What do you think?
Rate this book
Kritiek
Op een avond wordt Leon, die met de collega's iets ging drinken, buiten bewustzijn binnengebracht op de spoed. Zijn toestand is kritiek. Wat zich in zijn hoofd afspeelt, weten we niet, maar hoe reageert de dokter, de partner, de assistent? Wie beslist wat waar en wanneer in zaken van leven of dood?
200 pages, Paperback
Published November 10, 2025
6 people are currently reading
93 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
December 16, 2025
http://looneybooks79.blog/2025/12/15/...
Als de telefoon rinkelt bij Lynn, midden in de nacht, krijgt ze te horen dat haar partner Leon Detollenaere in het ziekenhuis werd binnengebracht met een ernstig hoofdletsel, na een ongeval. Onmiddellijk schieten alle alarmbellen af bij Lynn en verandert haar leven na dat éne telefoontje drastisch.
Vanaf dan begint een constant over en weer gependel van en naar het ziekenhuis waar Leon opgenomen is en wordt het afwachten hoe het herstel van Leon verlopen zal. Maar zijn toestand blijft kritiek en het vocht moet uit zijn hersenen worden gedraineerd, tot zelfs een operatie waarbij een stuk van de schedel weggehaald dient te worden. Voor zijn vriendin Lynn zijn het bange uren en dagen, vooral omdat ze net op dat moment ook is te weten gekomen dat ze zwanger is van Leon. En dan hoort ze ook nog eens de verhalen van de andere patiënten die op de intensieve geneeskunde liggen, via de familie die allemaal met een heel bang hartje afwachten.
Het boek switcht dan van standpunt. Waar we eerst Lynn volgen, gaat het tweede deel over naar de arts Sofia Alexander en de verpleegkundigen die de patiënten verzorgen en de familie opvangen in deze moeilijke tijden. Daarin worden we meegenomen in de leefwereld van zij die er alles aan doen om levens te redden, om de mensen (zowel patiënt als familie) het zo aangenaam mogelijk te proberen maken, ondanks vaak tegenstand van vooral de familie. Soms moeten er ook zware knopen worden doorgehakt of snelle beslissingen genomen worden.
En nogmaals switcht Geert het standpunt, deze keer naar dat van de patiënt zelf, naar Leon die na zijn ongeval én tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis balanceert tussen leven en dood, in een coma waarbij hij zich niks kan herinneren van wat er exact is gebeurd.
Geert Meyfroidt zegt zelf in zijn nawoord dat hij geen romanschrijver is maar dat hij toch overhaald werd om een verhaal te schrijven om een roman te schrijven waarin zijn job als intensivist en hoofd van de intensieve geneeskunde een rol spelen. En wat mij betreft is hij daar heel goed in geslaagd. Het boek leest een beetje als een aflevering van 'Spoed 24/7' (het tv-programma op VRT1 waarbij mensen op de spoedafdeling worden gevolgd en geholpen, maar dan speelt dit verhaal zich wel af op de afdeling intensieve, waar veel patiënten na een spoedopname op terechtkomen) en roept bij mij ook heel wat herinneringen op, zowel positieve als negatieve jammer genoeg. (Toen ik het boek las was een vriend, en mede longgetransplanteerde vriend, net voor de twee keer getransplanteerd werd, maar heeft hij het jammer genoeg niet gehaald. Zo zie je maar dat niet alle verhalen positief aflopen en ook dat tracht Geert in dit boek heel duidelijk te maken).
Het boek is doorspekt met een hele grote menselijkheid van zowel de mensen die een dierbare zien liggen in een bed, in coma of zwaar toegetakeld na een zwaar ongeval, als de artsen en de verpleging die alles doen om mensenlevens te redden. Toen ik het uitlas en zag dat coördinator Sam De Graeve van Borgerhoff en Lamberigts Geert had kunnen overtuigen om toch dit boek te schrijven, heb ik ook duidelijk gemaakt aan Sam dat hij moet blijven de mensen motiveren en blijven begeleiden om hun verhalen te vertellen. Want 'Kritiek' mag dan wel fictie zijn, het verhaal dat wordt verteld hierin is een dagelijks scenario.
