What do you think?
Rate this book
Omdat ik je zie
Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49.
Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand.
Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baantje aan als opschoner van het necrologieënarchief. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken.
Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Een roman over verlies, vriendschap en liefde.
‘De kracht van Posthuma de Boer schuilt in haar talent om de menselijkheid van haar karakters te tonen. […] je begrijpt ze.’ – de Volkskrant
Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand.
Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baantje aan als opschoner van het necrologieënarchief. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken.
Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Een roman over verlies, vriendschap en liefde.
‘De kracht van Posthuma de Boer schuilt in haar talent om de menselijkheid van haar karakters te tonen. […] je begrijpt ze.’ – de Volkskrant
295 pages, Paperback
Published March 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 97 reviews
April 1, 2026
Omdat ik je zie – Eva Postuma de Boer – Uitgeverij Ambo | Anthos
De hand van Mustang Sally is een boek dat ik verslonden heb en buitengewoon goed vond, dus keek ik enorm uit naar Omdat ik je zie. Zou het me weer net zo raken als Mustang Sally? Kort antwoord: JA!
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer is een roman die zich langzaam ontvouwt, maar ondertussen steeds dieper snijdt. Waar haar eerdere werk al liet zien hoe zwaar familiegeschiedenis kan wegen, zoomt ze hier opnieuw in op de sporen die ouders(vaak onbedoeld) nalaten in het leven van hun kinderen.
Het verhaal volgt Lou, een vrouw die zich op een kantelpunt in haar leven bevindt. Haar werk is plots weggevallen, haar huwelijk lijkt op afstand te zijn gezet en het overlijden van haar vader werpt haar terug op vragen die nooit echt gesteld zijn. Wanneer ze in zijn papieren een aanwijzing vindt naar een geheim rondom een voormalig politicus, besluit ze impulsief naar Spanje te vertrekken. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden over haar vader, groeit al snel uit tot een confronterende reis naar zichzelf.
Gelaagdheid
De kracht van de roman zit in de gelaagdheid. De autorit vormt de ruggengraat van het verhaal, maar onderweg ontvouwt zich een stroom aan herinneringen, twijfels en pijnpunten. Lou blikt terug op haar jeugd, haar verloren moeder en de keuzes die haar gevormd hebben. Tegelijkertijd worstelt ze met vragen over liefde, autonomie en de richting van haar leven. De aanwezigheid van het jonge meisje naast haar (dat pas later echt betekenis krijgt) geeft de gesprekken een bijna filosofische ondertoon.
Ook de verhaallijn rondom de oud-minister is meer dan een subplot. Zijn geschiedenis weerspiegelt Lou’s innerlijke strijd: beiden dragen ze een last die niet volledig van henzelf is, maar die wel hun leven heeft gestuurd. Daarmee raakt het boek aan een universeel thema: in hoeverre kun je ontsnappen aan wat je is meegegeven?
Personages en stijl
Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos de personages tot leven komen. Lou voelt nergens als een bedacht personage, maar als iemand van vlees en bloed, gevormd door alles wat ze heeft meegemaakt. Tegelijkertijd krijgt de oud-minister (warmte, geeft gevoel van veiligheid)een stille overtuigingskracht, iemand die niet onder zijn verleden is bezweken, maar het gaandeweg heeft weten om te vormen tot iets dat hem richting gaf. Juist dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht.
De stijl van Posthuma de Boer is beheerst en trefzeker. Zonder grote woorden weet ze emoties voelbaar te maken. Er zit een droge, subtiele humor in de dialogen, die het geheel licht houdt zonder af te doen aan de zwaarte van de thematiek.
Dit is geen boek dat leunt op plot of spanning, maar op ontwikkeling en inzicht. Een verhaal over rouw, verandering en het moeizame proces van opnieuw richting geven aan je leven. De autotrip door Frankrijk en Spanje vormt daarbij een sfeervol decor, maar de echte reis speelt zich vanbinnen af.
De laatste zin in dit prachtige, ingetogen en tegelijkertijd indringende verhaal kon eigenlijk alleen maar zo eindigen.
Susanne Koster
De hand van Mustang Sally is een boek dat ik verslonden heb en buitengewoon goed vond, dus keek ik enorm uit naar Omdat ik je zie. Zou het me weer net zo raken als Mustang Sally? Kort antwoord: JA!
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer is een roman die zich langzaam ontvouwt, maar ondertussen steeds dieper snijdt. Waar haar eerdere werk al liet zien hoe zwaar familiegeschiedenis kan wegen, zoomt ze hier opnieuw in op de sporen die ouders(vaak onbedoeld) nalaten in het leven van hun kinderen.
Het verhaal volgt Lou, een vrouw die zich op een kantelpunt in haar leven bevindt. Haar werk is plots weggevallen, haar huwelijk lijkt op afstand te zijn gezet en het overlijden van haar vader werpt haar terug op vragen die nooit echt gesteld zijn. Wanneer ze in zijn papieren een aanwijzing vindt naar een geheim rondom een voormalig politicus, besluit ze impulsief naar Spanje te vertrekken. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden over haar vader, groeit al snel uit tot een confronterende reis naar zichzelf.
Gelaagdheid
De kracht van de roman zit in de gelaagdheid. De autorit vormt de ruggengraat van het verhaal, maar onderweg ontvouwt zich een stroom aan herinneringen, twijfels en pijnpunten. Lou blikt terug op haar jeugd, haar verloren moeder en de keuzes die haar gevormd hebben. Tegelijkertijd worstelt ze met vragen over liefde, autonomie en de richting van haar leven. De aanwezigheid van het jonge meisje naast haar (dat pas later echt betekenis krijgt) geeft de gesprekken een bijna filosofische ondertoon.
Ook de verhaallijn rondom de oud-minister is meer dan een subplot. Zijn geschiedenis weerspiegelt Lou’s innerlijke strijd: beiden dragen ze een last die niet volledig van henzelf is, maar die wel hun leven heeft gestuurd. Daarmee raakt het boek aan een universeel thema: in hoeverre kun je ontsnappen aan wat je is meegegeven?
Personages en stijl
Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos de personages tot leven komen. Lou voelt nergens als een bedacht personage, maar als iemand van vlees en bloed, gevormd door alles wat ze heeft meegemaakt. Tegelijkertijd krijgt de oud-minister (warmte, geeft gevoel van veiligheid)een stille overtuigingskracht, iemand die niet onder zijn verleden is bezweken, maar het gaandeweg heeft weten om te vormen tot iets dat hem richting gaf. Juist dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht.
De stijl van Posthuma de Boer is beheerst en trefzeker. Zonder grote woorden weet ze emoties voelbaar te maken. Er zit een droge, subtiele humor in de dialogen, die het geheel licht houdt zonder af te doen aan de zwaarte van de thematiek.
Dit is geen boek dat leunt op plot of spanning, maar op ontwikkeling en inzicht. Een verhaal over rouw, verandering en het moeizame proces van opnieuw richting geven aan je leven. De autotrip door Frankrijk en Spanje vormt daarbij een sfeervol decor, maar de echte reis speelt zich vanbinnen af.
De laatste zin in dit prachtige, ingetogen en tegelijkertijd indringende verhaal kon eigenlijk alleen maar zo eindigen.
Susanne Koster
August 8, 2026
Wat een fijn verhaal, het is vertrouwd, verdrietig en lief.
Zin om meer van deze schrijfster te gaan lezen
Zin om meer van deze schrijfster te gaan lezen
June 17, 2026
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer gaat over Lou Rijziger. Kort na het overlijden van haar vader verliest zij haar baan als columnist bij de krant waar haar vader jarenlang politiek verslaggever was. Haar baas biedt haar vervolgens een andere functie aan: het opschonen van het necrologieënarchief. Hoewel dit in eerste instantie een saaie en ondankbare taak lijkt, raakt Lou gefascineerd door de levensverhalen van overleden mensen. Tijdens haar werk ontdekt ze aanwijzingen die verband houden met het laatste verhaal van haar vader. Dit leidt haar naar Spanje. Samen met haar kat Broer, de zesjarige Emmy en een zakje met de as van haar vader maakt ze een reis naar het zuiden.
Ik vond het boek over het algemeen redelijk. Sommige momenten wist het verhaal mij echt te raken en kon ik goed meeleven met Lou. Vooral haar verdriet om haar vader en haar zoektocht naar antwoorden vond ik interessant beschreven. Daardoor voelde het verhaal persoonlijk en geloofwaardig.
Aan de andere kant waren er ook delen die mij minder konden boeien. Soms vond ik het tempo wat traag en had ik moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Daardoor wisselde mijn interesse tijdens het lezen: het ene moment was ik nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, terwijl ik op andere momenten minder betrokken was.
Ik vond het boek over het algemeen redelijk. Sommige momenten wist het verhaal mij echt te raken en kon ik goed meeleven met Lou. Vooral haar verdriet om haar vader en haar zoektocht naar antwoorden vond ik interessant beschreven. Daardoor voelde het verhaal persoonlijk en geloofwaardig.
