What do you think?
Rate this book
Kitap'ın Yolcuları
Fransa, 1685. Kral, Katolikliği tek yasal din olarak ilan eder. Bir grup Protestan Huguenot, yeni bir vatan bulma umuduyla ülkenin diğer ucuna ulaşmak üzere yola çıkar. Bu grupta, nişanlısı tarafından terk edilmiş Veronika, simyayla ilgilenen Marki, ayakları yere sağlam basan varlıklı de Berle ve yanından hiç ayrılmayan sarı köpeğiyle dilsiz arabacı Gauche vardır. Hepsi Paris'i farklı nedenlerle terk etmiştir. Zaman zaman maceraya dönüşen bu yolculuk, yalnızca onların kaderini değil, tüm insanlığın tarihini değiştirebilir.
Hedeflerindeki Pireneler'de, ulaşılması güç bir dağ geçidinde, küçük bir manastırın duvarları arasında, yüzyıllardır saklanan bir Kitap vardır. Bu Kitap'ın dünyanın geleceğini etkileme şansı doğmuştur. Ancak dünya, onun bulunmasına hazır mıdır?
"Muhteşem bir yazar." Svetlana Alexievich
"Olga Tokarczuk, şiirsel hayal gücü ve dilin güzelliğiyle şeylerin ve deneyimlerin kaybolmasına karşı çıkıyor." Die Tageszeitung
"Olga Tokarczuk geçen çeyrek yüzyılın sayılı Avrupalı romancısından biri." The Economist
Hedeflerindeki Pireneler'de, ulaşılması güç bir dağ geçidinde, küçük bir manastırın duvarları arasında, yüzyıllardır saklanan bir Kitap vardır. Bu Kitap'ın dünyanın geleceğini etkileme şansı doğmuştur. Ancak dünya, onun bulunmasına hazır mıdır?
"Muhteşem bir yazar." Svetlana Alexievich
"Olga Tokarczuk, şiirsel hayal gücü ve dilin güzelliğiyle şeylerin ve deneyimlerin kaybolmasına karşı çıkıyor." Die Tageszeitung
"Olga Tokarczuk geçen çeyrek yüzyılın sayılı Avrupalı romancısından biri." The Economist
224 pages, Paperback
First published January 1, 1993
147 people are currently reading
2162 people want to read
About the author
Olga Tokarczuk
77 books8,744 followersOlga Nawoja Tokarczuk is a Polish writer, activist, and public intellectual. She is one of the most critically acclaimed and successful authors of her generation in Poland. She was awarded the 2018 Nobel Prize in Literature as the first Polish female prose writer for "a narrative imagination that with encyclopedic passion represents the crossing of boundaries as a form of life".
For her novel Flights, Tokarczuk was awarded the 2018 Man Booker International Prize. For Flights and The Books of Jacob, she won the Nike Awards, Poland's top literary prize, among other accolades; she won the Nike audience award five times.
Her works have been translated into almost 40 languages, making her one of the most translated contemporary Polish writers. The Books of Jacob, regarded as her magnum opus, was released in the UK in November 2021 after seven years of translation work, followed by release in the US in February 2022. In March that year, the novel was shortlisted for the 2022 International Booker Prize.
Source: wikipedia
Photo: Łukasz Giza
For her novel Flights, Tokarczuk was awarded the 2018 Man Booker International Prize. For Flights and The Books of Jacob, she won the Nike Awards, Poland's top literary prize, among other accolades; she won the Nike audience award five times.
Her works have been translated into almost 40 languages, making her one of the most translated contemporary Polish writers. The Books of Jacob, regarded as her magnum opus, was released in the UK in November 2021 after seven years of translation work, followed by release in the US in February 2022. In March that year, the novel was shortlisted for the 2022 International Booker Prize.
Source: wikipedia
Photo: Łukasz Giza
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 292 reviews
May 6, 2024
Îndemnuri din toate părțile: nu ești om dacă nu citești imediat acest roman. Degeaba faci recenzii, degeaba te dai star, degeaba faci umbră pămîntului. Tolle lege!
Iaca l-am citit a doua oară. Cartea m-a derutat cu totul. Nu e nici bună, nici rea. E banală. Tema pelerinilor care caută „caliciul sacru” are o vechime remarcabilă. În Romanele Mesei Rotunde toată lumea caută ceva (asta e ocupația principală a cavalerilor!), nimeni nu muncește, și numai unul singur, Cel Pur și Inocent, accede într-un sfîrșit la Graal.
Construcția romanului Olgăi Tokarczuk e tradițională, etapa și capitolul, popasul și discuția, hanul și vorbăria. Mult mai interesante mi s-au părut personajele. Acțiunea se petrece pe la 1680. Un grup de „inițiați” își propune să găsească o Carte (foarte importantă, nu ni se spune de ce) ascunsă undeva în Pirinei, pe locul unei foste mănăstiri, nu știm precis unde.
Pornesc la drum. Cîțiva, firește, renunță. Își pierd entuziasmul, energia, cheful. Căutarea finală are loc în doi: un bărbat (Marchizul) și o curtezană (Veronica). Plus vizitiul trăsurii (se înțelege de la sine: el este Cel Pur, cel Fără Pată, cel Inocent). Marchizul suferă de melancolii și angoase, e obsedat de timp, de finitudinea omului, de influența planetelor asupra minții, de liberul arbitru sartrian, de impersonalul Se. Într-un cuvînt: de Absolut. Femeia, bineînțeles, e obsedată de posibilitatea unei iubiri definitive. Fiecare cu obsesia lui. Personajele sînt, așadar, antinomice (yin + yang, teluricul / hylicul + pneumaticul) și tocmai de aceea se potrivesc. Eroii sînt încă pe drum, ajung în munți, se face un frig strașnic, întîlnesc un pustnic, un soi de alchimist dezabuzat, locuitor în subteran. Încă un popas. Încă un schimb de subtilități. Iată un pasaj, ca să ne facem o impresie cu privire la tonul cărții:
„Toți copiii lui Saturn... trăiesc sentimentul mărginirii. Cînd se trezesc dimineața, mai întîi se miră că nu au murit noaptea. Apoi se miră că soarele a răsărit și că ziua a început. Resemnarea proprie doar obiectelor moarte îi face să revină în fiecare dimineață în lumea în care continuă să existe uși, încuietori, lanțuri, granițe, pașapoarte și limitarea oricărei măsurători a timpului Ei resimt dureros ticăitul amenințător al ceasului și fîșîitul nisipului care curge în clepsidră. Se lasă furați de cuvinte, care ne despart perfid experiența de existență” (pp.127-128). Din păcate, astfel de fragmente sînt rare.
Cred că știți deja ce urmează. Marchizul și curtezana mor în pragul paradisului ascuns după creste. Doar inocentul ajunge la Carte. Dar el, desigur, nu știe să citească:
„Gauche răsfoi mii de pagini, întrucît cartea era uriașă, pînă ce ochii îi obosiră. Poate greșise, poate nu se uitase bine... Își plimba degetul pe șirurile de litere, dar la capătul șirului nu găsea nici o explicație... Gauche începu să plîngă în hohote, iar lacrimile îi curgeau pe obrajii murdari și-i picurau pe mîinile încleștate” (pp.209-210).
Iaca l-am citit a doua oară. Cartea m-a derutat cu totul. Nu e nici bună, nici rea. E banală. Tema pelerinilor care caută „caliciul sacru” are o vechime remarcabilă. În Romanele Mesei Rotunde toată lumea caută ceva (asta e ocupația principală a cavalerilor!), nimeni nu muncește, și numai unul singur, Cel Pur și Inocent, accede într-un sfîrșit la Graal.
Construcția romanului Olgăi Tokarczuk e tradițională, etapa și capitolul, popasul și discuția, hanul și vorbăria. Mult mai interesante mi s-au părut personajele. Acțiunea se petrece pe la 1680. Un grup de „inițiați” își propune să găsească o Carte (foarte importantă, nu ni se spune de ce) ascunsă undeva în Pirinei, pe locul unei foste mănăstiri, nu știm precis unde.
