What do you think?
Rate this book
Corpus Britney
Bella Goth, een B-horrorfilmactrice die als twee druppels water op Britney Spears lijkt, gaat na een draaidag in rook op. Paranormaal detective Malayney Melkzuur volgt haar spoor over continenten en door eeuwen: een hallucinerende queeste door popcultuur, cyberspacehorror en digitale ruïnes, langs de verknoopte geschiedenissen van het kapitalisme, tot aan zijn algoritmisch gestuurde heden.
479 pages, Paperback
Published March 19, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 132 reviews
April 5, 2026
Waar te beginnen? Dominique De Groen schreef met Corpus Britney - haar romandebuut - een haast allesomvattend, compleet krankzinnig maar vooral ook briljant boek.
Ruwweg volgen we Malayney Melkzuur (jawel) een paranormaal detective (jawel) die als opdracht krijgt om Bella Goth, een jonge actrice die vooral in slechte horrorfilms speelt en die als twee druppels water op Britney Spears lijkt (jawel) op te sporen na haar onverklaarbare verdwijning. Maar eigenlijk gaat dit boek over zoveel meer. We duikelen immers van die ene plotlijn constant in andere - zowel qua tijd en plaats bezoeken we bijvoorbeeld een veelheid aan andere locaties. Allemaal (bv het Glasgow van de industriële revolutie, het LA van de vroege stomme films, het net door westerlingen gesettelde California etc) zijn ze enorm goed uitgewerkt en overtuigend neergezet. Elke nieuwe setting zorgt voor nieuwe prachtige beschrijvingen en mindblowing gebeurtenissen. Ik heb meerder malen gedacht: dit kan niet nóg verder gaan, maar jawel hoor. De Groen doet het moeiteloos lijken, maar de hoeveelheid research die in dit boek zit, moet enorm zijn.
Deze (soms) historische uitstapjes passen naadloos - zij het als glitches en anamolieën - in het relaas in het heden. Het is dit constant switchen - dat gepaard gaat met een meesterlijke beheersing van verschillende registers en stijlen door De Groen - dat deze roman zo brein- en baanbrekend maakt. Niet alles is duidelijk, niet elke overgang lijkt meteen te passen, maar neem het van mij aan: blijf lezen, ook als je even de draad kwijt lijkt te zijn.
De absurde elementen (sprekende dieren en planten, online en virtuele ruimtes die echt blijken te bestaan, portalen doorheen tijd en ruimte, vervloekingen etc) voelen nooit cheap of makkelijk aan. Het past gewoon allemaal wonderwel in de visie van De Groen die dit boek een waar plezier maakt om te lezen. Tegelijk raakt het ook vaak relevante onderwerpen aan, zonder ooit prekerig te worden: een grote verdienste.
Corpus Britney combineert dit alles tot een uniek en knallend werk, één waar ik enorm van genoten heb en dat nog lang bij me zal blijven. Wat een boek, wat een schrijfster: ik ben benieuwd naar wat volgt.
Warm aanbevolen. Dit is een fameuze parel, het soort literatuur dat tegenwoordig te weinig verschijnt.
Ruwweg volgen we Malayney Melkzuur (jawel) een paranormaal detective (jawel) die als opdracht krijgt om Bella Goth, een jonge actrice die vooral in slechte horrorfilms speelt en die als twee druppels water op Britney Spears lijkt (jawel) op te sporen na haar onverklaarbare verdwijning. Maar eigenlijk gaat dit boek over zoveel meer. We duikelen immers van die ene plotlijn constant in andere - zowel qua tijd en plaats bezoeken we bijvoorbeeld een veelheid aan andere locaties. Allemaal (bv het Glasgow van de industriële revolutie, het LA van de vroege stomme films, het net door westerlingen gesettelde California etc) zijn ze enorm goed uitgewerkt en overtuigend neergezet. Elke nieuwe setting zorgt voor nieuwe prachtige beschrijvingen en mindblowing gebeurtenissen. Ik heb meerder malen gedacht: dit kan niet nóg verder gaan, maar jawel hoor. De Groen doet het moeiteloos lijken, maar de hoeveelheid research die in dit boek zit, moet enorm zijn.
Deze (soms) historische uitstapjes passen naadloos - zij het als glitches en anamolieën - in het relaas in het heden. Het is dit constant switchen - dat gepaard gaat met een meesterlijke beheersing van verschillende registers en stijlen door De Groen - dat deze roman zo brein- en baanbrekend maakt. Niet alles is duidelijk, niet elke overgang lijkt meteen te passen, maar neem het van mij aan: blijf lezen, ook als je even de draad kwijt lijkt te zijn.
De absurde elementen (sprekende dieren en planten, online en virtuele ruimtes die echt blijken te bestaan, portalen doorheen tijd en ruimte, vervloekingen etc) voelen nooit cheap of makkelijk aan. Het past gewoon allemaal wonderwel in de visie van De Groen die dit boek een waar plezier maakt om te lezen. Tegelijk raakt het ook vaak relevante onderwerpen aan, zonder ooit prekerig te worden: een grote verdienste.
Corpus Britney combineert dit alles tot een uniek en knallend werk, één waar ik enorm van genoten heb en dat nog lang bij me zal blijven. Wat een boek, wat een schrijfster: ik ben benieuwd naar wat volgt.
Warm aanbevolen. Dit is een fameuze parel, het soort literatuur dat tegenwoordig te weinig verschijnt.
April 15, 2026
Waow.
Meer van dit soort rare shit in het Nederlands taalgebied als het even kan aub, dank bij voorbaat.
Meer van dit soort rare shit in het Nederlands taalgebied als het even kan aub, dank bij voorbaat.
July 29, 2026
Er zijn in dit boek op elk niveau glitches aan te duiden: kleine typfouten, vage buzzwoorden (onnodige meervouden, of hoe vaak 'pulseert' er niet iets in de tekst), rare kronkels in het tijdsverloop, fouten tegen focalisering, je kunt je de vraag stellen hoe sommige personages overleven in het verhaal en ook de spanningsboog is niet waarom je dit boek toch moet uitspelen/lezen.
Dat dit een roman heet, is de schapenhuid voor mij. Zelf zo ik spreken van een kralenketting aan verhalen die ons door een kleine groep mensen verteld worden; meer Decamerone of 1001-nacht dan Hugo of Tolstoj. Die verhalen – soms waargebeurde feiten soms horror – komen bovendien tot ons in visioenen, nachtmerries, ijldromen, doctoraten, complottheorieën. Het is alsof we een nieuwe invulling van Bergsons kegelmodel voor het geheugen krijgen. Niet het individuele geheugen, maar het geheugen van de wereld speelt in het heden zijn rol. En in de personages komt dat verleden weer tot leven.
Identiteiten worden voortdurend verdubbeld: we krijgen avatars, lookalikes, stuntdubbels, ontmoetingen met voorouders. Malayney de paranormaal detective krijgt de opdracht om de verdwenen horroractrice Bella Goth (ooit ook een personage in Sims) terug te vinden. Ze re-enact een deel van haar leven, wordt dus meer en meer haar, maar Bella is ook een lookalike van Britney Spears. Dit, maar ook andere personages vervloeien. Niet verwonderlijk speelt een deel van het verhaal zich in en om Hollywood af, waar mensen andere rollen aannemen en daarvoor betaald worden. Waar echt en vals door elkaar vloeien.
Verschillende personages discussiëren ook over La Spears, op zoek naar wie ze echt is achter haar plastiekerigheid. En ook het kleurenpalet van de roman heeft iets synthetisch, iets expressionistisch. het voelt nooit helemaal echt aan en voelt meteen erna als te waar aan om verzonnen te zijn. Zie ook de uitgebreide bronvermelding.
Alle verhalen draaien rond het doordruppelen van een ander verleden naar vandaag: een verleden van hekserij, van magie en krachtige vrouwen. Een verleden van verzet die het verzet van vandaag kan voeden om te blijven geloven in die ene spore die in de winden boven ons hoofd waait en binnenkort in vruchtbare grond zal vallen. Ik weet dat er gezegd wordt dat een boek de wereld niet kan veranderen, maar als we maar genoeg verhalen lezen die onze ogen openen, dan veranderen we toch stap voor stap.
