What do you think?
Rate this book
Corpus Britney
Bella Goth, een B-horrorfilmactrice die als twee druppels water op Britney Spears lijkt, gaat na een draaidag in rook op. Paranormaal detective Malayney Melkzuur volgt haar spoor over continenten en door eeuwen: een hallucinerende queeste door popcultuur, cyberspacehorror en digitale ruïnes, langs de verknoopte geschiedenissen van het kapitalisme, tot aan zijn algoritmisch gestuurde heden.
- GenresFiction
479 pages, Paperback
Published March 19, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
April 5, 2026
Waar te beginnen? Dominique De Groen schreef met Corpus Britney - haar romandebuut - een haast allesomvattend, compleet krankzinnig maar vooral ook briljant boek.
Ruwweg volgen we Malayney Melkzuur (jawel) een paranormaal detective (jawel) die als opdracht krijgt om Bella Goth, een jonge actrice die vooral in slechte horrorfilms speelt en die als twee druppels water op Britney Spears lijkt (jawel) op te sporen na haar onverklaarbare verdwijning. Maar eigenlijk gaat dit boek over zoveel meer. We duikelen immers van die ene plotlijn constant in andere - zowel qua tijd en plaats bezoeken we bijvoorbeeld een veelheid aan andere locaties. Allemaal (bv het Glasgow van de industriële revolutie, het LA van de vroege stomme films, het net door westerlingen gesettelde California etc) zijn ze enorm goed uitgewerkt en overtuigend neergezet. Elke nieuwe setting zorgt voor nieuwe prachtige beschrijvingen en mindblowing gebeurtenissen. Ik heb meerder malen gedacht: dit kan niet nóg verder gaan, maar jawel hoor. De Groen doet het moeiteloos lijken, maar de hoeveelheid research die in dit boek zit, moet enorm zijn.
Deze (soms) historische uitstapjes passen naadloos - zij het als glitches en anamolieën - in het relaas in het heden. Het is dit constant switchen - dat gepaard gaat met een meesterlijke beheersing van verschillende registers en stijlen door De Groen - dat deze roman zo brein- en baanbrekend maakt. Niet alles is duidelijk, niet elke overgang lijkt meteen te passen, maar neem het van mij aan: blijf lezen, ook als je even de draad kwijt lijkt te zijn.
De absurde elementen (sprekende dieren en planten, online en virtuele ruimtes die echt blijken te bestaan, portalen doorheen tijd en ruimte, vervloekingen etc) voelen nooit cheap of makkelijk aan. Het past gewoon allemaal wonderwel in de visie van De Groen die dit boek een waar plezier maakt om te lezen. Tegelijk raakt het ook vaak relevante onderwerpen aan, zonder ooit prekerig te worden: een grote verdienste.
Corpus Britney combineert dit alles tot een uniek en knallend werk, één waar ik enorm van genoten heb en dat nog lang bij me zal blijven. Wat een boek, wat een schrijfster: ik ben benieuwd naar wat volgt.
Warm aanbevolen. Dit is een fameuze parel, het soort literatuur dat tegenwoordig te weinig verschijnt.
Ruwweg volgen we Malayney Melkzuur (jawel) een paranormaal detective (jawel) die als opdracht krijgt om Bella Goth, een jonge actrice die vooral in slechte horrorfilms speelt en die als twee druppels water op Britney Spears lijkt (jawel) op te sporen na haar onverklaarbare verdwijning. Maar eigenlijk gaat dit boek over zoveel meer. We duikelen immers van die ene plotlijn constant in andere - zowel qua tijd en plaats bezoeken we bijvoorbeeld een veelheid aan andere locaties. Allemaal (bv het Glasgow van de industriële revolutie, het LA van de vroege stomme films, het net door westerlingen gesettelde California etc) zijn ze enorm goed uitgewerkt en overtuigend neergezet. Elke nieuwe setting zorgt voor nieuwe prachtige beschrijvingen en mindblowing gebeurtenissen. Ik heb meerder malen gedacht: dit kan niet nóg verder gaan, maar jawel hoor. De Groen doet het moeiteloos lijken, maar de hoeveelheid research die in dit boek zit, moet enorm zijn.
