What do you think?
Rate this book
Omdat ik je zie
Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is 49.
Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand.
Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baantje aan als opschoner van het necrologieënarchief. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken.
Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Een roman over verlies, vriendschap en liefde.
‘De kracht van Posthuma de Boer schuilt in haar talent om de menselijkheid van haar karakters te tonen. […] je begrijpt ze.’ – de Volkskrant
Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand.
Vlak na het overlijden van haar vader stopt haar column bij de krant – de krant waar haar vader ook voor werkte. De chef biedt haar een baantje aan als opschoner van het necrologieënarchief. Een ondankbare klus, denkt ze. Maar ze raakt gefascineerd door het genre, en komt het laatste verhaal van haar vader op het spoor. Het leidt naar Spanje. Lou besluit het te gaan afmaken.
Met haar kat Broer, de 6-jarige Emmy en een zakje met as van haar vader begint ze aan een roadtrip naar het zuiden.
Een roman over verlies, vriendschap en liefde.
‘De kracht van Posthuma de Boer schuilt in haar talent om de menselijkheid van haar karakters te tonen. […] je begrijpt ze.’ – de Volkskrant
280 pages, Paperback
Published March 1, 2026
12 people are currently reading
233 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
April 1, 2026
Omdat ik je zie – Eva Postuma de Boer – Uitgeverij Ambo | Anthos
De hand van Mustang Sally is een boek dat ik verslonden heb en buitengewoon goed vond, dus keek ik enorm uit naar Omdat ik je zie. Zou het me weer net zo raken als Mustang Sally? Kort antwoord: JA!
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer is een roman die zich langzaam ontvouwt, maar ondertussen steeds dieper snijdt. Waar haar eerdere werk al liet zien hoe zwaar familiegeschiedenis kan wegen, zoomt ze hier opnieuw in op de sporen die ouders(vaak onbedoeld) nalaten in het leven van hun kinderen.
Het verhaal volgt Lou, een vrouw die zich op een kantelpunt in haar leven bevindt. Haar werk is plots weggevallen, haar huwelijk lijkt op afstand te zijn gezet en het overlijden van haar vader werpt haar terug op vragen die nooit echt gesteld zijn. Wanneer ze in zijn papieren een aanwijzing vindt naar een geheim rondom een voormalig politicus, besluit ze impulsief naar Spanje te vertrekken. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden over haar vader, groeit al snel uit tot een confronterende reis naar zichzelf.
Gelaagdheid
De kracht van de roman zit in de gelaagdheid. De autorit vormt de ruggengraat van het verhaal, maar onderweg ontvouwt zich een stroom aan herinneringen, twijfels en pijnpunten. Lou blikt terug op haar jeugd, haar verloren moeder en de keuzes die haar gevormd hebben. Tegelijkertijd worstelt ze met vragen over liefde, autonomie en de richting van haar leven. De aanwezigheid van het jonge meisje naast haar (dat pas later echt betekenis krijgt) geeft de gesprekken een bijna filosofische ondertoon.
Ook de verhaallijn rondom de oud-minister is meer dan een subplot. Zijn geschiedenis weerspiegelt Lou’s innerlijke strijd: beiden dragen ze een last die niet volledig van henzelf is, maar die wel hun leven heeft gestuurd. Daarmee raakt het boek aan een universeel thema: in hoeverre kun je ontsnappen aan wat je is meegegeven?
Personages en stijl
Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos de personages tot leven komen. Lou voelt nergens als een bedacht personage, maar als iemand van vlees en bloed, gevormd door alles wat ze heeft meegemaakt. Tegelijkertijd krijgt de oud-minister (warmte, geeft gevoel van veiligheid)een stille overtuigingskracht, iemand die niet onder zijn verleden is bezweken, maar het gaandeweg heeft weten om te vormen tot iets dat hem richting gaf. Juist dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht.
De stijl van Posthuma de Boer is beheerst en trefzeker. Zonder grote woorden weet ze emoties voelbaar te maken. Er zit een droge, subtiele humor in de dialogen, die het geheel licht houdt zonder af te doen aan de zwaarte van de thematiek.
Dit is geen boek dat leunt op plot of spanning, maar op ontwikkeling en inzicht. Een verhaal over rouw, verandering en het moeizame proces van opnieuw richting geven aan je leven. De autotrip door Frankrijk en Spanje vormt daarbij een sfeervol decor, maar de echte reis speelt zich vanbinnen af.
De laatste zin in dit prachtige, ingetogen en tegelijkertijd indringende verhaal kon eigenlijk alleen maar zo eindigen.