Dat dit een roman heet, is de schapenhuid voor mij. Zelf zo ik spreken van een kralenketting aan verhalen die ons door een kleine groep mensen verteld worden; meer Decamerone of 1001-nacht dan Hugo of Tolstoj. Die verhalen – soms waargebeurde feiten soms horror – komen bovendien tot ons in visioenen, nachtmerries, ijldromen, doctoraten, complottheorieën. Het is alsof we een nieuwe invulling van Bergsons kegelmodel voor het geheugen krijgen. Niet het individuele geheugen, maar het geheugen van de wereld speelt in het heden zijn rol. En in de personages komt dat verleden weer tot leven.
Identiteiten worden voortdurend verdubbeld: we krijgen avatars, lookalikes, stuntdubbels, ontmoetingen met voorouders. Malayney de paranormaal detective krijgt de opdracht om de verdwenen horroractrice Bella Goth (ooit ook een personage in Sims) terug te vinden. Ze re-enact een deel van haar leven, wordt dus meer en meer haar, maar Bella is ook een lookalike van Britney Spears. Dit, maar ook andere personages vervloeien. Niet verwonderlijk speelt een deel van het verhaal zich in en om Hollywood af, waar mensen andere rollen aannemen en daarvoor betaald worden. Waar echt en vals door elkaar vloeien.
Verschillende personages discussiëren ook over La Spears, op zoek naar wie ze echt is achter haar plastiekerigheid. En ook het kleurenpalet van de roman heeft iets synthetisch, iets expressionistisch. het voelt nooit helemaal echt aan en voelt meteen erna als te waar aan om verzonnen te zijn. Zie ook de uitgebreide bronvermelding.
Alle verhalen draaien rond het doordruppelen van een ander verleden naar vandaag: een verleden van hekserij, van magie en krachtige vrouwen. Een verleden van verzet die het verzet van vandaag kan voeden om te blijven geloven in die ene spore die in de winden boven ons hoofd waait en binnenkort in vruchtbare grond zal vallen. Ik weet dat er gezegd wordt dat een boek de wereld niet kan veranderen, maar als we maar genoeg verhalen lezen die onze ogen openen, dan veranderen we toch stap voor stap.
October 9, 2026
Als lid van een publieksjury moest ik door. Gelukkig maar, anders had ik Corpus Britney al lang weggelegd. 469 pagina’s, klein lettertype, en een B-actrice die als twee druppels water op Britney Spears lijkt en spoorloos verdwijnt. Over Britney gaat het nauwelijks, maar het staat goed op een achterflap én in een titel. Wat volgt is een draaikolk van verhalen in verhalen: schapen, cowboys, tabaksplanters, avatars. Ik begreep elk woord, het geheel ontging me compleet. Ik las staccato, woord na woord, in de hoop dat het inzicht zou komen. Helaas. Bij elke nieuwe leesbeurt herlas ik eerst een kwart van het hoofdstuk ervoor om te weten waar ik was gebleven. En ‘terug’ voor ‘weer’, bladzijde na bladzijde? Een doorn in mijn germanistenoog. Eén ster, voor de taal, want schrijven kan ze. In haar dankwoord vertelt De Groen hoe ze op een schrijfeiland plots de volledige structuur van haar boek zag. Ik zag vooral chaos.
May 18, 2026
Maar goed, ik dwaal af. Zelfs met al deze tegenwerpingen in het achterhoofd kan ik niet ontkennen dat je een bijzonder boek hebt geschreven. Je hebt een stijl en een thema gekozen en daar alles, maar dan ook echt alles, uitgehaald wat erin zit, zelfs al ben ik het er niet altijd mee eens of mis ik de magie die andere lezers er wel in lijken te vinden. Dat heb ik nog steeds liever dan iemand die zijn/haar eigen jeugdtrauma’s in een nogal uit de kluiten gewassen plot opdient en dat vervolgens als onweerlegbaar verkoopt. Blijf je eigen weerspaltige en netelige zelf.
De rest van deze recensie is te lezen op Tzum of op mijn Substack
De rest van deze recensie is te lezen op Tzum of op mijn Substack
May 12, 2026
Er valt aan geen bespreking te beginnen. Gelukkig is er de blurb die ons echter ook al geen reet verder helpt en de gemiddelde lezer zeker niet tot lezen zal bewegen. Voeg daar nog eens aan toe, het automatisch tot wantrouwen nopend enthousiasme van de meeste (brood)recensenten, en dit boek is gedoemd.
Wat verschrikkelijk jammer zou zijn.
Het is een moeilijk boek, ja. Ook al is het enorm organisch geschreven, de hoeveelheid op de lezer losgelaten informatie is bijna niet te bevatten. Corpus Britney is een heel intelligente roman, en dat is voor één keer geen scheldwoord.
Het is een bijzonder rijke tekst, boordevol verwijzingen naar zowel populaire als fringe cultuur. Het is een all consuming, overweldigend boek, dat het best in één ruk wordt uitgelezen (MAAR DAT IS ONMOGELIJK!!!). De wereld van Malayney vreet je volledig op, maar wie er zich te lang aan onttrekt, keert vervreemd terug naar het verhaal. Wie het boek dóórleest ondervindt geen verlies van narratieve spanning, maar wie er slechts mondjesmaat aan naar terugkomt, moet telkens opnieuw ‘in’ het verhaal komen.
Dit boek vraagt veel van de lezer. (Herlees die zin.) (Nog eens.)
En al was het bijwijlen een echte uitputtingsslag, ik heb het erg graag gelezen. Sommige boeken vragen een enthousiaste inspanning. (Zoals een duurloop.)
Reik die Bronzen Uil dus maar uit. En de andere prijzen ook. Want of dit boek nu uw ding is of niet (en de kans is erg groot van niet), het is objectief gezien een van de betere Nederlandstalige boeken, zeker binnen de toepasselijke prijzenperiode. Maar ja, jury's zijn wat ze zijn.
Wat verschrikkelijk jammer zou zijn.
Het is een moeilijk boek, ja. Ook al is het enorm organisch geschreven, de hoeveelheid op de lezer losgelaten informatie is bijna niet te bevatten. Corpus Britney is een heel intelligente roman, en dat is voor één keer geen scheldwoord.
Het is een bijzonder rijke tekst, boordevol verwijzingen naar zowel populaire als fringe cultuur. Het is een all consuming, overweldigend boek, dat het best in één ruk wordt uitgelezen (MAAR DAT IS ONMOGELIJK!!!). De wereld van Malayney vreet je volledig op, maar wie er zich te lang aan onttrekt, keert vervreemd terug naar het verhaal. Wie het boek dóórleest ondervindt geen verlies van narratieve spanning, maar wie er slechts mondjesmaat aan naar terugkomt, moet telkens opnieuw ‘in’ het verhaal komen.
Dit boek vraagt veel van de lezer. (Herlees die zin.) (Nog eens.)
En al was het bijwijlen een echte uitputtingsslag, ik heb het erg graag gelezen. Sommige boeken vragen een enthousiaste inspanning. (Zoals een duurloop.)
Reik die Bronzen Uil dus maar uit. En de andere prijzen ook. Want of dit boek nu uw ding is of niet (en de kans is erg groot van niet), het is objectief gezien een van de betere Nederlandstalige boeken, zeker binnen de toepasselijke prijzenperiode. Maar ja, jury's zijn wat ze zijn.
April 20, 2026
Meer hiervan in de nederlandstalige literatuur!!!!!!!!!!
July 22, 2026
'Corpus Britney' is een verpletterde, allesomvattende roman waarbij Dominique de Groen je in een ravijn drukt, duwt. Hier worden geen handjes vastgehouden, je gaat gelijk kopje onder in een ongelofelijk fantasierijk woordenwoud. Een wereld vol geesten, goden, monsters en pratende schapen. Je ontmoet excentrieke personages als t0xic_slut, Saint Precarious, De Faerie Queen, en natuurlijk het hoofdpersonage Malayney Melkzuur. Je leest over magische portalen, kristallen, astrologie, seks tijdens het doodschieten van nazizombies in Wolfenstein, transatlantische reizen, een paranormale detective, een magische steen (die Karl Marx zijn theorieën heeft ingefluisterd?!), the sims, fictieve academische uitwisselingen, kauwgomvloeken, en -- natuurlijk -- Britney Spears. Tijdens het lezen van het boek voel je je soms net als de personages: is dit echt? droom ik dit? wat is dit voor een rare hallucinatie?