Deze (soms) historische uitstapjes passen naadloos - zij het als glitches en anamolieën - in het relaas in het heden. Het is dit constant switchen - dat gepaard gaat met een meesterlijke beheersing van verschillende registers en stijlen door De Groen - dat deze roman zo brein- en baanbrekend maakt. Niet alles is duidelijk, niet elke overgang lijkt meteen te passen, maar neem het van mij aan: blijf lezen, ook als je even de draad kwijt lijkt te zijn.
De absurde elementen (sprekende dieren en planten, online en virtuele ruimtes die echt blijken te bestaan, portalen doorheen tijd en ruimte, vervloekingen etc) voelen nooit cheap of makkelijk aan. Het past gewoon allemaal wonderwel in de visie van De Groen die dit boek een waar plezier maakt om te lezen. Tegelijk raakt het ook vaak relevante onderwerpen aan, zonder ooit prekerig te worden: een grote verdienste.
Corpus Britney combineert dit alles tot een uniek en knallend werk, één waar ik enorm van genoten heb en dat nog lang bij me zal blijven. Wat een boek, wat een schrijfster: ik ben benieuwd naar wat volgt.
Warm aanbevolen. Dit is een fameuze parel, het soort literatuur dat tegenwoordig te weinig verschijnt.
April 15, 2026
Waow.
Meer van dit soort rare shit in het Nederlands taalgebied als het even kan aub, dank bij voorbaat.
Meer van dit soort rare shit in het Nederlands taalgebied als het even kan aub, dank bij voorbaat.
April 20, 2026
Meer hiervan in de nederlandstalige literatuur!!!!!!!!!!
April 19, 2026
Trippen, koortsdroom. Wat een ambitieus project.
April 10, 2026
Ik houd van romans die de het durven hun plots, thema’s en personages achterwege te laten en doen wat die willen.
Wat nu? (Een uitgebreidere review volgt nog, mits ik uit het teer weet te kruipen.)
Wat nu? (Een uitgebreidere review volgt nog, mits ik uit het teer weet te kruipen.)
April 28, 2026
“Geen enkele beat of melodie liet een imprint achter in Malayneys echoïsche geheugen, net daarom was het zo heerlijk wegzinken in deze zachte vormeloze smurrie, dit eeuwig sonische nu.”
May 3, 2026
Zwaar irritant, amusant, relevant.
May 4, 2026
Ik heb nog nooit een boek gelezen als Corpus Britney van Dominique De Groen.
Globaal gezien gaat het over een paranormaal detective, de Schotse Malayney Melkzuur die de vermissing van Bella Goth onderzoekt. Dat is een B-horrorfilmactrice in Hollywood die maar niet door lijkt te breken.
Het boek is doorspekt met referenties aan de popcultuur, van een Ke$ha quote tot Tumblr-rants over Britney Spears en de Sims. Virtuele werelden lopen door in de echte wereld, al vraag je je af waar de grens ligt tussen virtueel, realiteit en droomwerelden is.
Het boek doorkruist de tijd en ruimte, van Hollywood glamour tot ellende in de industriële revolutie en tabaksplantages. Van uitgaan in Engeland tot mystieke apps (die natuurlijk ook je data verkopen).
Als je dit boek leest lijkt het soms of je een volledig netwerk aan data in één keer probeert te vatten, met alle dwarsverbanden, zijpaden, kruislingse verbindingen en raamvertellingen in raamvertellingen. Ik denk dat ik nog veel gemist heb.
Het bovennatuurlijke is altijd aanwezig in dit boek, van geesten tot goden, van hallucinaties tot heilige stenen, van kauwgomvervloekingen tot kringen van beenderen.
In dit boek worden talloze thema's aangeroerd: Hoe vast is je persoonlijkheid? Wat is roem? Hoe bepalen algoritmes je leven? Ook komen ouder/kind relaties aan bod, evenals kolonialisme en klimaatverandering. Waar gaat dit boek eigenlijk niet over?
Je zou denken dat dit boek een onsamenhangende brij zou worden, maar de auteur weet alles samen te brengen, waardoor je het boek niet kan wegleggen.
Het rijke taalgebruik is Vlaamser dan dat ik meestal lees, maar dat pleziert me. Zinnen langer dan een halve pagina komen regelmatig voor in dit boek, vooral als ellenlange opsommingen. Dat had wat mij betreft minder gemogen, maar het benadrukt wel de rijkheid van de wereld die de auteur hier schepte.
