haraway ❤️) en spicy dm’s, stomende seks en altijd:🌀🐚🌀🐚🌀🐚🌀
Heremietdagen is slim, literair, zwaar en prachtig maar juist ook licht, sexy (heel), geestig en herkenbaar (ook als je niet vreemdgaat!!!). Volstrekt in balans, plotgedreven, een heuse pageturner.
Het is een combinatie van de filosofie van Haraway over cyborgs, feminisme en technologie (Haraway ❤️) en spicy dm’s, stomende seks en altijd:🌀🐚🌀🐚🌀🐚🌀
May 15, 2026
Een triomf. Wie nog geen fan was van Yanaika Zomer, wordt het nu. Een debuut als twee vuistslagen in je gezicht én een aai over je bol.
May 17, 2026
Hardop gelachen, binnen een dag uitgelezen en me best wat in herkenning tweedehands geschaamd.
Aardig wat fysieke kots, speekseldraden, bevallingen, plasjes en geiligheden (en zelfs de vinger in de anus) voor een verhaal over een vooral online bestaande buitenechtelijke verbinding, maar keiharde erecties, ik bedoel pluspunten voor ieder boek dat filosofeert over cyborgs, je andere boeken laat tbr-en en ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ noemt.
Literatuur versus TikTok, een trouwe relatie versus geile minnaar, alles teruglezen en eindeloos uitkauwen versus een moeder die langzaam haar hele bestaan vergeet - en uiteraard de vrouw die alle ballen (pun niet eens intended) hooghoudt.
Ik was aanvankelijk niet dol op de letterlijk weergegeven DM’s waarvan soms niet duidelijk was wie ze stuurde, de lesjes-gesprekken en de wat info-filo dialogen die de hoofdpersoon voerde met bestie Keet, maar ze pasten uiteindelijk dan toch wel bij de complete vorm van dit boek. Dat meandert tussen filosofische gedachten over het vrouwelijk lichaam, het plastische aspect van datzelfde lichaam en het veranderende, rouwende en vergetende brein van diezelfde vrouw met dat lichaam. Als je het opschrijft klinkt het als behoorlijk veel bij elkaar, maar het leest lekker weg.
Rode draad: de plotse dood van de groots en meeslepende minnaar (die dankzij geheimhouding voor niemand in de werkelijkheid bestaat) die ze nog steeds twijfelde te willen hebben (maar absoluut wilde) - en hoe je daar als ‘de andere vrouw’ zo fatsoenlijk mogelijk mee omgaat ten opzichte van jezelf, je beste vriendin, jongdementerende moeder en partner.
Het deed me licht denken aan ‘Autobiografie van Mijn Lichaam’ van Lize Spit, maar dat was wel zachter grappig en wat lyrischer, dit verhaal plastischer en rauwer verteld - zoals het teveel op je scherm zitten kan zijn. Een beetje ‘Zout op mijn Huid’ maar dan de updated online light version en make it Amsterdam/Haarlem. Lol.
Graag gelezen!
3,5 ster
—-
Tijdens het lezen
‘’Rustenburg senior. Kunstenaar, dichter, notoire vreemdganger, megalomane klootzak. Ik kende de verhalen beter dan zijn werk. Hij deed het met al zijn modellen en zou verantwoordelijk zijn voor een gonorroe-epidemie in de Amsterdamse kunstscene van de jaren tachtig. Ooit moest hij het Boekenbal verlaten nadat hij had geprobeerd Jules Deelder op zijn bek te slaan. Later zou hij verklaren dat Deelder hem geplagieerd had met zijn gedicht ‘O kut'.
'Pijnlijk’, zei ik. En toen: ‘Wat kost het?'
‘Zevenduizend euro'
Ik wist niet waarom ik het vroeg. Ik had geen geld om kunst te kopen.‘’
‘Hoe grote techbedrijven onze breinen koloniseren met oneindige stromen aan beelden en beloning, beelden en beloning, beelden en beloning. Hoe ook ik, literatuurdocent nota bene, ontlas terwijl ik langs capibarafilmpjes en van de context losgerukte quotes scrolde, selfies likete en godbetert zelfs máákte als een ware bevestigingsjunk.‘
‘’Onze ouders hadden ons iets anders voorgeleefd. Keet was autonoom, net als haar moeder. Had ze geleerd dat een vrouw niemand nodig heeft, of was ze niet in staat een relatie op te bouwen omdat ze nooit gezien had hoe dat moest? Zou ik de vrijheid, waar ik zo voor stond, kunnen dragen als er geen vent was om me vast te houden?
‘Ben ik te romantisch om een goede feminist te zijn?' vroeg ik.’’