Als de telefoon rinkelt bij Lynn, midden in de nacht, krijgt ze te horen dat haar partner Leon Detollenaere in het ziekenhuis werd binnengebracht met een ernstig hoofdletsel, na een ongeval. Onmiddellijk schieten alle alarmbellen af bij Lynn en verandert haar leven na dat éne telefoontje drastisch.
Vanaf dan begint een constant over en weer gependel van en naar het ziekenhuis waar Leon opgenomen is en wordt het afwachten hoe het herstel van Leon verlopen zal. Maar zijn toestand blijft kritiek en het vocht moet uit zijn hersenen worden gedraineerd, tot zelfs een operatie waarbij een stuk van de schedel weggehaald dient te worden. Voor zijn vriendin Lynn zijn het bange uren en dagen, vooral omdat ze net op dat moment ook is te weten gekomen dat ze zwanger is van Leon. En dan hoort ze ook nog eens de verhalen van de andere patiënten die op de intensieve geneeskunde liggen, via de familie die allemaal met een heel bang hartje afwachten.
Het boek switcht dan van standpunt. Waar we eerst Lynn volgen, gaat het tweede deel over naar de arts Sofia Alexander en de verpleegkundigen die de patiënten verzorgen en de familie opvangen in deze moeilijke tijden. Daarin worden we meegenomen in de leefwereld van zij die er alles aan doen om levens te redden, om de mensen (zowel patiënt als familie) het zo aangenaam mogelijk te proberen maken, ondanks vaak tegenstand van vooral de familie. Soms moeten er ook zware knopen worden doorgehakt of snelle beslissingen genomen worden.
En nogmaals switcht Geert het standpunt, deze keer naar dat van de patiënt zelf, naar Leon die na zijn ongeval én tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis balanceert tussen leven en dood, in een coma waarbij hij zich niks kan herinneren van wat er exact is gebeurd.
Geert Meyfroidt zegt zelf in zijn nawoord dat hij geen romanschrijver is maar dat hij toch overhaald werd om een verhaal te schrijven om een roman te schrijven waarin zijn job als intensivist en hoofd van de intensieve geneeskunde een rol spelen. En wat mij betreft is hij daar heel goed in geslaagd. Het boek leest een beetje als een aflevering van 'Spoed 24/7' (het tv-programma op VRT1 waarbij mensen op de spoedafdeling worden gevolgd en geholpen, maar dan speelt dit verhaal zich wel af op de afdeling intensieve, waar veel patiënten na een spoedopname op terechtkomen) en roept bij mij ook heel wat herinneringen op, zowel positieve als negatieve jammer genoeg. (Toen ik het boek las was een vriend, en mede longgetransplanteerde vriend, net voor de twee keer getransplanteerd werd, maar heeft hij het jammer genoeg niet gehaald. Zo zie je maar dat niet alle verhalen positief aflopen en ook dat tracht Geert in dit boek heel duidelijk te maken).
Het boek is doorspekt met een hele grote menselijkheid van zowel de mensen die een dierbare zien liggen in een bed, in coma of zwaar toegetakeld na een zwaar ongeval, als de artsen en de verpleging die alles doen om mensenlevens te redden. Toen ik het uitlas en zag dat coördinator Sam De Graeve van Borgerhoff en Lamberigts Geert had kunnen overtuigen om toch dit boek te schrijven, heb ik ook duidelijk gemaakt aan Sam dat hij moet blijven de mensen motiveren en blijven begeleiden om hun verhalen te vertellen. Want 'Kritiek' mag dan wel fictie zijn, het verhaal dat wordt verteld hierin is een dagelijks scenario.
March 17, 2026
Het hele vliegtuig heeft mij zien bleiten
January 6, 2026
Geert Meyfroidt is intensivist en in België onder andere ook bekend van zijn deelname aan de Slimste mens.
Kritiek is een medische roman over een man, Leon, die na een ongeval in het ziekenhuis terecht komt in kritieke toestand en onmiddellijk geopereerd moet worden aan zijn hersenen. Na de operatie blijft het nog een tijdlang bang afwachten of hij het zal halen. Het boek is onderverdeeld in drie delen en wordt achtereenvolgens beleefd vanuit het perspectief van Lynn, de partner van Leon, de arts en Leon zelf.