Het is een pracht van een boek, waar ik geloof ik nog de helft niet van heb begrepen. Wat ik me afvraag: waarom heeft dit boek nog niet meer aandacht gekregen?
Globaal gezien gaat het over een paranormaal detective, de Schotse Malayney Melkzuur die de vermissing van Bella Goth onderzoekt. Dat is een B-horrorfilmactrice in Hollywood die maar niet door lijkt te breken.
Het boek is doorspekt met referenties aan de popcultuur, van een Ke$ha quote tot Tumblr-rants over Britney Spears en de Sims. Virtuele werelden lopen door in de echte wereld, al vraag je je af waar de grens ligt tussen virtueel, realiteit en droomwerelden is.
Het boek doorkruist de tijd en ruimte, van Hollywood glamour tot ellende in de industriële revolutie en tabaksplantages. Van uitgaan in Engeland tot mystieke apps (die natuurlijk ook je data verkopen).
Als je dit boek leest lijkt het soms of je een volledig netwerk aan data in één keer probeert te vatten, met alle dwarsverbanden, zijpaden, kruislingse verbindingen en raamvertellingen in raamvertellingen. Ik denk dat ik nog veel gemist heb.
Het bovennatuurlijke is altijd aanwezig in dit boek, van geesten tot goden, van hallucinaties tot heilige stenen, van kauwgomvervloekingen tot kringen van beenderen.
In dit boek worden talloze thema's aangeroerd: Hoe vast is je persoonlijkheid? Wat is roem? Hoe bepalen algoritmes je leven? Ook komen ouder/kind relaties aan bod, evenals kolonialisme en klimaatverandering. Waar gaat dit boek eigenlijk niet over?
Je zou denken dat dit boek een onsamenhangende brij zou worden, maar de auteur weet alles samen te brengen, waardoor je het boek niet kan wegleggen.
Het rijke taalgebruik is Vlaamser dan dat ik meestal lees, maar dat pleziert me. Zinnen langer dan een halve pagina komen regelmatig voor in dit boek, vooral als ellenlange opsommingen. Dat had wat mij betreft minder gemogen, maar het benadrukt wel de rijkheid van de wereld die de auteur hier schepte.
Het is een pracht van een boek, waar ik geloof ik nog de helft niet van heb begrepen. Wat ik me afvraag: waarom heeft dit boek nog niet meer aandacht gekregen?
April 24, 2026
Een absolute koortsdroom. Genoten!
May 11, 2026
Na het doorslikken van een paar roze pillen krijgt de Glasgowse Malayney het ene visioen na de andere hallucinatie, waarbij ze zelfs Saint Precarious ontmoet die haar vraagt haar job als Tesco-caissière in te ruilen voor die van paranormale detective. En dus gaat ze op zoek naar de ziel die iemand verloren raakte in het station en naar een spoorloos geraakte gepirateerde dvd van Gladiator waarop een vrouw de geest van haar overleden tweelingzus bewaarde. Maar de belangrijkste vraag die ze krijgt gaat over Bella, een horrorfilmactrice die als twee druppels water op Britney Spears lijkt en op een ochtend niet meer op de set verscheen. ‘Bella wie?’, wil Malayney weten en wanneer ze ‘Bella Goth’ te horen krijgt, wordt ze terug de tijd in gecatapulteerd, toen ze als tiener op Sims2 een avatar met die naam had en actief was op het Slave4Simz-forum, louter gewijd aan virtuele incarnaties van Britney Spears. T0xic_slut schreef daar toen de wildste posts, met als summum het ‘Bella Goth - Britney Spears Continuüm’. Hier is een link, denkt Malaney, waarna Dominique De Groen ons in haar debuutroman Corpus Britney meetrekt in een wereld waar de duistere gedachten en de bipolairere stoornis van het Amerikaanse popidool gekoppeld worden aan verschillende eeuwen overspannende verhalen over hekserij, Hollywood, de ontstaansgeschiedenis van de Britse chemiegroep ICI, de werking van het kapitalisme, de agro-industrie en religie, want het Corpus Christi lijkt nooit veraf.