Aan de andere kant waren er ook delen die mij minder konden boeien. Soms vond ik het tempo wat traag en had ik moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Daardoor wisselde mijn interesse tijdens het lezen: het ene moment was ik nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren, terwijl ik op andere momenten minder betrokken was.
Did Not Finish
September 23, 2026Mijn eerste dnf. Ik kwam er niet doorheen, en vond de hoofdpersoon erg deprimerend. Dacht gisteravond ineens: ik stop er lekker mee! Doei Lou Rijziger 👋
June 23, 2026
Dit verhaal zit ingenieus in elkaar. Er worden allemaal verhaaldraden gespannen die allemaal samen komen. Het las vlot weg.
August 1, 2026
De lat lag hoog vanwege “De hand van Mustang Sally”. Een verrassend boek maar de aanloop was te lang. Bijzonder dat een deel zich in Nijmegen afspeelde. Al met al de lat helaas niet aangetikt maar wel een mooi boek.
May 7, 2026
Zo fijn om weer eens een goed boek te lezen. En me er door laten meeslepen. Mooi geschreven: soepel, slim, verrassend. Aanrader!
July 21, 2026
Misschien dat ik in een andere bui vier sterren had gegeven, maar ik had het even gehad met de zoektochten naar eigen jeugd en ouders en gedoe met werk, krant en echtgenoot. Het is zeker goed en aanstekelijk geschreven, zij het wel erg cultureel-Amsterdams.
August 5, 2026
Prachtig! Een verhaal dat meer gaat om de reis, dan om de antwoorden. Die je wel krijgt, maar er uiteindelijk niet meer zo toe blijken te doen. Ik houd van de schrijfstijl van Eva. Van de melodieuze zinnen en de anders-dan-anders gekozen woorden.
August 11, 2026
Het begin las vlot, met veel humor en een fijne schrijfstijl. De rest van het verhaal (richting Spanje) vond ik zó saai en ook alles wat ze daar deed. Pff met moeite uitgelezen. Jammer, het begin was leuk.
August 13, 2026
Mooi boek met meerdere lagen
August 26, 2026
It wasn't for me. Did not like the main character. It lacked depth and a proper story line, just lazy.
September 30, 2026
9 Wat een prachtig boek. De kleine Emmy. De grote Lou. De mooie liefde van de vader, en tussen haar en haar vader. Weer Emmylou wordend, langzaam helend door een paar dagen met een bijzondere ex minister / semi vriend van haar vader, door alleen zijn, weer te gaan voelen. Moeder liefde voor zoon staas. Wat een fijn en bijzonder boek. Mooie taal ook.
NRC
Een geestige en zwierende roman die meer biedt dan één ontdekkingsreis
RECENSIE
Eva Posthuma de Boer In het soepel geschreven Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer gaat Lou naar Spanje met een duidelijk doel. Eenmaal daar ontdekt ze wat ze wil weten, plus nog een heleboel meer. Het geheel is eenvoudig en veelomvattend tegelijk.
Judith Eiselin
Gepubliceerd op
22 april 2026
Beoordeling: 4 van de 5.
Ik ga op reis en ik neem mee… een zesjarig kind, de poes, een restje as van vader. Lou Rijziger, de 49-jarige hoofdpersoon van Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer (1971), rijdt naar Spanje voor een scoop. Ze zal een daar stil levende, ooit illustere politicus opzoeken en hem confronteren met ontdekkingen die haar vader, bij leven politiek verslaggever, over hem deed. Kan het zijn dat de oud-minister niet is wie hij voorgaf te zijn? Ze zal hem zijn geheim ontfutselen en het dan direct ferm wereldkundig maken in de krant die haar als columniste na tien jaar aan de dijk zette. Een reis met een duidelijk doel dus. Maar ze is evenzogoed op hol geslagen, op de vlucht. Het opvallend soepel geschreven, verrassende Omdat ik je zie biedt meer dan één ontdekkingsreis.
De roman, de zevende van Posthuma de Boer, is het tweede deel van een trilogie genaamd ‘Zes’. In deel één, De hand van Mustang Sally (2022), is een kind op zijn zesde overleden; ditmaal verloor de hoofdpersoon Lou op die leeftijd haar moeder. Posthuma de Boer verkent de thema’s rouw en trauma, maar zwaar zijn de romans niet, eerder lichtvoetig.
Omdat ik je zie is ontroerend, eenvoudig en veelomvattend tegelijk. Anders dan in de voorganger beperkt Posthuma de Boer zich ditmaal tot één vertelperspectief en (min of meer) één duidelijke chronologie. De lezer kijkt mee door de ogen van hoofdpersoon Lou. Je weet precies wat er in haar hoofd omgaat. Wanneer ze met een nieuw idee voor een rubriek aanklopt bij Theo Piket, de hoofdredacteur van de krant waar ze voor werkt, suggereert hij over de precieze invulling van de rubriek mee te willen gaan denken. Dan wordt het iets „van hen samen”. „Is dat geen leuk idee?” vraagt hij haar. „Nee, dat was geen leuk idee, dacht ik, terwijl ik breeduit lachend ja knikte en uitsprak hoe geweldig leuk ik dat idee vond.” De herhaling van het domme woord ‘leuk’ maakt de passage extra grappig.
Omdat ik je zie is als geheel geestiger, zwieriger en hier en daar satirischer dan eerder werk van Posthuma de Boer. Knap is hoe bijfiguren, zoals de vrouw die Lou al sinds haar kindertijd hardnekkig ‘BS’ noemt, Boze Stiefmoeder, ondanks de eenzijdige blik die Lou op hun heeft, toch gelaagd zijn. Met Lou kom je er, zonder dat het zoetig wordt, achter dat iedereen worstelt en er maar het beste van maakt, dat mededogen met de ander op zijn plaats is, in plaats van je vast te bijten in je eigen interpretatie. Ook Lou’s idee van wie ze zelf is of nog kan zijn, als witte, verleppende, als moeder uitgediende vrouw van middelbare leeftijd, gaat danig op de schop. Posthuma de Boer blijkt smeuïge seksscènes te kunnen schrijven.
Maar eerst valt er dus een hoop te verstouwen, tijdens de roadtrip. Terugblikken op het verleden en zich dingen afvragen over vroeger doet Lou, zo ontdek je gaandeweg, op een wel heel verrassende manier. Het zou zonde zijn hier te verraden hoe, maar het komt erop neer dat de mogelijkheden van het niet per se betrouwbare ik-perspectief knap worden uitgebuit. Als lezer word je op het verkeerde been gezet en uitgedaagd. Als Lou eenmaal is aanbeland waar ze wilde zijn, in het Spaanse gehuchtje waar de politicus (die aan Hans van Mierlo doet denken) woont, gaan zekerheden en aannames andermaal op de helling. Ze ontdekt wat ze wilde weten, plus nog een heleboel meer.
Scholieren.com
Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49. Alleen heeft zij de controle niet. Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baan aan bij het necrologieënarchief, waar ze de taak krijgt het archief op te schonen. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken. Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Eerste zin
Zoveel zinnen beginnen met waarom, en waarom is een goed woord, een woord waaruit belangstelling spreekt, en mede dogen. Dat aardige mensen toebehoort. En Emmy was er zo één, zij het nog pril en in de maak. Met het aantal waaroms waarmee ze me bestookte vanaf het moment dat we onze Amsterdamse straat uit reden, kon ze ver voor de Belgische grens al in de recordboeken. Ik kon het hebben, ik wilde het hebben.
Samenvatting
Deel I De reizigers
De bijna 49-jarige Lou Rijziger wordt ontslagen als columniste bij een grote, landelijke krant o.a. , omdat ze een nare collega-recensent Emiel (Pisbak) de waarheid heeft gezegd. Ze wordt verbannen naar de afdeling necrologieën, waar enige chaos in de administratie is ontstaan. Wie is er al dood en wie nog niet? Collega Ben vindt het nog niet zulk vervelend werk. Hij wil Lou wel steunen. In Engeland bijvoorbeeld heeft een necrologieschrijver veel status.
Haar vader is recent overleden en de as moet worden begraven. Haar stiefmoeder belt haar en zegt dat ze de urn kunnen komen halen. Haar eigen moeder Laura is ook al overleden, toen ze zes jaar was. Haar vader heeft daarna al jaren een relatie met Charlotte, die met BS (Boze Stiefmoeder) in haar telefoonlijstje staat.
Ze ziet op de computer van haar vader (ww : Lou1976) een overzicht van haar eigen columns, maar in zijn eigen huis vindt ze tijdens een nachtelijke zoektocht ook een nog niet nagekomen afspraak met Ward van Breda, een zeer bekende oud-politicus met wie hij een afspraak had om hem in oktober in Spanje te ontmoeten. Er is iets geheimzinnigs met de oud-politicus over zijn naam. Lou Reiziger wil nu de taak van haar vader afmaken.
Lou zit momenteel in een dip: haar vader overleden, zoon Staas uit huis om te studeren en haar man Cas is naar Brussel gegaan om speeches voor Euro-politici te schrijven. Lou neemt daarom haar kat Broer mee op reis en ook een 6-jarige 'dochter' Emmy. (Maar dat is een bijzonder verhaal) In het dashboardkastje ligt een zakje met as van haar vader; zo neemt ze haar vader mee op reis.
Lou rijdt op weg naar Spanje langs een Frans eiland waar ze vroeger met haar vader op vakantie is geweest. Ze wil herinneringen ophalen. Onderweg mag de kat niet in de hotels logeren. Hij is ook bij een hotel even zoek, maar hij keert terug. Ze rijdt naar San Sebastian en later naar Pamplona. Het huis van Ward van Breda staat ergens tussen Valencia en Pamplona in de bergen in het dorpje Rafales. Ze heeft ook wel eens iets gelezen over het verblijf van Ernest Hemingway in Pamplona. Lou voert steeds 'gesprekken' met Emmy, die veel waarom?-vragen stelt. Maar soms is het zesjarige kind helemaal niet aanwezig, zo lijkt het.
Lou neemt haar intrek in een zeer speciaal en erg duur Eco-hotel in het dorp waar Van Breda woont. Ze smokkelt Broer het exclusieve hotel binnen, wat eigenlijk niet mag: het dure eten is walgelijk van smaak.
Deel II : Het einde van het begin
Ze besluit een briefje bij Ward van Breda in de bus te doen en vraagt of ze hem kan interviewen, omdat haar vader met wie hij een afspraak had, overleden is. Hij reageert een dag later en hij stelt een ander ontmoetingspunt voor: een goedkoop restaurantje waar de weduwe Lucia de scepter zwaait. Hij vindt het Eco-hotel allemaal onzin.
Ward vertelt: hij heeft ook de moeder van Lou gekend, een mooie vrouw met een Mona Lisa glimlach op wie iedereen in die tijd (jaren zeventig) verliefd was. Lou lijkt op moeder Laura, zegt Ward.
Min of meer wordt voor de lezer duidelijk dat Emmy een gefingeerde medereiziger is: ze is het zesjarige meisje dat haar moeder was. Ze heette eigenlijk Emmylou. Haar moeder noemde haar Emmy en haar vader Lou. Er schieten dan nu opnieuw herinneringen binnen bij Lou. ( Een psychologe had haar verteld dat ze weer het meisje van zes moest worden om haar problemen te boven komen.) Emmy is dus een niet bestaand personage, maar steeds een herinnering van Lou.
Ward wil Lou wel zijn geheim verhaal één keer vertellen, maar dan mag ze het pas na zijn dood publiceren. Lou stemt toe en hoort het verhaal van Ward aan. Het gaat over zijn vader die in de oorlogsjaren in Nijmegen een Joods gezin heeft aangegeven. Hij had zelf veel onderduikers in huis, maar als zijn vrouw zwanger is, wordt hij bang en paniekerig. Hij is een verrader en in Nijmegen weet men dat. Hij wordt na de oorlog met de nek aangekeken en Wards moeder stelt voor dat Ward van achternaam verandert. Hij neemt de naam van zijn moeder Van Breda aan. Zo kunnen kranten niet te weten komen wat er destijds is gebeurd en staat niets een politieker carrière in de weg. Ward zelf heeft ook een schuldgevoel overgehouden: als hij niet was geboren, zouden de buren namelijk niet verraden zijn.
Ward wordt een politicus die op het Europese toneel na de oorlog een grote rol speelt.
Hij wilde echter nooit minister-president worden en als hij een jaar of zestig verdwijnt hij via de achterdeur naar Spanje. Lou's vader had dat geheim ontdekt. Is Wards vader een held of een verrader?
Lou denkt zelf na over haar relatie met Cas. Hun huwelijk is wat saai en Cas doet wat hij wil, behalve de naar seks verlangende Lou bevredigen. Maar dan komt in het Spaanse dorp een tijdelijke partner onder handbereik van Lou: de man uit het Eco-hotel, door wie ze zich fysiek laat veroveren en twee keer stevige seks met haar heeft. Dat heeft ze nodig, vindt ze. Maar in feite is het natuurlijk ook overspel. Cas heeft wel telefonisch contact met haar vanuit Brussel, maar hij klaagt in haar ogen te veel over de dure betalingen met zijn creditcard, die ze onderweg heeft gedaan.
Lou begint het verhaal van Ward op te schrijven: hij mag het ook lezen. Daarna zegt hij dat de krant die Lou heeft ontslagen water bij de wijn moet doen. Ze moet haar baan terug hebben. Ze schrijven daarom een bericht waarin staat dat Ward overleden is in Haarlem. De pers neemt het klakkeloos over. Ze neemt afscheid van Ward, maar laat de kat Broer bij hem achter. Als ze bij Cas in Brusse gaat wonen, heeft die zeker geen behoefte aan een kat.
Lou lijkt mentaal gesterkt te zijn door wat ze heeft meegemaakt. Het meisje Emmy is uit het verhaal verdwenen. Een derde keer seks met de hotelman die op Liam Neelom (een sexy Britse acteur) laat ze achterwege.
Ook in Amsterdam staat ze haar mannetje door haar leidinggevende, Theo Piket, te weigeren op zijn vraag om terug te komen op de redactie. Ze plaatst het verhaal van Ward daarom in een Vlaamse krant om te pesten.
BS belt haar en zegt dat bij het opruimen in het huis van Lou's vader de urn met de as van haar moeder gevonden is. Ze stelt voor de as van Laura bij Leo in het graf te plaatsen. Het was toch een fantastisch liefdespaar.
III De tijd terug in - zes maanden later
Een half jaar later krijgt Lou bericht van Lucia uit Spanje. Ward is door hartfalen tijdens een hittegolf overleden. Cas is intussen teruggekeerd naar Amsterdam, omdat hij in Brussel toch vrij eenzaam was en eigenlijk Lou erg miste. Ze besluiten de kat Broer samen uit Spanje terug te halen.
Personages
Lou Rijziger
Lou wordt in de loop van het verhaal 49 jaar. We leren haar kennen in een moeilijke periode van haar leven. Ze verliest haar baan als columniste, haar vader die ook bij de krant werkte, overlijdt aan een hartstilstand, zoon Staas is het huis uit en haar man is aan het werk gegaan in Brussel. Ze lijdt min of meer aan het lege-nest-syndroom en een midlifecrisis. Haar huwelijk is ook lang niet flitsend meer.
Ze wil het werk van haar vader die necrologieën schreef afmaken, als ze na zijn dood op zijn afspraak stuit met een oud-politicus die in Spanje woont. Ze reist naar Noord-Spanje, haalt onderweg herinneringen op uit haar jeugd en communiceert met de zesjarige medepassagier Emmy. Later blijkt dat dit in haar fantasie het meisje is, dat ze zelf nooit is geweest.
In Spanje ontmoet ze Ward van Breda die bijna tachtig is en de publiciteit schuwt. Hij heeft een geheim uit de oorlog, waarin zijn vader een grote en bedenkelijke rol heeft gespeeld. Zij mag het verhaal van hem publiceren. Ze hoort van hem ook dat haar moeder een heel mooie en zeer geliefde vrouw was. Daardoor komen er herinneringen bij haar los.
Ze denkt terug aan haar min of meer vastgelopen huwelijk, waarin ze de vlammende seks van weleer mist. Maar die kan ze krijgen van een Spaanse man, die in de plaats waar Van Breda woont een ecohotel exploiteert. Ze vindt dat ze twee keer van die heftige seks mag genieten. Maar een derde keer wil ze toch niet meer. Ze reist na een bepaalde afspraak met Ward te hebben gemaakt over de publicatie van zijn geheim, terug naar Amsterdam. Ze neemt wraak op haar eigen krant door met de necrologie van Ward (die nog niet dood is) in een Vlaams dagblad publiceert. Alles lijkt goed te komen, als ook Cas terugkeert naar Amsterdam en zijn huwelijk.
Cas
Over Lou's echtgenoot Cas valt weinig te vertellen. Toen ze elkaar ontmoetten, was het een vlammende relatie. Maar gaandeweg komt er een sleur in het huwelijk. Cas heeft een baan aangenomen in Brussel, waar hij speeches schrijft voor Europolitici. Van een afstandje reageert hij telefonisch op de reis van Lou naar Spanje. Hij uit wel kritiek op de hoge bedragen die van zijn creditcard worden afgeschreven. Maar aan het einde van het verhaal keert hij terug naar Amsterdam. Het lijkt erop dat de relatie in orde komt.