De schrijfstijl is vlot en eenvoudig. Alle medische informatie wordt op een heel bevattelijke manier uitgelegd in het eerste deel waarin het perspectief de vrouw van Leon is en zij behoefte heeft aan informatie die eenvoudig maar duidelijk is. Voor een leek is het dus ideaal om eerst alles vanuit haar perspectief te lezen en daarna pas het perspectief van de arts waar alles in meer medische termen besproken wordt.
Verwacht geen hoogstaande literatuur maar wel een mooi verhaal waarin zowel de arts, de patiënt als de omgeving hun standpunt krijgt. Op deze manier hoef je geen medische kennis te hebben om toch te zien hoe het eraan toe gaat op de dient intensieve zorgen.
December 27, 2025
Dit boek biedt een unieke inzage in de wereld van de intensieve geneeskunde bij de behandeling van hersentrauma. De impact op de patiënt is intens maar zeker ook op iedereen die erbij betrokken is, familie,zorgverleners...in het boek wordt ook verwezen naar een buurjongen uit mijn kindertijd, Bart Depreitere, ondertussen professor aan de KU Leuven....
February 10, 2026
Zeer herkenbaar
December 28, 2025
Laatste boek van 2025? Prima boek, maar enkel voor wie geïnteresseerd is in de medische wereld.
January 27, 2026
In 'Kritiek' kiest Geert Meyfroidt bewust voor fictie, al is die onmiskenbaar gevoed door zijn jarenlange ervaring op intensieve zorgen. In het nawoord benadrukt hij dat het boek een roman is die teruggrijpt op situaties en dilemma’s die hij als intensivist van dichtbij kent. Als diensthoofd Intensieve Geneeskunde aan UZ Leuven weet Meyfroidt waarover hij schrijft, en dat voel je doorheen het hele boek.
De roman bestaat uit drie afzonderlijke delen, telkens verteld vanuit een ander perspectief. Het eerste deel raakte me het meest: het verhaal van de familie, en vooral dat van Lynn, de vriendin van Leon, die na een ernstig ongeluk op intensieve zorgen terechtkomt. Via haar blik ervaar je de machteloosheid, het wachten, de voortdurende onzekerheid, maar ook de kleine momenten van hoop die het verblijf op intensieve zorgen kleuren.
Het tweede deel volgt de arts. Hier schuift de roman dichter aan tegen de medische realiteit: beslissingen moeten snel genomen worden, twijfel is aanwezig maar mag niet verlammen, en achter elke handeling schuilt verantwoordelijkheid. Meyfroidt laat daarbij zien dat intensieve zorg geen solowerk is, maar teamwerk, waarbij artsen en verpleegkundigen voortdurend op elkaar afgestemd zijn. Vooral de rol van de verpleegkundigen komt mooi naar voren: zij vormen niet alleen een essentiële schakel in de zorg voor de patiënt, maar zijn ook een belangrijke steunpilaar voor de familie. Meyfroidt maakt scherp duidelijk dat een intensivist ook maar een mens van vlees en bloed is, met een gezin en kinderen, die onder hoge werkdruk soms noodgedwongen zijn eigen leven op de tweede plaats zet.
In het derde deel komt ook Leon zelf aan het woord. Zijn gedachten en indrukken zijn onsamenhangend en soms bevreemdend, wat goed past bij zijn toestand. Zo voel je als lezer hoe verwarrend de werkelijkheid voor hem is, en hoe anders dezelfde situatie beleefd wordt door een patiënt dan door de mensen errond.
Meyfroidt schrijft met aandacht voor de menselijke gevolgen van medische keuzes. Het boek leest vlot en stelt impliciet vragen over kwetsbaarheid, verantwoordelijkheid en de dunne lijn tussen leven en dood.
De verschillende perspectieven zorgen voor diepgang, terwijl de ervaring van de auteur het verhaal stevig verankert in de realiteit. Het resultaat is een boek dat niet alleen inzicht geeft in intensieve zorgen, maar vooral in de mensen die er, elk op hun manier, mee geconfronteerd worden.
