Monk en Meira kennen elkaar niet echt, maar wel al maanden virtueel. Wanneer zij een van zijn schilderijen koopt, verandert hun online contact in een geheime, meeslepende affaire.
In de dagelijkse werkelijkheid is Meira de vrouw van Sam, moeder van Finn en Ro en docent van haar studenten. Ze is ook de dochter van de jongdementerende Suze en vreest haar genetische code. In haar telefoon treft ze Monk, die alles lichter maakt. Tot hij plotseling sterft, en zij achterblijft met een gebroken hart en een hoofd vol herinneringen.
Heremietdagen is een intieme kroniek van een relatie die groeit in de schaduw van algoritmen, gezinnen en verantwoordelijkheden. Het is een verhaal over verlangen dat zich niet laat plannen, over fouten die bevrijdend kunnen zijn en over diep verborgen rouw.
Hoe Yanaika Zomer over rouw schrijft, over iemand kwijtraken die er nog is, over het belang van herinneringen: ik ben onder de indruk.
Heremietdagen is slim, literair, zwaar en prachtig maar juist ook licht, sexy (heel), geestig en herkenbaar (ook als je niet vreemdgaat!!!). Volstrekt in balans, plotgedreven, een heuse pageturner.
Het is een combinatie van de filosofie van Haraway over cyborgs, feminisme en technologie (Haraway ❤️) en spicy dm’s, stomende seks en altijd:🌀🐚🌀🐚🌀🐚🌀
wow wow wow wat een schitterend boek! mooi en slim en teder en sexy! moreel ambigu hoofdpersoon en juist daarom zo menselijk. wil het bijna meteen opnieuw lezen.
Prachtig hoe Zomer speelt met taal. Ondanks de zware thema’s (rouw die er niet mag zijn vanwege een situatie van overspel, moeder met vergevorderde Alzheimer) een feest om te lezen.
In ‘Heremietdagen’ volgen we Meira, een vrouw van eind dertig die haar leven probeert te combineren met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen. Ze is moeder, partner, docent Engelse literatuur én dochter van Suze, die kampt met jongdementie. Tegelijkertijd leeft Meira met de angst dat dezelfde ziekte ook haar toekomst zal bepalen.
Wanneer ze online kunstenaar Monk leert kennen nadat ze een van zijn schilderijen koopt, ontstaat langzaam een intense en geheime affaire. Monk brengt lichtheid in haar leven, tot hij plotseling overlijdt en Meira achterblijft met een hoofd vol herinneringen en verborgen verdriet.
De roman is opgebouwd als een kroniek met terugblikken naar het verleden. De momenten met haar moeder worden afgewisseld met herinneringen aan Monk en haar leven met haar man Sam.
Yanaika Zomer schrijft direct, beeldend en vlot. Daardoor kun je je als lezer bijna volledig verplaatsen in Meira en haar gevoelens van schuld, verlangen en de zorgen om haar dementerende moeder. De afwisseling tussen verhalende passages en online (soms spicy) chatberichten geeft het verhaal extra dynamiek en maakt de relatie tussen Meira en Monk heel tastbaar.
Door de prettige schrijfstijl, de levendige personages en de opbouw van het verhaal blijft de nieuwsgierigheid van de lezer voortdurend geprikkeld.
‘Heremietdagen’ is een intieme roman die ik in één dag heb uitgelezen. Mijn verwachtingen van deze debuutroman van Yanaika Zomer waren hoog, en zijn absoluut waargemaakt.
Een boek over vinden en kwijtraken. In twee dagen uitgelezen op een klein lief campingtje net onder de Pyreneeën. Ik vond het mooi. Ik vond het ontroerend. Ik vond het verdrietig. Ik vond het grappig. Ik vond het opwindend.
Yanaika Zomer is journalist, dichter en schrijver uit Den Helder. Ze was er stadsdichter, won prijzen met haar poëzie (zoals de Granate Prijs) en debuteert nu met deze roman. Haar stem voelt meteen vertrouwd – scherp, eerlijk en met die kustwind erin.
In Heremietdagen maken we kennis met Meira (of Mij, zoals ze vaak wordt genoemd), een vrouw van eind dertig die haar dagen volpropt met lessen Engelse literatuur, het moederschap van Finn en Ro, en de zorg voor haar moeder Suze die jongdementie heeft. Thuis heeft ze een fijne man, Sam, maar in haar telefoon bloeit iets anders op. Na de online aankoop van een schilderij van de kunstenaar Monk groeit een virtuele flirt uit tot een intense, geheime affaire. Monk brengt lichtheid, spanning en een soort vrijheid die Meira al lang niet meer voelde. Tot hij plotseling overlijdt en Meira alleen achterblijft met haar verdriet, schuldgevoelens en een hoofd vol herinneringen die ze met niemand kan delen. De roman volgt die zeven chaotische dagen na zijn dood, afgewisseld met terugblikken naar hun chats en ontmoetingen.
Wat meteen opvalt is de schrijfstijl: direct, beeldend en soms heerlijk rauw, met die afwisseling van gewone vertelling en flarden van spicy chatberichten die de relatie tussen Meira en Monk super tastbaar maken. De personages voelen levensecht – Meira is geen stereotype vreemdgaande vrouw, maar een complexe, liefdevolle moeder die worstelt met haar angsten voor dementie en de vraag wat ze eigenlijk mist in haar verder prima leven. Ik vond het sterk hoe Zomer het verlangen en de rouw zo intiem en ongemakkelijk neerzet, zonder het te romantiseren. Die mix van alledaagse drukte, algoritmes, familie en verboden vlinders voelt heel van nu.