Ward van Breda
Ward is bijna tachtig jaar. In de oorlog is zijn vader 'fout' geweest door een Joodse onderduiker aan te geven. Hij deed dat om zijn eigen gezin en de onderduikers die hij zelf had te redden. Ward neemt als hij achttien jaar is, de achternaam van zijn moeder aan. Daarna komt hij in hoge functies in de Nederlandse politiek terecht. Minister-president wilde hij nooit worden en hij trok zich op een bepaald moment terug uit de politiek om een stil leven te leiden in Noord-Spanje. Hij zoekt geen publiciteit, maar wilde wel zijn oorlogsgeheim aan Leo Rijziger vertellen, maar die overleed voordat hij de afspraak kon waarmaken. Hij vertelt het verhaal daarom aan Lou. Hij wil haar helpen met de publicatie en ze sturen een bericht in de wereld dat hij dood is.
Dat gebeurt een half jaar later.
Quotes
"Waarom de kat op de achterbank zo miauwde. Waarom de kat Broer heette. Waarom ik boterhammen voor onderweg vies vond. Waarom slablaadjes snotterig werden tussen boter hammen met margarine en kaas. Waarom ik mijn zonnebril opzette. En weer afzette. Waarom ik zoveel armbanden droeg. Waarom ze allemaal zilver waren. Waarom ik zoveel gaatjes in mijn oren had" Bladzijde 11
"Ik loerde naar hem, naar de vleesgeworden pisbak, of simpelweg Pisbak, zoals hij op de krant werd genoemd. Hij was op mijn vaders afscheid geweest. Ineens wist ik dat weer, ik had hem gezien, ergens in het midden van de zaal, terwijl ik geklampt aan de katheder stond, vol ongeloof over de kist naast me, over mijn eigen woorden, over de zaal vol mensen die om de onwaarschijnlijke reden van mijn vaders dood bijeen waren gekomen." Bladzijde 18
"Een column in de maak, een nieuwe rubriek in het verschiet. Ik had een dooie vader, een uitgevlogen zoon, en een emigrerende man, maar uitgerekend Theo Piket zou me op de been helpen." Bladzijde 27
"Aan een ander vel papier, een A4'tje, met een paperclip, een vliegticket voor 7 oktober, op naam van dhr. L. Rijziger, van Amsterdam naar Castellon de la Plana. Maar ja, nog geen week ervoor, op 2 oktober , kreeg L. Rijziger een hartstilstand." Bladzijde 75
"Het antwoord van Ward van Breda had drie dagen op zich laten wachten. Hij was bereid een interview te geven, op voorwaarde dat zijn verhaal pas na zijn overlijden zou worden gepubliceerd en dat mijn vader er tot die tijd met niemand over zou spreken. In een PS meldde hij dat hij tegenwoordig in Spanje woonde, iets wat hij ook graag onder de per hield." Bladzijde 82
Thematiek
Dood en rouw
Eva Posthuma de Boer wil een trilogie schrijven over rouw(verwerking en de dood. Dat thema is zeker terug te vinden in deze tweede roman. De moeder van Lou is omgekomen, toen Lou zes jaar was. Ze heeft daardoor nauwelijks herinneringen aan haar moeder overgehouden. Ook geen tijd gehad om het gemis te verwerken.
Haar vader Leo is recent overleden: ze waren vaak samen aan het werk en ineens was haar vader er niet meer.(hartstilstand) Na de dood van zijn vrouw heeft hij een nieuwe partner gevonden, maar dochter en kleinzoon zijn ondanks die lange periode dat BS in hun leven is er niet gecharmeerd van.
Lou is op zoek naar herinneringen van vroeger. Het bezoek aan het Franse vakantie-eiland is er één herkenningspunt van. Ze is erg blij wanneer Ward van Brede haar moeder gekend heeft en over haar kan/wil vertellen. Iedereen in de jaren zeventig was verliefd op haar moeder die met een Mona Lisa-glimlach harten veroverde.
Lou kan het pas allemaal verwerken als ze terugkeert tot het stadium van het meisje, zegt de psychologe, die haar behandelde. Daarom zit het meisje tijdens de roadtrip naast haar en haar moeder bombardeert met 'waarom'-vragen. Als ze dat inziet, heeft ze meisje 'Emmy' niet meer in de auto naast zich nodig.
Als de verwerking is geschied, kun je eigenlijk pas doorgaan met je leven. Gelukkig komt er nog veel goed: de as van vader en moeder wordt herenigd in één graf. Partner Cas keert terug uit Brussel en de kat Broer wordt door hen opgehaald
Motieven
De tweede wereldoorlog en het familiegeheim
Ward Van Breda heeft op 18-jarige leeftijd de achternaam van zijn moeder aangenomen. Die van zijn vader heeft in de oorlog een deuk opgelopen. Ton Wards moeder van hem in verwachting was, raakte hij in paniek, omdat hij ook onderduikers in huis had. Om te voorkomen dat ze bij hem thuis de Joden zouden oppakken en zijn eigen gezin problemen zou geven. Maar hij krijgt een enorm schuldcomplex en zijn zoon Ward neemt dat over.
Feitelijke gegevens
1e druk, 2026
285 pagina's
Uitgeverij: Ambo Anthos
Flaptekst
Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49. Alleen heeft zij de controle niet. Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baan aan bij het necrologieënarchief, waar ze klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken. Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Eerste zin
Zoveel zinnen beginnen met waarom, en waarom is een goed woord, een woord waaruit belangstelling spreekt, en mede dogen. Dat aardige mensen toebehoort. En Emmy was er zo één, zij het nog pril en in de maak. Met het aantal waaroms waarmee ze me bestookte vanaf het moment dat we onze Amsterdamse straat uit reden, kon ze ver voor de Belgische grens al in de recordboeken. Ik kon het hebben, ik wilde
NRC
Een geestige en zwierende roman die meer biedt dan één ontdekkingsreis
RECENSIE
Eva Posthuma de Boer In het soepel geschreven Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer gaat Lou naar Spanje met een duidelijk doel. Eenmaal daar ontdekt ze wat ze wil weten, plus nog een heleboel meer. Het geheel is eenvoudig en veelomvattend tegelijk.
Judith Eiselin
Gepubliceerd op
22 april 2026
Beoordeling: 4 van de 5.
Ik ga op reis en ik neem mee… een zesjarig kind, de poes, een restje as van vader. Lou Rijziger, de 49-jarige hoofdpersoon van Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer (1971), rijdt naar Spanje voor een scoop. Ze zal een daar stil levende, ooit illustere politicus opzoeken en hem confronteren met ontdekkingen die haar vader, bij leven politiek verslaggever, over hem deed. Kan het zijn dat de oud-minister niet is wie hij voorgaf te zijn? Ze zal hem zijn geheim ontfutselen en het dan direct ferm wereldkundig maken in de krant die haar als columniste na tien jaar aan de dijk zette. Een reis met een duidelijk doel dus. Maar ze is evenzogoed op hol geslagen, op de vlucht. Het opvallend soepel geschreven, verrassende Omdat ik je zie biedt meer dan één ontdekkingsreis.
De roman, de zevende van Posthuma de Boer, is het tweede deel van een trilogie genaamd ‘Zes’. In deel één, De hand van Mustang Sally (2022), is een kind op zijn zesde overleden; ditmaal verloor de hoofdpersoon Lou op die leeftijd haar moeder. Posthuma de Boer verkent de thema’s rouw en trauma, maar zwaar zijn de romans niet, eerder lichtvoetig.
Omdat ik je zie is ontroerend, eenvoudig en veelomvattend tegelijk. Anders dan in de voorganger beperkt Posthuma de Boer zich ditmaal tot één vertelperspectief en (min of meer) één duidelijke chronologie. De lezer kijkt mee door de ogen van hoofdpersoon Lou. Je weet precies wat er in haar hoofd omgaat. Wanneer ze met een nieuw idee voor een rubriek aanklopt bij Theo Piket, de hoofdredacteur van de krant waar ze voor werkt, suggereert hij over de precieze invulling van de rubriek mee te willen gaan denken. Dan wordt het iets „van hen samen”. „Is dat geen leuk idee?” vraagt hij haar. „Nee, dat was geen leuk idee, dacht ik, terwijl ik breeduit lachend ja knikte en uitsprak hoe geweldig leuk ik dat idee vond.” De herhaling van het domme woord ‘leuk’ maakt de passage extra grappig.
Omdat ik je zie is als geheel geestiger, zwieriger en hier en daar satirischer dan eerder werk van Posthuma de Boer. Knap is hoe bijfiguren, zoals de vrouw die Lou al sinds haar kindertijd hardnekkig ‘BS’ noemt, Boze Stiefmoeder, ondanks de eenzijdige blik die Lou op hun heeft, toch gelaagd zijn. Met Lou kom je er, zonder dat het zoetig wordt, achter dat iedereen worstelt en er maar het beste van maakt, dat mededogen met de ander op zijn plaats is, in plaats van je vast te bijten in je eigen interpretatie. Ook Lou’s idee van wie ze zelf is of nog kan zijn, als witte, verleppende, als moeder uitgediende vrouw van middelbare leeftijd, gaat danig op de schop. Posthuma de Boer blijkt smeuïge seksscènes te kunnen schrijven.
Maar eerst valt er dus een hoop te verstouwen, tijdens de roadtrip. Terugblikken op het verleden en zich dingen afvragen over vroeger doet Lou, zo ontdek je gaandeweg, op een wel heel verrassende manier. Het zou zonde zijn hier te verraden hoe, maar het komt erop neer dat de mogelijkheden van het niet per se betrouwbare ik-perspectief knap worden uitgebuit. Als lezer word je op het verkeerde been gezet en uitgedaagd. Als Lou eenmaal is aanbeland waar ze wilde zijn, in het Spaanse gehuchtje waar de politicus (die aan Hans van Mierlo doet denken) woont, gaan zekerheden en aannames andermaal op de helling. Ze ontdekt wat ze wilde weten, plus nog een heleboel meer.
Scholieren.com
Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49. Alleen heeft zij de controle niet. Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baan aan bij het necrologieënarchief, waar ze de taak krijgt het archief op te schonen. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken. Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Eerste zin
Zoveel zinnen beginnen met waarom, en waarom is een goed woord, een woord waaruit belangstelling spreekt, en mede dogen. Dat aardige mensen toebehoort. En Emmy was er zo één, zij het nog pril en in de maak. Met het aantal waaroms waarmee ze me bestookte vanaf het moment dat we onze Amsterdamse straat uit reden, kon ze ver voor de Belgische grens al in de recordboeken. Ik kon het hebben, ik wilde het hebben.
Samenvatting
Deel I De reizigers
De bijna 49-jarige Lou Rijziger wordt ontslagen als columniste bij een grote, landelijke krant o.a. , omdat ze een nare collega-recensent Emiel (Pisbak) de waarheid heeft gezegd. Ze wordt verbannen naar de afdeling necrologieën, waar enige chaos in de administratie is ontstaan. Wie is er al dood en wie nog niet? Collega Ben vindt het nog niet zulk vervelend werk. Hij wil Lou wel steunen. In Engeland bijvoorbeeld heeft een necrologieschrijver veel status.
Haar vader is recent overleden en de as moet worden begraven. Haar stiefmoeder belt haar en zegt dat ze de urn kunnen komen halen. Haar eigen moeder Laura is ook al overleden, toen ze zes jaar was. Haar vader heeft daarna al jaren een relatie met Charlotte, die met BS (Boze Stiefmoeder) in haar telefoonlijstje staat.
Ze ziet op de computer van haar vader (ww : Lou1976) een overzicht van haar eigen columns, maar in zijn eigen huis vindt ze tijdens een nachtelijke zoektocht ook een nog niet nagekomen afspraak met Ward van Breda, een zeer bekende oud-politicus met wie hij een afspraak had om hem in oktober in Spanje te ontmoeten. Er is iets geheimzinnigs met de oud-politicus over zijn naam. Lou Reiziger wil nu de taak van haar vader afmaken.
Lou zit momenteel in een dip: haar vader overleden, zoon Staas uit huis om te studeren en haar man Cas is naar Brussel gegaan om speeches voor Euro-politici te schrijven. Lou neemt daarom haar kat Broer mee op reis en ook een 6-jarige 'dochter' Emmy. (Maar dat is een bijzonder verhaal) In het dashboardkastje ligt een zakje met as van haar vader; zo neemt ze haar vader mee op reis.
Lou rijdt op weg naar Spanje langs een Frans eiland waar ze vroeger met haar vader op vakantie is geweest. Ze wil herinneringen ophalen. Onderweg mag de kat niet in de hotels logeren. Hij is ook bij een hotel even zoek, maar hij keert terug. Ze rijdt naar San Sebastian en later naar Pamplona. Het huis van Ward van Breda staat ergens tussen Valencia en Pamplona in de bergen in het dorpje Rafales. Ze heeft ook wel eens iets gelezen over het verblijf van Ernest Hemingway in Pamplona. Lou voert steeds 'gesprekken' met Emmy, die veel waarom?-vragen stelt. Maar soms is het zesjarige kind helemaal niet aanwezig, zo lijkt het.
Lou neemt haar intrek in een zeer speciaal en erg duur Eco-hotel in het dorp waar Van Breda woont. Ze smokkelt Broer het exclusieve hotel binnen, wat eigenlijk niet mag: het dure eten is walgelijk van smaak.
Deel II : Het einde van het begin
Ze besluit een briefje bij Ward van Breda in de bus te doen en vraagt of ze hem kan interviewen, omdat haar vader met wie hij een afspraak had, overleden is. Hij reageert een dag later en hij stelt een ander ontmoetingspunt voor: een goedkoop restaurantje waar de weduwe Lucia de scepter zwaait. Hij vindt het Eco-hotel allemaal onzin.
Ward vertelt: hij heeft ook de moeder van Lou gekend, een mooie vrouw met een Mona Lisa glimlach op wie iedereen in die tijd (jaren zeventig) verliefd was. Lou lijkt op moeder Laura, zegt Ward.
Min of meer wordt voor de lezer duidelijk dat Emmy een gefingeerde medereiziger is: ze is het zesjarige meisje dat haar moeder was. Ze heette eigenlijk Emmylou. Haar moeder noemde haar Emmy en haar vader Lou. Er schieten dan nu opnieuw herinneringen binnen bij Lou. ( Een psychologe had haar verteld dat ze weer het meisje van zes moest worden om haar problemen te boven komen.) Emmy is dus een niet bestaand personage, maar steeds een herinnering van Lou.
Ward wil Lou wel zijn geheim verhaal één keer vertellen, maar dan mag ze het pas na zijn dood publiceren. Lou stemt toe en hoort het verhaal van Ward aan. Het gaat over zijn vader die in de oorlogsjaren in Nijmegen een Joods gezin heeft aangegeven. Hij had zelf veel onderduikers in huis, maar als zijn vrouw zwanger is, wordt hij bang en paniekerig. Hij is een verrader en in Nijmegen weet men dat. Hij wordt na de oorlog met de nek aangekeken en Wards moeder stelt voor dat Ward van achternaam verandert. Hij neemt de naam van zijn moeder Van Breda aan. Zo kunnen kranten niet te weten komen wat er destijds is gebeurd en staat niets een politieker carrière in de weg. Ward zelf heeft ook een schuldgevoel overgehouden: als hij niet was geboren, zouden de buren namelijk niet verraden zijn.
Ward wordt een politicus die op het Europese toneel na de oorlog een grote rol speelt.
Hij wilde echter nooit minister-president worden en als hij een jaar of zestig verdwijnt hij via de achterdeur naar Spanje. Lou's vader had dat geheim ontdekt. Is Wards vader een held of een verrader?
Lou denkt zelf na over haar relatie met Cas. Hun huwelijk is wat saai en Cas doet wat hij wil, behalve de naar seks verlangende Lou bevredigen. Maar dan komt in het Spaanse dorp een tijdelijke partner onder handbereik van Lou: de man uit het Eco-hotel, door wie ze zich fysiek laat veroveren en twee keer stevige seks met haar heeft. Dat heeft ze nodig, vindt ze. Maar in feite is het natuurlijk ook overspel. Cas heeft wel telefonisch contact met haar vanuit Brussel, maar hij klaagt in haar ogen te veel over de dure betalingen met zijn creditcard, die ze onderweg heeft gedaan.
Lou begint het verhaal van Ward op te schrijven: hij mag het ook lezen. Daarna zegt hij dat de krant die Lou heeft ontslagen water bij de wijn moet doen. Ze moet haar baan terug hebben. Ze schrijven daarom een bericht waarin staat dat Ward overleden is in Haarlem. De pers neemt het klakkeloos over. Ze neemt afscheid van Ward, maar laat de kat Broer bij hem achter. Als ze bij Cas in Brusse gaat wonen, heeft die zeker geen behoefte aan een kat.
Lou lijkt mentaal gesterkt te zijn door wat ze heeft meegemaakt. Het meisje Emmy is uit het verhaal verdwenen. Een derde keer seks met de hotelman die op Liam Neelom (een sexy Britse acteur) laat ze achterwege.
Ook in Amsterdam staat ze haar mannetje door haar leidinggevende, Theo Piket, te weigeren op zijn vraag om terug te komen op de redactie. Ze plaatst het verhaal van Ward daarom in een Vlaamse krant om te pesten.
BS belt haar en zegt dat bij het opruimen in het huis van Lou's vader de urn met de as van haar moeder gevonden is. Ze stelt voor de as van Laura bij Leo in het graf te plaatsen. Het was toch een fantastisch liefdespaar.
III De tijd terug in - zes maanden later
Een half jaar later krijgt Lou bericht van Lucia uit Spanje. Ward is door hartfalen tijdens een hittegolf overleden. Cas is intussen teruggekeerd naar Amsterdam, omdat hij in Brussel toch vrij eenzaam was en eigenlijk Lou erg miste. Ze besluiten de kat Broer samen uit Spanje terug te halen.
