Elías é un afamado director de produción de series, cuxa traxectoria se ve repentinamente desprestixiada cando o seu equipo de rodaxe se planta nunha absurda folga. A crise laboral coincide coa morte do pai en Ferrol e vese na obriga de deixar o traballo e volver á súa terra natal. Alí descubrirá asombrado que o seu pai fabricaba un artefacto explosivo no faiado; coñecerá a Merceditas, unha rabuda octoxenaria; a Irene, unha atractiva e enigmática veciña; a Ana, unha muller migrante sen papeis, e aos membros furiosos dunha rondalla que o perseguen. Todo se converte nun delirio, mentres o seu mundo laboral e persoal cae no caos. E Merceditas parece ter as claves do que sucede. María Solar ofrécenos unha obra vibrante, emotiva e de personaxes rotundos. Unha novela que transita entre o drama e o humor para reflexionar sobre o éxito, e o que permanece, nunha sociedade adanista. Unha historia sobre o caos e a orde, onde volver empezar é unha lei da natureza.
María Solar naceu e vive en Santiago de Compostela. É presentadora do programa A revista fin de semana da TVG. Licenciouse en Xornalismo e Bioloxía ademáis de ser diplomada en Maxisterio e ter o título de Especialista en Información Ecolóxica e Medioambiental. A súa actividade profesional sempre se centrou no xornalismo e ten unha longa traxectoria en radio e televisión. Na Radio Galega presentou e dirixiu durante oito anos o magacine As tardes da Galega e na TVG presentou diversos programas de todos os xéneros como o cultural Zigzag Diario, Ciencianosa, En pé de festa, Arrampla con todo ou Os directos da Galega, entre outros. Ademais foi actriz de dobraxe.
Como autora, céntrase no público infantil. Ten publicado entre outros 'O Fillo do Pintamonas' (Tambre, 2010), 'Boa Sorte' (Baía, 2008), 'O tempo do revés' (Baía, 2008) e os libros divulgativos 'O libro do noso mar' (Lea, 1999), 'Ecoloxía na aula' (Lea, 1998).
No ano 2014 alzouse co Premio Lazarillo polo seu libro 'O meu pesadelo favorito'
Es un libro que se lee casi sin darte cuenta: ligero, entretenido y con ese humor gallego que te acompaña sin estridencia. Además, es de esas lecturas ideales para desconectar, para sentarte un rato y dejar que la historia te lleve sin pedirte demasiado a cambio.
Lo que más me ha atrapado es cómo Solar mete al protagonista en un caos cotidiano que se va complicando poco a poco, como cuando la vida se te desordena y ya no sabes muy bien por dónde seguir. Ese torbellino de situaciones límite tiene algo muy real, muy reconocible.
Y entre todo ese desbarajuste aparece una reflexión preciosa sobre la soledad de los mayores. Está tratada con mucha sensibilidad, sin dramatizar, simplemente mostrando lo que hay. Ahí es donde brilla Merceditas, que me ha parecido un personaje entrañable, testarudo y lleno de humanidad. Cada vez que aparecía, la historia ganaba calidez.
También me ha gustado que los personajes, incluso en su exageración o en sus rarezas, resultan muy cercanos. Tienen ese punto de imperfección que hace que conectes con ellos enseguida, como si pudieras encontrártelos en cualquier barrio.
Al cerrar el libro me quedé pensando en cómo acompañamos a quienes envejecen solos y en cómo cada uno lidia con su propio desorden, ese que a veces escondemos detrás de rutinas o de humor.
Ha sido una lectura que me ha entretenido y que, entre caos y pequeñas verdades, deja un poso más profundo del que parece. La recomendaría a quien busque una historia ligera pero con alma, perfecta para desconectar sin renunciar a un pellizco de realidad.
Es una lectura muy entretenida, ligera a pesar de tratar temas intensos, la autora los trata con sutileza y mucho humor con personajes muy bien construidos que ayudan al lector a empatizar con sus actos, aunque no sean muy lícitos. La parte principal en la historia es el desapego que tienen muchos hijos con sus padres cuando éstos ya son ancianos, y como éstos padres prefieren estar ciegos ante los desplantes de sus hijos porque en su fuero interno se sienten culpables... También es muy entretenido conocer como funciona por dentro el mundo de la creación de ficción, ya sea televisión, series , cine...
Me ha parecido muy tierno a la vez que crudo. Me ha gustado el humor, a la vez que hace una gran crítica social, y todos esos giros rocambolescos que tiene, pero sobre todo me ha gustado esa forma de tratar el tema de la vejez y la soledad de los mayores. Te da mucho q pensar y te deja tocado este libro.
Unha boa lectura. Con moitas cousas para reflexionar, lectura áxil e con momentos moi divertidos.
Temos a Elías, un home que sacrificou toda a súa vida polo traballo, aínda que non se deu conta diso ata que chegou tarde o enterro do seu propio pai, a súa muller púxoo na rúa dun portazo mais sobre todo cando o botaron do traballo e perdeu seu estatus.
Podería ser una historia simple de personaxes planos pero Maria Solar sabe tecer unha rede de personaxes que non teñen por que caernos simpáticos nin obran sempre de forma adecuada. De feito estou nun momento persoal que fai que personaxes coma o mesmo Elías ou Irene e o seu ex-marido me caian moi mal e a pesares diso o libro consegue que empatice con eles aínda que sexa polos pelos.
Gústame María Solar, A Culpa é unha gran novela e esta tamén o é. Seguireina con moito interese.
Un hombre que cree que el trabajo es lo primero y que no pensar en sus problemas personales los resuelve se encuentra con que la vida le golpea. La muerte de su padre le pilla en Madeira y, por trabajo, llega tarde a su entierro. Su mujer (la tercera) hasta el mismísimo potorro de cargar con marrones de él (se ha comido la enfermedad del suegro ella sola) decide divorciarse según acaba el entierro, y él, al ir a ver la casa de su padre, se encuentra una bomba casera en el trastero y a una inmigrante sin papeles viviendo allí. Como lo fácil de resolver es echar a la inmigrante de casa, la larga y él se pira a Madrid porque oye, qué importancia tiene una bomba en el trastero.
Meses después, cuando su vida laboral es inexistente, vuelve a Ferrol y hace lo que puede por resolver todos los marrones pendientes, cosa que hace regular tirando a mal, para qué vamos a decir otra cosa. Qué desesperación de hombre.
Pero en general, aunque Elías es de darle una colleja tras otra, es una novela entretenida para leer en la piscina.
Me ha parecido un libro maravilloso. Se lee solo, la historia es perfecta de principio a fin. Da mucho que pensar sobre temas importantes como la vejez y la inmigración.
Con este libro hemos salido de la zona de confort y nos ha sorprendido más de lo que esperábamos. Pensábamos que sería una historia intimista sobre decisiones y errores…, pero es mucho más caótica, rara y potente.
La trama sigue a Elías, un productor de televisión al que todo se le viene encima a la vez: una crisis laboral absurda, la muerte de su padre y un regreso a casa que se convierte en algo casi delirante. Mucho tienen que ver los secundarios, que son lo mejor del libro: una anciana cascarrabias que parece saber más de lo que dice, una vecina enigmática que aporta ese punto de misterio, una mujer migrante en una situación complicada y hasta un grupo de gente que lo persigue como si todo se hubiera ido completamente de las manos.
Entre todo ese desorden, el libro habla de cosas muy reales: el éxito, lo que dejamos atrás, la familia, las decisiones que no tomamos a tiempo, la soledad, la importancia de lo realmente importante . Pero no lo hace desde el drama típico, sino mezclando humor, incomodidad y situaciones que rozan lo surrealista. Consiguiendo que te replantees muchas cosas de tu propia vida.
No es una historia lineal ni tranquila: es de las que van acumulando pequeñas explosiones hasta que todo pierde el control.
¿Recomendamos? 🔝🤣 Es una novela perfecta si buscas personajes reales, conflictos emocionales creíbles y que te deja esa sensación de reconocerte en decisiones que no siempre son las correctas.
Tiene momentos muy 🔝, sobre todo en cómo retrata las relaciones y la culpa. Eso sí, no es una lectura para todo el mundo: el ritmo es irregular en algunos tramos, mezcla lo realista con situaciones totalmente extrañas, y no tiene un cierre «reparador». Es más de dejarte pensando que de darte respuestas.
Si te gustan las novelas con personajes potentes, un punto raro y ese equilibrio entre lo cotidiano y lo absurdo, este libro merece la pena, pero si buscas una trama muy estructurada o una evolución clara te dejará un poco plof. Aunque, sin duda, merece la pena ❤️.
Es un libro fácil de leer,muy entretenido .Trata algunos temas dificiles que te hacen recapacitar y mucho . Son personajes muy cercanos y eso hace q esta lectura sea muy amena , con ganas de seguir leyendo todas las historias .Al principio son situaciones muy caóticas q vas entendiendo a medida q te adentras en la lectura y se va encauzando todo,o casi todo. Muy recomendable.
Este libro puede parecer simple y delirante, desde la ironía con la que está escrito y sin embargo trata temas bastantes sensibles y peliagudos, que no tienen sorna ni chanza.
Por una parte: lo invisible que desgraciadamente nos volvemos cuando llegamos a cierta edad, para todo el mundo; para los hijos, para los médicos, para la gente de a pie... , y todas las barreras insalvables que nos vamos encontrando y que observamos como si fuera un ciclo que tenemos que pasar y del que no podemos huir a pesar de lo mucho que nos duele .
También cuenta lo que nos entregamos al trabajo en cuerpo y alma sin darnos cuenta que en la vida existen muchas más cosas que abandonamos por conseguír un estatus, y cierto éxito que no nos vamos a llevar jamás a la tumba.
Sobre el tema de la inmigración, también hace hincapié presentandonos los problemas a los que se enfrentan estas personas que vienen de otros países buscando un futuro mejor y que no vemos, desde la comodidad de nuestra individualidad, obviando los problemas ajenos. Y siendo mezquinos.
Cuando empecé con el libro no creí que le iba a dar muchas vueltas, lo intuía simplote y no ha sido así.
Lo más destacable que he sacado de él es la "Hartura" que se nos presenta o que nosotros mismos nos buscamos y nos consume, que eso si que es imperdonable.
Y el último apunte que hago es que a veces es casi comprensible, las ganas de "bomba", si, lo es... (esto lo entenderá quien lea el libro)
A nota real serían 3,5 estrelas. Non é unha mala novela, a lectura e rápida e bastante entretida. Os personaxes van tecendo unha rede de relacións e iso configura a trama principal. Non se profundiza demasiado en ningún deles e algunhas historias como a de Irene/Amonet non me acaban de encaixar. Sen dúbida, non hai comparación entre esta novela e A Culpa, a cal me marabillou.
Entré en esta novela sin saber prácticamente nada de ella, pero desde que la tuve en mis manos algo me empujó a adelantar su lectura. Ya sabéis, esas cosas inexplicables que nos pasan a los lectores. ¿Buena o mala idea, como reza el título?.
Mala, porque tenía otras lecturas pendientes desde antes. Buenísima, porque me atrapó desde el primer momento y me ha encantado.
Las malas ideas es una historia de lectura ágil, con pinceladas de humor, pero que al rascar suavemente la superficie nos habla de temas muy profundos y actuales, de esos que invitan a pararse a pensar. Sus personajes son peculiares, sí, pero también tremendamente cotidianos; podrían ser perfectamente tus vecinos.
La historia arranca con Elías, vinculado al mundo del cine y solucionador de problemas profesional. En pleno rodaje, y en medio de una pequeña crisis existencial del equipo, recibe la llamada que lo cambia todo: su padre ha fallecido. El regreso a su Ferrol natal, ese lugar del que se fue hace años y al que vuelve menos de lo que debería, lo enfrentará no solo a la pérdida, sino a todo aquello que ha dejado atrás… incluidos algunos secretos guardados en un trastero. Elías vive inmerso en la sociedad de la inmediatez, pero se ve obligado a mirar de frente a su pasado en uno de los momentos más delicados de su vida.
Con esta premisa, María Solar construye una historia con una clara carga de denuncia social hacia el trato que damos a nuestros mayores. ¿Qué estamos haciendo con esa generación que lo dio todo? ¿Los cuidamos y respetamos como merecen? La novela habla del choque generacional, de la soledad, de ese “no molestar” tan propio de nuestros padres. Frases como “no hija, no hace falta que vengas conmigo al médico, que tú tienes muchas cosas que hacer” resuenan con fuerza. Querer a los hijos por encima de todo, aunque solo reciban a cambio besos escuetos o bofetadas virtuales. La incomprensión hacia sus intereses y necesidades.
Pero hay más: secretos inconfesables, resiliencia, el poder —a veces devastador— de las redes sociales y cómo pueden cambiarte la vida de un día para otro. Y, además, pone el foco en realidades durísimas como la de Ana, una mujer inmigrante que llegó buscando una vida mejor y terminó atrapada en una red de esclavitud de la que parecía imposible salir.
Personajes entrañables como Merceditas, vicios inconfesables como los de Irene y situaciones que a veces rozan lo absurdo, pero que bien podrían ser completamente reales, completan una novela que me ha sorprendido muy gratamente.
Un libro que recomiendo sin dudar. Y ahora os pregunto, lectores: ¿tenéis algún vicio inconfesable?
Es un libro que para mi fue difícil de leer porque hace referencia minuciosa al mundo audiovisual con mucha descripción sobre el tema. Tema para mi totalmente desconocido. La autora intenta reflejar la realidad de muchos de nuestros mayores que viven solos y son abandonados o maltratados por su familia. Pero lo hace de tal forma que entre un capítulo y otro tienes la sensación muchas veces de no saber de que nos esta hablando, entremezclando temas y metiendo capítulos que no son relevantes con el contexto del libro, ni relacionados con lo que creo que es la idea principal. El mensaje que quiere transmitir está bien y hay un personaje destacable, el de Merceditas, que refleja perfectamente el abandono por parte de los hijos.
Conclusión: Buena temática al intentar tratar un tema tan de actualidad como es la vida frenética que llevamos en nuestros trabajos dejando de lado lo personal y familiar. La forma de expresarlo es lo que me falló en este libro con saltos en temas y tiempo y con capítulos y personajes que en muchas ocasiones no aportan nada a la historia.
Una novela cercana y fascinante que aborda tema personales, laborales, familiares...Particularmente el tema que más me tocó el corazón fue la vejez, ese grupo de amigos que se van quedando solos, abandonados por sus hijos demasiado atareados por su vida laboral, por sus hijos egoistas,...abandonados por la muerte y la enfermedad. Unos cascarrabias sin filtros que quieren poner el orden y donde las injusticias no valen...Se nota que Merceditas fue el personaje que más me gustó...me hubiese gustado conocer al Manuel vivo...el hombre capaz de construir una bomba...el hombre recto...
Los otros personajes mejor que cada uno saque sus conclusiones 😁 hay historia para todos.
De Elías se saca una buena reflexión, a veces no se quiere cambiar pero es el mundo el que cambia...y nos desplaza...
El universo no es aleatorio, por eso la teoría del caos siempre empieza por el orden. Vivir va de eso, de aceptar o rebelarse ante los cambios, de intentar ordenar el desorden...
Entretenido relato el de Maria Solar en, "Las malas ideas". A pesar de su aparente simpleza nos muestra situaciones muy complicadas de la situación social actual. Con un fino humor que ayuda a empatizar con los personajes, en especial la entrañable Merceditas. La historia va desentrañando, mediante giros inesperados y casi surrealistas, una trama más que interesante que engancha precisamente por su cotidianidad y por unos personajes muy reales. Tal vez el final es un tanto precipitado, para mí gusto... pero me parece muy recomendable para pasar un buen rato y disfrutar de la lectura.
Parece que non pasa nada, pero ao remate do libro daste conta de que moitas cousas cambiaron para sempre. Foi bonito pasear por Ferrol outra vez, atoparme cousas coñecidas, sensacións e paisaxes. E persoas, porque podería parecer que Merceditas, Manuel ou Antón son inventados, pero eu recoñecín en eles a xente que perdín fai tempo. Este libro, pese a non ter unha historia que me parecese incrible, levoume a lugares que tiña esquecidos.
No siento que haya demasiada cohesión entre lo que ocurre en las diferentes tramas. Hay personajes que siento inconclusos y la moraleja del protagonista que aprende lo cegado que está y que hay cosas más importantes que sí mismo me parece vaga y que además a buena hora se da cuenta, aprende teniendo más años que la puerta.
Por otra parte es de lectura fácil y creo que la idiosincrasia de los personajes se siente muy real y muy gallega, esa es la parte que más me gustó.
Es un libro diferente, en el que me ha costado engancharme durante la primera mitad en la que se va preparando la trama pero que después me ha enganchado para terminarlo rápidamente.
La historia tiene de fondo la forma en la que tratamos a los ancianos como sociedad y sobre todo como hijos, la facilidad con la que podemos despegarnos.
Una lectura aparentemente trivial, en algunos momentos incluso delirante, pero que aborda temas de trascendencia como la soledad en la vejez, el peso de la culpa, el abuso de la inmigración, siempre sin perder ese tono desenfadado y a la vez dando a cada historia la importancia que se merece. Me ha gustado mucho.
A lectura é entretida, a pesares de que creo que o texto ás veces sona máis periodístico ca literario. Algunhas historias quedan apenas esbozadas e certas personaxes son moi pouco redondas. Creo que estes defectos son naturais porque o planteamento é moi ambicioso, tocando infinidade de temas que individualmente xa serían capaces de vertebrar o argumento dunha novela. 6,5/10.
Entretida historia, ben construída en todo: temáticas tratadas, personaxes, etc e, por momentos, surrealista e cun bo toque de humor e/ou retranca que te vai transportando ao longo da lectura...
🎬 Elías é un afamado director de produción que cre ter a súa vida perfectamente estruturada... ata que todo se desmorona. Unha folga absurda do seu equipo e a morte do seu pai obrígano a deixalo todo e volver á súa terra natal, Ferrol. O que parecía un retiro forzoso convértese, nun pestanexar, nun escenario onde a realidade supera calquera ficción que el puidese imaxinar.
💣 Non estaba preparada para o delirio marabilloso que garda esta novela. Un artefacto explosivo no faiado do pai, unha muller migrante sen papeis, unha veciña enigmática e ata os membros furiosos dunha rondalla perseguíndoo! Pero, sen ningunha dúbida, a xoia da coroa é Merceditas. Quedei perdidamente namorada desta octoxenaria rabuda. Ela é o corazón de gran parte do caos e parece ter as claves de todo o que acontece. A súa personalidade ten moitísima forza e é imposible non collelle agarimo 👵🏻
📖 A narrativa de María é unha delicia, logrando transitar entre o drama e o humor cun equilibrio perfecto. A través desta tolemia, a autora convídanos a reflexionar sobre o que realmente significa o éxito nesta sociedade tan materialista e sobre aquilo que permanece cando todas as nosas certezas caen. É unha historia sobre o caos e a orde, e sobre como, ás veces, que todo salte polos aires é a única lei da natureza posible para poder reconstruírse dende cero.
💫 Unha obra vibrante, emotiva e cuns personaxes rotundos e inesquecibles. Se buscades unha novela que vos faga rir, emocionarvos e reflexionar a partes iguais, esta é a vosa lectura.