Pornesc la drum. Cîțiva, firește, renunță. Își pierd entuziasmul, energia, cheful. Căutarea finală are loc în doi: un bărbat (Marchizul) și o curtezană (Veronica). Plus vizitiul trăsurii (se înțelege de la sine: el este Cel Pur, cel Fără Pată, cel Inocent). Marchizul suferă de melancolii și angoase, e obsedat de timp, de finitudinea omului, de influența planetelor asupra minții, de liberul arbitru sartrian, de impersonalul Se. Într-un cuvînt: de Absolut. Femeia, bineînțeles, e obsedată de posibilitatea unei iubiri definitive. Fiecare cu obsesia lui. Personajele sînt, așadar, antinomice (yin + yang, teluricul / hylicul + pneumaticul) și tocmai de aceea se potrivesc. Eroii sînt încă pe drum, ajung în munți, se face un frig strașnic, întîlnesc un pustnic, un soi de alchimist dezabuzat, locuitor în subteran. Încă un popas. Încă un schimb de subtilități. Iată un pasaj, ca să ne facem o impresie cu privire la tonul cărții:
„Toți copiii lui Saturn... trăiesc sentimentul mărginirii. Cînd se trezesc dimineața, mai întîi se miră că nu au murit noaptea. Apoi se miră că soarele a răsărit și că ziua a început. Resemnarea proprie doar obiectelor moarte îi face să revină în fiecare dimineață în lumea în care continuă să existe uși, încuietori, lanțuri, granițe, pașapoarte și limitarea oricărei măsurători a timpului Ei resimt dureros ticăitul amenințător al ceasului și fîșîitul nisipului care curge în clepsidră. Se lasă furați de cuvinte, care ne despart perfid experiența de existență” (pp.127-128). Din păcate, astfel de fragmente sînt rare.
Cred că știți deja ce urmează. Marchizul și curtezana mor în pragul paradisului ascuns după creste. Doar inocentul ajunge la Carte. Dar el, desigur, nu știe să citească:
„Gauche răsfoi mii de pagini, întrucît cartea era uriașă, pînă ce ochii îi obosiră. Poate greșise, poate nu se uitase bine... Își plimba degetul pe șirurile de litere, dar la capătul șirului nu găsea nici o explicație... Gauche începu să plîngă în hohote, iar lacrimile îi curgeau pe obrajii murdari și-i picurau pe mîinile încleștate” (pp.209-210).
February 9, 2024
Foarte greu de urmărit traseul cărții. Multe întâmplări haotice și fără sens, iar personajele ciudate.
January 26, 2020
Mi-a placut mult. Superbă. Recomand.
Read
November 24, 2016Olga Tokarčuk piše sjajno i vrlo osobeno (kaže vam neko ko se zaljubio u nju na prvoj strani Beguna), i to je vidljivo već i u ovom romanu-prvencu. A vidljivo je i da je u pitanju prvenac. Jer u prvi roman ili prvi film mladi autori često žele da stave SVEEEE do čega im je u životu stalo i da nam OBJASNE smisao svega postojećeg (ili to da ga nema, ok) i od te silne želje i volje i ljubavi prema stvaranju na kraju poklekne samo delo tj. zaplet se ugasi kao vlažan fitilj.
Ali to se da izuzeti baš zato što u ovoj knjizi imamo SVEEE, dakle i učene markize i lepe kurtizane i opozivanje Nantskog edikta i progon hugenota i sukob racionalizma i misticizma i masone (kao) i alhemiju (ali kroz jungovsku prizmu, naravno) i kabalu/gnosticizam (i tu opisivanje Knjige prosto vrca od Šulca) i snove i ljubav i putovanja i raspravu o estetici i perspektivi kod Učela i filozofske razgovore i malecni uticaj Ziskindovog Parfema i smisao života i postojanja i odnos čoveka prema Bogu, dakle zbilja !sve! na manje od dvesta strana. Za ponovno čitanje.
Mala napomena: ako ikad nađete ovo srpsko izdanje - prisetite se sami da je u pitanju stvarno dobra knjiga, jer vas omot i oprema ničim na to neće podsetiti, mnogo su drljavi :/ Srećom te je prevod Milice Markić standardno pouzdan.
Ali to se da izuzeti baš zato što u ovoj knjizi imamo SVEEE, dakle i učene markize i lepe kurtizane i opozivanje Nantskog edikta i progon hugenota i sukob racionalizma i misticizma i masone (kao) i alhemiju (ali kroz jungovsku prizmu, naravno) i kabalu/gnosticizam (i tu opisivanje Knjige prosto vrca od Šulca) i snove i ljubav i putovanja i raspravu o estetici i perspektivi kod Učela i filozofske razgovore i malecni uticaj Ziskindovog Parfema i smisao života i postojanja i odnos čoveka prema Bogu, dakle zbilja !sve! na manje od dvesta strana. Za ponovno čitanje.
Mala napomena: ako ikad nađete ovo srpsko izdanje - prisetite se sami da je u pitanju stvarno dobra knjiga, jer vas omot i oprema ničim na to neće podsetiti, mnogo su drljavi :/ Srećom te je prevod Milice Markić standardno pouzdan.
June 26, 2022
Zakończenie uratowało tę książkę. Jak sama autorka napisała- w tej pozycji nie są ważni bohaterowie i historia sama w sobie. Jest to tylko tło do rozważań na wiele różnych tematów. Jak zawsze Tokarczuk nie zawodzi pod względem odkrywczości swoich twierdzeń i barwności stylu pisania.
Wydaje mi się, że głównym przesłaniem książki jest to, że nie doceniamy podróży samej w sobie. Kiedy chcemy coś osiągnąć, to dążymy do tego, lecz skupiamy się tylko na tym, czy nam się uda. A nie powinniśmy, bo w pewien sposób sama droga do tego celu powinna być naszym celem, bez względu na to, czy uda nam się osiągnąć to, co zamierzaliśmy, czy coś innego. Ponieważ to te "podróże" nas najbardziej rozwijają, a nie osiągnięcie samo w sobie.
Polecam, ale nie jest to prosta książka i jest dość inna w porównaniu do pozostałych tytułów Tokarczuk.
Wydaje mi się, że głównym przesłaniem książki jest to, że nie doceniamy podróży samej w sobie. Kiedy chcemy coś osiągnąć, to dążymy do tego, lecz skupiamy się tylko na tym, czy nam się uda. A nie powinniśmy, bo w pewien sposób sama droga do tego celu powinna być naszym celem, bez względu na to, czy uda nam się osiągnąć to, co zamierzaliśmy, czy coś innego. Ponieważ to te "podróże" nas najbardziej rozwijają, a nie osiągnięcie samo w sobie.
Polecam, ale nie jest to prosta książka i jest dość inna w porównaniu do pozostałych tytułów Tokarczuk.
Read
January 31, 2025От кожного разу, коли читаю Токарчук, думаю, що до найкращого в неї я ще не дісталась. З кожною новою книгою думаю, що найліпше ще чекає попереду. І це найліпше ніколи не приходить 🥲
Втім, стабільно хороший роман з характерними для Токарчук тропами. Трошки меланхолії, тема подорожей, нотки алхімії, багато природи, історичний сетинґ. Лайтовий, ледь помітний магічний реалізм, в який заховано класичний сюжет пошуку святого грааля.
Що ж, піду собі і далі топотіти до чогось у Токарчук визначного, а Мандрівку точно раджу для якось приємного теплого меланхолійного вечора.
Втім, стабільно хороший роман з характерними для Токарчук тропами. Трошки меланхолії, тема подорожей, нотки алхімії, багато природи, історичний сетинґ. Лайтовий, ледь помітний магічний реалізм, в який заховано класичний сюжет пошуку святого грааля.
Що ж, піду собі і далі топотіти до чогось у Токарчук визначного, а Мандрівку точно раджу для якось приємного теплого меланхолійного вечора.
January 24, 2026
"Aşk ortaya çıktığında, daha önce gölgede kalmış şeyleri görme yetisi keskinleşir. Ama aynı zamanda, zaten bilinen şeyleri görme netliği bulanıklaşır."
Kitap'ın Yolcuları, aynı zamanda Tokarczuk'un da kitaplarla yolculuğunun başlangıcı - şu kitabın bir ilk roman olmasına inanamıyorum valla. Mükemmel bir kitap olduğundan demiyorum, çok hırslı ve kapsamı büyük bir iş olduğu için söylüyorum. 2008 Nobel Edebiyat Ödüllü Polonyalı yazar Olga Tokarczuk'un ilk romanı Kitap'ın Yolcuları sonunda dilimize çevrildi. Kendimi psikolojik olarak hala okumaya hazırlanamadığım Yakup'un Kitapları kütüphanemde beklerken Empusyon'dan beri buluşamadığım Olga Hanım'ın kelimelerine geri dönmüş oldum ben de bu romanla.
1685 yılının Fransa'sındayız. Kardeşlik isimli bir tarikatın mensupları, eski bir manastırda saklı olduğunu düşünülen ve dünyanın tüm bilgeliğini içerdiklerine inandıkları "Kitap"ı aramak üzere yollara düşüyorlar, biz de bu yolculuğa eşlik ediyoruz. Gruptan eksilenler oluyor ve biz nihayetinde simyacı Marki, terk edilmiş Veronika, dilsiz arabacı çocuk Gauche ve onun sarı köpeğiyle baş başa kalıyoruz. Her büyük yolculuk gibi, onlarınki de hedefinden ve amacından bağımsız olarak dönüştürücü, yoğurucu, başkalaştırıcı bir yolculuk. Dağ geçitlerinde, vadilerde, ovalarda ilerledikçe karşılarına tuhaf insanlar çıkıyor, bilmedikleri bir dünya önlerine seriliyor.
Ateş başında bir gece boyunca anlatılan bir halk masalı gibi bir anlatı bu. Her yol hikayesi gibi sürükleyici, merak uyandırıcı. Doğayla ve mistik olanla ilişkimiz Tokarczuk'un tüm kitaplarında olduğu gibi burada da baş rolde. Yazarın seneler sonra Empusyon'da çok daha iyi kotaracağı bir işe de, karakterleri üzerinden okura felsefi sorgulamalar sunma işine yani daha bu ilk kitapta giriştiğini görebiliyoruz ama tabii Empusyon'a göre epey amatörce buradaki diyaloglar.
İnsan bu ilk romanda ne büyük bir yazarın doğacağını sezinliyor. Şüphesiz ki Olga Hanım'ın en iyi kitaplarından biri diyemeyiz, karakterlerini örneğin kanımca pek derinleştiremiyor ama dediğim gibi, daha ilk kitabından böyle büyük bir hikaye anlatmaya kalkması bile başlı başına hayranlık verici bence.
Kitap'ın Yolcuları, aynı zamanda Tokarczuk'un da kitaplarla yolculuğunun başlangıcı - şu kitabın bir ilk roman olmasına inanamıyorum valla. Mükemmel bir kitap olduğundan demiyorum, çok hırslı ve kapsamı büyük bir iş olduğu için söylüyorum. 2008 Nobel Edebiyat Ödüllü Polonyalı yazar Olga Tokarczuk'un ilk romanı Kitap'ın Yolcuları sonunda dilimize çevrildi. Kendimi psikolojik olarak hala okumaya hazırlanamadığım Yakup'un Kitapları kütüphanemde beklerken Empusyon'dan beri buluşamadığım Olga Hanım'ın kelimelerine geri dönmüş oldum ben de bu romanla.
1685 yılının Fransa'sındayız. Kardeşlik isimli bir tarikatın mensupları, eski bir manastırda saklı olduğunu düşünülen ve dünyanın tüm bilgeliğini içerdiklerine inandıkları "Kitap"ı aramak üzere yollara düşüyorlar, biz de bu yolculuğa eşlik ediyoruz. Gruptan eksilenler oluyor ve biz nihayetinde simyacı Marki, terk edilmiş Veronika, dilsiz arabacı çocuk Gauche ve onun sarı köpeğiyle baş başa kalıyoruz. Her büyük yolculuk gibi, onlarınki de hedefinden ve amacından bağımsız olarak dönüştürücü, yoğurucu, başkalaştırıcı bir yolculuk. Dağ geçitlerinde, vadilerde, ovalarda ilerledikçe karşılarına tuhaf insanlar çıkıyor, bilmedikleri bir dünya önlerine seriliyor.
Ateş başında bir gece boyunca anlatılan bir halk masalı gibi bir anlatı bu. Her yol hikayesi gibi sürükleyici, merak uyandırıcı. Doğayla ve mistik olanla ilişkimiz Tokarczuk'un tüm kitaplarında olduğu gibi burada da baş rolde. Yazarın seneler sonra Empusyon'da çok daha iyi kotaracağı bir işe de, karakterleri üzerinden okura felsefi sorgulamalar sunma işine yani daha bu ilk kitapta giriştiğini görebiliyoruz ama tabii Empusyon'a göre epey amatörce buradaki diyaloglar.
İnsan bu ilk romanda ne büyük bir yazarın doğacağını sezinliyor. Şüphesiz ki Olga Hanım'ın en iyi kitaplarından biri diyemeyiz, karakterlerini örneğin kanımca pek derinleştiremiyor ama dediğim gibi, daha ilk kitabından böyle büyük bir hikaye anlatmaya kalkması bile başlı başına hayranlık verici bence.
July 10, 2022
Za przepis na homunkulusa
October 25, 2020
4,5 pentru acest roman devorat cu lăcomie datorită stilului poetic al scriitoarei poloneze.
o lectură desăvârșită unde cartea joacă rolul unui drog menit să ascundă sensul vieții, cu deșertăciunea și îndoiala unor personaje creionate după tiparul omului de rând.
“Cel mai mare vis al lui Gauche era să poată spune cândva: „Sunt Gauche” şi să se scoată în felul acesta pe sine din abisul indefinitului. De aceea grajdul, caii, rândunelele erau deseori martorii încercărilor lui de a vorbi. Gauche deschidea gura şi aştepta până ce vreun cuvânt ţâşnea prin ea spre lume. Ceea ce reuşea era un fel de expiraţie bolborosită, un sunet de durere sau de singurătate, iar Gauche nu credea că în el se poate ascunde cheia lumii.”
o lectură desăvârșită unde cartea joacă rolul unui drog menit să ascundă sensul vieții, cu deșertăciunea și îndoiala unor personaje creionate după tiparul omului de rând.
“Cel mai mare vis al lui Gauche era să poată spune cândva: „Sunt Gauche” şi să se scoată în felul acesta pe sine din abisul indefinitului. De aceea grajdul, caii, rândunelele erau deseori martorii încercărilor lui de a vorbi. Gauche deschidea gura şi aştepta până ce vreun cuvânt ţâşnea prin ea spre lume. Ceea ce reuşea era un fel de expiraţie bolborosită, un sunet de durere sau de singurătate, iar Gauche nu credea că în el se poate ascunde cheia lumii.”
October 29, 2025
Cu regret am închis acest roman. Pentru că este singurul pe care nu-l citisem. Pentru că am citit tot ce a a scris Olga Tokarczuk, pe care o ador și acum...nu mai am nimic de Olga...
Despre Călătoriea oamenilor Cărții...pur și simplu superbă!
Olga aduce în aceeași poveste un marchiz, un mut și o curtezană. Pe lângă ei, se mai întâlnesc niște personaje cu totul și cu totul aparte, natura participă atât de activ la cele trăite! O poveste de dragoste, de căutare a sinelui, a alchimiei și religiei. Ce mai? Superbă scriere!
Despre Călătoriea oamenilor Cărții...pur și simplu superbă!
Olga aduce în aceeași poveste un marchiz, un mut și o curtezană. Pe lângă ei, se mai întâlnesc niște personaje cu totul și cu totul aparte, natura participă atât de activ la cele trăite! O poveste de dragoste, de căutare a sinelui, a alchimiei și religiei. Ce mai? Superbă scriere!
November 18, 2019
Poveste clasică despre sensul creației, divinitate, magie, cartea cărților, ezoterisme și tot traseul inițiatic în căutarea unor răspunsuri finale. Povestea e lejeră, fără să surprindă cititorul și fără multe profunzimi, scriitura destul de simplă pentru cadrul istoric ales. Paginile de final mi s-au părut bune, și finalul bine ales în ironia lui.
Una peste alta, un volum obișnuit, potrivit pentru studenții secțiilor de comparată. Sunt câteva teme aici care se pliază bine pe studiile de mit faustic etc.
Una peste alta, un volum obișnuit, potrivit pentru studenții secțiilor de comparată. Sunt câteva teme aici care se pliază bine pe studiile de mit faustic etc.
June 30, 2022
Cartea mi-a placut foarte mult. Nu neaparat subiectul ei, ci acele multe fraze care mi-au dat de gandit.