Personages
Lou Rijziger
Lou wordt in de loop van het verhaal 49 jaar. We leren haar kennen in een moeilijke periode van haar leven. Ze verliest haar baan als columniste, haar vader die ook bij de krant werkte, overlijdt aan een hartstilstand, zoon Staas is het huis uit en haar man is aan het werk gegaan in Brussel. Ze lijdt min of meer aan het lege-nest-syndroom en een midlifecrisis. Haar huwelijk is ook lang niet flitsend meer.
Ze wil het werk van haar vader die necrologieën schreef afmaken, als ze na zijn dood op zijn afspraak stuit met een oud-politicus die in Spanje woont. Ze reist naar Noord-Spanje, haalt onderweg herinneringen op uit haar jeugd en communiceert met de zesjarige medepassagier Emmy. Later blijkt dat dit in haar fantasie het meisje is, dat ze zelf nooit is geweest.
In Spanje ontmoet ze Ward van Breda die bijna tachtig is en de publiciteit schuwt. Hij heeft een geheim uit de oorlog, waarin zijn vader een grote en bedenkelijke rol heeft gespeeld. Zij mag het verhaal van hem publiceren. Ze hoort van hem ook dat haar moeder een heel mooie en zeer geliefde vrouw was. Daardoor komen er herinneringen bij haar los.
Ze denkt terug aan haar min of meer vastgelopen huwelijk, waarin ze de vlammende seks van weleer mist. Maar die kan ze krijgen van een Spaanse man, die in de plaats waar Van Breda woont een ecohotel exploiteert. Ze vindt dat ze twee keer van die heftige seks mag genieten. Maar een derde keer wil ze toch niet meer. Ze reist na een bepaalde afspraak met Ward te hebben gemaakt over de publicatie van zijn geheim, terug naar Amsterdam. Ze neemt wraak op haar eigen krant door met de necrologie van Ward (die nog niet dood is) in een Vlaams dagblad publiceert. Alles lijkt goed te komen, als ook Cas terugkeert naar Amsterdam en zijn huwelijk.
Cas
Over Lou's echtgenoot Cas valt weinig te vertellen. Toen ze elkaar ontmoetten, was het een vlammende relatie. Maar gaandeweg komt er een sleur in het huwelijk. Cas heeft een baan aangenomen in Brussel, waar hij speeches schrijft voor Europolitici. Van een afstandje reageert hij telefonisch op de reis van Lou naar Spanje. Hij uit wel kritiek op de hoge bedragen die van zijn creditcard worden afgeschreven. Maar aan het einde van het verhaal keert hij terug naar Amsterdam. Het lijkt erop dat de relatie in orde komt.
Ward van Breda
Ward is bijna tachtig jaar. In de oorlog is zijn vader 'fout' geweest door een Joodse onderduiker aan te geven. Hij deed dat om zijn eigen gezin en de onderduikers die hij zelf had te redden. Ward neemt als hij achttien jaar is, de achternaam van zijn moeder aan. Daarna komt hij in hoge functies in de Nederlandse politiek terecht. Minister-president wilde hij nooit worden en hij trok zich op een bepaald moment terug uit de politiek om een stil leven te leiden in Noord-Spanje. Hij zoekt geen publiciteit, maar wilde wel zijn oorlogsgeheim aan Leo Rijziger vertellen, maar die overleed voordat hij de afspraak kon waarmaken. Hij vertelt het verhaal daarom aan Lou. Hij wil haar helpen met de publicatie en ze sturen een bericht in de wereld dat hij dood is.
Dat gebeurt een half jaar later.
Quotes
"Waarom de kat op de achterbank zo miauwde. Waarom de kat Broer heette. Waarom ik boterhammen voor onderweg vies vond. Waarom slablaadjes snotterig werden tussen boter hammen met margarine en kaas. Waarom ik mijn zonnebril opzette. En weer afzette. Waarom ik zoveel armbanden droeg. Waarom ze allemaal zilver waren. Waarom ik zoveel gaatjes in mijn oren had" Bladzijde 11
"Ik loerde naar hem, naar de vleesgeworden pisbak, of simpelweg Pisbak, zoals hij op de krant werd genoemd. Hij was op mijn vaders afscheid geweest. Ineens wist ik dat weer, ik had hem gezien, ergens in het midden van de zaal, terwijl ik geklampt aan de katheder stond, vol ongeloof over de kist naast me, over mijn eigen woorden, over de zaal vol mensen die om de onwaarschijnlijke reden van mijn vaders dood bijeen waren gekomen." Bladzijde 18
"Een column in de maak, een nieuwe rubriek in het verschiet. Ik had een dooie vader, een uitgevlogen zoon, en een emigrerende man, maar uitgerekend Theo Piket zou me op de been helpen." Bladzijde 27
"Aan een ander vel papier, een A4'tje, met een paperclip, een vliegticket voor 7 oktober, op naam van dhr. L. Rijziger, van Amsterdam naar Castellon de la Plana. Maar ja, nog geen week ervoor, op 2 oktober , kreeg L. Rijziger een hartstilstand." Bladzijde 75
"Het antwoord van Ward van Breda had drie dagen op zich laten wachten. Hij was bereid een interview te geven, op voorwaarde dat zijn verhaal pas na zijn overlijden zou worden gepubliceerd en dat mijn vader er tot die tijd met niemand over zou spreken. In een PS meldde hij dat hij tegenwoordig in Spanje woonde, iets wat hij ook graag onder de per hield." Bladzijde 82
Thematiek
Dood en rouw
Eva Posthuma de Boer wil een trilogie schrijven over rouw(verwerking en de dood. Dat thema is zeker terug te vinden in deze tweede roman. De moeder van Lou is omgekomen, toen Lou zes jaar was. Ze heeft daardoor nauwelijks herinneringen aan haar moeder overgehouden. Ook geen tijd gehad om het gemis te verwerken.
Haar vader Leo is recent overleden: ze waren vaak samen aan het werk en ineens was haar vader er niet meer.(hartstilstand) Na de dood van zijn vrouw heeft hij een nieuwe partner gevonden, maar dochter en kleinzoon zijn ondanks die lange periode dat BS in hun leven is er niet gecharmeerd van.
Lou is op zoek naar herinneringen van vroeger. Het bezoek aan het Franse vakantie-eiland is er één herkenningspunt van. Ze is erg blij wanneer Ward van Brede haar moeder gekend heeft en over haar kan/wil vertellen. Iedereen in de jaren zeventig was verliefd op haar moeder die met een Mona Lisa-glimlach harten veroverde.
Lou kan het pas allemaal verwerken als ze terugkeert tot het stadium van het meisje, zegt de psychologe, die haar behandelde. Daarom zit het meisje tijdens de roadtrip naast haar en haar moeder bombardeert met 'waarom'-vragen. Als ze dat inziet, heeft ze meisje 'Emmy' niet meer in de auto naast zich nodig.
Als de verwerking is geschied, kun je eigenlijk pas doorgaan met je leven. Gelukkig komt er nog veel goed: de as van vader en moeder wordt herenigd in één graf. Partner Cas keert terug uit Brussel en de kat Broer wordt door hen opgehaald
Motieven
De tweede wereldoorlog en het familiegeheim
Ward Van Breda heeft op 18-jarige leeftijd de achternaam van zijn moeder aangenomen. Die van zijn vader heeft in de oorlog een deuk opgelopen. Ton Wards moeder van hem in verwachting was, raakte hij in paniek, omdat hij ook onderduikers in huis had. Om te voorkomen dat ze bij hem thuis de Joden zouden oppakken en zijn eigen gezin problemen zou geven. Maar hij krijgt een enorm schuldcomplex en zijn zoon Ward neemt dat over.
Feitelijke gegevens
1e druk, 2026
285 pagina's
Uitgeverij: Ambo Anthos
Flaptekst
Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49. Alleen heeft zij de controle niet. Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baan aan bij het necrologieënarchief, waar ze klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken. Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Eerste zin
Zoveel zinnen beginnen met waarom, en waarom is een goed woord, een woord waaruit belangstelling spreekt, en mede dogen. Dat aardige mensen toebehoort. En Emmy was er zo één, zij het nog pril en in de maak. Met het aantal waaroms waarmee ze me bestookte vanaf het moment dat we onze Amsterdamse straat uit reden, kon ze ver voor de Belgische grens al in de recordboeken. Ik kon het hebben, ik wilde
August 13, 2026
Leest heel lekker weg, leuk geschreven, leuk verhaal!
August 18, 2026
Mooi verhaal..deels in Spanje
October 20, 2026
Niet mijn boek. Schrijfstijl een beetje vermoeiend en ik vond het veel pagina’s voor een niet boeiend plot. Wél af en toe een traantje weg gepinkt als het ging over verdriet en rouw, er zat heel veel gevoel in die stukken.
