Djalena Martin is een van de beste huurmoordenaars van de mensenlanden. Na jaren van wachten krijgt ze eindelijk haar gewenste opdracht: ze mag Kass Lethi vermoorden, haar rivaal en de persoon die ze het meest haat. Maar het verloopt niet zoals verwacht, en ze krijgt een nieuwe opdracht. Ze moet samen met Kass een mythische spiegel opsporen om te voorkomen dat een hoge-fae de vrede in de fae- en mensenlanden in gevaar brengt. Volgens de verhalen zou de spiegel wensen kunnen vervullen, maar of die spiegel ook echt bestaat, weet niemand. Tijdens haar opdracht komt Djalena erachter dat haar ouders een groot geheim voor haar verborgen hebben gehouden en dat ze eigenlijk een heel ander persoon is dan ze dacht te zijn.
Annemijn van der Meijden is opgegroeid in Almere en studeert geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. In haar vrije tijd is ze bijna altijd te vinden met een boek in haar hand, of met een kopje koffie achter haar laptop, waar ze aan haar eigen verhalen werkt. Haar liefde voor fantasieboeken heeft haar aangespoord om zelf ook een verhaal te creëren waarin je je kunt verliezen en even kan doen alsof de echte wereld niet bestaat. Schaduwbloed is haar debuut.
Ik ging dit boek in met de energie van: “Nou, eens kijken… mijn eerste Nederlandse boek in forever, wat kan er gebeuren?”
Maar nee. Annemijn van der Meijden zei: hold my red bull…
De plots were plotting, de twists waren aan het twisten en de spannende scènes deden alsof ze in een Marvel-auditie zaten. Mijn hart? Ja, dat heeft twee keer geklaagd en één keer officieel ontslag ingediend.
We volgen Djalena, 19-jarige huurmoordenares — want waarom niet — die eindelijk haar kans krijgt om haar aartsvijand Kass af te maken. Maar de realiteit zei: “Haha, nee hoor. Jullie gaan samenwerken. Have fun.”
En voor ik het wist zat ik tot m’n nek in: – fae-politiek (waar ik nul diploma voor heb) – magie die magie zit te doen – geheimen die zo groot zijn dat Google Docs ze niet eens zou kunnen opslaan – en een mythische spiegel die misschien bestaat… of gewoon een collectieve hallucinatie is.
Oprecht, sommige momenten waren zo onverwacht dat ik even hardop zei: “Pardon? En ik las door alsof mijn leven ervan afhing.
Vier sterren. Dat is niet eens een discussie.
Het enige wat ik miste was iets meer world building aan het begin. Gewoon genoeg context zodat ik wist in welke fantasiewereld ik gedesoriënteerd aan het rondlopen was.
En Annemijn… Je bent 19. NEGENTIEN. En je schrijft een debuut waar menig volwassene met drie burnout’s en een liter koffie per dag nog jaloers op zou zijn. Wees zo trots dat je bijna de zwaartekracht tart.
Vanaf de allereerste pagina wist ik dat Schaduwbloed zo’n boek zou zijn dat ik niet meer wilde wegleggen. Er is geen langdradige of ingewikkelde opbouw, je wordt meteen het verhaal in geslingerd, midden in de actie, en dat is geweldig. Het tempo zit er gelijk goed in en dat maakte dat ik meteen nieuwsgierig werd naar waar alles naartoe zou gaan.
Een van de eerste dingen die me opviel, is het gebruik van namen. Het klinkt misschien als een klein detail, maar de originele en sfeervolle namen gaven het verhaal voor mij echt iets extra’s. Ze passen perfect in de setting en maken dat je meteen het gevoel hebt een nieuwe wereld binnen te stappen.
In de eerste hoofdstukken had ik nog wel wat vragen over de worldbuilding. Je krijgt subtiel mee dat het om fae’s en hoge fae’s gaat, maar verder blijft er in het begin veel onuitgesproken over de structuur van deze wereld, de hiërarchie en wat de personages zelf precies zijn. Aan de ene kant bleef ik daar even op hangen, aan de andere kant zorgde het ervoor dat ik steeds weer verder wilde lezen om die puzzelstukjes te vinden. Het geeft de wereld een soort mysterieus laagje dat de nieuwsgierigheid prikkelt.
Qua sfeer zat ik er al snel helemaal in. De manier waarop de personages met elkaar omgaan, de onderliggende spanning en de dynamiek tussen de verschillende krachten die spelen, maakten dat ik continu wilde weten hoe alles zich zou ontvouwen.
En dan die plottwists!! Annemijn… die had ik écht niet zien aankomen. Ik heb oprecht meerdere keren met mijn hand tegen mijn mond gezeten omdat ik gewoon even moest verwerken wat er zojuist gebeurd was. Het zijn van die twists die niet alleen schokkend zijn, maar ook logisch blijken te zijn zodra je terugkijkt, precies zoals ik ze het liefst heb!
Voor een debuut is dit echt bijzonder sterk. De schrijfstijl is toegankelijk, het tempo zit goed, de personages blijven boeien en het verhaal laat je niet los. Ik merk nu al dat ik benieuwd ben naar het vervolg: hoe gaat de worldbuilding zich verdiepen, waar gaan de relaties tussen de personages heen, en welke verrassingen heeft de auteur nog achter de hand?
Kortom: Schaduwbloed is een meeslepend en spannend debuut dat smaakt naar meer. Ik kan niet anders dan enthousiast zijn.
Ik ging helemaal open minded in dit boek, zeker ook omdat het ook een YA én een debuut is, was ik erg benieuwd.
Dit boek heeft me vanaf het begin tot eind vermaakt en ik was bij elk hoofdstuk nieuwsgierig waar het heen zou gaan en wilde het boek niet wegleggen. Ik heb het ook minder dan 48 uur uitgelezen dus dat zegt genoeg denk ik.
Het boek is vlot en gaat lekker snel door met goede plottwisten. Als je het boek begint weet je echt niet hoe het gaat eindigen. En die cliffhanger…. 🤯
Djalena is echt een badass fmc en dit hele boek gaf me Assasin’s Creed vibes, wat voor mij echt heerlijk was. Ik vond het boek ook helemaal niet te mild, wat ik stiekem een beetje had verwacht met een YA, dus ik was ook daar positief verrast! En als dit je debuut is hebben we er een top fantasy auteur bij kan ik je vertellen.
Annemijn, petje af! Je hebt er een fan bij. :)
Ik ga niks spoilen, je móet dit gewoon zelf lezen!
Schaduwbloed van Annemijn van der Meijden heeft me vanaf de eerste pagina volledig gegrepen.
De personages voelen levensecht en hebben allemaal hun eigen karaktereigenschappen die consequent in het verhaal terugkomen. Daardoor voelde het alsof ik echt in hun wereld leefde.
De verhaallijn is spannend, emotioneel en goed opgebouwd. Ik leefde volledig mee met de hoofdpersoon en kon haar keuzes en gevoelens echt begrijpen. Het verhaal heeft veel diepgang en de relaties tussen de personages zijn prachtig uitgewerkt, wat het extra bijzonder maakt.
Ik hield van dit boek en ik raad het zeker aan aan fantasieliefhebbers!
Normaliter ben ik niet zo van fictie-boeken, maar ik moest voor dit werk echt een uitzondering maken. En man, wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan. De plottwists waren onverwachts en immens, en er zijn verscheidene momenten geweest waarop tranen in mijn ogen vormden terwijl ik zat te lezen. Dit werk deed mij heel erg denken aan toen ik als jong kind geobsedeerd was met De Grijze Jager van John Flanagan, en ik denk oprecht dat dit werk het begin kan zijn van een serie die net zo lang aanhield. Mijn enig puntje van kritiek is dat het verhaal soms heel snel een of meerdere sprongen maakt door de tijd, waardoor de lezer het eventjes moet bevatten. Maar afijn, dat kan altijd worden verbeterd in toekomstige werken. Voor nu heeft Annemijn een zeer fraai werk geschreven waar ze trots op mag zijn :)
Iedere fan van Throne of Glass moet dit boek op zijn 2026 tbr hebben staan! Djalena is een icoon die iedereen moet kennen. Dit boek van begin tot einde een rollercoaster van spanning, emotie en fantasie. Ik kan niet wachten tot de volgende!!!