May 17, 2021
4.25 ⭐
April 6, 2022
„Некада сам размишљао: да живим или да посматрам живот. Био сам тада, сине, у твојим годинама. Бити у временским струјама, живот трошити и искусити, или свет посматрати с дистанце. И тако, на крају сам дошао до закључка да сав људски очајдолази из посматрања. Немаш за шта да заденеш око, интелект, осећања. Када само стојиш и све осматраш, то је као да си укопан у плитку реку, где вода допире једва до глежњева. А у реци, зна се, ништа није постојано. Боле очи, дух се мучи и прикрада се очај. Када у воду уђем поврх главе, својим телом јој дајем постојаност и смисао. Река тече поред мене, али и кроз ме, а окусити реку значи и доћи до њене суштине. Зато сам одабрао живот, а не посматрање.“
У потрази за књигом дочепао сам се прве књиге у списатељском раду вољеног ми аутора Олге Токарчук, а самим тим и ризиковао да све елементе књижевности који су ме до сада, у неким њеним зрелијим делима, одушевљавали овде дочекају у још увек недовољно уобличеном издању. Олга која инспирацију црпи из митова и наслеђа, како словенског тако и наслеђа других народа и митологија, религије и људских веровања и заблуда, и у свакој књизи неизбежно укључује утицај астрологије и екологије на живот и понашање људи и живих створова, ни овога пута није одступила од своје матрице, а места за страх заправо није ни било, Олга је од прве књиге представила себе као формираног писца.
У потрази за Књигом као полазну основу има путовање и то путовање које за циљ има трагање за сопственом свешћу и самоспознајом. Сви јунаци ове књиге трагају за свеукупним истинама и знањима које владају у овом свету и васиони, које је могуће осетити своји чулима, доживети их, али трагају и за истинама које су недоступне људском поимању стварности, које се налазе у надсвести и метафизици ума. Потрага за Књигом је потрага за нечим непознатим, неслућеним, то је потрага за Гралом, за знањима алхемије и науке, за материјалистичким знањем и знањем које негира постојање материје, за религијским догмама и магијом постојања органског и мисаоног света. У потрагу за Књигом полази група људи који у свом трагању Књигу доживљавају на различите начине. Једни је замишљају као идеју и чисту духовност, другима Књига је мудрост и светост, док за неке представља нешто изван времена и простора у коме се тренутно налази и као што се не слажу у мишљењу око тога шта Књига заправо представља од Књиге, односно од потраге, и очекују сасвим различите ствари, а то су сходно људском поимању света, моћ, љубав, знање, мудрост и људски глас. У потрази провејава и слутња о суђеним и несуђеним јер Књига је замишљена као света тајна која неће бити доступна оним непосвећенима већ само носиоцима истине. Књига ће свету донети спасење, она симболише општи смисао, истину, духовност, просветљење и спасење. Они који трагају за моћи и љубављу, са свом себичношћу људског ума у својим отвореним очима и у тренутку када мисле да су је нашли, схватају у тренутку да је истина у коју су веровали била само привиђење и лаж, док је Он који жуди за говором, за људском речју и тиме не излази из граница истине и захвалности заправо једини који је у могућности да види знак Књиге и пронађе је и бива обгрнут срећом.
Олга је даривала дело препуно симболике која је поткрепљена и историјским датумима које је лако повезати са одређеним религијским догађајима, дело које упућује на њен будући рад, дело које је најавило до којих ће висина заправо ићи или путовати њена имагинација и њен књижевни рад. Олга заправо представља Гоша који је трагао за говором док је трагао за Књигом, а заправо и није знао да трага, и њој је, као и њему због истине дата срећа, дата реч. Разноврсност и богатство речника у књизи је изванредно, а сам процес грађења приче може се подвести под класичну уметност. Попут словенских вила русалки из Памтивека Олга још једном препуна божанских мисли преточених у митско дело прилагођено савременом човеку.
„Размишљао је тада за кога је отворена та књига, чему она треба да служи. Подигао је поглед и видео да је небо од ње веће милионима пута и зато и јесте многоструко у њему садржана. Књига је била отворена за небо.“
У потрази за књигом дочепао сам се прве књиге у списатељском раду вољеног ми аутора Олге Токарчук, а самим тим и ризиковао да све елементе књижевности који су ме до сада, у неким њеним зрелијим делима, одушевљавали овде дочекају у још увек недовољно уобличеном издању. Олга која инспирацију црпи из митова и наслеђа, како словенског тако и наслеђа других народа и митологија, религије и људских веровања и заблуда, и у свакој књизи неизбежно укључује утицај астрологије и екологије на живот и понашање људи и живих створова, ни овога пута није одступила од своје матрице, а места за страх заправо није ни било, Олга је од прве књиге представила себе као формираног писца.
У потрази за Књигом као полазну основу има путовање и то путовање које за циљ има трагање за сопственом свешћу и самоспознајом. Сви јунаци ове књиге трагају за свеукупним истинама и знањима које владају у овом свету и васиони, које је могуће осетити своји чулима, доживети их, али трагају и за истинама које су недоступне људском поимању стварности, које се налазе у надсвести и метафизици ума. Потрага за Књигом је потрага за нечим непознатим, неслућеним, то је потрага за Гралом, за знањима алхемије и науке, за материјалистичким знањем и знањем које негира постојање материје, за религијским догмама и магијом постојања органског и мисаоног света. У потрагу за Књигом полази група људи који у свом трагању Књигу доживљавају на различите начине. Једни је замишљају као идеју и чисту духовност, другима Књига је мудрост и светост, док за неке представља нешто изван времена и простора у коме се тренутно налази и као што се не слажу у мишљењу око тога шта Књига заправо представља од Књиге, односно од потраге, и очекују сасвим различите ствари, а то су сходно људском поимању света, моћ, љубав, знање, мудрост и људски глас. У потрази провејава и слутња о суђеним и несуђеним јер Књига је замишљена као света тајна која неће бити доступна оним непосвећенима већ само носиоцима истине. Књига ће свету донети спасење, она симболише општи смисао, истину, духовност, просветљење и спасење. Они који трагају за моћи и љубављу, са свом себичношћу људског ума у својим отвореним очима и у тренутку када мисле да су је нашли, схватају у тренутку да је истина у коју су веровали била само привиђење и лаж, док је Он који жуди за говором, за људском речју и тиме не излази из граница истине и захвалности заправо једини који је у могућности да види знак Књиге и пронађе је и бива обгрнут срећом.
Олга је даривала дело препуно симболике која је поткрепљена и историјским датумима које је лако повезати са одређеним религијским догађајима, дело које упућује на њен будући рад, дело које је најавило до којих ће висина заправо ићи или путовати њена имагинација и њен књижевни рад. Олга заправо представља Гоша који је трагао за говором док је трагао за Књигом, а заправо и није знао да трага, и њој је, као и њему због истине дата срећа, дата реч. Разноврсност и богатство речника у књизи је изванредно, а сам процес грађења приче може се подвести под класичну уметност. Попут словенских вила русалки из Памтивека Олга још једном препуна божанских мисли преточених у митско дело прилагођено савременом човеку.
„Размишљао је тада за кога је отворена та књига, чему она треба да служи. Подигао је поглед и видео да је небо од ње веће милионима пута и зато и јесте многоструко у њему садржана. Књига је била отворена за небо.“
January 29, 2026
'Kitap'ın Yolcuları' Olga Tokarczuk'un 1993'te yayımladığı ilk romanı. Bir yazarın başlangıç noktasına bakmak, yaratıcı kökenlerini keşfetmek için epey verimli bir okuma oldu. Fakat zorladı da.
Yazarların ilk kitaplarında genelde kendilerini anlattıkları söylenir. Fakat 'Kitap'ın Yolcuları'nın bu bakış açısına göre, özgün bir örnek olduğunu söylemeliyim. Tokarczuk'un anlatı evrenini anlamak için, beslendiği kökleri görmek için muazzam olduğu gibi; bir yandan da tüm şevkiyle içindekileri cömertçe kustuğu bir anlatı olarak okunabilir. Heybesinde ne varsa hepsini dökmüş ortaya. Sonrasında inşa edeceği edebiyatın temel izleklerini burada görmek mümkün. Üstelik gelecekteki romanlarına incelikle, dengeli bir şekilde dağılmış olan meseleler, burada dolu dolu, okurun tecrübesini zorlaştıracak yoğunlukta kendine yer bulmuş.
Hikayemiz 1650 senesinde başlıyor. Rastlantılar sonucu bir araya gelmiş karakterlerimiz, dünyanın sırrını barındırdıklarına inandıkları, Tanrı'nın dokunduğu bir kitabı aramaya doğru zorlu bir yolculuğa çıkacaklardır. Roman bu yolculuğu anlatmaktadır bize. Kimsesiz, dilsiz Gauche; simya ilmi ile uğraşan bilge adam Marki, terk edilmiş bir metres olan Veronica… Başka karakterler de konuk olsa da temelde bu üç karakterin üzerinden yürüyen bir arayışın öyküsüdür anlatılan. Mutlak bilgiye ulaşmak isteyenlerin öyküsü.
Roman, akışını bu ezoterik arayış üzerinden kuruyor. Mistizm ve ezoterizmle alakalı bu metin, metafiziğin bilinmez sularında dolanıyor; kozmik gelenekler, Kabala doktrini ve Hermetik prensiplerle anlatısını süslüyor. Zorlandığımı söylemiştim. Okültizm ve ezoterizm ne kadar ilgi çekici konular olsa da, gerçekliği tartışmalı, kuramı ise son derece karmaşık alanlar olduğundan okurken insanı tökezletiyor ayrıntılar. Yazarın sonraki romanlarında da göreceğimiz astroloji ve simya gibi spesifik ilgi alanları burada da kendine yer bulmuş. Bu konular açısından epey kalabalık bir metin yani 'Kitap'ın Yolcuları'. Tabi bunlar romanın edebi evrenini oluşturuyor. Yazarın ne anlatmak istediğini geldiğimizde birçok okuma yapabiliriz.
Kitap'ın bir metafor olduğu bariz ortada. Yolculuk da aslında insanın var olma serüveninin bir örneği. Hepimiz bir hakikatin peşindeyiz, çoğunlukla kendi öznel hakikatimizin. Onu ararken karşılaştığımız zorluklar aslında yolculuk esnasında bizim nasıl bir tavır takındığımızın sonucu olarak kendini gösteren sonuçlar. Beklenti ve buluntular birbirine düşman iki taraf gibi. Felsefi bir denklemden bahsediyorum. Ne kadar çok farkındalıklı ve hırslı olan istek, sonucun bizden o kadar çekinmesine sebep olabiliyor. Belki de dünya anın içindeki gerçekliği yaşamak için yeterli olandır.
Sonuç olarak mitlerden, felsefeden, söylencelerden, astrolojiden, simyadan, efsanelerden, dinlerden, kozmolojiden beslenen Tokarczuk edebiyatının kaynağını görmek için güzel bir kitap. Fakat dediğim gibi benim için yorucu bir okuma oldu. Kronolojik bir okuma yapma niyetinde değilseniz bu kitabı öncelik listesine almanıza gerek yok. Yol sizi oraya götürürse zaten bu kitabın yolcusu olacaksınızdır.
Yazarların ilk kitaplarında genelde kendilerini anlattıkları söylenir. Fakat 'Kitap'ın Yolcuları'nın bu bakış açısına göre, özgün bir örnek olduğunu söylemeliyim. Tokarczuk'un anlatı evrenini anlamak için, beslendiği kökleri görmek için muazzam olduğu gibi; bir yandan da tüm şevkiyle içindekileri cömertçe kustuğu bir anlatı olarak okunabilir. Heybesinde ne varsa hepsini dökmüş ortaya. Sonrasında inşa edeceği edebiyatın temel izleklerini burada görmek mümkün. Üstelik gelecekteki romanlarına incelikle, dengeli bir şekilde dağılmış olan meseleler, burada dolu dolu, okurun tecrübesini zorlaştıracak yoğunlukta kendine yer bulmuş.
Hikayemiz 1650 senesinde başlıyor. Rastlantılar sonucu bir araya gelmiş karakterlerimiz, dünyanın sırrını barındırdıklarına inandıkları, Tanrı'nın dokunduğu bir kitabı aramaya doğru zorlu bir yolculuğa çıkacaklardır. Roman bu yolculuğu anlatmaktadır bize. Kimsesiz, dilsiz Gauche; simya ilmi ile uğraşan bilge adam Marki, terk edilmiş bir metres olan Veronica… Başka karakterler de konuk olsa da temelde bu üç karakterin üzerinden yürüyen bir arayışın öyküsüdür anlatılan. Mutlak bilgiye ulaşmak isteyenlerin öyküsü.
Roman, akışını bu ezoterik arayış üzerinden kuruyor. Mistizm ve ezoterizmle alakalı bu metin, metafiziğin bilinmez sularında dolanıyor; kozmik gelenekler, Kabala doktrini ve Hermetik prensiplerle anlatısını süslüyor. Zorlandığımı söylemiştim. Okültizm ve ezoterizm ne kadar ilgi çekici konular olsa da, gerçekliği tartışmalı, kuramı ise son derece karmaşık alanlar olduğundan okurken insanı tökezletiyor ayrıntılar. Yazarın sonraki romanlarında da göreceğimiz astroloji ve simya gibi spesifik ilgi alanları burada da kendine yer bulmuş. Bu konular açısından epey kalabalık bir metin yani 'Kitap'ın Yolcuları'. Tabi bunlar romanın edebi evrenini oluşturuyor. Yazarın ne anlatmak istediğini geldiğimizde birçok okuma yapabiliriz.
Kitap'ın bir metafor olduğu bariz ortada. Yolculuk da aslında insanın var olma serüveninin bir örneği. Hepimiz bir hakikatin peşindeyiz, çoğunlukla kendi öznel hakikatimizin. Onu ararken karşılaştığımız zorluklar aslında yolculuk esnasında bizim nasıl bir tavır takındığımızın sonucu olarak kendini gösteren sonuçlar. Beklenti ve buluntular birbirine düşman iki taraf gibi. Felsefi bir denklemden bahsediyorum. Ne kadar çok farkındalıklı ve hırslı olan istek, sonucun bizden o kadar çekinmesine sebep olabiliyor. Belki de dünya anın içindeki gerçekliği yaşamak için yeterli olandır.
Sonuç olarak mitlerden, felsefeden, söylencelerden, astrolojiden, simyadan, efsanelerden, dinlerden, kozmolojiden beslenen Tokarczuk edebiyatının kaynağını görmek için güzel bir kitap. Fakat dediğim gibi benim için yorucu bir okuma oldu. Kronolojik bir okuma yapma niyetinde değilseniz bu kitabı öncelik listesine almanıza gerek yok. Yol sizi oraya götürürse zaten bu kitabın yolcusu olacaksınızdır.
January 7, 2026
Olga Tokarczuk, Nobelio premijos laureatė, debiutiniame romane „Knygų žmonių kelionė“ ryškiai atskleidžia savo polinkį į mitologiją, simbolius ir žmogaus psichikos archetipus. Nors tai puiki galimybė susipažinti su autorės pirmaisiais žingsniais literatūros pasaulyje, šiame ankstyvajame kūrinyje išvardinti elementai dar neturi tokio aiškaus naratyvinio stuburo kaip vėlesniuose jos romanuose, todėl knyga palieka dvejopą įspūdį: įdomi kaip literatūrinis eksperimentas, bet ne visada patraukli kaip skaitymo patirtis.
Istorija iš pirmo žvilgsnio žada nuotykių romaną: XVII a. Prancūzijoje margaspalvė publika leidžiasi ieškoti paslaptingos Knygos, kuri galbūt atskleis tiesą apie pasaulį, apie jo dėsnius ir sąrangą. Tai intriguojantis užmojis, ypač mėgstantiems paslaptis, filosofines mįsles ar Borgesą primenančius intelektinius žaidimus, beeet vis dėlto siužetas ne visada išlaiko pažadėtą įtampą. Pradžioje romanas greitesnis ir žadantis aiškesnę kryptį, tačiau vėliau kelionė iš nuotykio virsta labiau dvasine meditacija, kurioje veiksmas sustoja, o simboliai ima dominuoti iki tol, kol kartais užgožia pačią istoriją. Pabaiga, nors ir prasminga alegoriniu požiūriu, gali palikti neatsakytų klausimų daugiau nei norėtųsi.
Tokarczuk rašymo stilius, kaip ir daugelyje jos vėlesnių knygų, išsiskiria lyrizmu, metaforiškumu ir meditatyvia ritmika, tačiau man tekstas kartais atrodė pernelyg tankus, klampus, sunku keliauti per siužetą, kuris iš pradžių tarsi žada aiškesnę siužetinę trajektoriją. Skaitytojas gali pasijusti patekęs į tekstą, kuriame kalba graži, tačiau ne visada funkcionali: momentais ji praturtina pasaulį, o kartais sudaro įspūdį, kad stilius užgožia turinį. Tai viena iš priežasčių, kodėl romanas gali pasirodyti sunkiai įkandamas: jis reikalauja ne tik dėmesingumo, bet ir kantrybės, kurią ne kiekvienas skaitytojas išsiugdęs.
Personažai taip pat daugiau alegoriniai nei psichologiškai įtikinantys: moteris maištininkė, įvairaus plauko mistikai, ieškantys tiesos. Jų kelias labiau simbolinis nei realistiškas, o kaita neįtikinanti. Tai suteikia knygai gelmės, tačiau kartu atitolina skaitytoją nuo emocinio įsitraukimo. Sudėtinga pajusti tikrą ryšį su veikėjais, kurie dažniau atlieka idėjų ar archetipų, o ne gyvų žmonių funkciją.
Temiškai romanas, turiu pripažinti, įspūdingas: jame analizuojama žinojimo prigimtis, kelionė kaip savęs paieška, religinis fanatizmas, socialinė atskirtis ir žmogaus troškimas rasti galutinį atsakymą apie pasaulį. Tokios temos universalios ir stiprios, tačiau ne visada išskleidžiamos taip, kad skaitytojas galėtų lengvai jas sekti. Simboliai tiršti ir daugiasluoksniai, bet jų gausa kartais slopina aiškesnį teminį branduolį. Vietomis atrodo, kad romanas labiau nori būti mįsle nei istorija, o tai gali trikdyti skaitymo ritmą ir mažinti įtrauktį.
Kalbant apie pasaulio kūrimą, atmosfera neabejotinai stipri. Čia daug tamsos, miglotumo, kupina alcheminių ženklų ir paslaptingų mokymų. Ji veiksmingai nukelia į kitą laiką ir erdvę, bet kartu gali atrodyti pernelyg hermetiška. Tokarczuk konstruoja ne tiek istoriją, kiek mitologinį lauką, kuriame skaitytojas turi pats susigaudyti. Kai kur tai įtraukia, bet kitur gali atbaidyti.
Dėl šių elementų knygos tempas svyruoja. Ji prasideda greitai, bet netrukus sulėtėja iki tokio lygio, jog reikalauja itin lėto, apmąstyto skaitymo. Tai nėra romanas, kurį surysi, veikiau tekstas, kurį tenka sustoti ir apmąstyti, kartais net grįžti atgal. Dėl to įsitraukimas ypač reikalingas, o skaitytojas, tikėjęsis nuotykių, gali pasijausti kiek klaidinamas.
Vertinant originalumą, knyga tikrai išsiskiria. Ji jungia istorinio nuotykio, filosofinės alegorijos ir magiškojo realizmo bruožus. Tačiau šis eksperimentas ne visada sėkmingas - kartais atrodo, kad idėjų daugiau nei jų išpildymo, o struktūra ne visada išlaiko ambicijas. Intelektinė įtaka neabejotina, bet emocinis poveikis ribotas.
Galiausiai, „Knygų žmonių kelionė“ yra romanas, kuris gali sužavėti skaitytojus, mėgstančius simbolius, filosofines mįsles ir literatūrą kaip intelektinį iššūkį. Tačiau tiems, kurie ieško aiškesnio naratyvo, gyvų personažų ar vientisai išlaikytos įtampos, ši knyga gali pasirodyti per sunki ir pernelyg miglota. Kūrinys turi išskirtinumo, jam trūksta balansą užtikrinančio aiškumo, reikalingo platesnei auditorijai.
📕 Susitikime IG: https://www.instagram.com/dar.viena.p...
📕 Susitikime Facebook: https://m.facebook.com/dar.viena.puslapi
Istorija iš pirmo žvilgsnio žada nuotykių romaną: XVII a. Prancūzijoje margaspalvė publika leidžiasi ieškoti paslaptingos Knygos, kuri galbūt atskleis tiesą apie pasaulį, apie jo dėsnius ir sąrangą. Tai intriguojantis užmojis, ypač mėgstantiems paslaptis, filosofines mįsles ar Borgesą primenančius intelektinius žaidimus, beeet vis dėlto siužetas ne visada išlaiko pažadėtą įtampą. Pradžioje romanas greitesnis ir žadantis aiškesnę kryptį, tačiau vėliau kelionė iš nuotykio virsta labiau dvasine meditacija, kurioje veiksmas sustoja, o simboliai ima dominuoti iki tol, kol kartais užgožia pačią istoriją. Pabaiga, nors ir prasminga alegoriniu požiūriu, gali palikti neatsakytų klausimų daugiau nei norėtųsi.
Tokarczuk rašymo stilius, kaip ir daugelyje jos vėlesnių knygų, išsiskiria lyrizmu, metaforiškumu ir meditatyvia ritmika, tačiau man tekstas kartais atrodė pernelyg tankus, klampus, sunku keliauti per siužetą, kuris iš pradžių tarsi žada aiškesnę siužetinę trajektoriją. Skaitytojas gali pasijusti patekęs į tekstą, kuriame kalba graži, tačiau ne visada funkcionali: momentais ji praturtina pasaulį, o kartais sudaro įspūdį, kad stilius užgožia turinį. Tai viena iš priežasčių, kodėl romanas gali pasirodyti sunkiai įkandamas: jis reikalauja ne tik dėmesingumo, bet ir kantrybės, kurią ne kiekvienas skaitytojas išsiugdęs.
Personažai taip pat daugiau alegoriniai nei psichologiškai įtikinantys: moteris maištininkė, įvairaus plauko mistikai, ieškantys tiesos. Jų kelias labiau simbolinis nei realistiškas, o kaita neįtikinanti. Tai suteikia knygai gelmės, tačiau kartu atitolina skaitytoją nuo emocinio įsitraukimo. Sudėtinga pajusti tikrą ryšį su veikėjais, kurie dažniau atlieka idėjų ar archetipų, o ne gyvų žmonių funkciją.
Temiškai romanas, turiu pripažinti, įspūdingas: jame analizuojama žinojimo prigimtis, kelionė kaip savęs paieška, religinis fanatizmas, socialinė atskirtis ir žmogaus troškimas rasti galutinį atsakymą apie pasaulį. Tokios temos universalios ir stiprios, tačiau ne visada išskleidžiamos taip, kad skaitytojas galėtų lengvai jas sekti. Simboliai tiršti ir daugiasluoksniai, bet jų gausa kartais slopina aiškesnį teminį branduolį. Vietomis atrodo, kad romanas labiau nori būti mįsle nei istorija, o tai gali trikdyti skaitymo ritmą ir mažinti įtrauktį.
Kalbant apie pasaulio kūrimą, atmosfera neabejotinai stipri. Čia daug tamsos, miglotumo, kupina alcheminių ženklų ir paslaptingų mokymų. Ji veiksmingai nukelia į kitą laiką ir erdvę, bet kartu gali atrodyti pernelyg hermetiška. Tokarczuk konstruoja ne tiek istoriją, kiek mitologinį lauką, kuriame skaitytojas turi pats susigaudyti. Kai kur tai įtraukia, bet kitur gali atbaidyti.
Dėl šių elementų knygos tempas svyruoja. Ji prasideda greitai, bet netrukus sulėtėja iki tokio lygio, jog reikalauja itin lėto, apmąstyto skaitymo. Tai nėra romanas, kurį surysi, veikiau tekstas, kurį tenka sustoti ir apmąstyti, kartais net grįžti atgal. Dėl to įsitraukimas ypač reikalingas, o skaitytojas, tikėjęsis nuotykių, gali pasijausti kiek klaidinamas.
Vertinant originalumą, knyga tikrai išsiskiria. Ji jungia istorinio nuotykio, filosofinės alegorijos ir magiškojo realizmo bruožus. Tačiau šis eksperimentas ne visada sėkmingas - kartais atrodo, kad idėjų daugiau nei jų išpildymo, o struktūra ne visada išlaiko ambicijas. Intelektinė įtaka neabejotina, bet emocinis poveikis ribotas.
Galiausiai, „Knygų žmonių kelionė“ yra romanas, kuris gali sužavėti skaitytojus, mėgstančius simbolius, filosofines mįsles ir literatūrą kaip intelektinį iššūkį. Tačiau tiems, kurie ieško aiškesnio naratyvo, gyvų personažų ar vientisai išlaikytos įtampos, ši knyga gali pasirodyti per sunki ir pernelyg miglota. Kūrinys turi išskirtinumo, jam trūksta balansą užtikrinančio aiškumo, reikalingo platesnei auditorijai.
📕 Susitikime IG: https://www.instagram.com/dar.viena.p...
📕 Susitikime Facebook: https://m.facebook.com/dar.viena.puslapi
May 17, 2021
Mystical, enchanting, engrossing. A very unique listening experience for me due to a great performance in the audiobook of Danuta Stenka - highly recommended for all Polish readers. I am looking forward to more English translations of Olga's work so that also the international audience can get a grasp of her full creative journey.