Het plezier spat van het proza van De Groen af, dat doen denken aan dat van David Foster Wallace, grappig, slim, innovatief. Verhalen in verhalen in verhalen. Lange zinnen die eindeloos doorgaan, waar je verdwaalt in kan raken. En dan ineens uit het niets een mokerslag van emotie en tederheid (zo weet De Groen zelfs empathie en medeleven te wekken voor een pratende distel). Maar ze is net zo zeer stijlistisch eigen, zo heb ik nog nooit zulke mooie (ja mooie) Videodromeësque body-horror scenes gelezen. En dat allemaal in haar debuutroman!
"In de nachtelijke bossen jagen mannen en vrouwen op patrijzen, duiven, kwartels, eenden, ganzen en eekhoorns, en soms ook op een onbekend wezen dat Bessy uiterst verontrust, een wanstaltige vog die iets wegheeft van een corpulente, tot groteske proporties opgezwollen kip met een kale kop en hals, het lillende vlees omzwachteld met rode en blauwe kwabben, knobbels en lellen."
Dit praalstuk is ook thematisch zeer rijk, het bespreekt van alles, van schoonheidsidealen tot klimaatverandering, van faam tot kolonisatie en slavernij, van heidense culturen tot het hypermoderne internet. Het internet en de technologie wordt constant op een realistische manier verwerkt en bevraagt in het boek, iets waar menig auteur zich niet aan durft te wagen (waarschijnlijk omdat het zo lastig is). Het is een internet-epos dat laat zien dat in het huidige informatietijdperk de lijnen tussen realiteit en dromen, feit en fictie, digitaal en analoog steeds verder vervagen. En de hoofdthematiek van het boek is compleet verwant met dit allemaal: Het kapitalisme! En dát is de leidraad die al deze hallucinaties, dromen, verhalen, geschiedenissen, mythes en legendes samenhoudt. Dat zorgt ervoor dat deze giftige cocktail drinkbaar blijft, dat je doorleest om de ruis ervan te blijven voelen.
'Corpus Britney' is elders beschreven als de anatomie van het kapitalisme. De chaotische, onvolgbare structuur van het boek is daar exemplarisch van, nooit een moment van rust, steeds is er weer wat nieuws om te consumeren. Britney Spears wordt als een mes gebruikt om dit aan te snijden. In de popcultuur en in het boek wordt telkens de vraag gesteld "Wie is Britney?" Het boek antwoordt teleurstellend en tegelijkertijd waarachtig, er bestaat geen 'echte Britney' er is geen origineel. In de NRC werd hetvolgende geschreven: "Britney Spears is geen mens meer. Ze is een verhaal geworden, een symbool, een betekenis, een tijdsbeeld, een variatie op een bekend thema." Hier helpt het misschien om Baudrillard aan te halen (De Groen pakt zelf ook een citaat van hem voor in de omslag), hij schrijft over een simulacra; een kopie zonder een origineel. Er zijn zoveel verschillende Britneys in zoveel verschillende hoofden. Zoeken naar de echte Britney is een bij voorbaat al verloren zaak.
"Een lege betekenaar zonder referent, of eerder, een met talloze referenten"
De Groen lijkt hiermee niet alleen wat te zeggen over Britney Spears, maar over ons allemaal. Kunnen we nog wel een daadwerkelijke zelf vinden in deze kapitalistische maatschappij? Dit wordt versterkt door het terugkerende motief van de leegte die alle personages zowat in zichzelf vinden nadat ze geconfronteerd worden met de ijskoude realiteit van het kapitalisme. Zoveel personages hebben hun dubbelgangers in het verhaal, sommige personages morfen in elkaar, om vervolgens weer uit elkaar getrokken te worden, ze kopiëren. En niet alleen de personages worden opgevoerd als simulacra, ook de verhaallijnen hebben dit in zich. Ze zijn zó verschillend en toch lijken ze tegelijk allemaal kopieën van een origineel dat niet bestaat. Overal zijn dwarsverbanden, telkens weer dezelfde terugkerende motieven. De verhalen zijn haast verslavend repetitief en toch uniek, een bepaalde universaliteit, of eerder banaliteit rijst erbovenuit.
Ook de titel werkt als een kapitalistisch kritiek, het verwijst naar 'Corpus Christi' (het lichaam van jezus); in deze cultuur wordt een celebrity, een gefabriceerd symbool aanboden als een soort godin (niet onterecht ze is een queen, maar alsnog). Tevens verwijst het naar 'corpus' een term die in de taalanalyse gebruikt wordt voor een woordenlichaam dat gehanteerd wordt door een bepaalde subcultuur. Deze symbolen en woorden zijn enkel betekenisvol binnen de kapitalistische orde, gaan we daarbuiten, dan verliest ze alle betekenis.
En dan ook nog de verweving van Silvia Federici's 'Caliban and the witch' door het gehele boek! Eigenlijk fungeert 'Corpus Britney' als de literaire gewaarwording van haar theorie. Federici betoogt dat ontbetaald werk de duistere onderbodem is van het kapitalisme, zonder dat kán het kapitalisme simpelweg niet functioneren stelt ze. De Groen werkt dit onder andere uit met haar vertellingen van de tabaksplantages in Virginia en de migratie van Mexicaanse wezen naar California. In beide plekken is onberispelijk te zien hoe ontbetaald werk (van vrouwen, tot slaafgemaakten, en de natuur) essentieel is voor het functioneren van kapitalistische samenlevingen. Ook het terugkerende motief van tunnels en het ondergrondse wordt gebruikt om dit uit te werken. De glamour van Hollywood, het spirituele element van de tabaksplantages en het monumetale Glasgow, het duistere fundament van het kapitalisme ligt daaronder (dat Federici zo helder beschrijft), enkel zichtbaar als je de negatieve effecten ervan zelf meemaakt.
In het boek komen verschillende personages voor die gebruik maken van verborgen kennis van kruiden, seksualiteit en magie. Federici beschreef hoe deze kennis systematisch tijdens de heksenjachten is uitgeroeid, De Groen blaast daar weer nieuw leven in. Het doet denken aan 'De dialektiek van de verlichting' van Adorno en Horkheimer, waarin zij beschrijven hoe de berekenende rationaliteit van de verlichting (en het kapitalisme) -- die de oude 'rationaliteit' van de mythologie en hekserij verving -- leidden tot gruwelijkheden die verder gingen dan wat de 'verlichte ratio' zoch kon voorstellen. Deze passage in het specifiek deed mij eraan denken:
"Veel functionaliteiten van apps behoren van oudsher tot het domein van de magie: verborgen communicatie en het ogenblikkelijk overbrengen van boodschappen, het aantrekken van geliefdes, voorspellingen over het weer en je eigen vruchtbaarheid, voorwerpen opsporen en van de andere kant van de globe, schijnbaar op eigen kracht, naar je laten toekomen, muziek laten klinken uit een onzichtbare wolk boven je, visuele artefacten verspreiden met de bedoeling iets in de wereld te veranderen."
De Groen laat deze gecalculeerde verschrikkingen zien, en ondertussen geeft ze -- verschuilt achter de geest Saint Precarious -- ons ook de voorbeelden van mogelijk verzet, dat in de kleine dingen zit.
"Met miljoenen kleine acties saboteer ik de krachten die overvloed en geluk buiten het bereik van de massa houden. Minuscule verschuivingen in de raderwerken van de geschiedenis, subtiele manipulaties van causale ketens, die over grote tijdsspannes exponentiële gevolgen hebben.”
Zijn we uiteindelijk gedoemd om vastgetekend te blijven aan de kettingen van het kapitalisme? Of kunnen we ons ervan losbreken? Marx stelde van niet, en uiteindelijk is hij -- mogen we 'Corpus Britney' geloven -- geïnspireerd door de magische steen die zo'n centrale rol speelt in het verhaal.
"Mensen, denkt ze, zijn meer dan een geleider voor het kapitaal, ze hebben dromen en warme lichamen en hoop voor de toekomst, er is werk en muziek en liefde, ze zorgen voor vogeltjes met gebroken vleugels, voor rozen en voor bijen, ze komen op straat en protesteren, ze schrijven boeken over hun verdriet en maken films over dingen die ze niet in woorden kunnen uitdrukken, en zij weigert te geloven dar ze voor hebzucht zijn ontworpen."