In de literatuur, en in de kunst, zo niet in het leven in het algemeen, vormen ambitie en pretentie vaak de twee kanten van dezelfde munt, waarbij het altijd te hopen is dat deze uiteindelijk stil zal komen te liggen met de ambitiezijde naar boven. Na vier dichtbundels waarin De Groen op grandioze wijze de popcultuur introduceerde in het vanouds toch wat stoffige bastion van de Vlaamse poëzie, hadden we niet anders verwacht dan hier de ambitiezijde te zien blinken. En inderdaad, De Groen weet alle verwachtingen in te lossen met met haar zingende zinnen, relativerende humor en knipogen naar David Lynch, werkend binnen een moreel kader zonder je dat door de strot te willen rammen. Ze wil gewoon een wereld scheppen die bevreemdend overkomt, maar in essentie gewoon de onze is, corrupt, gewelddadig en vaak virtueel. De crux daarbij is het suggereren van tot de verbeelding sprekende verbanden, het idee dat er meer moet zijn dan het voor de hand liggende, en daarbij lijkt ze op haar kaalgeschoren heldin Britney, die maandenlang met een pruik op het hoofd van het ene benzinestation naar het andere reed op zoek naar het perfecte zakje Cheeto’s, en naar het onkenbare.
In de literatuur, en in de kunst, zo niet in het leven in het algemeen, vormen ambitie en pretentie vaak de twee kanten van dezelfde munt, waarbij het altijd te hopen is dat deze uiteindelijk stil zal komen te liggen met de ambitiezijde naar boven. Na vier dichtbundels waarin De Groen op grandioze wijze de popcultuur introduceerde in het vanouds toch wat stoffige bastion van de Vlaamse poëzie, hadden we niet anders verwacht dan hier de ambitiezijde te zien blinken. En inderdaad, De Groen weet alle verwachtingen in te lossen met met haar zingende zinnen, relativerende humor en knipogen naar David Lynch, werkend binnen een moreel kader zonder je dat door de strot te willen rammen. Ze wil gewoon een wereld scheppen die bevreemdend overkomt, maar in essentie gewoon de onze is, corrupt, gewelddadig en vaak virtueel. De crux daarbij is het suggereren van tot de verbeelding sprekende verbanden, het idee dat er meer moet zijn dan het voor de hand liggende, en daarbij lijkt ze op haar kaalgeschoren heldin Britney, die maandenlang met een pruik op het hoofd van het ene benzinestation naar het andere reed op zoek naar het perfecte zakje Cheeto’s, en naar het onkenbare.
May 16, 2026
De Libris-winnaar van 2027 alweer.
Ja, het zal wel weer niet, maar het zou wel moeten. Dit is David Lynch en Lovecraft en Daphne DuMaurier, en ja, ook David Foster Wallce in één – maar dan leesbaar en enigszins begrijpelijk.
(Ook een vleugje Bolano en Murakami -- vermoed ik, want van beide auteurs ken ik het werk nog niet, alleen recensies.)
Wat een zinnen, wat een taal. Weergaloos, enthousiasmerend en ook (denk ik, als vertaler) inspirerend.
Ik geloof dat ik dit jaar nog maar één ander boek heb gelezen waar ik zo enthousiast over kon zijn, en dat was Oorlog met de Salamanders van Karel Čapek. Dit heeft minstens evenveel internationale allure. Het is in Nederland zo te zien nog niet besproken en dat moet snel veranderen. De Groen verdient wat mij betreft de Daanje Treatment: als de donder gaan bespreken met excuses dat je daar nog niet aan toegekomen was, en dan fluks alle prijzen geven die er zijn. En dan ook maar snel vertalen.
Ik zal je zeggen: ik kreeg van het lezen zin om naar Britney Spears te gaan luisteren. Ja, dat lees je goed: ik kreeg van het lezen zin om naar Britney Spears te gaan luisteren.
Ik heb het niet gedáán. Maar het zegt wel iets over het boek. En nee, het gaat niet alleen maar over Britney Spears. Verre, verre van. Het gaat ook over een paranormale detective, en de vloek van het kapitalisme, en heksenjachten, geweld tegen vrouwen, de klimaatverandering of gewoon de verkloting van de hele aardbol door de schimmel van de mens, over spoken en sims en muziek en computers, over sciencefiction en dinosaurussen en aardolie en compost, over beeldschermspelletjes en kinky seks, over schapen scheren en tabak verbouwen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het gaat erover. En er komt geen normaal mens in voor.