De roman bestaat uit drie afzonderlijke delen, telkens verteld vanuit een ander perspectief. Het eerste deel raakte me het meest: het verhaal van de familie, en vooral dat van Lynn, de vriendin van Leon, die na een ernstig ongeluk op intensieve zorgen terechtkomt. Via haar blik ervaar je de machteloosheid, het wachten, de voortdurende onzekerheid, maar ook de kleine momenten van hoop die het verblijf op intensieve zorgen kleuren.
Het tweede deel volgt de arts. Hier schuift de roman dichter aan tegen de medische realiteit: beslissingen moeten snel genomen worden, twijfel is aanwezig maar mag niet verlammen, en achter elke handeling schuilt verantwoordelijkheid. Meyfroidt laat daarbij zien dat intensieve zorg geen solowerk is, maar teamwerk, waarbij artsen en verpleegkundigen voortdurend op elkaar afgestemd zijn. Vooral de rol van de verpleegkundigen komt mooi naar voren: zij vormen niet alleen een essentiële schakel in de zorg voor de patiënt, maar zijn ook een belangrijke steunpilaar voor de familie. Meyfroidt maakt scherp duidelijk dat een intensivist ook maar een mens van vlees en bloed is, met een gezin en kinderen, die onder hoge werkdruk soms noodgedwongen zijn eigen leven op de tweede plaats zet.
In het derde deel komt ook Leon zelf aan het woord. Zijn gedachten en indrukken zijn onsamenhangend en soms bevreemdend, wat goed past bij zijn toestand. Zo voel je als lezer hoe verwarrend de werkelijkheid voor hem is, en hoe anders dezelfde situatie beleefd wordt door een patiënt dan door de mensen errond.
Meyfroidt schrijft met aandacht voor de menselijke gevolgen van medische keuzes. Het boek leest vlot en stelt impliciet vragen over kwetsbaarheid, verantwoordelijkheid en de dunne lijn tussen leven en dood.
De verschillende perspectieven zorgen voor diepgang, terwijl de ervaring van de auteur het verhaal stevig verankert in de realiteit. Het resultaat is een boek dat niet alleen inzicht geeft in intensieve zorgen, maar vooral in de mensen die er, elk op hun manier, mee geconfronteerd worden.
January 3, 2026
Geert Meyfroidt is in Vlaanderen geen onbekende. Als diensthoofd intensieve geneeskunde in het UZ Leuven, zag je hem tijdens de covid-pandemie geregeld op televisie om te spreken over de situatie op intensieve zorg. De voorbije jaren vroegen verschillende uitgeverijen hem om een boek te schrijven over intensieve geneeskunde. Na lang aarzelen besloot hij met ‘Kritiek’ het leven op intensieve zorgen te beschrijven maar onder vorm van een fictie-boek.
‘Kritiek’ is ingedeeld in 3 delen :
-In het eerste deel krijgt Lynn op een avond een verontrustend telefoontje van het ziekenhuis. Haar partner Leon is na een auto-ongeluk in comateuze toestand naar het ziekenhuis gebracht. De wereld van Lynn staat plots op zijn kop. De toestand van Leon is kritiek. Er is een grote zwelling thv de hersenen en men beslist om een stuk van zijn schedel weg te halen. Zal deze jonge man het nog halen en zal hij geen blijvende letsels hebben?
In een andere kamer ligt een oude man Roger die heel ziek is en snel achteruitgaat. Zijn familie wil hem niet opgeven maar zou het toch niet menselijker zijn om de behandeling geleidelijk aan te stoppen?
-In het tweede deel komen de 2 casussen terug maar dan vertelt door de dokter. Zo ervaar je hoe de arts en de verpleegkundigen alles beleven. Naast het zoeken van de gepaste behandeling voor de patiënt, is de juiste communicatie met de familie heel belangrijk. Het is niet altijd gemakkelijk om slecht nieuws aan de familie mee te delen. In dit deel besef je nog maar eens dat ook zij maar gewone mensen zijn. Wanneer een patiënt het niet haalt, hebben ze ook tijd nodig om dit verlies te verwerken.