Uit deze passage komt nog een ander idee naar boven. Eentje die lastig te behappen is en tegelijktijd een zilveren randje heeft. Het zijn niet de hongerige, gierige kapitalisten die het probleem zijn, het is niet één specifiek individu. Het is het systeem. De kapitalisten in het boek zijn niet kwaadaardig van zichzelf, ze zijn daarentegen verwikkelt in Faustiaanse pakten met monsters van teer en olie, die natuurlijk op hun beurt de kapitalistische geest symboliseren.
De Groen heeft mij een weerzinwekkende, inspirerende, wervelwind van een roman voorgeschoteld. Die ik obsessief opgepeuzeld heb. Een fabuleus ecofeministisch meesterwerk.
Het plezier spat van het proza van De Groen af, dat doen denken aan dat van David Foster Wallace, grappig, slim, innovatief. Verhalen in verhalen in verhalen. Lange zinnen die eindeloos doorgaan, waar je verdwaalt in kan raken. En dan ineens uit het niets een mokerslag van emotie en tederheid (zo weet De Groen zelfs empathie en medeleven te wekken voor een pratende distel). Maar ze is net zo zeer stijlistisch eigen, zo heb ik nog nooit zulke mooie (ja mooie) Videodromeësque body-horror scenes gelezen. En dat allemaal in haar debuutroman!
"In de nachtelijke bossen jagen mannen en vrouwen op patrijzen, duiven, kwartels, eenden, ganzen en eekhoorns, en soms ook op een onbekend wezen dat Bessy uiterst verontrust, een wanstaltige vog die iets wegheeft van een corpulente, tot groteske proporties opgezwollen kip met een kale kop en hals, het lillende vlees omzwachteld met rode en blauwe kwabben, knobbels en lellen."
Dit praalstuk is ook thematisch zeer rijk, het bespreekt van alles, van schoonheidsidealen tot klimaatverandering, van faam tot kolonisatie en slavernij, van heidense culturen tot het hypermoderne internet. Het internet en de technologie wordt constant op een realistische manier verwerkt en bevraagt in het boek, iets waar menig auteur zich niet aan durft te wagen (waarschijnlijk omdat het zo lastig is). Het is een internet-epos dat laat zien dat in het huidige informatietijdperk de lijnen tussen realiteit en dromen, feit en fictie, digitaal en analoog steeds verder vervagen. En de hoofdthematiek van het boek is compleet verwant met dit allemaal: Het kapitalisme! En dát is de leidraad die al deze hallucinaties, dromen, verhalen, geschiedenissen, mythes en legendes samenhoudt. Dat zorgt ervoor dat deze giftige cocktail drinkbaar blijft, dat je doorleest om de ruis ervan te blijven voelen.
'Corpus Britney' is elders beschreven als de anatomie van het kapitalisme. De chaotische, onvolgbare structuur van het boek is daar exemplarisch van, nooit een moment van rust, steeds is er weer wat nieuws om te consumeren. Britney Spears wordt als een mes gebruikt om dit aan te snijden. In de popcultuur en in het boek wordt telkens de vraag gesteld "Wie is Britney?" Het boek antwoordt teleurstellend en tegelijkertijd waarachtig, er bestaat geen 'echte Britney' er is geen origineel. In de NRC werd hetvolgende geschreven: "Britney Spears is geen mens meer. Ze is een verhaal geworden, een symbool, een betekenis, een tijdsbeeld, een variatie op een bekend thema." Hier helpt het misschien om Baudrillard aan te halen (De Groen pakt zelf ook een citaat van hem voor in de omslag), hij schrijft over een simulacra; een kopie zonder een origineel. Er zijn zoveel verschillende Britneys in zoveel verschillende hoofden. Zoeken naar de echte Britney is een bij voorbaat al verloren zaak.
"Een lege betekenaar zonder referent, of eerder, een met talloze referenten"
De Groen lijkt hiermee niet alleen wat te zeggen over Britney Spears, maar over ons allemaal. Kunnen we nog wel een daadwerkelijke zelf vinden in deze kapitalistische maatschappij? Dit wordt versterkt door het terugkerende motief van de leegte die alle personages zowat in zichzelf vinden nadat ze geconfronteerd worden met de ijskoude realiteit van het kapitalisme. Zoveel personages hebben hun dubbelgangers in het verhaal, sommige personages morfen in elkaar, om vervolgens weer uit elkaar getrokken te worden, ze kopiëren. En niet alleen de personages worden opgevoerd als simulacra, ook de verhaallijnen hebben dit in zich. Ze zijn zó verschillend en toch lijken ze tegelijk allemaal kopieën van een origineel dat niet bestaat. Overal zijn dwarsverbanden, telkens weer dezelfde terugkerende motieven. De verhalen zijn haast verslavend repetitief en toch uniek, een bepaalde universaliteit, of eerder banaliteit rijst erbovenuit.
Ook de titel werkt als een kapitalistisch kritiek, het verwijst naar 'Corpus Christi' (het lichaam van jezus); in deze cultuur wordt een celebrity, een gefabriceerd symbool aanboden als een soort godin (niet onterecht ze is een queen, maar alsnog). Tevens verwijst het naar 'corpus' een term die in de taalanalyse gebruikt wordt voor een woordenlichaam dat gehanteerd wordt door een bepaalde subcultuur. Deze symbolen en woorden zijn enkel betekenisvol binnen de kapitalistische orde, gaan we daarbuiten, dan verliest ze alle betekenis.
En dan ook nog de verweving van Silvia Federici's 'Caliban and the witch' door het gehele boek! Eigenlijk fungeert 'Corpus Britney' als de literaire gewaarwording van haar theorie. Federici betoogt dat ontbetaald werk de duistere onderbodem is van het kapitalisme, zonder dat kán het kapitalisme simpelweg niet functioneren stelt ze. De Groen werkt dit onder andere uit met haar vertellingen van de tabaksplantages in Virginia en de migratie van Mexicaanse wezen naar California. In beide plekken is onberispelijk te zien hoe ontbetaald werk (van vrouwen, tot slaafgemaakten, en de natuur) essentieel is voor het functioneren van kapitalistische samenlevingen. Ook het terugkerende motief van tunnels en het ondergrondse wordt gebruikt om dit uit te werken. De glamour van Hollywood, het spirituele element van de tabaksplantages en het monumetale Glasgow, het duistere fundament van het kapitalisme ligt daaronder (dat Federici zo helder beschrijft), enkel zichtbaar als je de negatieve effecten ervan zelf meemaakt.
In het boek komen verschillende personages voor die gebruik maken van verborgen kennis van kruiden, seksualiteit en magie. Federici beschreef hoe deze kennis systematisch tijdens de heksenjachten is uitgeroeid, De Groen blaast daar weer nieuw leven in. Het doet denken aan 'De dialektiek van de verlichting' van Adorno en Horkheimer, waarin zij beschrijven hoe de berekenende rationaliteit van de verlichting (en het kapitalisme) -- die de oude 'rationaliteit' van de mythologie en hekserij verving -- leidden tot gruwelijkheden die verder gingen dan wat de 'verlichte ratio' zoch kon voorstellen. Deze passage in het specifiek deed mij eraan denken:
"Veel functionaliteiten van apps behoren van oudsher tot het domein van de magie: verborgen communicatie en het ogenblikkelijk overbrengen van boodschappen, het aantrekken van geliefdes, voorspellingen over het weer en je eigen vruchtbaarheid, voorwerpen opsporen en van de andere kant van de globe, schijnbaar op eigen kracht, naar je laten toekomen, muziek laten klinken uit een onzichtbare wolk boven je, visuele artefacten verspreiden met de bedoeling iets in de wereld te veranderen."
De Groen laat deze gecalculeerde verschrikkingen zien, en ondertussen geeft ze -- verschuilt achter de geest Saint Precarious -- ons ook de voorbeelden van mogelijk verzet, dat in de kleine dingen zit.
"Met miljoenen kleine acties saboteer ik de krachten die overvloed en geluk buiten het bereik van de massa houden. Minuscule verschuivingen in de raderwerken van de geschiedenis, subtiele manipulaties van causale ketens, die over grote tijdsspannes exponentiële gevolgen hebben.”
