Omdat ik je zie

by Eva Posthuma de Boer

Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49.
Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand.
Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baantje aan als opschoner van het necrologieënarchief. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken.
Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Een roman over verlies, vriendschap en liefde.

‘De kracht van Posthuma de Boer schuilt in haar talent om de menselijkheid van haar karakters te tonen. […] je begrijpt ze.’ – de Volkskrant

Genres: Roman, Ebooks

280 pages, Paperback

Published March 1, 2026

Reviews

[Susanne Koster · Rating 5 out of 5]

Omdat ik je zie – Eva Postuma de Boer – Uitgeverij Ambo | Anthos

De hand van Mustang Sally is een boek dat ik verslonden heb en buitengewoon goed vond, dus keek ik enorm uit naar Omdat ik je zie. Zou het me weer net zo raken als Mustang Sally? Kort antwoord: JA!

Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer is een roman die zich langzaam ontvouwt, maar ondertussen steeds dieper snijdt. Waar haar eerdere werk al liet zien hoe zwaar familiegeschiedenis kan wegen, zoomt ze hier opnieuw in op de sporen die ouders(vaak onbedoeld) nalaten in het leven van hun kinderen.
Het verhaal volgt Lou, een vrouw die zich op een kantelpunt in haar leven bevindt. Haar werk is plots weggevallen, haar huwelijk lijkt op afstand te zijn gezet en het overlijden van haar vader werpt haar terug op vragen die nooit echt gesteld zijn. Wanneer ze in zijn papieren een aanwijzing vindt naar een geheim rondom een voormalig politicus, besluit ze impulsief naar Spanje te vertrekken. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden over haar vader, groeit al snel uit tot een confronterende reis naar zichzelf.

Gelaagdheid
De kracht van de roman zit in de gelaagdheid. De autorit vormt de ruggengraat van het verhaal, maar onderweg ontvouwt zich een stroom aan herinneringen, twijfels en pijnpunten. Lou blikt terug op haar jeugd, haar verloren moeder en de keuzes die haar gevormd hebben. Tegelijkertijd worstelt ze met vragen over liefde, autonomie en de richting van haar leven. De aanwezigheid van het jonge meisje naast haar (dat pas later echt betekenis krijgt) geeft de gesprekken een bijna filosofische ondertoon.
Ook de verhaallijn rondom de oud-minister is meer dan een subplot. Zijn geschiedenis weerspiegelt Lou’s innerlijke strijd: beiden dragen ze een last die niet volledig van henzelf is, maar die wel hun leven heeft gestuurd. Daarmee raakt het boek aan een universeel thema: in hoeverre kun je ontsnappen aan wat je is meegegeven?

Personages en stijl
Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos de personages tot leven komen. Lou voelt nergens als een bedacht personage, maar als iemand van vlees en bloed, gevormd door alles wat ze heeft meegemaakt. Tegelijkertijd krijgt de oud-minister (warmte, geeft gevoel van veiligheid)een stille overtuigingskracht, iemand die niet onder zijn verleden is bezweken, maar het gaandeweg heeft weten om te vormen tot iets dat hem richting gaf. Juist dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht.
De stijl van Posthuma de Boer is beheerst en trefzeker. Zonder grote woorden weet ze emoties voelbaar te maken. Er zit een droge, subtiele humor in de dialogen, die het geheel licht houdt zonder af te doen aan de zwaarte van de thematiek.
Dit is geen boek dat leunt op plot of spanning, maar op ontwikkeling en inzicht. Een verhaal over rouw, verandering en het moeizame proces van opnieuw richting geven aan je leven. De autotrip door Frankrijk en Spanje vormt daarbij een sfeervol decor, maar de echte reis speelt zich vanbinnen af.
De laatste zin in dit prachtige, ingetogen en tegelijkertijd indringende verhaal kon eigenlijk alleen maar zo eindigen.

Susanne Koster

[Nina · Rating 4 out of 5]

Wat een fijn verhaal, het is vertrouwd, verdrietig en lief.

Zin om meer van deze schrijfster te gaan lezen

[Margarita Mitreva · Rating 3 out of 5]

Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer gaat over Lou Rijziger. Kort na het overlijden van haar vader verliest zij haar baan als columnist bij de krant waar haar vader jarenlang politiek verslaggever was. Haar baas biedt haar vervolgens een andere functie aan: het opschonen van het necrologieënarchief. Hoewel dit in eerste instantie een saaie en ondankbare taak lijkt, raakt Lou gefascineerd door de levensverhalen van overleden mensen. Tijdens haar werk ontdekt ze aanwijzingen die verband houden met het laatste verhaal van haar vader. Dit leidt haar naar Spanje. Samen met haar kat Broer, de zesjarige Emmy en een zakje met de as van haar vader maakt ze een reis naar het zuiden.

