Τόπος, Αθήνα. Χρόνος, 2003. Ένας πενηντάρης, πρώην επαναστάτης και νυν επιτυχηµένος σύµβουλος υπουργού, στη µέγκενη της υπαρξιακής κρίσης. Η παραµεληµένη Ιταλίδα σύζυγος. Η καλλίγραµµη ερωµένη. Ο αποξενωµένος έφηβος γιος. Το παιχνίδι των διαψεύσεων. Οι ερωτικές ταυροµαχίες. Οι θαµµένες προσδοκίες και γιατί ένα ποίηµα γίνεται στοίχηµα ζωής. Ένα διορατικό µυθιστόρηµα για µια κοινωνία που οδεύει στην αναπόφευκτη κατάρρευση. O ήρωας, προσπαθώντας να δαµάσει τα πολιτικά του οράµατα, την καθηµερινότητά του, τη σεξουαλική ορµή του και τελικά τις λέξεις, όλο και πλησιάζει την αλήθεια... Αλλά η ζωή όλο και θα τη διαψεύδει. Η Έρση Σωτηροπούλου γνωρίζει το σκηνικό από πρώτο χέρι: αν η αλήθεια είναι µια ερµηνεία της πραγµατικότητας, τότε φθάνουµε σ’ αυτήν µέσα από αλλεπάλληλες διαψεύσεις. - Μικέλα Χαρτουλάρη Με ευρηµατική πρόζα, τραγική χωρίς να παραµελεί την κωµική και γκροτέσκα πλευρά των πραγµάτων, το Δαµάζοντας το κτήνος αναλύει τη συµπεριφορά µιας ελίτ, ενώ ταυτόχρονα εξερευνά βαθύτερα ηθικά ερωτήµατα. Διαβάζεται απνευστί. - France Culture Η συγγραφέας δεν κρίνει τους χαρακτήρες της: ούτε τον Άρη, τον παραγκωνισµένο πολιτικό και ποιητή που παλεύει µε τις λέξεις• ούτε την Κάρλα, την τελειοµανή σύζυγο• ούτε τον «Κανίβαλο», τον κάπως χαµένο γιο που βρίσκει καταφύγιο στη γιαγιά του, θαυµάστρια του σίριαλ «Ατίθασα νιάτα»• ούτε τoν Σπίθα τον εξεγερµένο φίλο του «Κανίβαλου» που φοράει πάντα ένα κόκκινο σκουφί. Τους αφήνει να αναµετρηθούν µε τις κρυφές ιστορίες τους, τις αγωνίες και την οργή τους. Και ξετυλίγει το νήµα της ζωής τους, το οποίο νιώθουµε ότι είναι καταδικασµένο να σπάσει. - Le Nouvel Observateur
Η Έρση Σωτηροπούλου έχει ένα κάποιο όνομα, μια πορεία δεκαετιών στον χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά προσωπικά ποτέ δεν μπήκα στον πειρασμό να αγοράσω και να διαβάσω κάποιο βιβλίο της... μέχρι τώρα. Γιατί μόλις είδα το συγκεκριμένο εξώφυλλο της επανέκδοσης του "Δαμάζοντας το κτήνος" από τον Πατάκη, κάτι με τράβηξε έντονα: Το όρθιο κτήνος στο κέντρο; Η γραμματοσειρά και τα χρώματα; Ο ιντριγκαδόρικος τίτλος και η περίληψη στο οπισθόφυλλο; Γιατί από κριτικές στο ίντερνετ λίγα πράγματα, μόνο στα αυτάκια της παρούσας έκδοσης υπάρχουν κάποια (πολύ θετικά) σχόλια. Έτσι το αγόρασα και στο καπάκι το διάβασα, χωρίς να ξέρω πραγματικά τι να περιμένω, και μπορώ να πω ότι μου άρεσε: Η γραφή, η όλη ατμόσφαιρα, οι προβληματικοί και αποξενωμένοι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν, η γενικότερη αίσθηση που μου άφησε η Σωτηροπούλου με τις σκέψεις, τις περιγραφές, τους διαλόγους, τις διάφορες σκηνές. Όχι ότι είναι για όλα τα γούστα ή ότι είναι ένα αψεγάδιαστο λογοτεχνικό πόνημα, όμως προσωπικά μου άρεσε, με κράτησε αιχμάλωτό του, χάρη στη γραφή και την πλοκή με καθήλωσε, οπότε το πρόσημο είναι θετικότατο. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα διαβάσω και άλλα βιβλία της στο μέλλον, όπως για παράδειγμα το "Η φάρσα" ή το πιο γνωστό της, το "Τι μένει από τη νύχτα".
3.5 - Το βιβλίο αμφιταλαντεύεται μεταξύ δράσης και αδράνειας. Καλογραμμένο. Αξίζει μόνο για αυτά τα 3-4 σημεία όπου η Σωτηροπούλου ξεδιπλώνει τη συγγραφική της ικανότητα.