Zijn we uiteindelijk gedoemd om vastgetekend te blijven aan de kettingen van het kapitalisme? Of kunnen we ons ervan losbreken? Marx stelde van niet, en uiteindelijk is hij -- mogen we 'Corpus Britney' geloven -- geïnspireerd door de magische steen die zo'n centrale rol speelt in het verhaal.
"Mensen, denkt ze, zijn meer dan een geleider voor het kapitaal, ze hebben dromen en warme lichamen en hoop voor de toekomst, er is werk en muziek en liefde, ze zorgen voor vogeltjes met gebroken vleugels, voor rozen en voor bijen, ze komen op straat en protesteren, ze schrijven boeken over hun verdriet en maken films over dingen die ze niet in woorden kunnen uitdrukken, en zij weigert te geloven dar ze voor hebzucht zijn ontworpen."
Uit deze passage komt nog een ander idee naar boven. Eentje die lastig te behappen is en tegelijktijd een zilveren randje heeft. Het zijn niet de hongerige, gierige kapitalisten die het probleem zijn, het is niet één specifiek individu. Het is het systeem. De kapitalisten in het boek zijn niet kwaadaardig van zichzelf, ze zijn daarentegen verwikkelt in Faustiaanse pakten met monsters van teer en olie, die natuurlijk op hun beurt de kapitalistische geest symboliseren.
De Groen heeft mij een weerzinwekkende, inspirerende, wervelwind van een roman voorgeschoteld. Die ik obsessief opgepeuzeld heb. Een fabuleus ecofeministisch meesterwerk.
August 4, 2026
Hit me baby, one more time. Dat was mijn gevoel telkens ik de totaal geflipte roman Corpus Britney van Dominique De Groen noodgedwongen even moest wegleggen wegens everything everywhere all at once en even too much voor mijn brein.
Na elke passage dacht ik: dit kan onmogelijk nog absurder worden. Te veel om op te noemen. Een rollercoaster.
Collega's hadden me dit boek aangeraden als het wildste wat ze de afgelopen jaren hadden gelezen. Ik hou bovendien van dichters die fictie schrijven. Want taal is dan geen doorgeefluik, maar een hoofdingrediënt.
Het beste bewijs? Ik herlees zelden passages, maar hier ging ik voortdurend teruglezen. Niet altijd omdat ik de draad kwijt was, maar omdat de taal zo rijk, gezwollen en beeldend is dat je sommige alinea's gewoon opnieuw wilt proeven. Bijzinnen worden gestapeld als een Griekse of Latijnse tekst van weleer. Een glorieuze middelvinger naar de hedendaagse cultus van het 'to the point'-proza en de 5987 cookiecutter-fictieregeltjes die door talloze schrijfcursussen te vaak hun weg vinden naar de huidige boekenwereld.
Alleen al een hoofdpersonage dat Malayney Melkzuur heet, zet de toon van de heerlijke absurditeit van dit boek. Het staat bovendien vol zinnen die je spontaan wilt onderstrepen. Persoonsbeschrijvingen als: "Hij ziet er slap uit en week, een nat macaronibuisje in het putje van de gootsteen."
Of: "Wanneer het waaide, zoals nu, bolde de folie op en wapperde naargeestig; het plastieken spook van een tot waanzin gedreven Victoriaanse vrouw." Hallo Jane Eyre. Hallo Madwoman in the Attic die later in het boek nog eens terugkeert. De Groen laat gotische literatuur, popcultuur en internetcultuur moeiteloos in elkaar overvloeien om de maatschappij van nu en het kapitalisme genadeloos te fileren.
De overdaad aan taal, de eindeloze opsommingen en de associatieve sprongen deden me voortdurend aan James Joyce en Ulysses denken. Niet omdat De Groen Joyce probeert te zijn, maar omdat je haar gedachten soms gewoon niet helemaal kunt volgen. Zelfs na een passage zeven keer gelezen te hebben, bleef ik me afvragen wat ik nu precies had gelezen.
De scènes zijn vaak zo filmisch dat ik voortdurend aan David Lynch en Peter Greenaway moest denken. Vermoedelijk zou ik nog een pak meer filmreferenties oppikken als ik geen nachtmerries kreeg van horrorfims.
Tegelijk besefte ik ergens halverwege dat Corpus Britney stilistisch het kind is van Los Angeles en een werk van Escher. Geen duidelijk centrum. Alleen schreeuwerige billboards die allemaal tegelijk je aandacht opeisen. Celebritycultuur, neon, complottheorieën, reality-tv, body horror, gotiek, Britney Spears en The Sims: alles bestaat naast elkaar.
Je zoekt als lezer voortdurend naar een middelpunt, maar ontdekt dat precies de afwezigheid ervan het organiserende principe is. Dat Escherhuis voelt dan ook niet als een gimmick, maar als de perfecte metafoor voor de roman. Tijd en ruimte blijven vrolijk glitchen.
Malayney beweegt zich bovendien door de hele geschiedenis, van haar voormoeder Mallory tot Britney Spears. De Groen behandelt tijd zoals ze ook taal behandelt: niet lineair, maar associatief. Verleden, heden, mythologie en popcultuur lopen voortdurend in elkaar over.
En dan is er de humor. Ik heb me meermaals kapot gelachen. De complotmonologen van t0xic_slut zijn een klein meesterwerk op zich. Britney, TayTay, Bieber, de Koude Oorlog, aliens, de alt-right en het kapitalisme worden in één adem met elkaar verbonden. Het leest precies zoals de beste internetfora: rabbit holes waarin elk nieuw verband nog absurder is dan het vorige, maar binnen de logica van de spreker volkomen onvermijdelijk lijkt. De Groen reproduceert die stem zó goed dat je soms bijna vergeet dat je fictie leest.
Geniaal vond ik ook de passage waarin de lyrics van Britney Spears worden gelezen als gotische horror. Ik betrapte mezelf er nadien bijna op dat ik Britney wilde opzetten, gewoon om te horen of ik haar songs na deze roman eindelijk zou kunnen beluisteren.
Tegen het einde begonnen de Joyceaanse opsommingen voor mij stilaan wel iets van hun kracht te verliezen. Daar had de roman voor mij iets strenger mogen zijn. Maar zelfs dan bleef hij heerlijk door tijd en ruimte glitchen. Het einde is weird, maar ook precies het einde dat deze roman verdiende.
Long story short: ik weet eigenlijk nog altijd niet helemaal wat voor waanzin ik gelezen heb. En dat is misschien wel het grootste compliment dat ik Dominique De Groen kan geven. Corpus Britney trekt zich niets aan van literaire conventies. Het is een roman die evenveel schatplichtig lijkt aan James Joyce als aan David Lynch, Peter Greenaway, Jane Eyre, The Sims, Britney Spears en obscure internetfora. En aan 7 bladzijden invloeden, maar die licht De Groen op het einde van het boek zelf met plezier nog even toe.
Op papier zou dat een complete puinhoop moeten zijn. In de handen van De Groen wordt het een van de origineelste, grappigste en stilistisch brutaalste Nederlandstalige romans die ik in jaren heb gelezen. Om het met Britney te zeggen:
Gimme, gimme (More), gimme (More)
Gimme, gimme (More)
Gimme, gimme (More), gimme (Mo')
Gimme, gimme (More)
Gimme, gimme (More), gimme (More)
Gimme, gimme (More)
Gimme, gimme (More), gimme (Mo')
Gimme, gimme (More)
Na elke passage dacht ik: dit kan onmogelijk nog absurder worden. Te veel om op te noemen. Een rollercoaster.
Collega's hadden me dit boek aangeraden als het wildste wat ze de afgelopen jaren hadden gelezen. Ik hou bovendien van dichters die fictie schrijven. Want taal is dan geen doorgeefluik, maar een hoofdingrediënt.
Het beste bewijs? Ik herlees zelden passages, maar hier ging ik voortdurend teruglezen. Niet altijd omdat ik de draad kwijt was, maar omdat de taal zo rijk, gezwollen en beeldend is dat je sommige alinea's gewoon opnieuw wilt proeven. Bijzinnen worden gestapeld als een Griekse of Latijnse tekst van weleer. Een glorieuze middelvinger naar de hedendaagse cultus van het 'to the point'-proza en de 5987 cookiecutter-fictieregeltjes die door talloze schrijfcursussen te vaak hun weg vinden naar de huidige boekenwereld.
