Grûnwetter is in rike bondel dy’t sêft fan toan is. Yn hechte, mar linige taal set de dichter it lichte neist it swiere, op in tige persoanlike wize. Dit yn in lânskip dat feroare is, mei hieltyd it wetter dat troch de grûn syn gongen fynt, it ferline suveret, de boarne siket. Foar it earst is Remco syn poëzy no bondele.
Ryk fan byld en taal, mar sels fyn ik soms dat de skriuwer krekt wat minder ynfulle mei foar de lêzer. Lykwols pearels fan bylden. Tematyk sit him krekt as by broer Elmar yn it opgroeien op in pleatske bûtenút, mei âlden dy't al soeverein wiene ear't it wurd yn Nederlân optocht waard. In mankearre jeugd yn dy sin en dat is in rike boarne.