Susanne Koster
De hand van Mustang Sally is een boek dat ik verslonden heb en buitengewoon goed vond, dus keek ik enorm uit naar Omdat ik je zie. Zou het me weer net zo raken als Mustang Sally? Kort antwoord: JA!
Omdat ik je zie van Eva Posthuma de Boer is een roman die zich langzaam ontvouwt, maar ondertussen steeds dieper snijdt. Waar haar eerdere werk al liet zien hoe zwaar familiegeschiedenis kan wegen, zoomt ze hier opnieuw in op de sporen die ouders(vaak onbedoeld) nalaten in het leven van hun kinderen.
Het verhaal volgt Lou, een vrouw die zich op een kantelpunt in haar leven bevindt. Haar werk is plots weggevallen, haar huwelijk lijkt op afstand te zijn gezet en het overlijden van haar vader werpt haar terug op vragen die nooit echt gesteld zijn. Wanneer ze in zijn papieren een aanwijzing vindt naar een geheim rondom een voormalig politicus, besluit ze impulsief naar Spanje te vertrekken. Wat begint als een zoektocht naar antwoorden over haar vader, groeit al snel uit tot een confronterende reis naar zichzelf.
Gelaagdheid
De kracht van de roman zit in de gelaagdheid. De autorit vormt de ruggengraat van het verhaal, maar onderweg ontvouwt zich een stroom aan herinneringen, twijfels en pijnpunten. Lou blikt terug op haar jeugd, haar verloren moeder en de keuzes die haar gevormd hebben. Tegelijkertijd worstelt ze met vragen over liefde, autonomie en de richting van haar leven. De aanwezigheid van het jonge meisje naast haar (dat pas later echt betekenis krijgt) geeft de gesprekken een bijna filosofische ondertoon.
Ook de verhaallijn rondom de oud-minister is meer dan een subplot. Zijn geschiedenis weerspiegelt Lou’s innerlijke strijd: beiden dragen ze een last die niet volledig van henzelf is, maar die wel hun leven heeft gestuurd. Daarmee raakt het boek aan een universeel thema: in hoeverre kun je ontsnappen aan wat je is meegegeven?
Personages en stijl
Wat vooral opvalt, is hoe moeiteloos de personages tot leven komen. Lou voelt nergens als een bedacht personage, maar als iemand van vlees en bloed, gevormd door alles wat ze heeft meegemaakt. Tegelijkertijd krijgt de oud-minister (warmte, geeft gevoel van veiligheid)een stille overtuigingskracht, iemand die niet onder zijn verleden is bezweken, maar het gaandeweg heeft weten om te vormen tot iets dat hem richting gaf. Juist dat contrast geeft het verhaal extra zeggingskracht.
De stijl van Posthuma de Boer is beheerst en trefzeker. Zonder grote woorden weet ze emoties voelbaar te maken. Er zit een droge, subtiele humor in de dialogen, die het geheel licht houdt zonder af te doen aan de zwaarte van de thematiek.
Dit is geen boek dat leunt op plot of spanning, maar op ontwikkeling en inzicht. Een verhaal over rouw, verandering en het moeizame proces van opnieuw richting geven aan je leven. De autotrip door Frankrijk en Spanje vormt daarbij een sfeervol decor, maar de echte reis speelt zich vanbinnen af.
De laatste zin in dit prachtige, ingetogen en tegelijkertijd indringende verhaal kon eigenlijk alleen maar zo eindigen.
Susanne Koster
April 6, 2026
Het meisje op de cover kijkt me met een treurige blik aan en dat ontroert me. De titel van deze roman en de quote die achterop het boek staat maken me erg nieuwsgierig. Want wat er precies wordt bedoeld met ‘Omdat ik je zie’ maakt dat ik dit verhaal van Eva Posthuma de Boer wil lezen.
Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.
Mijn mening
Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.
Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.
Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.
De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.
‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’
In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.
Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.
‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.
Het verhaal
Ze is 49 jaar wanneer Lou Rijziger van haar chef te horen krijgt dat ze als columniste ontslagen wordt. Er is geen ruimte meer voor haar column in de krant. Wel biedt hij haar een baan aan om als archiefbeheerder het necrologieënarchief op te schonen. Lou vindt het allemaal erg zuur, zeker nu ze nog maar kort geleden haar vader is overleden. Ze vindt het maar een ongewaardeerde klus en voelt zich aan de kant geschoven. Toch pakt ze het aanbod aan en gaat in het archief aan de slag. Dan ontdekt Lou dat haar vader met een verhaal bezig was. Zijn laatste. Dit verhaal leidt naar Spanje. De man van Lou is voor zijn werk naar Brussel vertrokken en hun zoon woont sinds kort ook niet meer thuis. Lou besluit zonder aarzelen om naar Zuid-Europa af te reizen, met als doel het verhaal van haar vader af te maken.