Alleen al een hoofdpersonage dat Malayney Melkzuur heet, zet de toon van de heerlijke absurditeit van dit boek. Het staat bovendien vol zinnen die je spontaan wilt onderstrepen. Persoonsbeschrijvingen als: "Hij ziet er slap uit en week, een nat macaronibuisje in het putje van de gootsteen."
Of: "Wanneer het waaide, zoals nu, bolde de folie op en wapperde naargeestig; het plastieken spook van een tot waanzin gedreven Victoriaanse vrouw." Hallo Jane Eyre. Hallo Madwoman in the Attic die later in het boek nog eens terugkeert. De Groen laat gotische literatuur, popcultuur en internetcultuur moeiteloos in elkaar overvloeien om de maatschappij van nu en het kapitalisme genadeloos te fileren.
De overdaad aan taal, de eindeloze opsommingen en de associatieve sprongen deden me voortdurend aan James Joyce en Ulysses denken. Niet omdat De Groen Joyce probeert te zijn, maar omdat je haar gedachten soms gewoon niet helemaal kunt volgen. Zelfs na een passage zeven keer gelezen te hebben, bleef ik me afvragen wat ik nu precies had gelezen.
De scènes zijn vaak zo filmisch dat ik voortdurend aan David Lynch en Peter Greenaway moest denken. Vermoedelijk zou ik nog een pak meer filmreferenties oppikken als ik geen nachtmerries kreeg van horrorfims.
Tegelijk besefte ik ergens halverwege dat Corpus Britney stilistisch het kind is van Los Angeles en een werk van Escher. Geen duidelijk centrum. Alleen schreeuwerige billboards die allemaal tegelijk je aandacht opeisen. Celebritycultuur, neon, complottheorieën, reality-tv, body horror, gotiek, Britney Spears en The Sims: alles bestaat naast elkaar.
Je zoekt als lezer voortdurend naar een middelpunt, maar ontdekt dat precies de afwezigheid ervan het organiserende principe is. Dat Escherhuis voelt dan ook niet als een gimmick, maar als de perfecte metafoor voor de roman. Tijd en ruimte blijven vrolijk glitchen.
Malayney beweegt zich bovendien door de hele geschiedenis, van haar voormoeder Mallory tot Britney Spears. De Groen behandelt tijd zoals ze ook taal behandelt: niet lineair, maar associatief. Verleden, heden, mythologie en popcultuur lopen voortdurend in elkaar over.
En dan is er de humor. Ik heb me meermaals kapot gelachen. De complotmonologen van t0xic_slut zijn een klein meesterwerk op zich. Britney, TayTay, Bieber, de Koude Oorlog, aliens, de alt-right en het kapitalisme worden in één adem met elkaar verbonden. Het leest precies zoals de beste internetfora: rabbit holes waarin elk nieuw verband nog absurder is dan het vorige, maar binnen de logica van de spreker volkomen onvermijdelijk lijkt. De Groen reproduceert die stem zó goed dat je soms bijna vergeet dat je fictie leest.
Geniaal vond ik ook de passage waarin de lyrics van Britney Spears worden gelezen als gotische horror. Ik betrapte mezelf er nadien bijna op dat ik Britney wilde opzetten, gewoon om te horen of ik haar songs na deze roman eindelijk zou kunnen beluisteren.
Tegen het einde begonnen de Joyceaanse opsommingen voor mij stilaan wel iets van hun kracht te verliezen. Daar had de roman voor mij iets strenger mogen zijn. Maar zelfs dan bleef hij heerlijk door tijd en ruimte glitchen. Het einde is weird, maar ook precies het einde dat deze roman verdiende.
Long story short: ik weet eigenlijk nog altijd niet helemaal wat voor waanzin ik gelezen heb. En dat is misschien wel het grootste compliment dat ik Dominique De Groen kan geven. Corpus Britney trekt zich niets aan van literaire conventies. Het is een roman die evenveel schatplichtig lijkt aan James Joyce als aan David Lynch, Peter Greenaway, Jane Eyre, The Sims, Britney Spears en obscure internetfora. En aan 7 bladzijden invloeden, maar die licht De Groen op het einde van het boek zelf met plezier nog even toe.
Op papier zou dat een complete puinhoop moeten zijn. In de handen van De Groen wordt het een van de origineelste, grappigste en stilistisch brutaalste Nederlandstalige romans die ik in jaren heb gelezen. Om het met Britney te zeggen:
Gimme, gimme (More), gimme (More)
Gimme, gimme (More)
Gimme, gimme (More), gimme (Mo')
Gimme, gimme (More)
Gimme, gimme (More), gimme (More)
Gimme, gimme (More)
Gimme, gimme (More), gimme (Mo')
Gimme, gimme (More)
Read
October 26, 2026woi oi oi oi woi. een verdriet dat de rit erop zit. alles hierna gaat even voelen als saai.
ik denk dat ik 60% heb meegekregen van wat er hier allemaal in ligt verscholen, maar wat een plezier.
"Ik deeenkkkk? zei Malayney, dat JUICE onder de dagen loopt, een soort van, van.... onderstroom... En dat de dagen soort van drijven op een stroom van JUICE, en dus niet echt echt zijn, als in echt echt"
ik denk dat ik 60% heb meegekregen van wat er hier allemaal in ligt verscholen, maar wat een plezier.
"Ik deeenkkkk? zei Malayney, dat JUICE onder de dagen loopt, een soort van, van.... onderstroom... En dat de dagen soort van drijven op een stroom van JUICE, en dus niet echt echt zijn, als in echt echt"
April 10, 2026
—(tweede lezing)—
Des te meer tijd ik besteed met deze roman, des te minder leuk (feestelijk) het wordt. Ik voel een spanning; er moet een punt gemaakt worden, maar Corpus Britney werkt dat zelf tegen. Dat zou wel het punt zijn. Alles is de nasleep van modernisme, alles is een hel. Het postmodernisme blijkt een koude kermis. Tijd voor bed (🐏💿🏭).
—(eerste lezing)—
Ik houd van romans die de het durven hun plots, thema’s en personages achterwege te laten en doen wat die willen.
Wat nu? (Een uitgebreidere review volgt nog, mits ik uit het teer weet te kruipen.)
Des te meer tijd ik besteed met deze roman, des te minder leuk (feestelijk) het wordt. Ik voel een spanning; er moet een punt gemaakt worden, maar Corpus Britney werkt dat zelf tegen. Dat zou wel het punt zijn. Alles is de nasleep van modernisme, alles is een hel. Het postmodernisme blijkt een koude kermis. Tijd voor bed (🐏💿🏭).
—(eerste lezing)—
Ik houd van romans die de het durven hun plots, thema’s en personages achterwege te laten en doen wat die willen.
Wat nu? (Een uitgebreidere review volgt nog, mits ik uit het teer weet te kruipen.)
October 19, 2026
wtPOANE voor een boek was dit, ik begrijp echt niet hoe dit uit iemands hoofd kan komen. Af en toe waren er heldere momentjes en van de hoofdstoryline kon ik echt genieten, maar de duizend andere storylines die allemaal om ter cursed waren en zich allemaal afspeelden in een andere krankzinnige dimensie, zorgden ervoor dat ik overwoog het gewoon niet uit te lezen (ik doe dat zo goed als nooit!!!). Maar dan had ik me al zover door deze bad trip gesleurd dat ik toch heb doorgezet in de hoop op het einde (na vier lange maanden) alle puzzelstukjes in elkaar te zien vallen, maar er zijn eigenlijk alleen maar stukjes bijgekomen die allemaal van een andere planeet komen ofzo, waardoor ik uiteindelijk gewoon heel het boek lang dacht heh?
Ze kan echt héél goed schrijven en het is heel cool hoe ze zoveel heeft geresearcht om al haar referenties historisch juist te krijgen en haar fantasie is oprecht indrukwekkend, maar geef mij een beetje samenhang aub!!!! Ik sta open voor rare shit maar 470 bladzijden lang gaat mn petje te boven.
Ze kan echt héél goed schrijven en het is heel cool hoe ze zoveel heeft geresearcht om al haar referenties historisch juist te krijgen en haar fantasie is oprecht indrukwekkend, maar geef mij een beetje samenhang aub!!!! Ik sta open voor rare shit maar 470 bladzijden lang gaat mn petje te boven.
Read
August 22, 2026Nu ja, lichaam. Natuurlijk is het hele 'immateriële, half-in-half-uit deze dimensie'-ding Malayneys ultieme turn-on. Ze moet het toegeven, dit is haar achilleshiel; smachten naar wolken psychische energie, naar wezens die zich slechts eens in de vier jaar op het materiële vlak manifesteren, en dan verbaasd zijn dat ze chronisch droogstaat
Met Safae el Khannoussi en Dominique de Groen lijkt de nieuwe generatie debutanten nu geleid te worden door Thomas Pynchon-fangirls – wat voor ondergetekende Pynchon-fanboy zo ongeveer de mooiste afslag is die de Nederlandse literatuur kan nemen (voor degenen die niet zo diep in hun postmodernisme zitten: een megamoeilijke en hyperhilarische schrijver die vooral bekend staat om zijn vuistdikke historische romans waarin tientallen mafketelige samenzweringstheorieën samenplooien).
In De Groens geval komt die gezonde dosis paranoia voornamelijk voort uit middernachtelijke deep-dives in Britney Spears-fora en Sims-lore. Dus naast Malayney Melkzuurs paranormale detective-avonturen en de Pynchonesque tijdreisjes naar vroeg-industrieel Glasgow, Golden Age Hollywood en Goudkoorts-California (dat, heb ik nu geleerd, vernoemd is naar een mystiek vrouwenland uit een Spaanse ridderroman) – mag je jezelf voorbereiden op paginalange hersenspinsels van grote denkers als t0xic_slut. Daarbovenop heeft het boek een realityserie over algen, 50 pagina's uit het perspectief van een schaap, bananenpannenkoeken, een steen die Marx zijn ideeën heeft ingefluisterd, ellenlange zinnen, arbeidersopstanden, mansions die bigger on the inside zijn, en heel veel steeds absurdistischer wordende opsommingen.
Dat al die hallucinaties-in-hallucinaties vervolgens nooit te fucking weird worden, heeft er deels mee te maken dat Corpus Britney mij een ongeëvenaard aantal hardoppe lachs per pagina's heeft bezorgd. Nog belangrijker is echter dat De Groen – ondanks de absurditeit van zo'n beetje elk personage – altijd een oprechte compassie blijft hebben voor de (loon)slaven, Glasgowse vitrioolarbeiders, pratende distels, permanently-online tieners, overwerkte Western-stuntdubbels en uitgehuwelijkte migranten, die allemaal onder die kapitalistische en patriarchale systemen moeten overleven. Ik zou je echt niet kunnen uitleggen wat het laatste hoofdstuk betekent, maar om een of andere reden raakte ik behoorlijk ontroerd door de slotzin.
Heel erg mijn ding.
Hoe zij dagenlang flamewars konden voeren over Taylor Swift, saaiste al onzer popsterren, het was een kunstvorm. austinnn_69 was ervan overtuigd dat TayTay stiekem lesbisch was, volgens JaniceWuzHere was ze niet alleen zo hetero als de pest maar was ze ook een kloon van Zeena LaVey, beroemd satanist en dochter van Anton LaVey, de leider van de Church of Satan. Ze leek inderdaad als twee druppels water op haar, en TayTay rijmt dan nog eens op LaVey. Dat ging er bij austinnn_69 dan weer niet in, hij wilde, anders dan zijn gebruikersnaam deed vermoeden, een brave, all-American, christelijke lesbienne.
Read
October 24, 2026fuck marry kill de pratende distel, karl marx' troetelsteen of die goede oude s. marcescens
Read
September 9, 2026Mijn god, het is uit.
September 20, 2026
Dit was echt sidequestmaxxxxxxing!!! 💖💖💖💖
‘Ehhhhhhhhhhhhhh vervult haar plicht als gezelschapsschaap, wrijft met haar fluwelen snoet tegen Bessy’s wang tot het snikken nog nauwelijks hoorbaar is.’
Graag meer van deze rare shit!!!
‘Ehhhhhhhhhhhhhh vervult haar plicht als gezelschapsschaap, wrijft met haar fluwelen snoet tegen Bessy’s wang tot het snikken nog nauwelijks hoorbaar is.’
Graag meer van deze rare shit!!!
September 21, 2026
The Sheep Detectives + Habbo Hotel + American Psycho
October 1, 2026
Ik zou willen dat ik dit heel vet vond, maar eerlijk gezegd begreep ik denk ik maar 50% van het boek. Pratende schapen en distels??? De definite van een koortsdroom.
Dominique de Groen kan wel prachtige poëtische zinnen schrijven en het is wel fascinerend dat iemand zoveel fantasie heeft. Verder ook cool dat ze zoveel onderzoek heeft gedaan en de historische feiten allemaal kloppen.
Dominique de Groen kan wel prachtige poëtische zinnen schrijven en het is wel fascinerend dat iemand zoveel fantasie heeft. Verder ook cool dat ze zoveel onderzoek heeft gedaan en de historische feiten allemaal kloppen.
September 15, 2026
Niet leesbaar qua taal noch qua verhaallijn, ik begrijp de hype niet
May 24, 2026
Dit was het eerste en voorlopig enige (Mattis?!?) boek van onze bescheiden leesclub, en wat voor één: elke literatuurprijs dit jaar is in gevaar!
De meningen zullen ongetwijfeld verdeeld zijn, en maar goed ook, Q.E.D. Misschien waren er wel mindere passages, maakt niet uit, want voor het eerst sinds ik mijn kamer vol hing met posters van Cristiano Ronaldo heb ik een nieuw idool: Dominique De Groen :)
De meningen zullen ongetwijfeld verdeeld zijn, en maar goed ook, Q.E.D. Misschien waren er wel mindere passages, maakt niet uit, want voor het eerst sinds ik mijn kamer vol hing met posters van Cristiano Ronaldo heb ik een nieuw idool: Dominique De Groen :)
April 19, 2026
Trippen, koortsdroom. Wat een ambitieus project.
August 26, 2026
Wat een bijzonder en ambitieus boek. Ik weet alleen niet zeker of het helemaal een winnaar voor mij is. Het had denk ik baat gehad bij een strenge editor: er zijn veel kleine dingen waar ik me aan stoorde (zinnen als ‘metafoor; uitleg metafoor’ die bij mij een gebrek aan zelfvertrouwen in de tekst opriepen) en zowel de humor als de gewelddadige delen kwamen voor mij wat geforceerd over. Tegelijkertijd is het een indrukwekkend verhaal dat aanvoelt als een verontrustend gammele achtbaan. Pegasus voordat die gesloopt werd.
July 14, 2026
Zoooo veel, zo hallucinant, zo allesomvattend, zo krankzinnig, zo amusant en bovenal zo geniaal…
I ❤️ Corpus Britney!!!
“Malayneys weten floreert in de leegtes. Ze zoekt de glitches waar het weefsel van de wereld instabiel is, leest tussen de regels van de dag, spitst haar oren voor het bijna onhoorbaar knisperende storingsveld waar verschillende ordes van de realiteit elkaar ontmoeten.” Woaaaah!
I ❤️ Corpus Britney!!!
“Malayneys weten floreert in de leegtes. Ze zoekt de glitches waar het weefsel van de wereld instabiel is, leest tussen de regels van de dag, spitst haar oren voor het bijna onhoorbaar knisperende storingsveld waar verschillende ordes van de realiteit elkaar ontmoeten.” Woaaaah!
September 1, 2026
Een maand geleden uitgelezen en denk er nog elke dag aan. Ik denk niet dat er al een boek bestaat zoals dit. Wat een trip. In alle opzichten is het over the top, maar denk dat ik er daarom zo van houd.
May 4, 2026
Ik heb nog nooit een boek gelezen als Corpus Britney van Dominique De Groen.
Globaal gezien gaat het over een paranormaal detective, de Schotse Malayney Melkzuur die de vermissing van Bella Goth onderzoekt. Dat is een B-horrorfilmactrice in Hollywood die maar niet door lijkt te breken.
Het boek is doorspekt met referenties aan de popcultuur, van een Ke$ha quote tot Tumblr-rants over Britney Spears en de Sims. Virtuele werelden lopen door in de echte wereld, al vraag je je af waar de grens ligt tussen virtueel, realiteit en droomwerelden is.