Ik vond het boek over het algemeen redelijk. Sommige momenten wist het verhaal mij echt te raken en kon ik goed meeleven met Lou. Vooral haar verdriet om haar vader en haar zoektocht naar antwoorden vond ik interessant beschreven. Daardoor voelde het verhaal persoonlijk en geloofwaardig.

Aan de andere kant waren er ook delen die mij minder konden boeien. Soms vond ik het tempo wat traag en had ik moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Daardoor wisselde mijn interesse tijdens het lezen: het ene moment was ik nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, terwijl ik op andere momenten minder betrokken was.

[Marike · Rating 4 out of 5]

Dit verhaal zit ingenieus in elkaar. Er worden allemaal verhaaldraden gespannen die allemaal samen komen. Het las vlot weg.

[Marieke · Rating 4 out of 5]

De lat lag hoog vanwege “De hand van Mustang Sally”. Een verrassend boek maar de aanloop was te lang. Bijzonder dat een deel zich in Nijmegen afspeelde. Al met al de lat helaas niet aangetikt maar wel een mooi boek.

[Pieter van der Zaag · Rating 5 out of 5]

Zo fijn om weer eens een goed boek te lezen. En me er door laten meeslepen. Mooi geschreven: soepel, slim, verrassend. Aanrader!

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

Misschien dat ik in een andere bui vier sterren had gegeven, maar ik had het even gehad met de zoektochten naar eigen jeugd en ouders en gedoe met werk, krant en echtgenoot. Het is zeker goed en aanstekelijk geschreven, zij het wel erg cultureel-Amsterdams.

[Mandy Prins · Rating 4 out of 5]

Prachtig! Een verhaal dat meer gaat om de reis, dan om de antwoorden. Die je wel krijgt, maar er uiteindelijk niet meer zo toe blijken te doen. Ik houd van de schrijfstijl van Eva. Van de melodieuze zinnen en de anders-dan-anders gekozen woorden.

[Toos Verdouw · Rating 4 out of 5]

Ik heb niet eerder van haar gelezen. Wat een mooie speelse schrijfstijl!! Haar zoektocht verweven met haar rouw beschrijft ze eerlijk en licht. Komt vast omdat ze haar kat Broer bij zich heeft :)

[Annemie Van · Rating 5 out of 5]

Wauw , in 1 dag uitgelezen ! Mijn eerste boek van Eva Posthuma-de Boer. Wat een schrijfstijl, puur, vol leven. Soms rauw, gejaagd, dan weer zacht en rustig.
Zo mooi hoe ze haar personen echt tot leven brengt, mensen die worstelen, zoeken en diep inzicht krijgen.
Op naar de volgende titel van haar.

[Boek2Musch · Rating 4 out of 5]

Het meisje op de cover kijkt me met een treurige blik aan en dat ontroert me. De titel van deze roman en de quote die achterop het boek staat maken me erg nieuwsgierig. Want wat er precies wordt bedoeld met ‘Omdat ik je zie’ maakt dat ik dit verhaal van Eva Posthuma de Boer wil lezen.

Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.

Mijn mening
 Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.

Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.

Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.

De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.

‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’

In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.

Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.

‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.

[Mirjam Campo · Rating 4 out of 5]

Hoofdpersoon is op weg om de laatste taak van haar overleden vader op te pakken. Tijdens de reis praat ze met de 6-jarige Emmy, die haar overstelpt met ‘waarom-vragen’. Emmy is precies zo oud als Lou was toen haar moeder overleed. Ze heeft weinig herinneringen aan haar moeder.
Eenmaal in Spanje aangekomen hebben de vragen van haar Emmy haar al wat inzichten gegeven. Ze heeft onderweg een aantal veel te dure hotels gehad en komt uiteindelijk echt thuis bij Lucia, waar Ward ook iedere dag eet. Het voelt als een thuis. Ward van Breda was een oud- politicus en haar vader zou hem gaan bezoeken. Ze kenden elkaar uit hun werkende leven (Lou’s vader was politiek journalist) en er was het gegeven dat Ward de naam van zijn moeder droeg. Ward en Lou mogen elkaar en Ward vertrouwt haar zijn verhaal toe. Het verhaal gaat over een vreselijk dilemma waar zijn vader voor stond tijdens de oorlog, terwijl zijn moeder zwanger was van hem en ze ruim 20 joden opvingen in hun huis. Volgens Ward is er in deze tijd geen oog voor het dilemma, maar wordt er vooral snel geoordeeld. Hij wil daarom in eerste instantie dat het verhaal postuum gepubliceerd wordt. Uiteindelijk besluiten ze samen Ward officieel dood te verklaren en kan Lou het verhaal alsnog schrijven.
Ze biedt het eerst aan haar baas aan die haar haar column heeft afgenomen en op een zij-spoor heeft gezet. Maar dan bedenkt ze zich; ze wil helemaal niet meer voor hem werken. Ze gaat het een Belgische krant aanbieden. Na publicatie wordt haar opnieuw een baan aangeboden bij haar oude krant, met een nieuwe baas. Het boek eindigt met de echte dood van Ward.
Prachtig verhaal met veel verwijzingen naar andere literatuur en klassieke muziek. Mooi hoe de ‘gesprekken’ met Emmy Lou uiteindelijk tot allerlei inzichten brengen.
En goed geschreven, met humor.