Mijn mening
Achterop de roman ‘Omdat ik je zie’ staat de quote: Als je leeftijd een 9 bevat, is het tijd voor beslissingen, weet Lou Rijziger. Ze is bijna 49. Alleen heeft zij de beslissingen niet zelf in de hand. Deze quote maakte mij, voordat ik alle info over het verhaal had gelezen, zo nieuwsgierig dat het boek van Eva Posthuma de Boer hoog op mijn wensenlijst kwam te staan om te lezen en te recenseren. Ambo|Anthos verraste mij begin maart met een prachtig recensie-exemplaar.
Meteen op de eerste bladzijde valt op dat het woord ‘waarom’ in het eerste hoofdstuk diverse keren voorkomt en daar blijft het niet bij. Ik neem aan dat veel lezers zullen herkennen dat kinderen van een jaar of 6 vaak vragen ‘waarom’. Zo ook door de zesjarige Emmy, door Lou ook wel Em genoemd.
Tijdens de reis van Lou, Emmy en kat Broer naar Spanje neemt de auteur mij mee in het levensverhaal van Lou. Het duurt wel even voordat ik in de gaten krijg wat er in het verleden van Lou is gebeurd en hoe dit verweven is met het heden. Maar dat is niet het enige. Tijdens haar reis en door de gesprekken die ze in Spanje voert om het verhaal van haar vader af te maken, komt ze zichzelf tegen. Ze wordt geconfronteerd met haar emoties en alle gedachten die daarbij horen. Op sommige vlakken wordt Lou wakker geschud en beseft Lou dat ze dingen anders moet gaan doen. Ik vind de wijze waarop Eva Posthuma de Boer die confrontatie en emoties die Lou door moet maken erg goed heeft omschreven en de keuzes die Lou aan de hand daarvan maakt komen haar persoonlijke ontwikkeling ten goede.
De auteur heeft een zeer fijne schrijfstijl en haar humor kan ik ook erg waarderen. De boodschappen die in ‘Omdat ik je zie’ zijn verwerkt vind ik leerzaam. Een ervan vind ik erg wijs en het is er een die mij tot nadenken zet. Welke dit is? Ik deel deze graag met jullie.
‘Wees zuinig met je excuses, deze was om te beginnen onnodig’
In mijn ogen klopt deze als een bus, ik ga deze zeker voor mezelf opschrijven en in het zicht ophangen. Het is niet de enige boodschap die verweven is in deze roman, het zijn er meer. Ik hou ervan wanneer een auteur dit doet.
Voor mij was dit het eerste verhaal dat ik van Eva Posthuma de Boer heb gelezen en gerecenseerd. Als het aan mij ligt blijft het hier niet bij.
‘Omdat ik je zie’ krijgt van mij 4 sterren.
April 28, 2026
Wauw , in 1 dag uitgelezen ! Mijn eerste boek van Eva Posthuma-de Boer. Wat een schrijfstijl, puur, vol leven. Soms rauw, gejaagd, dan weer zacht en rustig.
Zo mooi hoe ze haar personen echt tot leven brengt, mensen die worstelen, zoeken en diep inzicht krijgen.
Op naar de volgende titel van haar.
Zo mooi hoe ze haar personen echt tot leven brengt, mensen die worstelen, zoeken en diep inzicht krijgen.
Op naar de volgende titel van haar.
April 7, 2026
In één woord: prachtig!
April 21, 2026
De gans van Sally Mustang is een van de boeken die ik prachtig vond. Nieuwsgierig naar haar nieuwe boek. Deze is net zo schitterend. Een intrigerende zoektocht.
April 21, 2026
Bijzonder en mooi.
April 26, 2026
Net als het vorige boek van Eva Posthuma de Boer ., Mustang Sally in een ruk uitgelezen!
May 4, 2026
Een puik boek. Het duurde even voordat ik de familierelaties scherp had. Goed verhaal en stof tot nadenken over omgaan met afscheid en rouw. Ook ruimte voor humor.
May 5, 2026
wat een prachtige verrassing was dit boek. Genoten, gerouwd, gelachen, gegniffeld. Aanrader!
May 7, 2026
Zo fijn om weer eens een goed boek te lezen. En me er door laten meeslepen. Mooi geschreven: soepel, slim, verrassend. Aanrader!
May 8, 2026
Werkelijk prachtig.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews