What do you think?
Rate this book
Omdat ik je zie
Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49.
Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand.
Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baantje aan als opschoner van het necrologieënarchief. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken.
Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Een roman over verlies, vriendschap en liefde.
‘De kracht van Posthuma de Boer schuilt in haar talent om de menselijkheid van haar karakters te tonen. […] je begrijpt ze.’ – de Volkskrant
Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand.
Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baantje aan als opschoner van het necrologieënarchief. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken.
Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Een roman over verlies, vriendschap en liefde.
‘De kracht van Posthuma de Boer schuilt in haar talent om de menselijkheid van haar karakters te tonen. […] je begrijpt ze.’ – de Volkskrant
280 pages, Paperback
Published March 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 32 reviews
April 1, 2026
Omdat ik je zie – Eva Postuma de Boer – Uitgeverij Ambo | Anthos
De hand van Mustang Sally is een boek dat ik verslonden heb en buitengewoon goed vond, dus keek ik enorm uit naar Omdat ik je zie. Zou het me weer net zo raken als Mustang Sally? Kort antwoord: JA!
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer is een roman die zich langzaam ontvouwt, maar ondertussen steeds dieper snijdt. Waar haar eerdere werk al liet zien hoe zwaar familiegeschiedenis kan wegen, zoomt ze hier opnieuw in op de sporen die ouders(vaak onbedoeld) nalaten in het leven van hun kinderen.
Het verhaal volgt Lou, een vrouw die zich op een kantelpunt in haar leven bevindt. Haar werk is plots weggevallen, haar huwelijk lijkt op afstand te zijn gezet en het overlijden van haar vader werpt haar terug op vragen die nooit echt gesteld zijn. Wanneer ze in zijn papieren een aanwijzing vindt naar een geheim rondom een voormalig politicus, besluit ze impulsief naar Spanje te vertrekken. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden over haar vader, groeit al snel uit tot een confronterende reis naar zichzelf.
Gelaagdheid
De kracht van de roman zit in de gelaagdheid. De autorit vormt de ruggengraat van het verhaal, maar onderweg ontvouwt zich een stroom aan herinneringen, twijfels en pijnpunten. Lou blikt terug op haar jeugd, haar verloren moeder en de keuzes die haar gevormd hebben. Tegelijkertijd worstelt ze met vragen over liefde, autonomie en de richting van haar leven. De aanwezigheid van het jonge meisje naast haar (dat pas later echt betekenis krijgt) geeft de gesprekken een bijna filosofische ondertoon.
Ook de verhaallijn rondom de oud-minister is meer dan een subplot. Zijn geschiedenis weerspiegelt Lou’s innerlijke strijd: beiden dragen ze een last die niet volledig van henzelf is, maar die wel hun leven heeft gestuurd. Daarmee raakt het boek aan een universeel thema: in hoeverre kun je ontsnappen aan wat je is meegegeven?
Personages en stijl
Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos de personages tot leven komen. Lou voelt nergens als een bedacht personage, maar als iemand van vlees en bloed, gevormd door alles wat ze heeft meegemaakt. Tegelijkertijd krijgt de oud-minister (warmte, geeft gevoel van veiligheid)een stille overtuigingskracht, iemand die niet onder zijn verleden is bezweken, maar het gaandeweg heeft weten om te vormen tot iets dat hem richting gaf. Juist dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht.
De stijl van Posthuma de Boer is beheerst en trefzeker. Zonder grote woorden weet ze emoties voelbaar te maken. Er zit een droge, subtiele humor in de dialogen, die het geheel licht houdt zonder af te doen aan de zwaarte van de thematiek.
Dit is geen boek dat leunt op plot of spanning, maar op ontwikkeling en inzicht. Een verhaal over rouw, verandering en het moeizame proces van opnieuw richting geven aan je leven. De autotrip door Frankrijk en Spanje vormt daarbij een sfeervol decor, maar de echte reis speelt zich vanbinnen af.
De laatste zin in dit prachtige, ingetogen en tegelijkertijd indringende verhaal kon eigenlijk alleen maar zo eindigen.
Susanne Koster
De hand van Mustang Sally is een boek dat ik verslonden heb en buitengewoon goed vond, dus keek ik enorm uit naar Omdat ik je zie. Zou het me weer net zo raken als Mustang Sally? Kort antwoord: JA!
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer is een roman die zich langzaam ontvouwt, maar ondertussen steeds dieper snijdt. Waar haar eerdere werk al liet zien hoe zwaar familiegeschiedenis kan wegen, zoomt ze hier opnieuw in op de sporen die ouders(vaak onbedoeld) nalaten in het leven van hun kinderen.
Het verhaal volgt Lou, een vrouw die zich op een kantelpunt in haar leven bevindt. Haar werk is plots weggevallen, haar huwelijk lijkt op afstand te zijn gezet en het overlijden van haar vader werpt haar terug op vragen die nooit echt gesteld zijn. Wanneer ze in zijn papieren een aanwijzing vindt naar een geheim rondom een voormalig politicus, besluit ze impulsief naar Spanje te vertrekken. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden over haar vader, groeit al snel uit tot een confronterende reis naar zichzelf.
Gelaagdheid
De kracht van de roman zit in de gelaagdheid. De autorit vormt de ruggengraat van het verhaal, maar onderweg ontvouwt zich een stroom aan herinneringen, twijfels en pijnpunten. Lou blikt terug op haar jeugd, haar verloren moeder en de keuzes die haar gevormd hebben. Tegelijkertijd worstelt ze met vragen over liefde, autonomie en de richting van haar leven. De aanwezigheid van het jonge meisje naast haar (dat pas later echt betekenis krijgt) geeft de gesprekken een bijna filosofische ondertoon.
Ook de verhaallijn rondom de oud-minister is meer dan een subplot. Zijn geschiedenis weerspiegelt Lou’s innerlijke strijd: beiden dragen ze een last die niet volledig van henzelf is, maar die wel hun leven heeft gestuurd. Daarmee raakt het boek aan een universeel thema: in hoeverre kun je ontsnappen aan wat je is meegegeven?
Personages en stijl
Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos de personages tot leven komen. Lou voelt nergens als een bedacht personage, maar als iemand van vlees en bloed, gevormd door alles wat ze heeft meegemaakt. Tegelijkertijd krijgt de oud-minister (warmte, geeft gevoel van veiligheid)een stille overtuigingskracht, iemand die niet onder zijn verleden is bezweken, maar het gaandeweg heeft weten om te vormen tot iets dat hem richting gaf. Juist dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht.
De stijl van Posthuma de Boer is beheerst en trefzeker. Zonder grote woorden weet ze emoties voelbaar te maken. Er zit een droge, subtiele humor in de dialogen, die het geheel licht houdt zonder af te doen aan de zwaarte van de thematiek.
Dit is geen boek dat leunt op plot of spanning, maar op ontwikkeling en inzicht. Een verhaal over rouw, verandering en het moeizame proces van opnieuw richting geven aan je leven. De autotrip door Frankrijk en Spanje vormt daarbij een sfeervol decor, maar de echte reis speelt zich vanbinnen af.
De laatste zin in dit prachtige, ingetogen en tegelijkertijd indringende verhaal kon eigenlijk alleen maar zo eindigen.
Susanne Koster
June 17, 2026
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer gaat over Lou Rijziger. Kort na het overlijden van haar vader verliest zij haar baan als columnist bij de krant waar haar vader jarenlang politiek verslaggever was. Haar baas biedt haar vervolgens een andere functie aan: het opschonen van het necrologieënarchief. Hoewel dit in eerste instantie een saaie en ondankbare taak lijkt, raakt Lou gefascineerd door de levensverhalen van overleden mensen. Tijdens haar werk ontdekt ze aanwijzingen die verband houden met het laatste verhaal van haar vader. Dit leidt haar naar Spanje. Samen met haar kat Broer, de zesjarige Emmy en een zakje met de as van haar vader maakt ze een reis naar het zuiden.
Ik vond het boek over het algemeen redelijk. Sommige momenten wist het verhaal mij echt te raken en kon ik goed meeleven met Lou. Vooral haar verdriet om haar vader en haar zoektocht naar antwoorden vond ik interessant beschreven. Daardoor voelde het verhaal persoonlijk en geloofwaardig.
Aan de andere kant waren er ook delen die mij minder konden boeien. Soms vond ik het tempo wat traag en had ik moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Daardoor wisselde mijn interesse tijdens het lezen: het ene moment was ik nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, terwijl ik op andere momenten minder betrokken was.
Ik vond het boek over het algemeen redelijk. Sommige momenten wist het verhaal mij echt te raken en kon ik goed meeleven met Lou. Vooral haar verdriet om haar vader en haar zoektocht naar antwoorden vond ik interessant beschreven. Daardoor voelde het verhaal persoonlijk en geloofwaardig.
Aan de andere kant waren er ook delen die mij minder konden boeien. Soms vond ik het tempo wat traag en had ik moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Daardoor wisselde mijn interesse tijdens het lezen: het ene moment was ik nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, terwijl ik op andere momenten minder betrokken was.
June 23, 2026
Dit verhaal zit ingenieus in elkaar. Er worden allemaal verhaaldraden gespannen die allemaal samen komen. Het las vlot weg.
May 7, 2026
Zo fijn om weer eens een goed boek te lezen. En me er door laten meeslepen. Mooi geschreven: soepel, slim, verrassend. Aanrader!
April 28, 2026
Wauw , in 1 dag uitgelezen ! Mijn eerste boek van Eva Posthuma-de Boer. Wat een schrijfstijl, puur, vol leven. Soms rauw, gejaagd, dan weer zacht en rustig.
Zo mooi hoe ze haar personen echt tot leven brengt, mensen die worstelen, zoeken en diep inzicht krijgen.
Op naar de volgende titel van haar.
Zo mooi hoe ze haar personen echt tot leven brengt, mensen die worstelen, zoeken en diep inzicht krijgen.
Op naar de volgende titel van haar.
April 6, 2026
Het meisje op de cover kijkt me met een treurige blik aan en dat ontroert me. De titel van deze roman en de quote die achterop het boek staat maken me erg nieuwsgierig. Want wat er precies wordt bedoeld met ‘Omdat ik je zie’ maakt dat ik dit verhaal van Eva Posthuma de Boer wil lezen.
Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.
Mijn mening
Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.
Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.
Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.
De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.
‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’
In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.
Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.
‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.
Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.
Mijn mening
Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.
Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.
Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.
De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.
‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’
In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.
Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.
‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.
June 5, 2026
De hoofdpersoon en ikfiguur in deze roman heet Lou Rijziger, met een lange ij. Ze is ook een reiziger, die in de voetsporen van haar vader wil treden en het geheim wil achterhalen van een vroegere politicus, Ward van Breda. Lou is journaliste en door haar hoofdredacteur op een zijspoor gezet met als taak archiefmateriaal voor necrologieën te ordenen. Zo komt ze op het spoor van Ward van Breda en op dat van haar vader die eerder met dat dossier bezig is geweest en van plan was geweest naar Spanje af te reizen om daar Ward te ontmoeten. Zijn overlijden stak hier een stokje tussen. Lou reisde nu met haar negenjarige dochter en een kat naar Spanje. De reis wordt uitgebreid beschreven. Pas halverwege het boek ontmoet ze Ward en hoort ze zijn levensverhaal. Hij moet iets goed maken van wat zijn vader in de oorlog in eigen ogen heeft misdaan of nagelaten. Tegen het einde van het boek wordt Lou 49, 40 jaar ouder dan haar dochter. Het getal negen speelt een sleutelrol in de roman. Het is vooral een amusant en vlot geschreven reisverhaal, waarbij de reiservaringen meer diepgaande levenservaringen oproepen.
June 14, 2026
Halverwege het boek was ik nog steeds aan het wachten tot het verhaal nou eens begon.
Door de goede recensies bleef ik doorlezen, hopend op een prachtig slot wat de overbodige omzwervingen zonder samenhang kon goedmaken. Maar zelfs het verhaal van Ward van Breda maakte niks in mij los.
Het meeste vervelende vond ik alle overbodige stukken, een omreis naar een eiland vanwege jeugdherinneringen waar verder niet over werd uitgeweid. Een bezoek aan stad omdat Hemingway er een boek had geschreven inclusief plot van het boek waar verder niks gebeurt. Het sturen van een brief om een afspraak te maken en diegene ziet de brief niet en ze die avond alleen dineert. Dit boek zal ik aan niemand aanraden.
Door de goede recensies bleef ik doorlezen, hopend op een prachtig slot wat de overbodige omzwervingen zonder samenhang kon goedmaken. Maar zelfs het verhaal van Ward van Breda maakte niks in mij los.
Het meeste vervelende vond ik alle overbodige stukken, een omreis naar een eiland vanwege jeugdherinneringen waar verder niet over werd uitgeweid. Een bezoek aan stad omdat Hemingway er een boek had geschreven inclusief plot van het boek waar verder niks gebeurt. Het sturen van een brief om een afspraak te maken en diegene ziet de brief niet en ze die avond alleen dineert. Dit boek zal ik aan niemand aanraden.
June 14, 2026
Pageturner. De ik figuur, de 49 jarige Lou is -samen met kat Broer en het 6 jarige meisje Emmy- op reis naar Spanje. Emmy stelt veel waarom vragen. Dat verleidt Lou om over haar leven te vertellen. Ze verloor haar moeder toen zij zelf 6 jaar was (!!!). Recent verloor zij haar vader. En haar baan als columnist. En man Cas verhuisde naar Brussel,zoon Staas naar een studentenkamer inGroningen.
Kortom: veel verlies in Lou’s leven. Over verlies, herinneren en identiteit gaat dan ook deze intrigerende roman.
Soms rommelig. Maar altijd intrigerend
Kortom: veel verlies in Lou’s leven. Over verlies, herinneren en identiteit gaat dan ook deze intrigerende roman.
Soms rommelig. Maar altijd intrigerend
June 7, 2026
Ja fijn boek, actueel, mooie thema's; ouder kind relaties, rouw, gezinnen, Haagsche politiek, journalistiek, ook prettig geschreven, mooie dialogen, humor. Sommige personages helaas wat kariktaruaal, maar stoorde weinig. Mooie terugkerende quote van Duitse dichter Rilke "leven met de vraag, dan komt het antwoord wel" zoiets van ~nachtje over slapen~ of ~even laten sudderen~, dat spreekt mij wel aan.
May 29, 2026
Het begon goed: hoog tempo en met humor. Daarna raakte ik het een beetje kwijt. De roadtrip vond ik eigenlijk niet zo heel interessant en de verschillende verhaallijnen pasten naar mijn mening niet goed bij elkaar. Niet vervelend om te lezen, maar na “De hand van Mustang Sally” had ik hier absoluut meer van verwacht.
June 18, 2026
3,5 ster! Ik moest even wennen aan de schrijfstijl, maar het pakte mij wel. Het verhaal vond ik ook mooi, soms even beetje zoeken waar het heenging en ook de kwestie hoe de hoofdpersoon zich verhoudt tot ‘haar jonge zelf’ zullen we maar zeggen, maar uiteindelijk komt alles wel samen. Wilde zeker verder lezen!!
May 10, 2026
Met nauwkeurige, humorvolle en levendige observaties word je meegnomen op het onderzoeksavontuur van moeder, jonge dochter en de poes. Heb me echt afgevraagd of Ward van Breda gebaseerd is op Wiarda Beckman, maar heb daar nog niets over kunnen vinden.
Leest lekker.
Leest lekker.
May 14, 2026
Mijn eigen lieve tante kan ook nog eens zo mooi schrijven! Het was een prachtig verhaal, het zat goed in elkaar; de plekken en de reis ernaartoe, het tempo, de combinatie van persoonlijke groei en de groei van het verhaal en hoe dat ook in elkaar overloopt. En goed weg te lezen. ❤️
May 25, 2026
Een aardig verhaal met lagen en een paar mooie wendingen. Het kwam nergens op een punt dat ik echt in de huid van het hoofdpersonage kroop en dat is jammer; we zijn praktisch even oud. 3,5 ster van mij.
May 25, 2026
Weer zo'n mooie van haar. 'De hand van Mustang Sally' maakte ook veel indruk, zat zo ingenieus in elkaar. Dit was ook prachtig opgebouwd. Knap altijd als iemand iets schrijft dat zo makkelijk leest maar toch stilistisch heel mooi is.
April 7, 2026
In één woord: prachtig!
April 21, 2026
De gans van Sally Mustang is een van de boeken die ik prachtig vond. Nieuwsgierig naar haar nieuwe boek. Deze is net zo schitterend. Een intrigerende zoektocht.
April 21, 2026
Bijzonder en mooi.
April 26, 2026
Net als het vorige boek van Eva Posthuma de Boer ., Mustang Sally in een ruk uitgelezen!
May 4, 2026
Een puik boek. Het duurde even voordat ik de familierelaties scherp had. Goed verhaal en stof tot nadenken over omgaan met afscheid en rouw. Ook ruimte voor humor.
May 5, 2026
wat een prachtige verrassing was dit boek. Genoten, gerouwd, gelachen, gegniffeld. Aanrader!
May 8, 2026
Werkelijk prachtig.
May 12, 2026
Misschien wordt dit wel mijn beste gelezen boek van het jaar. Vond het zeer aantrekkelijk om te lezen en bijzonder verhaal.
May 14, 2026
Ontroerend, meeslepend, geestig - aanrader!
May 17, 2026
Beste boek dat ik in tijden heb gelezen. Verfrissende woordkeus, alsof ik een vriendin hoor praten. En een mooie roadtrip naar Spanje, prachtig beschreven.
May 25, 2026
Prachtig verhaal, erg van genoten!
June 7, 2026
Goed geschreven en origineel plot, in 1 ruk uitgelezen!
June 8, 2026
Drukdoenerij.
Dat woord gebruikt ze zelf ergens over een collega.
Verder geen woorden voor.
(Terwijl ik zelf ook met dergelijke vragen over mijn ouders zit.)
Dat woord gebruikt ze zelf ergens over een collega.
Verder geen woorden voor.
(Terwijl ik zelf ook met dergelijke vragen over mijn ouders zit.)
Displaying 1 - 30 of 32 reviews