[Inekew · Rating 5 out of 5]

Prachtig boek, ik heb er van genoten. Om veel redenen: Fijn geschreven, zoals gedachten gaan, leest als een trein. De vaak hilarische beeldspraak (snuivend zwom Theo Piket weg uit mijn vissenkom), de typeringen (de hulpverlening in de vorm van "daar moesten we op ee-mm-dee-erren" Inger Dupré), de Spaanse sfeer (dat huis van Lucia, het huis van Ward, bijna tastbaar). De kleine verhalen (Scott en Zelda, Bizet) verweven in de grote verhalen van Ward en van Emmy en Lou. De melancholische ondertoon, van rouw en het gemis van vaders en moeders (ook bij Ward, ach, zijn moedertje) en van liefde. Mooi hoe het idee om de as van vader en moeder te mengen Emmy en Lou doet versmelten. "Leven met de vraag, dan komt het antwoord wel."

De titel ook treffend. Ward, Emmy, Lou worden (uiteindelijk) gezien, maar BS Charlotte niet. Hoe triest, haar hele leven op de planken en ze wil zo graag. Ik hoop dat Leo haar zag.

Tot slot. Fantastisch hoe de auteur met het thema jeugdherinneringen omgaat. Niet de zo populaire verdrongen herinneringen visie (wat Lou niet meer weet zal wel verdrongen zijn want er was iets heel ergs gebeurd, en dat moet je koste wat kost opduiken anders hou je er last van.) Maar zoals dat gaat met herinneringen uit de kindertijd: niet zomaar en wie weet wel nooit meer terug te halen. Een lichtinval roept een beeld aan vroeger op (en of dat ook echt gebeurd is blijft in het midden. Dat is het punt ook niet, voor Lou is het echt). Het is niet belangrijk wat er precies met moeder gebeurd is. Emmylou vindt haar en dat is genoeg. Voor de lezer overigens wel een beetje jammer.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

De hoofdpersoon en ikfiguur in deze roman heet Lou Rijziger, met een lange ij. Ze is ook een reiziger, die in de voetsporen van haar vader wil treden en het geheim wil achterhalen van een vroegere politicus, Ward van Breda. Lou is journaliste en door haar hoofdredacteur op een zijspoor gezet met als taak archiefmateriaal voor necrologieën te ordenen. Zo komt ze op het spoor van Ward van Breda en op dat van haar vader die eerder met dat dossier bezig is geweest en van plan was geweest naar Spanje af te reizen om daar Ward te ontmoeten. Zijn overlijden stak hier een stokje tussen. Lou reisde nu met haar negenjarige dochter en een kat naar Spanje. De reis wordt uitgebreid beschreven. Pas halverwege het boek ontmoet ze Ward en hoort ze zijn levensverhaal. Hij moet iets goed maken van wat zijn vader in de oorlog in eigen ogen heeft misdaan of nagelaten. Tegen het einde van het boek wordt Lou 49, 40 jaar ouder dan haar dochter. Het getal negen speelt een sleutelrol in de roman. Het is vooral een amusant en vlot geschreven reisverhaal, waarbij de reiservaringen meer diepgaande levenservaringen oproepen.

[Inge · Rating 4 out of 5]

Ik blijk de laatste tijd met mijn boeken in het thema rouw te zijn. Nergens komt dat thema zo sterk naar voren als in Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer. Rouw wordt hier gepresenteerd als een complex proces niet alleen doorgaan na overlijden van mensen. Rouw zit hem in het loslaten, het laten gaan. Van kinderen die uit huis gaan, een jongere versie van jezelf die nog te sterk in je zit en van herinneringen die je niet hebt.
Het begin van het boek roept vooral vragen op, die ook gesteld worden door de 6-jarige Emmy met haar "waaroms". Het is een boek waar je binnenvalt en gaandeweg van begrijpt waar het eigenlijk over gaat, iets wat ik wel gewend ben van schrijvers als Sally Rooney. Het is tevens een heel persoonlijk boek, hoewel de hoofdpersoon daar eigenlijk erg op tegen lijkt (in de huidige tijd zouden we te veel naar onszelf gericht zijn). Desalniettemin is het boek het verwerkingsverhaal van de hoofdpersonage waar ze ontdekt, groeit en loslaat. Als zoeker van de kleine momentjes sprak mij de voorliefde voor het beschijnen van de mooie dingen in het leven mij erg aan. Uiteindelijk is het ook een verhaal over hoop, herstel en een goed einde.

[Maud Stamsnijder · Rating 4 out of 5]

Leuk boek, mooie taal. Ik vond de verhaallijn met Emmy wat verwarrend, maar toen ik ‘m eenmaal snapte erg leuk. De verhaallijn met de chef had weg mogen blijven van mij. Leuk dat ze opiniestukken schreef! En een mooi hoopvol verhaal.

“Wie schreeuwt, verliest. Die verlegt het onderwerp van het onderwerp naar het geschreeuw. Dom dom dom.”

“dat ik wel romans was gaan schrijven in plaats van columns en opiniestukken als ik was geboren met zoveel verbeeldingskracht.”

“Ik hield niet van het woord etcetera. Ik vond het een arrogant woord, het veronderstelde dat je wist wat iemand bedoelde, maar als je het niet wist, zoals ik het nu niet wist, dan was je dom.”

“Ik ben van de fatsoensgeneratie, begrijp je, we konden lijnrecht tegenover elkaar staan in het debat, en elkaar daarna oprecht feliciteren met de overwinning. Wat er nu gebeurt, de normalisatie van de regerende leugen, de degradatie van het politieke instituut, het is weerzinwekkend”

“Blijkbaar is het hier zo’n komen en gaan van doden dat ze de levenden niet herkennen.”

“Blijf dicht bij jezelf, spreek vanuit je hart en raak zo het hart van je luisteraar.”

[Charlotte De Bruijn · Rating 1 out of 5]

Halverwege het boek was ik nog steeds aan het wachten tot het verhaal nou eens begon.
Door de goede recensies bleef ik doorlezen, hopend op een prachtig slot wat de overbodige omzwervingen zonder samenhang kon goedmaken. Maar zelfs het verhaal van Ward van Breda maakte niks in mij los.
Het meeste vervelende vond ik alle overbodige stukken, een omreis naar een eiland vanwege jeugdherinneringen waar verder niet over werd uitgeweid. Een bezoek aan stad omdat Hemingway er een boek had geschreven inclusief plot van het boek waar verder niks gebeurt. Het sturen van een brief om een afspraak te maken en diegene ziet de brief niet en ze die avond alleen dineert. Dit boek zal ik aan niemand aanraden.

[Marjolein Schut · Rating 4 out of 5]

Pageturner. De ik figuur, de 49 jarige Lou is -samen met kat Broer en het 6 jarige meisje Emmy- op reis naar Spanje. Emmy stelt veel waarom vragen. Dat verleidt Lou om over haar leven te vertellen. Ze verloor haar moeder toen zij zelf 6 jaar was (!!!). Recent verloor zij haar vader. En haar baan als columnist. En man Cas verhuisde naar Brussel,zoon Staas naar een studentenkamer inGroningen.
Kortom: veel verlies in Lou’s leven. Over verlies, herinneren en identiteit gaat dan ook deze intrigerende roman.
Soms rommelig. Maar altijd intrigerend

[Laura · Rating 3 out of 5]

Prima. Maar dat vind ik een beetje jammer bij een boek. Ik houd ervan als een boek me pakt, als ik erover nadenk terwijl ik door de stad fiets, dat ik blij ben dat ik naar bed mag omdat ik dan weer verder kan lezen. En dat had dit boek niet.

Prima verhaallijn, mooie 'verwarring' die de lezer zelf ontdekt gaande het verhaal, ook wel mooie thema's die aan bod kwamen. Maar traag en voor mij een niet echt pakkend verhaal.

Het decor was onze vakantiebestemming van 2 jaar geleden! Dat was dan wel weer leuk.