En het is allemaal voortreffelijk geschreven.
Ja, het zal wel weer niet, maar het zou wel moeten. Dit is David Lynch en Lovecraft en Daphne DuMaurier, en ja, ook David Foster Wallce in één – maar dan leesbaar en enigszins begrijpelijk.
(Ook een vleugje Bolano en Murakami -- vermoed ik, want van beide auteurs ken ik het werk nog niet, alleen recensies.)
Wat een zinnen, wat een taal. Weergaloos, enthousiasmerend en ook (denk ik, als vertaler) inspirerend.
Ik geloof dat ik dit jaar nog maar één ander boek heb gelezen waar ik zo enthousiast over kon zijn, en dat was Oorlog met de Salamanders van Karel Čapek. Dit heeft minstens evenveel internationale allure. Het is in Nederland zo te zien nog niet besproken en dat moet snel veranderen. De Groen verdient wat mij betreft de Daanje Treatment: als de donder gaan bespreken met excuses dat je daar nog niet aan toegekomen was, en dan fluks alle prijzen geven die er zijn. En dan ook maar snel vertalen.
Ik zal je zeggen: ik kreeg van het lezen zin om naar Britney Spears te gaan luisteren. Ja, dat lees je goed: ik kreeg van het lezen zin om naar Britney Spears te gaan luisteren.
Ik heb het niet gedáán. Maar het zegt wel iets over het boek. En nee, het gaat niet alleen maar over Britney Spears. Verre, verre van. Het gaat ook over een paranormale detective, en de vloek van het kapitalisme, en heksenjachten, geweld tegen vrouwen, de klimaatverandering of gewoon de verkloting van de hele aardbol door de schimmel van de mens, over spoken en sims en muziek en computers, over sciencefiction en dinosaurussen en aardolie en compost, over beeldschermspelletjes en kinky seks, over schapen scheren en tabak verbouwen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het gaat erover. En er komt geen normaal mens in voor.
En het is allemaal voortreffelijk geschreven.
May 12, 2026
Er valt aan geen bespreking te beginnen. Gelukkig is er de blurb die ons echter ook al geen reet verder helpt en de gemiddelde lezer zeker niet tot lezen zal bewegen. Voeg daar nog eens aan toe, het automatisch tot wantrouwen nopend enthousiasme van de meeste (brood)recensenten, en dit boek is gedoemd.
Wat verschrikkelijk jammer zou zijn.
Het is een moeilijk boek, ja. Ook al is het enorm organisch geschreven, de hoeveelheid op de lezer losgelaten informatie is bijna niet te bevatten. Corpus Britney is een heel intelligente roman, en dat is voor één keer geen scheldwoord.
Het is een bijzonder rijke tekst, boordevol verwijzingen naar zowel populaire als fringe cultuur. Het is een all consuming, overweldigend boek, dat het best in één ruk wordt uitgelezen (MAAR DAT IS ONMOGELIJK!!!). De wereld van Malayney vreet je volledig op, maar wie er zich te lang aan onttrekt, keert vervreemd terug naar het verhaal. Wie het boek dóórleest ondervindt geen verlies van narratieve spanning, maar wie er slechts mondjesmaat aan naar terugkomt, moet telkens opnieuw ‘in’ het verhaal komen.
Dit boek vraagt veel van de lezer. (Herlees die zin.) (Nog eens.)
En al was het bijwijlen een echte uitputtingsslag, ik heb het erg graag gelezen. Sommige boeken vragen een enthousiaste inspanning. (Zoals een duurloop.)
Reik die Bronzen Uil dus maar uit. En de andere prijzen ook. Want of dit boek nu uw ding is of niet (en de kans is erg groot van niet), het is objectief gezien een van de betere Nederlandstalige boeken, zeker binnen de toepasselijke prijzenperiode. Maar ja, jury's zijn wat ze zijn.
Wat verschrikkelijk jammer zou zijn.
Het is een moeilijk boek, ja. Ook al is het enorm organisch geschreven, de hoeveelheid op de lezer losgelaten informatie is bijna niet te bevatten. Corpus Britney is een heel intelligente roman, en dat is voor één keer geen scheldwoord.
Het is een bijzonder rijke tekst, boordevol verwijzingen naar zowel populaire als fringe cultuur. Het is een all consuming, overweldigend boek, dat het best in één ruk wordt uitgelezen (MAAR DAT IS ONMOGELIJK!!!). De wereld van Malayney vreet je volledig op, maar wie er zich te lang aan onttrekt, keert vervreemd terug naar het verhaal. Wie het boek dóórleest ondervindt geen verlies van narratieve spanning, maar wie er slechts mondjesmaat aan naar terugkomt, moet telkens opnieuw ‘in’ het verhaal komen.
Dit boek vraagt veel van de lezer. (Herlees die zin.) (Nog eens.)
En al was het bijwijlen een echte uitputtingsslag, ik heb het erg graag gelezen. Sommige boeken vragen een enthousiaste inspanning. (Zoals een duurloop.)
Reik die Bronzen Uil dus maar uit. En de andere prijzen ook. Want of dit boek nu uw ding is of niet (en de kans is erg groot van niet), het is objectief gezien een van de betere Nederlandstalige boeken, zeker binnen de toepasselijke prijzenperiode. Maar ja, jury's zijn wat ze zijn.
May 2, 2026
Als fervent fan van pop culture en Britney en the Sims dacht ik in Corpus Britney een perfecte roman te vinden. De meanderingen door de eeuwen heen had ik persoonlijk niet verwacht, maar it makes sense. Pop culture, op het eerste oog, lijkt niet diep, maar onder lagen van muziek, media en roddels ligt iets donkers, iets wat De Groen perfect bloot weet te leggen.
Ik heb online een comment gezien over Piece of Me van Britney Spears, dat de toonhoogten zo verschillen omdat het in verschillende hoogten is opgenomen en aan elkaar gefrankensteind is. Echter kan ik de comment nergens meer vinden (gehallucineerd? verzonnen? in de krochten van het internet verdwenen?).
In essentie is Piece of Me Corpus Britney. De roman voelt als een aan elkaar gehecht geheel; fragmenten die over eeuwen en dimensies spannen, van negentieneeuws Schotland tot hedendaags Los Angeles, van online hotels tot hallucinaties. In deze eeuwen en dimensies ontmoeten we Britney's dubbelgangers; letterlijk en figuurlijk. We maken kennis met andere vrouwen die door kapitalisme aan de schandpaal zijn genageld, die in het bovennatuurlijke een oplossing probeerde te vinden tegen hogere machten.
De onvindbare comment is ook Corpus Britney. Bepaalde dingen in de roman blijven onafgesloten; iets in mij wil de comment terugvinden. Iets in mij had bepaalde dingen meer uitgewerkt willen zien, had bepaalde verhaallijnen dieper aangesneden zien worden. Toch is Corpus Britney een pareltje, een filosofisch, pop culture-kritisch meesterwerk.
Ik heb online een comment gezien over Piece of Me van Britney Spears, dat de toonhoogten zo verschillen omdat het in verschillende hoogten is opgenomen en aan elkaar gefrankensteind is. Echter kan ik de comment nergens meer vinden (gehallucineerd? verzonnen? in de krochten van het internet verdwenen?).
In essentie is Piece of Me Corpus Britney. De roman voelt als een aan elkaar gehecht geheel; fragmenten die over eeuwen en dimensies spannen, van negentieneeuws Schotland tot hedendaags Los Angeles, van online hotels tot hallucinaties. In deze eeuwen en dimensies ontmoeten we Britney's dubbelgangers; letterlijk en figuurlijk. We maken kennis met andere vrouwen die door kapitalisme aan de schandpaal zijn genageld, die in het bovennatuurlijke een oplossing probeerde te vinden tegen hogere machten.
De onvindbare comment is ook Corpus Britney. Bepaalde dingen in de roman blijven onafgesloten; iets in mij wil de comment terugvinden. Iets in mij had bepaalde dingen meer uitgewerkt willen zien, had bepaalde verhaallijnen dieper aangesneden zien worden. Toch is Corpus Britney een pareltje, een filosofisch, pop culture-kritisch meesterwerk.
Did Not Finish
May 8, 2026Ik geef het op...
April 22, 2026
🤩🤩🤩🤩
Mijn recensie staat hier: https://rektoverso.be/lezen/artikels/...
Mijn recensie staat hier: https://rektoverso.be/lezen/artikels/...
Displaying 1 - 15 of 15 reviews