‘’’Wij leven volgens allerlei wetenschappelijke, politieke en morele codes, maar cyborgs hebben de mogelijkheid die te overschrijven. Nieuwe perspectieven toe te voegen, zoals Jane Goodall deed.'
'En vrouwengeschiedenis?" vroeg Monk.
Ja, en queer stories, orale overdracht, koloniale geschiedenis'
'Lekker, zei Monk en hij knikte met getuite lippen. We schrijven het hele patriarchaat naar de getver.’ Hij stond op.
'Kom je?'’’
—-
Voor het lezen
Ik heb het gevoel dat deze roman precies is wat ik dit weekend nodig heb, qua gebrek aan gezond beoordelingsvermogen voor een verstandige man in mijn aura, een immer sluimerend aanwezige ex, een mild doch koppig doorzettende hoofdpijn linksboven en nervositeitslevels waar geen Dokter Vogel tegenop kan.
Aardig wat fysieke kots, speekseldraden, bevallingen, plasjes en geiligheden (en zelfs de vinger in de anus) voor een verhaal over een vooral online bestaande buitenechtelijke verbinding, maar keiharde erecties, ik bedoel pluspunten voor ieder boek dat filosofeert over cyborgs, je andere boeken laat tbr-en en ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ noemt.
Literatuur versus TikTok, een trouwe relatie versus geile minnaar, alles teruglezen en eindeloos uitkauwen versus een moeder die langzaam haar hele bestaan vergeet - en uiteraard de vrouw die alle ballen (pun niet eens intended) hooghoudt.
Ik was aanvankelijk niet dol op de letterlijk weergegeven DM’s waarvan soms niet duidelijk was wie ze stuurde, de lesjes-gesprekken en de wat info-filo dialogen die de hoofdpersoon voerde met bestie Keet, maar ze pasten uiteindelijk dan toch wel bij de complete vorm van dit boek. Dat meandert tussen filosofische gedachten over het vrouwelijk lichaam, het plastische aspect van datzelfde lichaam en het veranderende, rouwende en vergetende brein van diezelfde vrouw met dat lichaam. Als je het opschrijft klinkt het als behoorlijk veel bij elkaar, maar het leest lekker weg.
Rode draad: de plotse dood van de groots en meeslepende minnaar (die dankzij geheimhouding voor niemand in de werkelijkheid bestaat) die ze nog steeds twijfelde te willen hebben (maar absoluut wilde) - en hoe je daar als ‘de andere vrouw’ zo fatsoenlijk mogelijk mee omgaat ten opzichte van jezelf, je beste vriendin, jongdementerende moeder en partner.
Het deed me licht denken aan ‘Autobiografie van Mijn Lichaam’ van Lize Spit, maar dat was wel zachter grappig en wat lyrischer, dit verhaal plastischer en rauwer verteld - zoals het teveel op je scherm zitten kan zijn. Een beetje ‘Zout op mijn Huid’ maar dan de updated online light version en make it Amsterdam/Haarlem. Lol.
Graag gelezen!
3,5 ster
—-
Tijdens het lezen
‘’Rustenburg senior. Kunstenaar, dichter, notoire vreemdganger, megalomane klootzak. Ik kende de verhalen beter dan zijn werk. Hij deed het met al zijn modellen en zou verantwoordelijk zijn voor een gonorroe-epidemie in de Amsterdamse kunstscene van de jaren tachtig. Ooit moest hij het Boekenbal verlaten nadat hij had geprobeerd Jules Deelder op zijn bek te slaan. Later zou hij verklaren dat Deelder hem geplagieerd had met zijn gedicht ‘O kut'.
'Pijnlijk’, zei ik. En toen: ‘Wat kost het?'
‘Zevenduizend euro'
Ik wist niet waarom ik het vroeg. Ik had geen geld om kunst te kopen.‘’
‘Hoe grote techbedrijven onze breinen koloniseren met oneindige stromen aan beelden en beloning, beelden en beloning, beelden en beloning. Hoe ook ik, literatuurdocent nota bene, ontlas terwijl ik langs capibarafilmpjes en van de context losgerukte quotes scrolde, selfies likete en godbetert zelfs máákte als een ware bevestigingsjunk.‘
‘’Onze ouders hadden ons iets anders voorgeleefd. Keet was autonoom, net als haar moeder. Had ze geleerd dat een vrouw niemand nodig heeft, of was ze niet in staat een relatie op te bouwen omdat ze nooit gezien had hoe dat moest? Zou ik de vrijheid, waar ik zo voor stond, kunnen dragen als er geen vent was om me vast te houden?
‘Ben ik te romantisch om een goede feminist te zijn?' vroeg ik.’’