-In het derde deel zitten we ahw in het hoofd van Leon. Hij zweeft tussen leven en dood. Hij kan zich niets meer van het ongeval herinneren.
Geert Meyfroidt heeft met ‘Kritiek’ een fictie-verhaal geschreven dat gebaseerd is op zijn eigen ervaring. Hij beschrijft het zo waarheidsgetrouw dat je het gevoel hebt dat je met hem meeloopt in de gangen en de kamers van intensive care. Interessant om ook eens een kijkje te kunnen nemen achter de schermen.
‘Kritiek’ is ingedeeld in 3 delen :
-In het eerste deel krijgt Lynn op een avond een verontrustend telefoontje van het ziekenhuis. Haar partner Leon is na een auto-ongeluk in comateuze toestand naar het ziekenhuis gebracht. De wereld van Lynn staat plots op zijn kop. De toestand van Leon is kritiek. Er is een grote zwelling thv de hersenen en men beslist om een stuk van zijn schedel weg te halen. Zal deze jonge man het nog halen en zal hij geen blijvende letsels hebben?
In een andere kamer ligt een oude man Roger die heel ziek is en snel achteruitgaat. Zijn familie wil hem niet opgeven maar zou het toch niet menselijker zijn om de behandeling geleidelijk aan te stoppen?
-In het tweede deel komen de 2 casussen terug maar dan vertelt door de dokter. Zo ervaar je hoe de arts en de verpleegkundigen alles beleven. Naast het zoeken van de gepaste behandeling voor de patiënt, is de juiste communicatie met de familie heel belangrijk. Het is niet altijd gemakkelijk om slecht nieuws aan de familie mee te delen. In dit deel besef je nog maar eens dat ook zij maar gewone mensen zijn. Wanneer een patiënt het niet haalt, hebben ze ook tijd nodig om dit verlies te verwerken.
-In het derde deel zitten we ahw in het hoofd van Leon. Hij zweeft tussen leven en dood. Hij kan zich niets meer van het ongeval herinneren.
Geert Meyfroidt heeft met ‘Kritiek’ een fictie-verhaal geschreven dat gebaseerd is op zijn eigen ervaring. Hij beschrijft het zo waarheidsgetrouw dat je het gevoel hebt dat je met hem meeloopt in de gangen en de kamers van intensive care. Interessant om ook eens een kijkje te kunnen nemen achter de schermen.
February 26, 2026
Kritiek. De kritiek zieke patiënt. Intensieve zorgen.
Een fictief verhaal, maar zo dicht bij de waarheid. Iedereen zou dit boek moeten lezen.
Om te snappen wat kritiek ziek zijn is, om te snappen wat intensieve zorgen zijn, en dat dit niet enkel intensief is voor de patiënt, maar tevens voor de familie én ook voor de artsen, verpleging en andere zorgmedewerkers. Dat sommige verhalen blijven plakken, meer dan andere. Dat intensieve zorgen meer is dan gewoon een 9 to 5 job waarbij het "werken" stopt als je deur uitstapt en je stipt om 5u de deur achter je kan dicht trekken.
Geert Meyfroidt, zelf intensivist op volwassen intensieve zorgen in UZ Leuven, schrijft vlot dit pakkende verhaal neer, deels vanuit zijn eigen ervaring, maar zeer herkenbaar.
#applausvoordezorg #intensievezorgen #PICU
Een fictief verhaal, maar zo dicht bij de waarheid. Iedereen zou dit boek moeten lezen.
Om te snappen wat kritiek ziek zijn is, om te snappen wat intensieve zorgen zijn, en dat dit niet enkel intensief is voor de patiënt, maar tevens voor de familie én ook voor de artsen, verpleging en andere zorgmedewerkers. Dat sommige verhalen blijven plakken, meer dan andere. Dat intensieve zorgen meer is dan gewoon een 9 to 5 job waarbij het "werken" stopt als je deur uitstapt en je stipt om 5u de deur achter je kan dicht trekken.
