Voor Maryam, gevlucht uit Iran, is haar tafel in de klas de enige vaste plek in haar leven. De door heimwee overmande Saad bloeit op wanneer hij kan vertellen over het mooie vooroorlogse Aleppo. En met Spotify is het vertrouwen van de balorige Rashed snel gewonnen wanneer de docente hem terugbrengt naar het azc. Alissa van den Berg gaf les op de van 2023 tot 2025 bestaande Deventer school Iedereen aan Boord, waar vluchtelingen als volwaardige mensen werden behandeld. Terwijl asielzoekers doorgaans jaar in, jaar uit alleen maar verveeld en gedemotiveerd kunnen wachten op een status, kregen ze hier vier dagen per week Nederlandse les en maakten ze kennis met de maatschappij. In Van den Bergs persoonlijke, liefdevolle verhalen, die nu eens licht, soms serieus, dan weer hilarisch of schrijnend zijn, leren we deze mensen kennen, die ons tegelijk een spiegel van onze samenleving voorhouden.
Een meisje van dertien maanden oud kijkt me wantrouwend aan. Dat is vrij nieuw voor me. Soms zijn ze nog wat angstig, omdat het nou eenmaal hun eerste dag op de kinderopvang is — dat herken ik wel. Maar wantrouwen zie ik niet vaak op die lieve gezichtjes. Ik vraag aan moeder: “Zijn er nog dingen die ik moet weten, mama?” Vervolgens kijk ik naar het meisje, dat zich inmiddels heeft verstopt achter haar moeder. “Ze heeft in haar dertien maanden al acht keer moeten verhuizen,” vertelt moeder. “Ze heeft vriendjes achter zich moeten laten. Ze vindt het allemaal erg spannend en wij ook.”
Door dit boek kunnen mensen eindelijk eens een goed beeld krijgen van hoe het er echt aan toe gaat, hoe dankbaar, leergierig en respectvol de mensen eigenlijk zijn. In zoveel hoofdstukken heb ik me kunnen herkennen elke dag weer, en het gedwongen afscheid nemen en er niks tegen kunnen doen blijft het allermoeilijkste.