June 24, 2026
Ik heb niet eerder van haar gelezen. Wat een mooie speelse schrijfstijl!! Haar zoektocht verweven met haar rouw beschrijft ze eerlijk en licht. Komt vast omdat ze haar kat Broer bij zich heeft :)
August 31, 2026
Mooi boek. Vrouw van eind 40 schrijft wekelijkse columns in een grote krant tot ze door haar chef op een zijspoor wordt gezet: de afdeling necrologieën op orde brengen. Ze ontdekt stukken van haar recent gestorven vader (ook journalist) en besluit zaken verder uit te zoeken. Dan ontspint zich een soort roadmovie die haar in Spanje brengt. Tijdens de reis krijgt ze flashbacks over haar moeder die stierf toen ze (kind) 7 was. Mooi om te lezen dat ze door haar reis alles (man, zoon, werk, familie) achter zich kan laten en nieuwe kanten van zichzelf kan ontdekken. Aanrader.
April 28, 2026
Wauw , in 1 dag uitgelezen ! Mijn eerste boek van Eva Posthuma-de Boer. Wat een schrijfstijl, puur, vol leven. Soms rauw, gejaagd, dan weer zacht en rustig.
Zo mooi hoe ze haar personen echt tot leven brengt, mensen die worstelen, zoeken en diep inzicht krijgen.
Op naar de volgende titel van haar.
Zo mooi hoe ze haar personen echt tot leven brengt, mensen die worstelen, zoeken en diep inzicht krijgen.
Op naar de volgende titel van haar.
July 3, 2026
Ik blijk de laatste tijd met mijn boeken in het thema rouw te zijn. Nergens komt dat thema zo sterk naar voren als in Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer. Rouw wordt hier gepresenteerd als een complex proces niet alleen doorgaan na overlijden van mensen. Rouw zit hem in het loslaten, het laten gaan. Van kinderen die uit huis gaan, een jongere versie van jezelf die nog te sterk in je zit en van herinneringen die je niet hebt.
Het begin van het boek roept vooral vragen op, die ook gesteld worden door de 6-jarige Emmy met haar "waaroms". Het is een boek waar je binnenvalt en gaandeweg van begrijpt waar het eigenlijk over gaat, iets wat ik wel gewend ben van schrijvers als Sally Rooney. Het is tevens een heel persoonlijk boek, hoewel de hoofdpersoon daar eigenlijk erg op tegen lijkt (in de huidige tijd zouden we te veel naar onszelf gericht zijn). Desalniettemin is het boek het verwerkingsverhaal van de hoofdpersonage waar ze ontdekt, groeit en loslaat. Als zoeker van de kleine momentjes sprak mij de voorliefde voor het beschijnen van de mooie dingen in het leven mij erg aan. Uiteindelijk is het ook een verhaal over hoop, herstel en een goed einde.
Het begin van het boek roept vooral vragen op, die ook gesteld worden door de 6-jarige Emmy met haar "waaroms". Het is een boek waar je binnenvalt en gaandeweg van begrijpt waar het eigenlijk over gaat, iets wat ik wel gewend ben van schrijvers als Sally Rooney. Het is tevens een heel persoonlijk boek, hoewel de hoofdpersoon daar eigenlijk erg op tegen lijkt (in de huidige tijd zouden we te veel naar onszelf gericht zijn). Desalniettemin is het boek het verwerkingsverhaal van de hoofdpersonage waar ze ontdekt, groeit en loslaat. Als zoeker van de kleine momentjes sprak mij de voorliefde voor het beschijnen van de mooie dingen in het leven mij erg aan. Uiteindelijk is het ook een verhaal over hoop, herstel en een goed einde.
July 19, 2026
Af en toe grof taalgebruik siert dit verhaal helaas niet (evenals de verwijzingen naar Katholieke thema's en heiligen). Dit is uiteraard mijn mening, maar het nam een deel van mijn luisterplezier weg.
Ook is mij niet duidelijk of de hoofdpersoon nu voortdurend vragen aan zichzelf stelt, of dat ze een jong meisje bij zich heeft. Beiden vond ik namelijk niet zo geloofwaardig.
Het achtergrondverhaal vond ik dan wel weer heel interessant.
Ook is mij niet duidelijk of de hoofdpersoon nu voortdurend vragen aan zichzelf stelt, of dat ze een jong meisje bij zich heeft. Beiden vond ik namelijk niet zo geloofwaardig.
Het achtergrondverhaal vond ik dan wel weer heel interessant.
June 1, 2026
Ik ben zoooo fan van Eva na Mustang Sally maar kwam hier niet zo lekker in. Ik weet niet zo goed waar dat aan lag, haar schrijven is werkelijk subliem dus dat zal het niet zijn. 😆Ze blijft een van mijn favoriete Nederlandse schrijfsters
June 28, 2026
Prachtig mooi verhaal weer maar toch ‘voelde’ ik deze niet zo als het boek de hand van Mustang Sally
April 6, 2026
Het meisje op de cover kijkt me met een treurige blik aan en dat ontroert me. De titel van deze roman en de quote die achterop het boek staat maken me erg nieuwsgierig. Want wat er precies wordt bedoeld met ‘Omdat ik je zie’ maakt dat ik dit verhaal van Eva Posthuma de Boer wil lezen.
Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.
Mijn mening
Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.
Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.
Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.
De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.
‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’
In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.
Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.
‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.
Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.
Mijn mening
Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.
Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.
Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.
De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.
‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’
In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.
Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.
‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.
July 25, 2026
Hoofdpersoon is op weg om de laatste taak van haar overleden vader op te pakken. Tijdens de reis praat ze met de 6-jarige Emmy, die haar overstelpt met ‘waarom-vragen’. Emmy is precies zo oud als Lou was toen haar moeder overleed. Ze heeft weinig herinneringen aan haar moeder.
Eenmaal in Spanje aangekomen hebben de vragen van haar Emmy haar al wat inzichten gegeven. Ze heeft onderweg een aantal veel te dure hotels gehad en komt uiteindelijk echt thuis bij Lucia, waar Ward ook iedere dag eet. Het voelt als een thuis. Ward van Breda was een oud- politicus en haar vader zou hem gaan bezoeken. Ze kenden elkaar uit hun werkende leven (Lou’s vader was politiek journalist) en er was het gegeven dat Ward de naam van zijn moeder droeg. Ward en Lou mogen elkaar en Ward vertrouwt haar zijn verhaal toe. Het verhaal gaat over een vreselijk dilemma waar zijn vader voor stond tijdens de oorlog, terwijl zijn moeder zwanger was van hem en ze ruim 20 joden opvingen in hun huis. Volgens Ward is er in deze tijd geen oog voor het dilemma, maar wordt er vooral snel geoordeeld. Hij wil daarom in eerste instantie dat het verhaal postuum gepubliceerd wordt. Uiteindelijk besluiten ze samen Ward officieel dood te verklaren en kan Lou het verhaal alsnog schrijven.
Ze biedt het eerst aan haar baas aan die haar haar column heeft afgenomen en op een zij-spoor heeft gezet. Maar dan bedenkt ze zich; ze wil helemaal niet meer voor hem werken. Ze gaat het een Belgische krant aanbieden. Na publicatie wordt haar opnieuw een baan aangeboden bij haar oude krant, met een nieuwe baas. Het boek eindigt met de echte dood van Ward.
Prachtig verhaal met veel verwijzingen naar andere literatuur en klassieke muziek. Mooi hoe de ‘gesprekken’ met Emmy Lou uiteindelijk tot allerlei inzichten brengen.
En goed geschreven, met humor.
Eenmaal in Spanje aangekomen hebben de vragen van haar Emmy haar al wat inzichten gegeven. Ze heeft onderweg een aantal veel te dure hotels gehad en komt uiteindelijk echt thuis bij Lucia, waar Ward ook iedere dag eet. Het voelt als een thuis. Ward van Breda was een oud- politicus en haar vader zou hem gaan bezoeken. Ze kenden elkaar uit hun werkende leven (Lou’s vader was politiek journalist) en er was het gegeven dat Ward de naam van zijn moeder droeg. Ward en Lou mogen elkaar en Ward vertrouwt haar zijn verhaal toe. Het verhaal gaat over een vreselijk dilemma waar zijn vader voor stond tijdens de oorlog, terwijl zijn moeder zwanger was van hem en ze ruim 20 joden opvingen in hun huis. Volgens Ward is er in deze tijd geen oog voor het dilemma, maar wordt er vooral snel geoordeeld. Hij wil daarom in eerste instantie dat het verhaal postuum gepubliceerd wordt. Uiteindelijk besluiten ze samen Ward officieel dood te verklaren en kan Lou het verhaal alsnog schrijven.
Ze biedt het eerst aan haar baas aan die haar haar column heeft afgenomen en op een zij-spoor heeft gezet. Maar dan bedenkt ze zich; ze wil helemaal niet meer voor hem werken. Ze gaat het een Belgische krant aanbieden. Na publicatie wordt haar opnieuw een baan aangeboden bij haar oude krant, met een nieuwe baas. Het boek eindigt met de echte dood van Ward.
Prachtig verhaal met veel verwijzingen naar andere literatuur en klassieke muziek. Mooi hoe de ‘gesprekken’ met Emmy Lou uiteindelijk tot allerlei inzichten brengen.
En goed geschreven, met humor.
June 27, 2026
Prachtig boek, ik heb er van genoten. Om veel redenen: Fijn geschreven, zoals gedachten gaan, leest als een trein. De vaak hilarische beeldspraak (snuivend zwom Theo Piket weg uit mijn vissenkom), de typeringen (de hulpverlening in de vorm van "daar moesten we op ee-mm-dee-erren" Inger Dupré), de Spaanse sfeer (dat huis van Lucia, het huis van Ward, bijna tastbaar). De kleine verhalen (Scott en Zelda, Bizet) verweven in de grote verhalen van Ward en van Emmy en Lou. De melancholische ondertoon, van rouw en het gemis van vaders en moeders (ook bij Ward, ach, zijn moedertje) en van liefde. Mooi hoe het idee om de as van vader en moeder te mengen Emmy en Lou doet versmelten. "Leven met de vraag, dan komt het antwoord wel."
De titel ook treffend. Ward, Emmy, Lou worden (uiteindelijk) gezien, maar BS Charlotte niet. Hoe triest, haar hele leven op de planken en ze wil zo graag. Ik hoop dat Leo haar zag.
Tot slot. Fantastisch hoe de auteur met het thema jeugdherinneringen omgaat. Niet de zo populaire verdrongen herinneringen visie (wat Lou niet meer weet zal wel verdrongen zijn want er was iets heel ergs gebeurd, en dat moet je koste wat kost opduiken anders hou je er last van.) Maar zoals dat gaat met herinneringen uit de kindertijd: niet zomaar en wie weet wel nooit meer terug te halen. Een lichtinval roept een beeld aan vroeger op (en of dat ook echt gebeurd is blijft in het midden. Dat is het punt ook niet, voor Lou is het echt). Het is niet belangrijk wat er precies met moeder gebeurd is. Emmylou vindt haar en dat is genoeg. Voor de lezer overigens wel een beetje jammer.
De titel ook treffend. Ward, Emmy, Lou worden (uiteindelijk) gezien, maar BS Charlotte niet. Hoe triest, haar hele leven op de planken en ze wil zo graag. Ik hoop dat Leo haar zag.
Tot slot. Fantastisch hoe de auteur met het thema jeugdherinneringen omgaat. Niet de zo populaire verdrongen herinneringen visie (wat Lou niet meer weet zal wel verdrongen zijn want er was iets heel ergs gebeurd, en dat moet je koste wat kost opduiken anders hou je er last van.) Maar zoals dat gaat met herinneringen uit de kindertijd: niet zomaar en wie weet wel nooit meer terug te halen. Een lichtinval roept een beeld aan vroeger op (en of dat ook echt gebeurd is blijft in het midden. Dat is het punt ook niet, voor Lou is het echt). Het is niet belangrijk wat er precies met moeder gebeurd is. Emmylou vindt haar en dat is genoeg. Voor de lezer overigens wel een beetje jammer.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 5, 2026
De hoofdpersoon en ikfiguur in deze roman heet Lou Rijziger, met een lange ij. Ze is ook een reiziger, die in de voetsporen van haar vader wil treden en het geheim wil achterhalen van een vroegere politicus, Ward van Breda. Lou is journaliste en door haar hoofdredacteur op een zijspoor gezet met als taak archiefmateriaal voor necrologieën te ordenen. Zo komt ze op het spoor van Ward van Breda en op dat van haar vader die eerder met dat dossier bezig is geweest en van plan was geweest naar Spanje af te reizen om daar Ward te ontmoeten. Zijn overlijden stak hier een stokje tussen. Lou reisde nu met haar negenjarige dochter en een kat naar Spanje. De reis wordt uitgebreid beschreven. Pas halverwege het boek ontmoet ze Ward en hoort ze zijn levensverhaal. Hij moet iets goed maken van wat zijn vader in de oorlog in eigen ogen heeft misdaan of nagelaten. Tegen het einde van het boek wordt Lou 49, 40 jaar ouder dan haar dochter. Het getal negen speelt een sleutelrol in de roman. Het is vooral een amusant en vlot geschreven reisverhaal, waarbij de reiservaringen meer diepgaande levenservaringen oproepen.
July 21, 2026
Leuk boek, mooie taal. Ik vond de verhaallijn met Emmy wat verwarrend, maar toen ik ‘m eenmaal snapte erg leuk. De verhaallijn met de chef had weg mogen blijven van mij. Leuk dat ze opiniestukken schreef! En een mooi hoopvol verhaal.
“Wie schreeuwt, verliest. Die verlegt het onderwerp van het onderwerp naar het geschreeuw. Dom dom dom.”
“dat ik wel romans was gaan schrijven in plaats van columns en opiniestukken als ik was geboren met zoveel verbeeldingskracht.”
“Ik hield niet van het woord etcetera. Ik vond het een arrogant woord, het veronderstelde dat je wist wat iemand bedoelde, maar als je het niet wist, zoals ik het nu niet wist, dan was je dom.”
“Ik ben van de fatsoensgeneratie, begrijp je, we konden lijnrecht tegenover elkaar staan in het debat, en elkaar daarna oprecht feliciteren met de overwinning. Wat er nu gebeurt, de normalisatie van de regerende leugen, de degradatie van het politieke instituut, het is weerzinwekkend”
“Blijkbaar is het hier zo’n komen en gaan van doden dat ze de levenden niet herkennen.”
“Blijf dicht bij jezelf, spreek vanuit je hart en raak zo het hart van je luisteraar.”
“Wie schreeuwt, verliest. Die verlegt het onderwerp van het onderwerp naar het geschreeuw. Dom dom dom.”
“dat ik wel romans was gaan schrijven in plaats van columns en opiniestukken als ik was geboren met zoveel verbeeldingskracht.”
“Ik hield niet van het woord etcetera. Ik vond het een arrogant woord, het veronderstelde dat je wist wat iemand bedoelde, maar als je het niet wist, zoals ik het nu niet wist, dan was je dom.”
“Ik ben van de fatsoensgeneratie, begrijp je, we konden lijnrecht tegenover elkaar staan in het debat, en elkaar daarna oprecht feliciteren met de overwinning. Wat er nu gebeurt, de normalisatie van de regerende leugen, de degradatie van het politieke instituut, het is weerzinwekkend”
“Blijkbaar is het hier zo’n komen en gaan van doden dat ze de levenden niet herkennen.”
“Blijf dicht bij jezelf, spreek vanuit je hart en raak zo het hart van je luisteraar.”
June 11, 2026
Halverwege het boek was ik nog steeds aan het wachten tot het verhaal nou eens begon.
Door de goede recensies bleef ik doorlezen, hopend op een prachtig slot wat de overbodige omzwervingen zonder samenhang kon goedmaken. Maar zelfs het verhaal van Ward van Breda maakte niks in mij los.
Het meeste vervelende vond ik alle overbodige stukken, een omreis naar een eiland vanwege jeugdherinneringen waar verder niet over werd uitgeweid. Een bezoek aan stad omdat Hemingway er een boek had geschreven inclusief plot van het boek waar verder niks gebeurt. Het sturen van een brief om een afspraak te maken en diegene ziet de brief niet en ze die avond alleen dineert. Dit boek zal ik aan niemand aanraden.
Door de goede recensies bleef ik doorlezen, hopend op een prachtig slot wat de overbodige omzwervingen zonder samenhang kon goedmaken. Maar zelfs het verhaal van Ward van Breda maakte niks in mij los.
Het meeste vervelende vond ik alle overbodige stukken, een omreis naar een eiland vanwege jeugdherinneringen waar verder niet over werd uitgeweid. Een bezoek aan stad omdat Hemingway er een boek had geschreven inclusief plot van het boek waar verder niks gebeurt. Het sturen van een brief om een afspraak te maken en diegene ziet de brief niet en ze die avond alleen dineert. Dit boek zal ik aan niemand aanraden.
June 14, 2026
Pageturner. De ik figuur, de 49 jarige Lou is -samen met kat Broer en het 6 jarige meisje Emmy- op reis naar Spanje. Emmy stelt veel waarom vragen. Dat verleidt Lou om over haar leven te vertellen. Ze verloor haar moeder toen zij zelf 6 jaar was (!!!). Recent verloor zij haar vader. En haar baan als columnist. En man Cas verhuisde naar Brussel,zoon Staas naar een studentenkamer inGroningen.
Kortom: veel verlies in Lou’s leven. Over verlies, herinneren en identiteit gaat dan ook deze intrigerende roman.
Soms rommelig. Maar altijd intrigerend
Kortom: veel verlies in Lou’s leven. Over verlies, herinneren en identiteit gaat dan ook deze intrigerende roman.
Soms rommelig. Maar altijd intrigerend
Displaying 1 - 30 of 97 reviews