Een debuut dat onder je huid kruipt en je laat nadenken over hoe kwetsbaar en onvoorspelbaar verlangen kan zijn.
Heremietdagen van Yanaika Zomer is een debuutroman over een geheime liefde en jongdementie. Meira die gelukkig gehuwd is en moeder van twee, ontmoet de kunstenaar Monk bij wie ze een schilderij koopt. Wat eerst een virtuele liefdesaffaire wordt, mondt uiteindelijk uit in een fysieke relatie totdat ....
In de roman is Meira de rode draad waarbij twee verhalen parallel naast elkaar lopen: de geheime liefde voor Monk en de zorg voor haar jongdementerende moeder. Vooral dat laatste verhaal is zo herkenbaar en schrijnend. Haar moeder, ooit departementshoofd aan de univ en taalvirtuoos, kwijnt zeer snel weg tot op het moment Meira niet meer weet of haar moeder haar al dan niet herkent.
De stijl van de auteur is vrij rauw en direct. Vernieuwend zijn de passages met online chatberichten tussen Monk en Meira. De auteur weet ook op mooie wijze de de gevoelens van verwarring en schuld bij Meira te omschrijven. Hoewel het thema (vooral dan de confrontatie met een jong dementerende moeder) hard en pijnlijk is, toch zijn de verhaallijn en vooral de dialogen (o.a. met haar beste vriendin Keet) te lang uitgesponnen. Soms heb je de indruk dat je enkele bladzijden kan overslaan zonder de draad van het verhaal te verliezen. Vandaar 'slechts' drie sterren!
Wat een emotioneel boek is dit. Het gaat over liefde in al haar vormen: liefde voor je ouders, je partner, je kinderen en een geliefde. Maar ook over verlies, rouw en de vraag hoe je verder moet als iemand er ineens niet meer is.
Meira is eind dertig en probeert alle ballen in de lucht te houden. Ze heeft een baan, een man, twee jonge kinderen en zorgt daarnaast voor haar moeder die op jonge leeftijd dementie krijgt. Wanneer ze online een schilderij koopt van kunstenaar Monk raken ze met elkaar in gesprek. Wat begint als een onschuldig contact groeit uit tot een affaire vol verlangen. Monk brengt weer iets van vrijheid, verlangen en avontuur in haar leven.
Dan overlijdt Monk plotseling. Meira blijft achter met verdriet, schuldgevoelens en herinneringen die ze niet kan delen. Het verhaal speelt zich af in de week na zijn overlijden, afgewisseld met herinneringen aan hun chats en ontmoetingen. Hoe rouw je om iemand als niemand weet hoeveel die persoon voor je betekende?
Doordat het verhaal vanuit Meira wordt verteld, zit je dicht op haar gedachten en gevoelens. Ik werd helemaal meegenomen in haar verdriet, verwarring en de chaos in haar hoofd. Mooi vond ik hoe chaos wordt omschreven: niet als totale wanorde, maar als een situatie waarin alles tegelijk bestaat en nog geen vorm heeft gekregen. Dat past precies bij wat Meira doormaakt. Ze verliest Monk, ziet haar moeder langzaam verdwijnen door dementie en lijkt onderweg ook zichzelf kwijt te raken.
De schrijfstijl van Yanaika Zomer is poëtisch. Vooral het begrip fantoomtroost bleef bij mij hangen. Net zoals je fantoompijn kunt voelen in een lichaamsdeel dat er niet meer is, kun je ook troost blijven voelen van iemand die er niet meer is.
Ondanks de zware thema's bleef ik doorlezen. Ik wilde weten hoe Meira verder zou gaan en of ze zichzelf weer terug zou vinden. Heremietdagen is een indrukwekkend debuut, een boek dat nog lang in mijn hoofd bleef hangen.
Een dementerende moeder, expliciet vreemdgaan met een kunstenaar, zus, kinderen, partner Sam bepalen het leven van Meira. Het verhaal wordt geperst in 7 hoofdstukken van de dagen van één week, maar beslaat een veel grotere periode. Vooral de aftakeling van de moeder wordt goed beschreven, en wat dat doet met de dochter. Jammer dat de dramatisch definitieve afloop van de relatie te vroeg wordt verklapt. Daarmee worden veel verhaallijnen voorspelbaar in wat anders ook een spannend boek had kunnen zijn.
Wat een geweldig, rauw en eerlijk boek. Knap geschreven, ik herken de mooie unieke poëtische toon van Yanaika vanuit haar stadsdichtersschap in Den Helder. Hoe ze het proces van Alzheimer beschrijft; confronterend herkenbaar en mooi tegelijk. Het boek bracht mij in een Jan Wolkers-achtige sfeer. Een verfilming zou niet gek zijn.
Wat een heerlijk boek. Ik heb genoten van het taalgebruik, de prachtige zinnen en heb me mee laten sleuren met de gevoelens van Meira. In een ruk uitgelezen. Ik kijk nu al uit naar het volgende boek van Yanaika Zomer!
Mooi geschreven, maar erg deprimerend. Het thema van het boek is rouw (erg rauw omschreven), daarom niet even luchtig of ontspannend om te lezen en moet je wel voor in de mood zijn of behoefte aan hebben.
Wat een mooi boek! Beste (NLse) roman die ik dit jaar heb gelezen. Helaas niet echt geschikt als vakantieboek want ik had het binnen 2 dagen uit; leest als een trein.