Bella Goth, een B-horrorfilmactrice die als twee druppels water op Britney Spears lijkt, gaat na een draaidag in rook op. Paranormaal detective Malayney Melkzuur volgt haar spoor over continenten en door eeuwen: een hallucinerende queeste door popcultuur, cyberspacehorror en digitale ruïnes, langs de verknoopte geschiedenissen van het kapitalisme, tot aan zijn algoritmisch gestuurde heden.
Waar te beginnen? Dominique De Groen schreef met Corpus Britney - haar romandebuut - een haast allesomvattend, compleet krankzinnig maar vooral ook briljant boek.
Ruwweg volgen we Malayney Melkzuur (jawel) een paranormaal detective (jawel) die als opdracht krijgt om Bella Goth, een jonge actrice die vooral in slechte horrorfilms speelt en die als twee druppels water op Britney Spears lijkt (jawel) op te sporen na haar onverklaarbare verdwijning. Maar eigenlijk gaat dit boek over zoveel meer. We duikelen immers van die ene plotlijn constant in andere - zowel qua tijd en plaats bezoeken we bijvoorbeeld een veelheid aan andere locaties. Allemaal (bv het Glasgow van de industriële revolutie, het LA van de vroege stomme films, het net door westerlingen gesettelde California etc) zijn ze enorm goed uitgewerkt en overtuigend neergezet. Elke nieuwe setting zorgt voor nieuwe prachtige beschrijvingen en mindblowing gebeurtenissen. Ik heb meerder malen gedacht: dit kan niet nóg verder gaan, maar jawel hoor. De Groen doet het moeiteloos lijken, maar de hoeveelheid research die in dit boek zit, moet enorm zijn.
Deze (soms) historische uitstapjes passen naadloos - zij het als glitches en anamolieën - in het relaas in het heden. Het is dit constant switchen - dat gepaard gaat met een meesterlijke beheersing van verschillende registers en stijlen door De Groen - dat deze roman zo brein- en baanbrekend maakt. Niet alles is duidelijk, niet elke overgang lijkt meteen te passen, maar neem het van mij aan: blijf lezen, ook als je even de draad kwijt lijkt te zijn.
De absurde elementen (sprekende dieren en planten, online en virtuele ruimtes die echt blijken te bestaan, portalen doorheen tijd en ruimte, vervloekingen etc) voelen nooit cheap of makkelijk aan. Het past gewoon allemaal wonderwel in de visie van De Groen die dit boek een waar plezier maakt om te lezen. Tegelijk raakt het ook vaak relevante onderwerpen aan, zonder ooit prekerig te worden: een grote verdienste.
Corpus Britney combineert dit alles tot een uniek en knallend werk, één waar ik enorm van genoten heb en dat nog lang bij me zal blijven. Wat een boek, wat een schrijfster: ik ben benieuwd naar wat volgt.
Warm aanbevolen. Dit is een fameuze parel, het soort literatuur dat tegenwoordig te weinig verschijnt.
Ik houd van romans die de het durven hun plots, thema’s en personages achterwege te laten en doen wat die willen. Wat nu? (Een uitgebreidere review volgt nog, mits ik uit het teer weet te kruipen.)
“Geen enkele beat of melodie liet een imprint achter in Malayneys echoïsche geheugen, net daarom was het zo heerlijk wegzinken in deze zachte vormeloze smurrie, dit eeuwig sonische nu.”
Ik heb nog nooit een boek gelezen als Corpus Britney van Dominique De Groen.
Globaal gezien gaat het over een paranormaal detective, de Schotse Malayney Melkzuur die de vermissing van Bella Goth onderzoekt. Dat is een B-horrorfilmactrice in Hollywood die maar niet door lijkt te breken.
Het boek is doorspekt met referenties aan de popcultuur, van een Ke$ha quote tot Tumblr-rants over Britney Spears en de Sims. Virtuele werelden lopen door in de echte wereld, al vraag je je af waar de grens ligt tussen virtueel, realiteit en droomwerelden is.
Het boek doorkruist de tijd en ruimte, van Hollywood glamour tot ellende in de industriële revolutie en tabaksplantages. Van uitgaan in Engeland tot mystieke apps (die natuurlijk ook je data verkopen).
Als je dit boek leest lijkt het soms of je een volledig netwerk aan data in één keer probeert te vatten, met alle dwarsverbanden, zijpaden, kruislingse verbindingen en raamvertellingen in raamvertellingen. Ik denk dat ik nog veel gemist heb.
Het bovennatuurlijke is altijd aanwezig in dit boek, van geesten tot goden, van hallucinaties tot heilige stenen, van kauwgomvervloekingen tot kringen van beenderen.
In dit boek worden talloze thema's aangeroerd: Hoe vast is je persoonlijkheid? Wat is roem? Hoe bepalen algoritmes je leven? Ook komen ouder/kind relaties aan bod, evenals kolonialisme en klimaatverandering. Waar gaat dit boek eigenlijk niet over? Je zou denken dat dit boek een onsamenhangende brij zou worden, maar de auteur weet alles samen te brengen, waardoor je het boek niet kan wegleggen.
Het rijke taalgebruik is Vlaamser dan dat ik meestal lees, maar dat pleziert me. Zinnen langer dan een halve pagina komen regelmatig voor in dit boek, vooral als ellenlange opsommingen. Dat had wat mij betreft minder gemogen, maar het benadrukt wel de rijkheid van de wereld die de auteur hier schepte.
Het is een pracht van een boek, waar ik geloof ik nog de helft niet van heb begrepen. Wat ik me afvraag: waarom heeft dit boek nog niet meer aandacht gekregen?
Als fervent fan van pop culture en Britney en the Sims dacht ik in Corpus Britney een perfecte roman te vinden. De meanderingen door de eeuwen heen had ik persoonlijk niet verwacht, maar it makes sense. Pop culture, op het eerste oog, lijkt niet diep, maar onder lagen van muziek, media en roddels ligt iets donkers, iets wat De Groen perfect bloot weet te leggen.
Ik heb online een comment gezien over Piece of Me van Britney Spears, dat de toonhoogten zo verschillen omdat het in verschillende hoogten is opgenomen en aan elkaar gefrankensteind is. Echter kan ik de comment nergens meer vinden (gehallucineerd? verzonnen? in de krochten van het internet verdwenen?).
In essentie is Piece of Me Corpus Britney. De roman voelt als een aan elkaar gehecht geheel; fragmenten die over eeuwen en dimensies spannen, van negentieneeuws Schotland tot hedendaags Los Angeles, van online hotels tot hallucinaties. In deze eeuwen en dimensies ontmoeten we Britney's dubbelgangers; letterlijk en figuurlijk. We maken kennis met andere vrouwen die door kapitalisme aan de schandpaal zijn genageld, die in het bovennatuurlijke een oplossing probeerde te vinden tegen hogere machten.
De onvindbare comment is ook Corpus Britney. Bepaalde dingen in de roman blijven onafgesloten; iets in mij wil de comment terugvinden. Iets in mij had bepaalde dingen meer uitgewerkt willen zien, had bepaalde verhaallijnen dieper aangesneden zien worden. Toch is Corpus Britney een pareltje, een filosofisch, pop culture-kritisch meesterwerk.