Het boek doorkruist de tijd en ruimte, van Hollywood glamour tot ellende in de industriële revolutie en tabaksplantages. Van uitgaan in Engeland tot mystieke apps (die natuurlijk ook je data verkopen).
Als je dit boek leest lijkt het soms of je een volledig netwerk aan data in één keer probeert te vatten, met alle dwarsverbanden, zijpaden, kruislingse verbindingen en raamvertellingen in raamvertellingen. Ik denk dat ik nog veel gemist heb.
Het bovennatuurlijke is altijd aanwezig in dit boek, van geesten tot goden, van hallucinaties tot heilige stenen, van kauwgomvervloekingen tot kringen van beenderen.
In dit boek worden talloze thema's aangeroerd: Hoe vast is je persoonlijkheid? Wat is roem? Hoe bepalen algoritmes je leven? Ook komen ouder/kind relaties aan bod, evenals kolonialisme en klimaatverandering. Waar gaat dit boek eigenlijk niet over?
Je zou denken dat dit boek een onsamenhangende brij zou worden, maar de auteur weet alles samen te brengen, waardoor je het boek niet kan wegleggen.
Het rijke taalgebruik is Vlaamser dan dat ik meestal lees, maar dat pleziert me. Zinnen langer dan een halve pagina komen regelmatig voor in dit boek, vooral als ellenlange opsommingen. Dat had wat mij betreft minder gemogen, maar het benadrukt wel de rijkheid van de wereld die de auteur hier schepte.
Het is een pracht van een boek, waar ik geloof ik nog de helft niet van heb begrepen. Wat ik me afvraag: waarom heeft dit boek nog niet meer aandacht gekregen?
Globaal gezien gaat het over een paranormaal detective, de Schotse Malayney Melkzuur die de vermissing van Bella Goth onderzoekt. Dat is een B-horrorfilmactrice in Hollywood die maar niet door lijkt te breken.
Het boek is doorspekt met referenties aan de popcultuur, van een Ke$ha quote tot Tumblr-rants over Britney Spears en de Sims. Virtuele werelden lopen door in de echte wereld, al vraag je je af waar de grens ligt tussen virtueel, realiteit en droomwerelden is.
Het boek doorkruist de tijd en ruimte, van Hollywood glamour tot ellende in de industriële revolutie en tabaksplantages. Van uitgaan in Engeland tot mystieke apps (die natuurlijk ook je data verkopen).
Als je dit boek leest lijkt het soms of je een volledig netwerk aan data in één keer probeert te vatten, met alle dwarsverbanden, zijpaden, kruislingse verbindingen en raamvertellingen in raamvertellingen. Ik denk dat ik nog veel gemist heb.
Het bovennatuurlijke is altijd aanwezig in dit boek, van geesten tot goden, van hallucinaties tot heilige stenen, van kauwgomvervloekingen tot kringen van beenderen.
In dit boek worden talloze thema's aangeroerd: Hoe vast is je persoonlijkheid? Wat is roem? Hoe bepalen algoritmes je leven? Ook komen ouder/kind relaties aan bod, evenals kolonialisme en klimaatverandering. Waar gaat dit boek eigenlijk niet over?
Je zou denken dat dit boek een onsamenhangende brij zou worden, maar de auteur weet alles samen te brengen, waardoor je het boek niet kan wegleggen.
Het rijke taalgebruik is Vlaamser dan dat ik meestal lees, maar dat pleziert me. Zinnen langer dan een halve pagina komen regelmatig voor in dit boek, vooral als ellenlange opsommingen. Dat had wat mij betreft minder gemogen, maar het benadrukt wel de rijkheid van de wereld die de auteur hier schepte.
Het is een pracht van een boek, waar ik geloof ik nog de helft niet van heb begrepen. Wat ik me afvraag: waarom heeft dit boek nog niet meer aandacht gekregen?
April 28, 2026
“Geen enkele beat of melodie liet een imprint achter in Malayneys echoïsche geheugen, net daarom was het zo heerlijk wegzinken in deze zachte vormeloze smurrie, dit eeuwig sonische nu.”
May 3, 2026
Zwaar irritant, amusant, relevant.
July 8, 2026
Sjonge, wat een koortsdroom van een boek.
August 28, 2026
"de korrel van het heden kan niemand nu al zien"
October 12, 2026
Dit was het totaal niet voor mij. Dat wist ik al vanaf hoofdstuk 1 en dat hielp niet, ik heb alleen maar met tegenzin gestreden om dit boek voor mn leesclub uit te krijgen. Juist daarom heb ik het ook eerlijke kansen geprobeerd te geven: op de meest regenachtige dagen met de beste thee en het zachtste thuispak. Het leest, als je het mij vraagt, gewoon echt voor geen meter.
Ik wil met de beste wil van de wereld iets groots zien in dit boek, want ik lees dat andere lezers dit boek meten aan de wereldliteratuur en laaiend enthousiast zijn. Heel even kwam dat ook, op zo'n 75% van het boek. De transgenerationele en transsoortelijke (?) stukken tekst vond ik tof: in mn hoofd spelen zich vaak gedachtenexperimenten af waarin ik duidelijk probeer te krijgen wat ik nog gemeen heb met historische voorouders en het inkijkje in de leefwerld van een schaap was tof. Meebeleven hoe de mensheid zich vormde tot wat we nu zijn was tof, de keuze om het heden als een horror af te tekenen begrijpelijk. Maar ik snap er echt geen zak van, verder.
Het boek geeft me na het harde werken te weinig terug. Dat heb ik zelfs in het Stedelijk Museum niet vaak meer. Ik hou niet van die ervaring met kunst. Tof, dat breken van regels en conventies. Maar ik heb geen zin om me vervolgens een sukkel met lege handen te voelen of uitgeput te zijn, zeker niet als ik weet dat ik voldoende in mn mars heb om de inhoud op waarde te schatten. Ik ben wat meer een liefhebber van de combinatie van nuttige inhoud in een aangenamer jasje. Is dat vragen om gemak en comfort, en moet ik kritisch zijn op die vraag? Ik denk het niet.
Ik denk dat dit een wat chaotisch geschreven tekst is gebleven met teveel personages en gebeurtenissen die niet bleven beklijven, die veel cognitief werk vroegen om overzicht te houden en me niet de onderdompeling van mn gehele zelf konden geven waar ik op hoop als ik een boek lees.
Niet wat ik zoek in een boek, maar wel veel experimenteerdrang die ik waardeer in kunst. Iets meer afwerking, indikking en polijsting had me geholpen om dit boek meer te waarderen.
Ik wil met de beste wil van de wereld iets groots zien in dit boek, want ik lees dat andere lezers dit boek meten aan de wereldliteratuur en laaiend enthousiast zijn. Heel even kwam dat ook, op zo'n 75% van het boek. De transgenerationele en transsoortelijke (?) stukken tekst vond ik tof: in mn hoofd spelen zich vaak gedachtenexperimenten af waarin ik duidelijk probeer te krijgen wat ik nog gemeen heb met historische voorouders en het inkijkje in de leefwerld van een schaap was tof. Meebeleven hoe de mensheid zich vormde tot wat we nu zijn was tof, de keuze om het heden als een horror af te tekenen begrijpelijk. Maar ik snap er echt geen zak van, verder.
Het boek geeft me na het harde werken te weinig terug. Dat heb ik zelfs in het Stedelijk Museum niet vaak meer. Ik hou niet van die ervaring met kunst. Tof, dat breken van regels en conventies. Maar ik heb geen zin om me vervolgens een sukkel met lege handen te voelen of uitgeput te zijn, zeker niet als ik weet dat ik voldoende in mn mars heb om de inhoud op waarde te schatten. Ik ben wat meer een liefhebber van de combinatie van nuttige inhoud in een aangenamer jasje. Is dat vragen om gemak en comfort, en moet ik kritisch zijn op die vraag? Ik denk het niet.
Ik denk dat dit een wat chaotisch geschreven tekst is gebleven met teveel personages en gebeurtenissen die niet bleven beklijven, die veel cognitief werk vroegen om overzicht te houden en me niet de onderdompeling van mn gehele zelf konden geven waar ik op hoop als ik een boek lees.
Niet wat ik zoek in een boek, maar wel veel experimenteerdrang die ik waardeer in kunst. Iets meer afwerking, indikking en polijsting had me geholpen om dit boek meer te waarderen.
Displaying 1 - 30 of 132 reviews