Η επίσκεψη στον ψυχοθεραπευτή, πάλαι ποτέ ταμπού, στις μέρες μας είναι τόσο συνηθισμένη όσο τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Άραγε το αστικό μοντέλο έχει συντελέσει σε αυτό με τους απάνθρωπους ρυθμούς του, την ώθηση προς την ατομικότητα και την όλο αυξανόμενη αγωνία της επιβίωσης; Μήπως οι άνθρωποι είχαν πάντα την ανάγκη για παρηγοριά από τον υπαρξιακό τρόμο, παλιότερα με τη μορφή του σαμάνου, μεταγενέστερα του ιερέα, και τώρα του ψυχαναλυτή; Ή είναι απλώς μια μόδα, ένα νέο προϊόν προς κατανάλωση; Στο «Χ εις τον Ψ», η Αλέξια Οθωναίου με καυστικό χιούμορ και παιγνιώδη διάθεση άλλοτε διερευνά αυτά τα ερωτήματα και άλλοτε χρησιμοποιεί τη σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου σαν όχημα για να μιλήσει για τις ανθρώπινες σχέσεις, τα υπαρξιακά αδιέξοδα και την ανθρώπινη κατάσταση εν γένει, επιβεβαιώνοντας ή αποδομώντας τα στερεότυπα γύρω από την ψυχανάλυση. Προλογίζει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος
Η Αλέξια Οθωναίου γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στο Surrey Institute of Art and Design University College στην Αγγλία σε πτυχιακό επίπεδο και εικονογράφηση και κινούμενη εικόνα στο Kingston University του Λονδίνου σε μεταπτυχιακό. Από το 2004 δημοσιεύει εικονογραφήσεις και κόμικ σε διάφορα έντυπα (Παρά Πέντε, Γκραν Γκινιόλ, Athens Voice, Φανταστικά Χρονικά κ.ά.), εικονογραφεί παιδικά βιβλία και συμμετέχει σε εκθέσεις ζωγραφικής, εικονογράφησης και κόμικ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Βαβέλ, Επέτειος Ζήτω;, Were is the Art? Random Impact, Εν Αιθρία, Φεστιβάλ Comics Lods κ.ά.). Έχει εκδώσει το κόμικ άλμπουμ της (σε συνεργασία με τον Σπύρο Δερβενιώτη) "Bleeding Hearts" (εκδόσεις Jemma), έχει σχεδιάσει το "Σύνδρομο #4 "της ομώνυμης σειράς (εκδόσεις Comicdom) και σχεδιάζει το μηνιαίο κόμικς του περιοδικού "Διαβάζω".. Για τις εκδόσεις Τετράγωνο έχει εικονογραφήσει και τα "Νανουρίσματα" της Μαρίας Κρητικού.
Γιορτάστε, ανθρώποι, που βρήκατε τι δώρο να κάνετε σε όλους τους ψυχολόγους φίλους σας.
Θα ακουστεί φουλ βαρύγδουπο να πω ότι η Αλέξια Οθωναίου κρατάει καθρέφτες μπροστά στους πάντες και μας βάζει να κοιτάξουμε τα μούτρα μας πριν το παίξουμε έξυπνοι για τις θεματάρες των αλλωνών, αλλά ισχύει. Κι έχει κανείς την αίσθηση ότι κάθεται κι αυτή δίπλα σου ώστε να μπορείτε να γελάσετε παρέα με τη φάση.