Geert Meyfroidt, zelf intensivist op volwassen intensieve zorgen in UZ Leuven, schrijft vlot dit pakkende verhaal neer, deels vanuit zijn eigen ervaring, maar zeer herkenbaar.
#applausvoordezorg #intensievezorgen #PICU
January 6, 2026
De moeilijke conclusie is dat het niet goed genoeg was. Ok, in het dankwoord zegt Dr. Meyfroidt zelf ook dat hij geen romanschrijver is. Maar wat doet dit boek dan eigenlijk in het aanbod van een bekende uitgever?
Ook in het dankwoord: ik weet bij god niet waar ik de tijd vandaan heb gehaald om dit boek te schrijven. Ja, dokter dat weten we. Het is zelfs heel duidelijk dat dit boek tussen de mazen is geschreven. Wees niet bevreesd, ik vergeef het een drukbezette intensivist als u. Maar wilt u dan ook vergeven dat ik dit zonde van het uurtje leestijd vond?
Kortom: er zijn dus betere ‘medische romans’, me dunkt.
Ook in het dankwoord: ik weet bij god niet waar ik de tijd vandaan heb gehaald om dit boek te schrijven. Ja, dokter dat weten we. Het is zelfs heel duidelijk dat dit boek tussen de mazen is geschreven. Wees niet bevreesd, ik vergeef het een drukbezette intensivist als u. Maar wilt u dan ook vergeven dat ik dit zonde van het uurtje leestijd vond?
Kortom: er zijn dus betere ‘medische romans’, me dunkt.
January 31, 2026
Zeer vlot geschreven en aangenaam om te lezen. Omdat het boek uit drie delen bestaat geeft het ons een inkijk vanuit het perspectief van de vrouw, de dokter en de man zelf. Het deel van de vrouw laat zien wat mensen doormaken als er een geliefde op intensive ligt. Het deel van de dokter geeft inkijk in de manier waarop er samenwerking is tussen dokters en verplegend personeel en het deel van de man laat zien hoeveel wilskracht er nodig is. Je hoeft echt niet medisch onderlegd te zijn, alles is begrijpelijk uitgelegd.
January 9, 2026
Een prachtige medische roman die vanuit drie perspectieven is geschreven. We volgen een patiënt op de intensieve zorgen en beleven de standpunten van de familie, de dokter en de patiënt zelf. Ongelofelijk echt, ontroerend en intrigerend geschreven. Je eindigt dit boek met meerdere kroppen in je keel (maar ze zijn het wel meer dan waard, hoor).
January 2, 2026
4/5 ⭐️ | fijn boek, leest vlot omdat ik een medische achtergrond heb en alle terminologie ken. Ook fijn dat het in 3 delen is opgesplitst (vrouw, dokter en patient komen aan het woord). Ik zou het niet snel lezen als ik geen medische achtergrond had denk ik.
January 29, 2026
Leuk verhaal en interessant om te lezen. De verschillende perspectieven zorgen voor interessante veranderingen maar soms ook voor herhaling. Wel een aanrader voor tussendoor als je niet te veel wil nadenken bij een boek!
December 28, 2025
Fijn debuut dat naar meer smaakt :)
December 30, 2025
Mooi maar zou misschien meer inzitten als herschreven door ‘ echte’ schrijver. Nu was het toch een beetje ‘rondleiding’ op intensieve en werd je niet echt in het verhaal gezogen. Maar dikke pluim!
March 4, 2026
mooi verhaal maar weinig diepgang en matig geschreven - ik begrijp dat hij arts is en geen schrijver maar konden ze hem niet tenminste aan een goede editor helpen?
March 10, 2026
Prachtig verhaal, op 2 dagen uitgelezen. Ik zat er helemaal mee in.
March 11, 2026
Leest zeer vlot. Is met korte zinnen opgebouwd.
De personages lijken me sons té geromantiseerd: Hoezo werkt iedereen goed samen op intensieve zorgen? Precies dat een specialist nooit kwaad is op een assistent.
De personages lijken me sons té geromantiseerd: Hoezo werkt iedereen goed samen op intensieve zorgen? Precies dat een specialist nooit kwaad is op een assistent.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews