Η αγέλη

by Βίκυ Τσελεπίδου

Το χρονικό μιας γυναικοκτονίας μέσα από τα μάτια του δράστη και των ανθρώπων του περιβάλλοντός του. Οι έξι αφηγητές, καθώς συμπληρώνουν το παζλ του εγκλήματος και του προσώπου που το διέπραξε, έρχονται σταδιακά αντιμέτωποι με τα δικά τους λάθη και πάθη.
Ο γυναικοκτόνος, σε μια διαρκή, υπόγεια συνομιλία με το θύμα, παρεμβαίνει κάθε τόσο στα λεγόμενα των αφηγητών για να εκφράσει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας. Άλλοτε σαν μουρμουρητό κι άλλοτε σαν κραυγή, ξεδιπλώνονται οι σκέψεις του για τον έρωτα και τον θάνατο, τη λογική και την τρέλα, την ομορφιά και την ασχήμια του κόσμου, τον ίδιο του, εν τέλει, τον εαυτό και το καθρέφτισμά του στα μάτια της αγέλης του.
Ένα μυθιστόρημα για τη σκοτεινή ανθρώπινη φύση, τη συνθήκη του «ανήκειν» και τη βία στον έρωτα, τα πολλαπλά πρόσωπα της αλήθειας και τον καταλυτικό ρόλο της αφήγησης.

Genres: Book Club

320 pages, Paperback

First published December 1, 2025

About the author

Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Επικοινωνία στο London Guildhall University. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Ξάνθη, όπου εργάζεται ως συμβολαιογράφος.

Reviews

[Lena · Rating 2 out of 5]

Έξι αφηγητές μιλούν για μια γυναικοκτονία. Και το γεγονός ότι χρησιμοποιείτε αυτός ο όρος, γυναικοκτονία, με τη σημασία και το φορτίο συζήτησης που τον ακολουθεί, είναι ήδη μια κατάκτηση. Έξι αφηγητές του περιβάλλοντος του θύτη και του θύματος καλούνται να διαφωτίσουν τις προσωπικότητες των εμπλεκομένων αλλά τα γεγονότα που προηγήθηκαν της δολοφονίας. Μιλάνε διαδοχικά, σαν να μονολογούν, ή να δίνουν κατάθεση, ή να απαντάνε σε ερωτήματα που υπονόησε ένας φανταστικός ανακριτής.

Όλα τα στοιχεία στησίματος του μυθιστορήματος έχουν την δυνατότητα να φτιάξουν έναν ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Το ίδιο το θέμα, η επιλογή της διαχείρισης του με τους πολλαπλούς αφηγητές, η εμβόλιμη παρεμβολή του θύτη. Αλλά δεν τα κατάφεραν. Είχα περισσότερες προσδοκίες από το κείμενο ή μάλλον πιο σωστά είναι να πω ότι εγώ θα ήθελα να ειπωθούν διαφορετικά πράγματα. Θα ήθελα να αποκαλύπτεται η δυναμική της σχέσης τους, να μην είναι ένα μαύρο κουτί που υποθέτουμε, να υπάρχουν γεγονότα που να δείχνουν το αναπότρεπτο της εξέλιξης, αν ήθελε ή συγγραφέας να είναι αυτό, ή το αιφνιδιαστική ανατροπή, αν πάλι ήθελε να είναι αυτή. Θα ήθελα τις δυναμικές της οικογένειας και των φίλων να είναι πιο παρούσες, να βλέπουμε το περιβάλλον όλο στο οποίο αυτό συνέβη. Οι αφηγήσεις είναι από απόσταση, βλέπουν το παρελθόν, μοιάζουν να αναζητούν ερμηνείες και εξηγήσεις εκεί, αλλά αποτυγχάνουν.

Το βιβλίο μιλάει για τον γυναικοκτόνο. Οι αφηγητές μιλάνε κατά βάση για αυτόν, είναι το πλήθος των φίλων, η κοινωνική αγέλη, που είτε περίμενε μια τέτοια εξέλιξη, είτε δεν περίμενε μια τέτοια εξέλιξη, που αναζητά στο παρελθόν σημάδια που θα αποκάλυπταν την δολοφονία που συντελέστηκε στο παρόν. Εμβόλιμα μιλάει και ο ίδιος ο δολοφόνος, που παρεμβαίνει, φιλοσοφεί, εξηγεί, στήνει το αφήγημα του. Το θύμα δεν φωτίζεται. Ίσως γιατί ο δολοφόνος θα έκανε την πράξη του, οποία κι αν ήταν η γυναίκα που θα τύχαινε δίπλα του

Τα ίδια στοιχεία, που καταλαβαίνω ότι κάποιοι βρήκαν πολύ γοητευτικά, όπως τον λυρισμό στη γλώσσα των παρεμβάσεων του θύτη, εμένα με κούρασαν και εν τέλει μου προκάλεσαν εκνευρισμό. Θα ήθελα εν τέλει κάτι διαφορετικό, ή κάτι περισσότερο από ένα φιλοσοφικό/θρησκευτικού τύπου παραλήρημα το οποίο επαναλάμβανε τον ίδιο πυρήνα σκέψης. Είναι επιλογές που δεν μου ταίριαξαν, γιατί δεν θα ήθελα να αδικήσω μια ειλικρινή προσπάθεια που διαθέτει σίγουρα ποιότητα.

2,5 *

[Maria Thomarey · Rating 3 out of 5]

3,5

[Sofia · Rating 2 out of 5]

Ενδιαφέρουσα η προσπάθεια να αφηγηθεί μια ιστορία μέσω μαρτυριών. Δυνατό θέμα. Δυστυχώς δεν κατάφερε να με κάνει να νιώσω αντίστοιχα δυνατά. Τα σημεία που μιλούσε ο ένοχος δεν προσέφεραν στη ροή του κειμένου παρά το αποσυντόνιζαν. Δεν κατάφερα να βρω κάποιο βάθος. Βαρέθηκα αρκετές στιγμές. Πολύ ωραίο εξώφυλλο στις εκδόσεις Πατάκη. Αξιόλογα κομμάτια η προσπάθεια κατανόησης μέσω της λογοτεχνικής αφήγησης.

[Manos Velivasakis · Rating 3 out of 5]

Ωραίος ο τρόπος γραφής της Τσελεπίδου με τις διαφορετικές οπτικές. 7/10

[iliooon · Rating 3 out of 5]

«το παράδοξο της κίνησης ενός ριπτόμενου βέλους»

[Kostas Retalis · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρον βιβλίο που φαίνεται ότι προσπαθεί όχι να δείξει ένα βαρύ θέμα από διαφορετικές οπτικές και να προβληματίσει/ξεβολέψει τον αναγνώστη.

Με κούρασαν λίγο οι εναλλαγές προσώπου, αλλά ταιριάζουν με τον αναδυόμενο ναρκισσισμό.

Μια αρκετά αξιόλογη προσπάθεια που αφού συζητήσουμε στην λέσχη ελπίζω να κατανοήσω και ακόμη καλύτερα. Ντάξει δεν έγινα ειδικός ακόμα, αράχτε.

[Kostas · Rating 5 out of 5]

notes που έκανα όσο το διάβαζα, λίγο καλύτερα δομημένα σε μια παραγραφούλα, χωρίς κάποια πράγματα που θα εξηγήσω γιατί τα αφαίρεσα:

η γλώσσα σε αυτό το βιβλίο είναι πανέμορφη, δεν υπάρχει άλλη λέξη. πρώτη μου Τσελεπίδου, όχι τελευταία. conflict προκύπτει απ' το ότι η μεγαλύτερη ομορφιά είναι στα λόγια/σκέψεις του γυναικοκτόνου. μία σκέψη που είχα εγώ όσο διάβαζα: όταν διαβάζουμε ιστορίες για τόσο σοβαρά θέματα, τείνουμε να τις αντιμετωπίζουμε σαν non fiction έρευνες/ευαγγέλια. δεν πρέπει να ξεχνάω ότι διαβάζω fiction. πολλές φορές ένιωσα ότι οι χαρακτήρες στην ιστορία του βιβλίου δεν είναι πολύ πραγματικοί, αλλά εκφράζονται έτσι ώστε να προχωρά ή αποκαλυπτεται η πλοκή. αυτό, βέβαια, πριν συνειδητοποιήσω γιατί το βιβλίο λέγεται αγέλη. τώρα θέλω να το ξανασκεφτώ (ιδανικά να το ξαναδιαβάσω). είναι όλη η ουσία του βιβλίου αυτή η συνειδητοποίηση, παρακαλώ μην διαβάσετε την άποψη μου στο σποιλ, καλύτερα ζήστε αυτό το βιβλίο, διαβάστε το όπως γράφτηκε να διαβαστεί

--- spoiler, θα το γράψω τελικά, δεν μπορώ να μην ---

πρώτα κατάλαβα προς τη μέση του βιβλίου ότι όλοι στο περιβάλλον του γυναικοκτόνου τον κάνουν enable , κι ακόμα και μετά την πράξη, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, τον προστατεύουν. έφτασε στην πράξη που ξεπερνά οποιοδήποτε όριο, όμως αυτοί δεν φαίνεται να έχουν την ικανότητα να τον δουν διαφορετικά από το πώς τον γνώρισαν. ενώ ξέρουν ότι το γεγονός συνέβη, το έχει ομολογήσει, δεν υπάρχει αμφιβολία.

--- υγ ---

το κεφάλαιο στο τέλος με τον δικηγόρο έδωσε στη δομή του βιβλίου κάτι από handmaids tale: όλο το βιβλίο είναι μια ηχογράφηση, και στο τέλος ένας "ειδικός" μας λέει ότι μπορούμε να πιστέψουμε σίγουρα κάποια κομμάτια της ηχογράφησης, αλλά έχουμε αμφιβολίες για κάποια άλλα.

[foteini_dl · Rating 3 out of 5]

[3,5*]
Από έγκλημα πάθους και ανθρωποκτονία αρχίσαμε να μιλάμε για γυναικοκτονία· εδώ, ευτυχώς, η Τσελεπίδου ασχολείται με μία καθαρά φανταστική, αλλά έχουμε την αίσθηση ότι θα μπορούσε να είναι πραγματική.

Μέσα από τις αφηγήσεις 6 προσώπων του περιβάλλοντος του δράστη χωρίς όνομα (κυρίως) και του θύματος που έχει όνομα, της Λυδίας, σκιαγραφείται μέσα από αναμνήσεις, καθημερινές στιγμές, ενοχές και αντιφατικά, γεμάτα διακυμάνσεις, συναισθήματα το πορτρέτο του θύτη. Μαθαίνουμε τα κίνητρα που τον οδήγησαν στη γυναικοκτονία; Όχι. Μπορούμε να πούμε ότι ήταν προμελετημένο το έγκλημα; Ναι.

Η Τσελεπίδου είναι αποστασιοποιημένη από το θέμα που αγγίζει. Μας αφήνει να περιπλανηθούμε στο μυαλό του δράστη, που παρεμβαίνει πολλές φορές με παραληματικό και στερεοτυπικό λόγο (όπως και οι υπόλοιποι αντρικοί χαρακτήρες), χωρίς να μπορεί να κρύψει τον ναρκισισμό του, μας αφήνει να σκεφτούμε.

Αν περίμενες ένα βιβλίο που θα αναδεικνύει τη συστημική φύση της έμφυλης βίας, ίσως απογοητευτείς (αν και υπονοείται). Αν ψάχνεις ένα μυθιστόρημα κάπως άνισο μεν, που καταφέρνει να ξεβολέψει δε, για ένα θέμα που ακόμα και σήμερα κλείνουμε τα μάτια και το στόμα μας, τότε ίσως το βρήκες.

Υγ.: Εξαιρετικά εύστοχη η επιλογή του πίνακα "Ο βιασμός" ή "Αφήγηση" του Γιάννη Γαΐτη.

[Frantzi Maria · Rating 3 out of 5]

Η ροή του με δυσκόλεψε, κάποιες στιγμές σαν κάτι να μου έλειπε για να ολοκληρώσω την εικόνα (όχι του γεγονότος, του στόχου του λογοτεχνικά). Η γενική μου αίσθηση είναι πως το βιβλίο, με τον τρόπο του, πρακτικά αναδεικνύει όλο το πλαίσιο που δημιουργεί τα γεγονότα με τις γυναικοκτονίες και τις κακοποιήσεις. Η αγέλη, που με τη στάση της και την επίπλαστη έγνοια της, δεν τις αποτρέπει (αν δεν τις υποθάλπει) και ο δράστης που πολύ εύστοχα, μέσα από την αναφορά στη σκέψη του που παρεμβαίνει συνεχώς στις αφηγήσεις της “αγέλης”, αποδομείται και προβάλλει την ανάγκη του για πλήρη έλεγχο και επιβολή του προτύπου που είχε στο μυαλό του για το άλλο του μισό. Μέσα από το δήθεν του χαρακτήρα του, που δεν συνιστά βέβαια ψυχασθένεια, εξελίσσεται όλη η παθολογία που οδηγεί στην εγκληματική πράξη. Όσο κι αν υπάρχουν σίγουρα λόγοι που κάποιος φτάνει σε αυτό το σημείο, που μπορεί να είναι πολλοί (διαγενεακά τραύματα, κοινωνικό πλαίσιο), αυτοί οι λόγοι αφορούν πολλούς ανθρώπους και δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για έναν χαρακτήρα που καταλήγει χειριστικός και βίαιος. Εν τέλει, όντως “ένα έγκλημα δεν διαπράττεται από έναν και μόνο άνθρωπο” και “όποιος δεν μπορεί να επιστρέψει στην αγέλη, φωνάζει την αγέλη στο κλουβί του…”

[Michelle · Rating 3 out of 5]

Η Αγέλη της Βίκυς Τσελεπίδου είναι ένα μυθιστόρημα που δύσκολα σε αφήνει αδιάφορο και σε κάποιες περιγραφές σοκάρει και συγκινεί. Από τη μία, έχει μέγαλο ενδιαφέρον η πολυφωνική αφήγηση (6 αφηγητές ξεδιπλώνουν το χρονικό του εγκλήματος), η προσπάθεια της συγγραφέως να φωτίσει ένα τόσο βαρύ και επίκαιρο θέμα όπως η γυναικοκτονία, και η ανάδειξη της συλλογικής ευθύνης, αυτή η «αγέλη» που σιωπηρά συντηρεί τη βία. Από την άλλη, τα σχόλια του δράστη που παρεμβάλλονται στις αφηγήσεις των φίλων και συγγενών, δεν είναι πάντα πετυχημένη (κατά την γνώμη μου βέβαια). Αν και σε ορισμένα σημεία προσφέρουν μια σκοτεινή, διεισδυτική ματιά στην ψυχολογία του δολοφόνου, γίνονται κουραστικά και τα βρήκα αρκετά δυσνόητα μερικές φορές, σε σημείο να απομακρύνουν τον αναγνώστη αντί να ενισχύουν την ένταση.
Συνολικά, η Αγέλη είναι ένα βιβλίο με ενδιαφέρουσες ιδέες και τολμηρή σύλληψη, αλλά πιστεύω ότι έμειναν αρκετά θέματα ανείπωτα - για παράδειγμα, η σχέση αυτή δεν ήταν αγάπη και ενοχλήθηκα πολύ διαβάζοντας συνέχεια ότι "την αγαπούσε υπερβολικά" ή ότι από αγάπη έκανε ότι έκανε ο δολοφόνος...

[Michaela · Rating 4 out of 5]

3.5

[Dimitra Lymperopoulou · Rating 3 out of 5]

3.5