This short novel is a kind of a fairytale presenting the travels of a group of lost souls searching for a mythical Book. Drawing inspirations from history, art, numerology, myths this story is highly engaging, sad and extraordinary. Numerous sentences and sometimes even full paragraphs are brimming with interesting observations on human condition, our struggles, desires, needs and wants. Listening to this novel felt like entering another, parallel universe that I just wanted to continuously visit and re-visit. The ending is a bit abrupt but I do not think it is the most important part of this novel. It is definitely the journey that matters the most.
This short novel is a kind of a fairytale presenting the travels of a group of lost souls searching for a mythical Book. Drawing inspirations from history, art, numerology, myths this story is highly engaging, sad and extraordinary. Numerous sentences and sometimes even full paragraphs are brimming with interesting observations on human condition, our struggles, desires, needs and wants. Listening to this novel felt like entering another, parallel universe that I just wanted to continuously visit and re-visit. The ending is a bit abrupt but I do not think it is the most important part of this novel. It is definitely the journey that matters the most.
May 14, 2025
Цей роман починається, як подорож — кілька незнайомців вирушають у пошуки сакральної Книги, що вміщує у собі знання про все. Але досить швидко стає зрозуміло: перед нами не просто пригодницький сюжет, а філософська притча про слово, пізнання й свободу.
Це історія, де кожен персонаж шукає власну правду, власне ім’я, спосіб осмислити світ. Куртизанка, що читає сни як мову, німий візник, який мріє сказати «Я», містик, що не довіряє науці, і вчений, що довіряє лише фактам — усі вони сходяться у пошуках тексту, що пояснить усе. Та чи існує така книга?
В цьому романі:
— про мову як форму влади і самоусвідомлення
— про тілесність і пізнання себе через тіло
— про розбіжність між вірою, розумом і чуттям
— про те, як слова створюють реальність
Це роман, де Книга — не об'єкт, а метафора пошуку(все як у житті).
Більше відгуків: ТГК КнигОнОс
https://t.me/knygonos
Це історія, де кожен персонаж шукає власну правду, власне ім’я, спосіб осмислити світ. Куртизанка, що читає сни як мову, німий візник, який мріє сказати «Я», містик, що не довіряє науці, і вчений, що довіряє лише фактам — усі вони сходяться у пошуках тексту, що пояснить усе. Та чи існує така книга?
В цьому романі:
— про мову як форму влади і самоусвідомлення
— про тілесність і пізнання себе через тіло
— про розбіжність між вірою, розумом і чуттям
— про те, як слова створюють реальність
Це роман, де Книга — не об'єкт, а метафора пошуку(все як у житті).
Більше відгуків: ТГК КнигОнОс
https://t.me/knygonos
January 27, 2026
Yolcular, yalnızca yeni manzaralar ve olaylarla karşılaştıkları için değil, aynı zamanda kendileri için de geçilen bir manzaraya dönüştükleri, kendilerine uzaktan ve yatıştırıcı bir mesafeden bakabildikleri için daha bilge hale gelirler. O zaman sadece ayrıntılar değil, daha fazlası fark edilir. Bu ayrıntıların düzeni artık kesin ve tek anlamlı görünmez. Bakış açısına göre değişir.
Kitap’ın Yolcuları, ilk bakışta bir yolculuk hikâyesi gibi görünse de, esas olarak yolda olma hâlini ve yolun insanda yarattığı içsel dönüşümü düşünmeye çağıran bir eser. Düz bir anlatı olarak da okunabilir; ancak bana göre metin, sayfalar ilerledikçe derinleşen, katmanlı ve düşünsel bir yapıya sahip.
Yazarın dili her zamanki gibi kendine özgü. Mitolojik ve ezoterik motifler anlatıyı zenginleştirirken, karakterlerin zamanla geçirdiği içsel değişimler, hayatta karşılaştığımız olaylar karşısında hepimizin yaşadığı duygu kırılmalarını çağrıştırıyor. Yol, yalnızca mekânsal bir hareket değil; bakış açısının, anlamın ve algının dönüşümü olarak da kuruluyor.
Romanın finali bazı okurlar için yetersiz ya da açık uçlu bulunabilir. Bana kalırsa bu bilinçli bir tercih. Çünkü Gauche’nin yolu bitmiyor; o yürümeye devam ediyor. Ve belki de asıl mesele, varılacak yerden çok yolun bizdeki etkileri...
Eserden altını çizdiğim alıntılarla incelememi sonlandırmak istiyorum. Yazarın okuduğum ikinci kitabı oldu ve kalemini daha da sevdiğimi fark ettim. Hep yazsın, hep okuyayım dileklerimle…
“Mucizenin özü, mucizeyi beklemektir ve bu da Veronika için doğal bir haldi: Yalnızlık ve umut. Umut dolu bir yalnızlık…”
“Her kitap, Kitap’ın bir yansımasıdır ve onun akislerinden biridir…”
“Her kitap biraz insan gibidir İçinde bağımsız, canlı ve trajik biçimde tekil bir hakikat parçası taşır; hakikatin bir versiyonudur, ortaya çıkması, kendini göstermesi ve bizim de artık bütünüyle kavranmış bir bilginin huzuruyla yaşamamıza izin vermesi için hakikate karşı yöneltilmiş kahramanca bir meydan okumadır. Aynı zamanda, insan tarafından yazılmış her kitap, insanın kendini aşar. Kİtap yazan kişi kendini aşar, çünkü kendini tanımlamaya ve adlandırmaya cesurca kalkışmıştır. İnsan yalnızca bir eylem ve kaotik bir hareket iken, kitap bu eylemi ve hareketi tanımlar, adlandırır, ona anlam verir ve onun özünü bulur. Kitap, eylemin taçlanmış halidir.”
“Eğer açılan yalnızca içimizdeki yetişkinse, gerçek bir açılma yoktur. Yetişkin olmak, daima bir maskenin ardında kalmaktır. Gerçek anlamda olgunlaşmış insan, başladığı yere yani çocuğa geri döner. Çünkü tüm hakikatimiz yalnızca o çocukta saklıdır; zira tüm hakikatimiz, yalnızlıkta, terk edilmişlikte, yitirilen hayallerde, dünyanın tamamından beklediğimiz çocukça ilgide gizlidir. Bilge, büyük siyasetçi, sıradan insan ve herkes olmak burada başlar. Yaşam boyu daha sonra yapılan her şey, o çocukla sürdürülen kesintisiz bir iç diyaloğun devamıdır.”
“Her insan, içinde farklı kişiliklerin tohumlarını taşır; bunlar, başka başka insanlara ait, henüz filizlenmemiş potansiyel çekirdekler gibidir. İnsan yaşamı, sadece içlerinden birini geliştirir ve o, baskın kişilik haline gelir. Ancak diğerleri de hala içimizde varlıklarını sürdürür. Olgunlaşmamış, eksik, henüz tam biçim kazanmamış olsalar da yine de oldukça somut ve gerçektirler. Baskın kişilik, herhangi bir nedenle zayıfladığında, içimizdeki diğer kişilikler seslerini duyurmaya başlar. Delilik, kötü güçlerin eline düşme durumu, içsel parçalanmışlık işte buradan kaynaklanır. Aynı şekilde, aşk da buradan doğar, çünkü bazen, hayatımızda rastlantısal olarak karşılaştığımız insanlar, şaşırtıcı biçimde bize benzer; içimizde taşıdığımız o tohumlara akraba olan kişilerdir. Bu insanları tanımak ve onları kendi yörüngemize çekme arzusu, işte aşk denilen şeyin ta kendisidir.”
“Kendin tanıyan, dış dünyayı da tanır. Ve bunun tersi de geçerlidir.”
”Eğer gece ölüme benzeyen bir hal ise, alacakaranlık onun her gün tekrarlanan can çekişmesidir.”
“Derler ki kaçış yoktur, sen olduğun şeysin, olmak istediğin şey değil.”
“Orada olmak isteyip orada olmamak, burada olup aslında burada olmamak. Yapmak isteyip yapamamak, yapmak zorunda olup yapmak istememek. Sahip olup istememek, istemek ama sahip olamamak. Bu sınırlılık ve kapanmışlık bilinci, zamanla ya da mekanla ilgili değildir. Tüm dünyaya kapatılmış, bize adaletle tanınmış bir ömürlük zamanın içine hapsolmuş olarak mümkün hale gelir ancak.”
“Hayal kırıklığına uğramış bir aşkın acısı da en az aşk kadar kısıtlayıcıdır.”
“Ve artık giderek daha açık bir biçimde görüyordu ki, bilgi özgürlük getirir ama güvenlik getirmez…”
“Yalnızca kendimizi ve çevremizdeki dünyayı gözlemlemek gerçek bir tatmin sağlayabilir.”
January 17, 2024
Книга мене розчарувала банальними персонажами, історіями, які десь втікали між пальцями і такою ж кінцівкою. Так, тут багато філософствувань і навіть хороших, але вони не допомогли сюжетові.
Історія про декількох мандрівників, які йдуть шукати Книгу, яку дав бог і яка місить істину. Вони на шляху зустрічають досить дивних людей і я впевнена, що авторка ховала в тому безліч метафор і алюзій, але вони пройшли повз мене.
Цікаві думки губилися поміж пустоти.
Одним словом - не моя історія як і авторка
Історія про декількох мандрівників, які йдуть шукати Книгу, яку дав бог і яка місить істину. Вони на шляху зустрічають досить дивних людей і я впевнена, що авторка ховала в тому безліч метафор і алюзій, але вони пройшли повз мене.
Цікаві думки губилися поміж пустоти.
Одним словом - не моя історія як і авторка
February 22, 2016
Even though I liked the language of the novel, it seems to me that it isn't finished. The book seems cut in the middle of the story, as if the author had to do something more important and decided to somehow resolve the plot..
August 23, 2024
"Podróżujący ludzie stają się mądrzejsi nie tylko dlatego, że wciąż doświadczają nowych widoków i zdarzeń, ale przez to, że sami dla siebie stają się mijanym pejzażem, na który można popatrzeć z kojącego dystansu. Dostrzega się wtedy więcej."
Wybitna książka.
Wybitna książka.
February 9, 2026
Olga Tokarczuk kitaplarında beni çok etkileyen bir şeyler var, kitabı açtığım an elimden bırakmak istemiyorum :) bu kitapta da aynısı oldu, cümleleri, hikayeleri, karakterleri.. yine her fırsatta alıp bir bölüm okuduğum bir kitaptı ve çok beğendim.
“Yetişkin olmak, daima bir maskenin ardında kalmaktır. Gerçek anlamda olgunlaşmış insan, başladığı yere, yani çocuğa geri döner. Çünkü tüm hakikatimiz yalnızca o çocukta saklıdır; zira tüm hakikatimiz, yalnızlıkta, terk edilmişlikte, yitirilen hayallerde, dünyanın tamamından beklediğimiz çocukça ilgide gizlidir. Bilge, büyük siyasetçi, sıradan insan ve herkes olmak burada başlar. Yaşam boyu daha sonra yapılan her şey, o çocukla sürdürülen kesintisiz bir iç diyaloğun devamıdır.”
“Her insan, içinde farklı kişiliklerin tohumlarını taşır; bunlar, başka başka insanlara ait, henüz filizlenmemiş potansiyel çekirdekler gibidir. Insan yaşamı, sadece içerinden birini geliştirir ve o, baskın kişilik haline gelir.
Ancak diğerleri de hâlâ içimizde varlıklarını sürdürür.
Olgunlaşmamış, eksik, henüz tam biçim kazanmamış olsalar da yine de oldukça somut ve gerçektirler. Baskın kişilik, herhangi bir nedenle zayıfladığında, içimizdeki diğer kişilikler seslerini duyurmaya başlar. Delilik, kötü güçlerin eline düşme durumu, içsel parçalanmışlık işte buradan kaynaklanır. Aynı şekilde, aşk da buradan dogar, çünkü bazen, hayatımızda rastlantısal olarak karşılaştığımız insanlar, şaşırtıcı biçimde bize benzer; içimizde taşıdığımız o tohumlara akraba olan kişilerdir. Bu insanları tanımak ve onları kendi yörüngemize çekme arzusu, işte aşk denilen şeyin ta kendisidir.”
Yani şu cümlelerin, anlatımın mükemmelliğine ne diyebilirim ki.. :)
“Yetişkin olmak, daima bir maskenin ardında kalmaktır. Gerçek anlamda olgunlaşmış insan, başladığı yere, yani çocuğa geri döner. Çünkü tüm hakikatimiz yalnızca o çocukta saklıdır; zira tüm hakikatimiz, yalnızlıkta, terk edilmişlikte, yitirilen hayallerde, dünyanın tamamından beklediğimiz çocukça ilgide gizlidir. Bilge, büyük siyasetçi, sıradan insan ve herkes olmak burada başlar. Yaşam boyu daha sonra yapılan her şey, o çocukla sürdürülen kesintisiz bir iç diyaloğun devamıdır.”
“Her insan, içinde farklı kişiliklerin tohumlarını taşır; bunlar, başka başka insanlara ait, henüz filizlenmemiş potansiyel çekirdekler gibidir. Insan yaşamı, sadece içerinden birini geliştirir ve o, baskın kişilik haline gelir.
Ancak diğerleri de hâlâ içimizde varlıklarını sürdürür.
Olgunlaşmamış, eksik, henüz tam biçim kazanmamış olsalar da yine de oldukça somut ve gerçektirler. Baskın kişilik, herhangi bir nedenle zayıfladığında, içimizdeki diğer kişilikler seslerini duyurmaya başlar. Delilik, kötü güçlerin eline düşme durumu, içsel parçalanmışlık işte buradan kaynaklanır. Aynı şekilde, aşk da buradan dogar, çünkü bazen, hayatımızda rastlantısal olarak karşılaştığımız insanlar, şaşırtıcı biçimde bize benzer; içimizde taşıdığımız o tohumlara akraba olan kişilerdir. Bu insanları tanımak ve onları kendi yörüngemize çekme arzusu, işte aşk denilen şeyin ta kendisidir.”
Yani şu cümlelerin, anlatımın mükemmelliğine ne diyebilirim ki.. :)
December 19, 2025
skanūs sakiniai, keli labai įspūdingi epizodai (delabranšo namo, homunkulo, apleisto vienuolyno), bet kaip visuma kažkodėl pasirodė silpna, neįvyko alcheminis stebuklas
Read
December 1, 2025Kaip koks save ėdantis drakonas, pirmą autorės knygą perskaičiau paskutinę
January 17, 2020
Kiedy debiutujesz taką powieścią, Nobel jest ci po prostu pisany. Nie wszystko mi się w tej książce podobało, ale narracja i sama „magiczność” tej opowieści są zachwycające.
Read
October 31, 20243,8*
January 2, 2020
În fine, o poveste. Plăcută, dar cumva fără noimă. Călătoria i-a oferit Olgăi Tokarczuk un fundal romantic pe care a vrut să-l populeze cu idei la limita banalității. Îi lipsesc erudiția lui Eco și brevitatea lui Borges, deși tot încolo bate. Asta e.
July 23, 2024
Moja srdcová kráľovná Olga Tokarczuk. 💛
Jej putovné imaginárium za Knihou tajomstiev a právd života (prozaická prvotina z roku 1993) je nápaditým kaleidoskopom postáv a motívov.
Mystická a filozofická nadžánrová fajnotka.
Jej putovné imaginárium za Knihou tajomstiev a právd života (prozaická prvotina z roku 1993) je nápaditým kaleidoskopom postáv a motívov.
Mystická a filozofická nadžánrová fajnotka.
April 22, 2023
Tokarczuk a scris, pe la începuturile sale, un fel de roman de aventuri, populat cu personaje romantice. Pe la sfârșitul secolului al XVII-lea (nu al XII-lea cum a scris editorul în prezentarea de pe una din coperți), aventurierii pornesc să caute Cartea, un fel de sfânt Graal, un fel de metaforă (pentru sensul vieții, înțelepciunea divină sau orice altceva vrea cititorul). Călătoria lor e destul de scurtă. Unu, pentru că sunt puține pagini și doi, pentru că în aceste puține pagini autoarea mai face „popasuri” neplanificate, cu pasaje poetice și filosofice. Finalul călătoriei și morala (?) întregii povești sunt destul de previzibile: cine își dorește cel mai mult să ajungă la Carte (sau ce reprezintă ea) va eșua, iar cine nu o caută o va găsi (și nu-i va folosi la nimic, pentru că acel care ajunge la destinație nu poate citi!).
Pe undeva prin acest roman există o intenție sau o idee bunicică, dar execuția lasă de dorit. Nu că Tokarczuk ar fi scris rău, ci pentru că mi s-a părut că i-au lipsit condimentele necesare pentru a crea ceva cu adevărat bun.
3,5/5
Pe undeva prin acest roman există o intenție sau o idee bunicică, dar execuția lasă de dorit. Nu că Tokarczuk ar fi scris rău, ci pentru că mi s-a părut că i-au lipsit condimentele necesare pentru a crea ceva cu adevărat bun.
3,5/5
Displaying 1 - 30 of 292 reviews