[Caroline Schouten · Rating 4 out of 5]

Ja fijn boek, actueel, mooie thema's; ouder kind relaties, rouw, gezinnen, Haagsche politiek, journalistiek, ook prettig geschreven, mooie dialogen, humor. Sommige personages helaas wat kariktaruaal, maar stoorde weinig. Mooie terugkerende quote van Duitse dichter Rilke "leven met de vraag, dan komt het antwoord wel" zoiets van ~nachtje over slapen~ of ~even laten sudderen~, dat spreekt mij wel aan.

[Maria · Rating 3 out of 5]

Af en toe grof taalgebruik siert dit verhaal helaas niet (evenals de verwijzingen naar Katholieke thema's en heiligen). Dit is uiteraard mijn mening, maar het nam een deel van mijn luisterplezier weg.

Ook is mij niet duidelijk of de hoofdpersoon nu voortdurend vragen aan zichzelf stelt, of dat ze een jong meisje bij zich heeft. Beiden vond ik namelijk niet zo geloofwaardig.

Het achtergrondverhaal vond ik dan wel weer heel interessant.

[Lieke · Rating 3 out of 5]

Het begon goed: hoog tempo en met humor. Daarna raakte ik het een beetje kwijt. De roadtrip vond ik eigenlijk niet zo heel interessant en de verschillende verhaallijnen pasten naar mijn mening niet goed bij elkaar. Niet vervelend om te lezen, maar na “De hand van Mustang Sally” had ik hier absoluut meer van verwacht.

[Myrthe Jansen · Rating 3 out of 5]

3,5 ster! Ik moest even wennen aan de schrijfstijl, maar het pakte mij wel. Het verhaal vond ik ook mooi, soms even beetje zoeken waar het heenging en ook de kwestie hoe de hoofdpersoon zich verhoudt tot ‘haar jonge zelf’ zullen we maar zeggen, maar uiteindelijk komt alles wel samen. Wilde zeker verder lezen!!

[Jacqueline · Rating 4 out of 5]

Een prachtig en ontroerend boek over de herinneringen van een jonge vrouw aan haar kindertijd en aan het meisje dat ze was toen haar moeder overleed. Ik vond het heel mooi geschreven en ook prachtig voorgelezen.
"Als er iets is wat ik miste bij mijn vader, was het mijn moeder; hij deelde haar niet met mij."

[Martyvanrijen · Rating 5 out of 5]

Prachtig! Een boek dat heel vlot leest en waarbij je steeds benieuwd bent wat er gaat gebeuren cq is gebeurd, waarbij de verhaallijnen heel mooi samenkomen en veel lagen zitten, rondom dood, liefde, familie en vriendschap. Je wordt helemaal meegezogen in de levens en gevoelens van de hoofdpersonen, Emmylou (journalist/columniste van 49) en Ward (oud-politicus van 80). Aanrader!

[Henriette · Rating 4 out of 5]

Dit was mijn eerste kennismaking met de auteur en ik moet zeggen: het smaakt naar meer. Er zit spanning in, naarmate je verder leest komt er meer en meer aan t licht over het verleden van de ik figuur. Bevat grappige en herkenbare beschrijvingen onder andere de ringtonen en de telefoontjes van de boze stiefmoeder. Geen 5 sterren omdat het laatste hoofdstuk op mij overkwam als afgeraffeld.

[Yolly · Rating 4 out of 5]

Mooi en warm geschreven zodat je als lezer opgaat in de hoofdpersoon Lou. Lou wordt door haar krant op een zijspoor gezet en doet een poging om het laatste onafgemaakte verhaal van haar vader af te maken. Daarvoor reist ze naar Spanje met de kleine Emmy. Daar wordt veel duidelijk.
Ook: altijd fijn hier en daar door een schrijver op t verkeerde been gezet te worden. ❤️

[Nicole · Rating 4 out of 5]

Met nauwkeurige, humorvolle en levendige observaties word je meegnomen op het onderzoeksavontuur van moeder, jonge dochter en de poes. Heb me echt afgevraagd of Ward van Breda gebaseerd is op Wiarda Beckman, maar heb daar nog niets over kunnen vinden.
Leest lekker.

[Zwaan Schouten · Rating 5 out of 5]

Mijn eigen lieve tante kan ook nog eens zo mooi schrijven! Het was een prachtig verhaal, het zat goed in elkaar; de plekken en de reis ernaartoe, het tempo, de combinatie van persoonlijke groei en de groei van het verhaal en hoe dat ook in elkaar overloopt. En goed weg te lezen. ❤️

[Mathilde · Rating 3 out of 5]

Een aardig verhaal met lagen en een paar mooie wendingen. Het kwam nergens op een punt dat ik echt in de huid van het hoofdpersonage kroop en dat is jammer; we zijn praktisch even oud. 3,5 ster van mij.