‘’’Wij leven volgens allerlei wetenschappelijke, politieke en morele codes, maar cyborgs hebben de mogelijkheid die te overschrijven. Nieuwe perspectieven toe te voegen, zoals Jane Goodall deed.'
'En vrouwengeschiedenis?" vroeg Monk.
Ja, en queer stories, orale overdracht, koloniale geschiedenis'
'Lekker, zei Monk en hij knikte met getuite lippen. We schrijven het hele patriarchaat naar de getver.’ Hij stond op.
'Kom je?'’’
—-
Voor het lezen
Ik heb het gevoel dat deze roman precies is wat ik dit weekend nodig heb, qua gebrek aan gezond beoordelingsvermogen voor een verstandige man in mijn aura, een immer sluimerend aanwezige ex, een mild doch koppig doorzettende hoofdpijn linksboven en nervositeitslevels waar geen Dokter Vogel tegenop kan.
May 7, 2026
In ‘Heremietdagen’ volgen we Meira, een vrouw van eind dertig die haar leven probeert te combineren met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen. Ze is moeder, partner, docent Engelse literatuur én dochter van Suze, die kampt met jongdementie. Tegelijkertijd leeft Meira met de angst dat dezelfde ziekte ook haar toekomst zal bepalen.
Wanneer ze online kunstenaar Monk leert kennen nadat ze een van zijn schilderijen koopt, ontstaat langzaam een intense en geheime affaire. Monk brengt lichtheid in haar leven, tot hij plotseling overlijdt en Meira achterblijft met een hoofd vol herinneringen en verborgen verdriet.
De roman is opgebouwd als een kroniek met terugblikken naar het verleden. De momenten met haar moeder worden afgewisseld met herinneringen aan Monk en haar leven met haar man Sam.
Yanaika Zomer schrijft direct, beeldend en vlot. Daardoor kun je je als lezer bijna volledig verplaatsen in Meira en haar gevoelens van schuld, verlangen en de zorgen om haar dementerende moeder. De afwisseling tussen verhalende passages en online (soms spicy) chatberichten geeft het verhaal extra dynamiek en maakt de relatie tussen Meira en Monk heel tastbaar.
Door de prettige schrijfstijl, de levendige personages en de opbouw van het verhaal blijft de nieuwsgierigheid van de lezer voortdurend geprikkeld.
‘Heremietdagen’ is een intieme roman die ik in één dag heb uitgelezen. Mijn verwachtingen van deze debuutroman van Yanaika Zomer waren hoog, en zijn absoluut waargemaakt.
Wanneer ze online kunstenaar Monk leert kennen nadat ze een van zijn schilderijen koopt, ontstaat langzaam een intense en geheime affaire. Monk brengt lichtheid in haar leven, tot hij plotseling overlijdt en Meira achterblijft met een hoofd vol herinneringen en verborgen verdriet.
De roman is opgebouwd als een kroniek met terugblikken naar het verleden. De momenten met haar moeder worden afgewisseld met herinneringen aan Monk en haar leven met haar man Sam.
Yanaika Zomer schrijft direct, beeldend en vlot. Daardoor kun je je als lezer bijna volledig verplaatsen in Meira en haar gevoelens van schuld, verlangen en de zorgen om haar dementerende moeder. De afwisseling tussen verhalende passages en online (soms spicy) chatberichten geeft het verhaal extra dynamiek en maakt de relatie tussen Meira en Monk heel tastbaar.
Door de prettige schrijfstijl, de levendige personages en de opbouw van het verhaal blijft de nieuwsgierigheid van de lezer voortdurend geprikkeld.
‘Heremietdagen’ is een intieme roman die ik in één dag heb uitgelezen. Mijn verwachtingen van deze debuutroman van Yanaika Zomer waren hoog, en zijn absoluut waargemaakt.
May 21, 2026
4.25/5
Een boek over vinden en kwijtraken. In twee dagen uitgelezen op een klein lief campingtje net onder de Pyreneeën. Ik vond het mooi. Ik vond het ontroerend. Ik vond het verdrietig. Ik vond het grappig. Ik vond het opwindend.
Een debuut om u tegen te zeggen.
Een boek over vinden en kwijtraken. In twee dagen uitgelezen op een klein lief campingtje net onder de Pyreneeën. Ik vond het mooi. Ik vond het ontroerend. Ik vond het verdrietig. Ik vond het grappig. Ik vond het opwindend.
Een debuut om u tegen te zeggen.
May 22, 2026
Mijn god wat een geweldig boek 😭🖤 zo prachtig geschreven (had niet anders verwacht na haar poëzie bundel) 6 sterren van de 5 ⭐
Displaying 1 - 6 of 6 reviews